Μια πορεία ζωής ο αυτισμός… με πολλές εκπλήξεις!!!

Φάσμα αυτισμού ονομάζουν οι ειδικοί την αυτιστική  διαταραχή, γιατί  το κάθε παιδί έχει και τον δικό του αυτισμό.

Με την παραμικρή υπόνοια για παράδοξη συμπεριφορά ενός  παιδιού, χρειάζεται έγκαιρα  ο γονιός να απευθυνθεί στους ειδικούς   για αξιολόγηση και διάγνωση . Όσο πιο νωρίς τόσο καλύτερα, γιατί αξιοποιείται ο χρόνος για την έγκαιρη  υποστήριξη του παιδιού.

Ο γονιός περνά αρχικά ένα σοκ στο άκουσμα της διάγνωσης και η επόμενη σκέψη είναι  μήπως κάπου έφταιξε κι ο ίδιος και στη συνέχεια προβληματίζεται, αν το παιδί θα κατορθώσει να φτάσει κάποτε στο επίπεδο ενός  συνομηλίκου του με τυπική ανάπτυξη. Μέσα από την αναπόφευκτη θλίψη του ο γονιός νοιώθει κούραση, απογοήτευση, ματαίωση…

Μα κι αυτά τα συναισθήματα είναι καλό να βιωθούν,  για να μπορέσει ο γονιός να πάει παρακάτω…

Γεννιέται λοιπόν η αγωνία  του γονιού για την πορεία του παιδιού και κάποιες φορές μπορεί να αρνηθεί να δεχτεί την πραγματικότητα,  που δεν είναι άλλη από την ανάγκη της πρώιμης παρέμβασης.  

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσει ο γονιός ότι το παιδί του έχει μια ιδιαιτερότητα ως προς τον τρόπο έκφρασης, συμπεριφοράς ,ίσως και αντίληψης , αλλά πίσω από όλα αυτά είναι ένα παιδί που μεγαλώνει, που νοιώθει, που αισθάνεται, που κατανοεί, που χαίρεται, που θυμώνει ,που έχει πολύ ενέργεια και δεν γνωρίζει πώς να την διαχειριστεί. Και εκεί παίζει μεγάλο ρόλο η δική μας προσέγγιση, η δική μας στάση ζωής.

 Σ΄ αυτήν ακριβώς τη φάση είναι επείγουσα η αναζήτηση βοήθειας από ειδικούς για υποστήριξη για κάποιες λύσεις. Οπότε δεν μένουμε στο πρόβλημα, αλλά ψάχνουμε να βρούμε λύσεις με τη βοήθεια των ειδικών. Είναι πάρα πολύ σημαντική η υποστήριξη που παρέχουν οι ειδικοί για την ανακάλυψη των δεξιοτήτων του παιδιού , για εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας ,αν δεν υπάρχει  λεκτική επικοινωνία, για την ενίσχυση της θετικής και κοινωνικά αποδεκτής συμπεριφοράς ,για τη διαχείριση δύσκολης συμπεριφοράς, όπως αυτοτραυματισμός η επιθετικότητα.

Έτσι σιγά-σιγά , δειλά-δειλά αρχίζει να γεννιέται η φάση, που ξεκινά ο γονιός να εστιάζει στις ικανότητες του παιδιού του. Είναι μεγάλη αλλαγή για τον γονιό να μπορέσει ν’  αποδεχτεί  το παιδί όπως είναι και όχι όπως θα ήθελε  να είναι … και να μην παραιτηθεί, αλλά να  αγωνίζεται για την καλύτερη ποιότητα ζωής του παιδιού, για την κοινωνικοποίησή του,  για την ένταξή του στη ζωή.

Για μένα ο αυτισμός είναι μια μεγάλη πρόκληση ζωής,  γιατί σε καλεί να επαναπροσδιορίσεις τις αξίες σου, τις προσδοκίες σου, τα όνειρά σου. Να επαναπροσδιορίσεις τη στάση σου  απέναντι στη ζωή, στην υγεία, στην ασθένεια, στη διαφορετικότητα. Να δοκιμάσεις  την πίστη σου, να δυναμώσεις τις προσευχές σου, να παρατηρήσεις  τις αντοχές σου, να ανακαλύψεις  τα όρια της  δύναμής σου,  να ανακαλύψεις τις δεξιότητες του παιδιού σου, να  συνειδητοποιήσεις  ότι το καθετί δεν είναι δεδομένο κι αυτονόητο και  να μάθεις ότι για τα πιο απλά βήματα χρειάζεται επιμονή, σταθερότητα,  πίστη και κουράγιο για το επόμενο βήμα.

 Κι έτσι μαθαίνεις να προχωράς βήμα-βήμα με το παιδί σου συγκρίνοντας το χτες με το σήμερα, μαθαίνεις  να αναγνωρίζεις την εξέλιξή του  και να γεύεσαι τη χαρά της επιτυχίας,  που είναι τόσο σημαντικό μήνυμα για σένα και το παιδί σου, όταν για τους γνωστούς , τους συγγενείς , τους φίλους όλα αυτά είναι τόσο αυτονόητα.

Μαθαίνεις να ατενίζεις την διαδρομή σου, γυρνώντας προς τα πίσω και να βλέπεις από πού ξεκίνησες και πού κατάφερες να φθάσεις εσύ μαζί με το παιδί σου,  χωρίς να σε παρασύρει η αγωνία του αύριο μετρώντας, υπολογίζοντας  πόσος δρόμος ακόμα σου απομένει. Μαθαίνεις να  εκτιμάς τι μπορεί να καταφέρει το παιδί σου και όχι τι δεν μπορεί , και  ελπίζεις… και οραματίζεσαι  και αισιοδοξείς  και η πίστη  σου ενδυναμώνεται, γιατί ίσως ένα καλό παρόν να μπορέσει να δημιουργήσει κι ένα καλό μέλλον.

Και  έτσι πορεύεσαι … και νοιώθεις  τη μεγαλωσύνη της καρδιάς σου κι αγαπάς όλο και περισσότερο και παίρνει το παιδί τη θέση του στο οικογενειακό σύστημα.

Σε όλη αυτήν την διαδρομή έχεις μάθει πολλά,  έχεις ανακαλύψει  την άνευ όρων αγάπη, τη χωρίς προσδοκίες δοτικότητα, την εξοικείωση με το απρόβλεπτο και την κατανόηση για τις ανάγκες του παιδιού σου. Μα πάνω απ όλα  έχεις μάθει  να αγγίζεις  τα μυστικά του αυτισμού και ίσως κάποια στιγμή καταφέρεις να ευχαριστήσεις τον Θεό γι αυτό τον δάσκαλο ζωής, που σου έδωσε.

Αναστασία Σκούρτσου -Αναγνώστου

Υ.Γ  Όλες αυτές τις φάσεις της διαδρομής  τις έχω βιώσει βήμα-βήμα με τον 19χρονο γιό μου Μιχάλη. Κι αν μιλώ σε σένα τον γονιό, είναι γιατί θέλω να μοιραστώ μαζί σου την εμπειρία μου και να σου πω ότι συνεχίζω να εκπλήσσομαι απ’ τις ομορφιές αυτής της διαδρομής στους δαιδαλώδεις και περίπλοκους δρόμους του αυτισμού. 

Η  Αναστασία Σκούρτσου - Αναγνώστου είναι θεολόγος καθηγήτρια στη Λέσβο.

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ για την κατεύθυνση Ισλαμικών σπουδών

Οι Μητροπολίτες της Θράκης πραγματοποίησαν μια κοινή δήλωση που τάσσονται υπέρ της ίδρυσης της "Κατευθύνσεως Μουσουλμανικών Σπουδών"  στη Θεσσαλονίκη.

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

Η πρόσφατη πρωτοβουλία του Τμήματος Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης για την Λειτουργία στην ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα «Κατευθύνσεως Μουσουλμανικών Σπουδών» είναι σημαντική και βρίσκει ανταπόκριση στην αρχική μας θέση, η οποία, μέσα στο όλο ποιμαντικό μας έργο, προσβλέπει στην επικοινωνία και εποικοδομητική συμβίωση μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων στην Θράκη.

Η μακρόχρονη συμβίωση μεταξύ των αυτοχθόνων χριστιανών και μουσουλμάνων εδώ έχει δημιουργήσει ιδιαίτερες συνθήκες και ανθρώπινες επικοινωνίες, δείγματα αλληλοσυμπάθειας και ανθρωπίνων σχέσεων πού προάγουν την έννοια του «προσώπου».

Η αξιοποίηση όλου αυτού του ιστορικού βιωματικού πλούτου δύναται να προσφέρει πολλά σε ακαδημαϊκό και πανανθρώπινο επίπεδο και να αναδείξει ευρέως τις μακραίωνες αυτές σχέσεις πού μαρτυρεί η περιοχή σε καιρούς χαλεπούς. Ελπίζουμε ότι η επιστημονική κατάρτιση επί θρησκευτικών ζητημάτων και πολιτισμού των μουσουλμάνων διδασκάλων και θεολόγων, εντός του κοινού θησαυρού, της πνευματικής και ιστορικής κληρονομιάς του τόπου μας, θα έχει ευμενείς επιπτώσεις για όλους και θα προωθήσει την καλλιέργεια και το πνεύμα του αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ των θρησκευτικών κοινοτήτων μας. Ως ποιμένες της Εκκλησίας πού υπηρετούμε τη διδασκαλία της Ευαγγελικής Αγάπης, βλέπουμε στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου χαραγμένη την εικόνα του Θεού.

Ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Δαμασκηνός,
Ο Ξάνθης και Περιθεωρίου Παντελέημων,
Ο Αλεξανδρουπόλεως και Τραϊαναουπόλεως Άνθιμος
Ο Μαρωνείας και Κομοτηνής Παντελεημων

Η Συρία της Αγάπης...

Από την κηδεία του Ορθόδοξου ιερέα π.Faddi Haddad...Μουσουλμάνοι ιερείς έδωσαν το παρόν και προσευχήθηκαν για τον π.Faddi.

Αναστάσιος:Η θέση της Ορθοδοξίας δεν είναι στο περιθώριο της ιστορίας, αλλά στο κέντρο των κοινωνικών ζυμώσεων, στην πρωτοπορία της προόδου…

Όταν σκέπτομαι την Ορθοδοξία στους επόμενους αιώνες, την οραματίζομαι ανοικτή στην εξέλιξη, στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται από την επιστήμη, την τέχνη, την τεχνολογία. Και τους Ορθοδόξους έτοιμους να κατανοήσουν και να χρησιμοποιήσουν τους κώδικες επικοινωνίας που θα διαμορφωθούν. Η θέση της Ορθοδοξίας δεν είναι στο περιθώριο της ιστορίας, αλλά στο κέντρο των κοινωνικών ζυμώσεων, στην πρωτ

οπορία της προόδου…Είναι εξάλλου αναγκαίο να παραμείνουμε ανοικτοί και εποικοδομητικοί στο διάλογο με τους ανθρώπους διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων ή φιλοσοφικών τοποθετήσεων, ‘‘αληθεύοντες εν αγάπη’’ (Εφεσ. 4:15). Το ορθόδοξο ήθος επιβάλλει ειλικρινή σεβασμό προς την ιδιαιτερότητα και την ελευθερία του άλλου, ανεξαρτήτως του τι πιστεύει ή του αν πιστεύει. Φανατισμός και ξενοφοβία, μετατροπή του εκκλησιαστικού φρονήματος σε ιδεολογικά σκευάσματα, δεν συμβαδίζουν με το ελεύθερο πνεύμα της Ορθοδοξίας. Χρειάζεται νηφάλια κατανόηση, ήρεμη κριτική αντιμετώπιση, συνέπεια και συνεργασία με τους ανθρώπους καλής θελήσεως, για την επικράτηση της ειρήνης και τη συναδέλφωση όλων των λαών…Συνοπτικά το ουσιαστικό μήνυμα της Εκκλησίας αφορά στον κάθε άνθρωπο και έχει παγκόσμια σημασία. Για να ανταποκριθεί στη μεγάλη αποστολή της η Ορθοδοξία, στα παγκόσμια δρώμενα, θα πρέπει να διατηρήσει αλώβητο το μυστηριακό, σωτηριολογικό χαρακτήρα της, να είναι ανοικτή στις αδιάκοπες αναζητήσεις της ανθρωπότητας, και να ζει με συνέπεια την αναστάσιμη συνείδησή της και την οικουμενική της ευθύνη.» Αναστασίου Γιαννουλάτου (Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας), Παγκοσμιότητα και Ορθοδοξία, σ. 270-273.

Προς το τέλος του θρησκευτικού πλουραλισμού στη Μέση Ανατολή; / της Λαμιά Ελ Σαάντ

La fin du Moyen-Orient multiconfessionnel?


© L' orient littéraire
















Εν έτει 2009, οι χριστιανοί δεν προσφέρονται ίσως πλέον προς διαμελισμό από τα άγρια θηρία, αλλά φυλακίζονται και βασανίζονται ώστε να απαρνηθούν την πίστη τους. Μα είναι δυνατό να συμβαίνουν τέτοια πράγματα σήμερα; Ο αναγνώστης των βιβλίων «χριστιανοί της Ανατολής: κι αν εξαφανίζονταν;» και «οι διωγμοί των χριστιανών στο σημερινό κόσμο» δυστυχώς θα απαντήσει καταφατικά σε αυτό το ερώτημα.

Οι Αντουάν Σφεΐρ (Antoine Sfeir) και Ραφαέλ Ντελπάρ (Raphaël Delpard) τολμούν επιτέλους να σηκώσουν την άκρη του πέπλου που καλύπτει το θέμα-ταμπού των διωγμών κατά του χριστιανισμού στην ανατολή και τον κόσμο.

Ο μεν Σφεΐρ υπήρξε επί χρόνια διευθυντής των «τετραδίων της Ανατολής», ενώ ο -κατά δήλωσή του άθεος- Ντελπάρ, είναι γνωστός ρεπόρτερ και ακτιβιστής υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρόκειται για δύο σοβαρούς και αξιόπιστους διανοούμενους που έχουν τεκμηριώσει άριστα τα έργα τους με ντοκουμέντα και μαρτυρίες από πρώτο χέρι, παρουσιάζοντας βιβλία που τα χαρακτηρίζει άμεμπτος επαγγελματισμός.
Οι χριστιανικές μειονότητες της Ανατολής υποχρεούνται σε σιωπηλές εξόδους, μέσα στην παγερή αδιαφορία των κυβερνήσεων. Οι κόπτες της Αιγύπτου υφίστανται βίαιες επιθέσεις και πιέσεις κάθε είδους· οι Ιρακινοί χριστιανοί συνθλίβονται ανάμεσα στους δύο φονταμενταλισμούς, εκείνους των σιιτών και των σαλαφιτών. Και ούτω καθ' εξής...
Η μετατροπή των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής από πλειοψηφία σε μειοψηφία, τους είχε ήδη οδηγήσει από αιώνες να βιώνουν υπό τη σκιά του εξισλαμισμού. «Σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο, οι πιστοί της Βίβλου υποχρεούνται να εκδηλώνονται με μεγάλη "διακριτικότητα" και "προσοχή", πράγμα που τους καθιστά ουσιαστικά πολίτες β' κατηγορίας». Κι έστω κι αν οπροσηλυτισμός υποτίθεται πως απαγορεύεται στα περισσότερα συντάγματα των μουσουλμανικών κρατών, «πάντα βρίσκονται τρόποι να παρακαμφθούν τα όποια νομικά εμπόδια»... Εξάλλου εξακολουθούν να υφίστανται πολλά απομεινάρια του παρελθόντος, ιδίως σε ό,τι αφορά το νομικό καθεστώς των χριστιανών.
Στην Αίγυπτο, οι «αδερφοί μουσουλμάνοι» φέρονται να επιθυμούν την παλινόρθωση τουπαιδομαζώματος (cizye). Σύμφωνα με το σεΐχη αλ-Μπαράκ (al-Barrak) «οι εβραίοι και οι χριστιανοί δεν πρέπει να θεωρούνται  "λαοί της Βίβλου" (dhimmis) αλλά "άπιστοι" (καφίρ) και άρα να υπόκεινται στη σαρία. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως πρέπει να επιλέξουν μεταξύ του εξισλαμισμού ή της θανάτωσής τους». Εξ ου και οι καθημερινές βιαιότητες.
Στο Ιράκ, οι χριστιανές «οφείλουν να φοράνε μαντίλα, αν δε θέλουν να δεχθούν επιθέσεις με βιτριόλι».
Στην Παλαιστίνη, οι χριστιανές υφίστανται έναν ειδικό τύπο δίωξης, που θα μπορούσε να αποκαλεστεί «προσηλυτισμός δια του βιασμού». Οι μαζικοί βιασμοί έχουν διπλό στόχο: να μειώσουν τη γεννητικότητα των χριστιανικών πληθυσμών και να εξισλαμίσουν όσο το δυνατό περισσότερες χριστιανές γυναίκες. Σημειώνεται πως σύμφωνα με τη «σαρία» ο βιασμός θεωρείται απολύτως νόμιμη πρακτική.
Στην Αίγυπτο, «είναι συνήθης πρακτική η απαγωγή και ο βίαιος εξισλαμισμός νεαρών κοπτισσών χριστιανών».
Στην Αλγερία, «η άγρυπνη αστυνομία συλλαμβάνει αμέσως όποιον κατέχει ένα αντίτυπο της Βίβλου ή κάνει το σταυρό του δημοσίως» με την κατηγορία του "χριστιανού". Αυτού του τύπου οι "νεομάρτυρες" αριθμούν σε δεκάδες κάθε εβδομάδα».
Στην Τουρκία, τρεις χριστιανοί εκδότες βρέθηκαν νεκροί, αφού πρώτα «είχανξεκοιλιαστεί, ευνουχισθεί, βιασθεί και τους είχαν ακρωτηριάσει τις μύτες και τα δάκτυλα, πριν τους αποκεφαλίσουν».
Στα κράτη του Κόλπου και όλα τα κράτη που το νομικό τους σύστημα εμπνέεται απ' ευθείας από το μουσουλμανικό δίκαιο «κάθε αποστασία από τη μουσουλμανική θρησκεία επισύρει την ποινή του θανάτου... Η δημόσια λατρεία μη-μουσουλμανικών θρησκειών απαγορεύεται και όσοι την ασκούν κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να φυλακισθούν, να μαστιγωθούν ή και να βασανιστούν».








Θύμα διωγμών χριστιανών στην Ινδία (Ιούνιος 2009)
Ο κλήρος αποτελεί τον προνομιακό στόχο αυτών των διωγμών. «Οι δολοφονίες ιερέων, ιεραποστόλων, μοναχών κ.λπ είναι όλο και συχνότερες, και όλο και πιο ωμές και βίαιες.Ενώ τελειώνει η πρώτη δεκαετία της δεύτερης χιλιετίας, η διάδοση του λόγου του Χριστού εξακολουθεί να συνεπάγεται τη θυσία...  Η αντιχριστιανική βία είναι ένα από τα βασικά μέσα στην προσπάθεια να εξαλειφθεί η παρουσία της πίστης αυτής, θέτοντας τους φορείς της ενώπιον ενός απλού διλήμματος: θάνατος ή αυτοεξορία». Οι καρποί αυτής της προσπάθειας είναι μετρήσιμοι: «το 1990, το 60% των κατοίκων της Βηθλεέμ ήταν χριστιανοί· το 2001 εκπροσωπούσαν το 20% του πληθυσμού· σήμερα δεν φτάνουν ούτε καν το 1%. Χρειάστηκαν δεκαοκτώ μόνο χρόνια για να εκκενωθεί από τον χριστιανικό αραβικό της πληθυσμό, η Βηθλεέμ, η κατ' εξοχή γενέθλια πόλη της χριστιανοσύνης».

Πράγματι, ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτής της εξολόθρευσης του χριστιανισμού είναι «πως όλα γίνονται σε ελάχιστο χρόνο... Φτάνουμε ραγδαία στο τέλος του θρησκευτικού πλουραλισμού στη Μέση Ανατολή. Μόνο που η εξαφάνιση των χριστιανών Αράβων κινδυνεύει να ρίξει στο χάος ένα μεγάλο μέρος της μουσουλμανικής Μέσης Ανατολής».
Αλλά οι διωγμοί των χριστιανών στον κόσμο δεν περιορίζονται στην Ανατολή. Εκατομμύρια χριστιανοί διώκονται επίσης σε κράτη που προήρθαν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ ή στα απομένοντα μαρξιστικά καθεστώτα. Το Βιετνάμ, το Λάος, η Ινδία, η Ιαπωνία, η Κίνα και η Λευκορωσία ανήκουν στα πολυάριθμα κράτη όπου κρατούνται άνθρωποι για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.
Στη Βόρειο Κορέα, «η δικτατορία του Κιλ Ιλ Σουνγκ (Kim II-sung) μιμούμενη τα σοβιετικά "γκουλάγκ", λειτουργεί τα δικά της στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου οι χριστιανοί εξολοθρεύονται συστηματικά και με αποφασιστικότητα...
Στο Σουδάν, «η πυρπόληση χωριών, οι μαζικές σφαγές, οι βιασμοί, η πώληση γυναικών και παιδιών αποτελούν καθημερινά φαινόμενα. Από το οπλοστάσιο των διωκτών των χριστιανών δε λείπει η χρήση της πείνας ή της μόλυνσης. Το Σουδάν είναι σήμερα η πατρίδα της γενοκτονίας, χώρος συστηματικής εξολόθρευσης της ανθρώπινης ζωής».
Πολυάριθμα από τα κράτη όπου διώκονται οι χριστιανοί είναι μέλη του ΟΗΕ και έχουν συνυπογράψει την «οικουμενική διακήρυξη για τα ανθρώπινα δικαιώματα», όπου στο άρθρο 5 αναφέρεται πως «κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική», ενώ στο άρθρο 18, που αφορά τη θρησκευτική ελευθερία, αναγράφεται πως «κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας, στο δικαίωμα αυτό περιλαμβάνεται η ελευθερία για την αλλαγή θρησκείας ή πεποιθήσεων, όπως και η ελευθερία να εκδηλώνει κανείς τη θρησκεία του ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, μόνος ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά, με τη διδασκαλία, την άσκηση, τη λατρεία και την τέλεση θρησκευτικών τελετών».
Αλλά η καθημερινότητα των χριστιανών στις χώρες αυτές σημαδεύεται από κλείσιμο και καταστροφή των χώρων λατρείας τους, αυθαίρετες συλλήψεις, βασανιστήρια, δολοφονίες... Οι λειτουργίες τελούνται σε σπίτια, σπηλιές, γκαράζ... Πρόκειται για μια παράδοξη αναβίωση της εποχής των κατακομβών. Το χειρότερο είναι πως υπάρχει ένα είδος εθισμού της διεθνούς κοινής γνώμης στην αντιχριστιανική βία, πράγμα που πολλαπλασιάζει την έντασή της: «η σιωπή των κυβερνήσεων στους διωγμούς αυτούς, τούς προσδίδει ένα είδος νομιμοποίησης, λες και πρόκειται για ατυχήματα, για κάτι το μοιραίο, απέναντι στο οποίο κάθε αντίδραση είναι μάταιη».
Οι Σφεΐρ και Ντελπάρ βγάζουν μια κραυγή απελπισίας. Εμείς έχουμε πλέον το καθήκον να την ακούσουμε, να την συνειδητοποιήσουμε και να την αναμεταδώσουμε... Ώστε να καταπολεμήσουμε, αν όχι το ίδιο το κακό, τουλάχιστο την αδιαφορία απέναντι στην επέλασή του.





Η Lamia El Saad είναι δημοσιογράφος

http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=5802&cata_id=8&catb_id=9&LID=1

Ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με...

 Του Νίκου Γ. Ξυδάκη, Καθημερινή, 4.8.12

Η διανομή τροφίμων από τη Χρυσή Αυγή, στην πλατεία Συντάγματος, μόνο σε όσους επεδείκνυαν ελληνική ταυτότητα και κατεγράφοντο τα στοιχεία του αίματός τους, προσημαίνει την ώρα μηδέν για την ελληνική κοινωνία, την ώρα της ηθικής και ψυχικής της αποσάθρωσης. Μόνο ντροπή μπορεί να νιώσει ένας Ελληνας, ακόμη και στην πληγωμένη Ελλάδα του 2012, όταν μελανοχίτωνες μοιράζουν μακαρόνια εξετάζοντας το αίμα του πεινώντος. Ντροπή, γιατί αυτή η ωμά ρατσιστική ενέργεια διεξάγεται υπό τη σκιά της δημοκρατικής Βουλής των Ελλήνων. Ντροπή, γιατί η διάκριση αίματος ποδοπατά όλες τις παραδόσεις ελληνικού πολιτισμού, όπως κι αν τις δει κανείς, από τον Ξένιο Δία και την Αθηνά Ξενία των ομόγλωσσων αρχαίων προγόνων έως τον Καππαδόκη Μέγα Βασίλειο τον ελληνοχριστιανό ομόδοξο: «Εάν εύρης εχθρόν που ευρίσκεται εις δυσκολίαν μη προσθέσης εις την οργήν που σε κατέχει την εκδίκησιν, αλλά να τον θρέψης όπως εκείνος έθρεψε τους αδελφούς που τον επώλησαν». (Μ. Βασίλειος, Εν λιμώ και αυχμώ). Ντροπή. Και δέος για το τι περιμένει όποιον περιφρονεί ιδρυτικές συνθήκες της ανθρωπιάς: «Ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή και ουκ επεσκέψασθέ με».

Ας μην αναρωτηθεί κανείς μωρός σήμερα: «Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα ή διψώντα ή ξένον ή γυμνόν ή ασθενή ή εν φυλακή και ου διηκονήσαμέν σοι;». Η απάντηση θα είναι πάντα η ίδια, τρομερή και ισχύουσα: «Εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον» (Ματθ. 25:41-46)

Κόλαση είναι ο κόσμος του αρχέγονου αίματος και της ωμής βίας, τα μακαρόνια του μελανοχίτωνα φουσκωτού. Κι όσοι προσπερνούν τέτοιες ωμότητες, με μικροδικαιολογίες και μουρμουρητά, ας ετοιμαστούν να δείχνουν εφεξής ταυτότητα και αίμα, για να μιλούν, να σκέφτονται, να αναπνέουν.

Αγ. Νεκτάριος: Η αγάπη ουδέποτε χάριν δογματικής τινος διαφοράς πρέπον να θυσιάζεται

«Αι δογματικαί διαφοραί ως αναγόμεναι προς μόνον το κεφάλαιον της πίστεως αφίενται ελεύθερον και απρόσβλητον το της αγάπης κεφάλαιον. το δόγμα δεν καταπολεμεί την αγάπην. η δε αγάπη χαρίζεται τω δόγματι, διότι πάντα στέγει, πάντα υπομένει. η χριστιανική αγάπη εστίν αναλλοίωτος, δι’ ο ουδ’ η των ετεροδόξων χωλαίνουσα πίστις δύναται ν’ αλλοιώση το προς αυτούς της αγάπης συναίσθημα. Διά της αγάπης εστί λίαν πιθανόν να ελκύση προς εαυτόν (ενν. ο επίσκοπος) και την εξ εσφαλμένης περιωπής κρίνουσαν δογματικόν τι ζήτημα ετερόδοξον εκκλησίαν. Η αγάπη ουδέποτε χάριν δογματικής τινος διαφοράς πρέπον να θυσιάζεται. Παράδειγμα έστω ο Απόστολος των εθνών, όστις εξ αγάπης και προς αυτούς τους σταυρωτάς του Χριστού ηύχετο ανάθεμα είναι αυτών. Ο μη αγαπών τους ετεροδόξους επίσκοπος, ο μη και υπέρ αυτών εργαζόμενος, από ψευδούς κινείται ζήλου και εστερημένος εστίν αγάπης. διότι όπου η αγάπη, εκεί και η αλήθεια και το φως, ο δε ψευδής ζήλος και η πεπλανημένη δόξα εξελέγχονται υπό του φωτός και της αγάπης και αποκρούονται. Τα της πίστεως ζητήματα ουδ’ όλως δέον εστί να μειώσι το της αγάπης συναίσθημα. Οι διδάσκαλοι του μίσους εισί μαθηταί του πονηρού, διότι εκ της αυτής πηγής δεν εξέρχεται γλυκύ και πικρόν».


Αγ. Νεκταρίου (Κεφαλά), Μητροπολίτου Πενταπόλεως, Μάθημα Ποιμαντικής, εκδ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1974, σ. 192

Μαρία Χατζηαποστόλου:Η οργή του Χριστού

«Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί,

ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων·

ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν».

Κατά Ματθαίον, κεφ. 23, στ. 14.

«Με τρομάζεις ακόμα, οπαδέ της ομάδας,
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα,
διερμηνέα του Θεού, ρασοφόρε γκουρού,
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο...
Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής,
έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς,
μισείς τον μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω,
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω...».

Πατρίδα, Αλκίνοος Ιωαννίδης

     Το συγκλονιστικό τούτο τραγούδι του σπάνια χαρισματικού Αλκίνοου Ιωαννίδη, είναι στη παράλογη εποχή μας επίκαιρο παρά ποτέ… Γεμίσαμε από υποκριτές και φαρισαίους… Από φανατικούς και μισανθρώπους κάθε απόχρωσης… Κατήγοροι κάθε διαφορετικού… Εκμεταλλευτές σωμάτων… Έμποροι ψυχών… Χριστέμποροι… Εγκληματίες κατά της ίδιας της ύπαρξης, κατά της ίδιας της ζωής, καθώς αφήνουν ανθρώπους ανάπηρους στη ψυχή και στο σώμα… Και το χειρότερο είναι πως τα κρούσματα αυτά του χριστιανοφασισμού, θα αυξάνονται ολοένα, εκμεταλλευόμενα την οικονομική κρίση και τους φόβους των ανθρώπων… Η παράνοια καθημερινά κερδίζει έδαφος έναντι της καρδιάς…

     Με τούτους τους συγκλονιστικούς στίχους του, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης εκφράζει στο ακέραιο και με τον ομορφότερο τρόπο την αρρωστημένη κατάσταση της ηθικιστικής ομαδοποίησης, μα και την αντίσταση προς αυτή την αρρωστημένη κατάσταση. Τη δυσάρεστη αυτή πραγματικότητα του φανατισμού, περιγράφει μοναδικά ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στο συγκλονιστικό τραγούδι του Πατρίδα. Εκεί όπου το ανθρώπινο πρόσωπο μετατρέπεται σε άβουλη μάζα, εκεί που ο άνθρωπος μετατρέπεται σε κοπάδι. Κάθε «διερμηνέας του Θεού», κάθε «ρασοφόρος γκουρού» προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τους υπαρξιακούς φόβους των ανθρώπων, γεμίζοντάς του τη ζωή με φαντάσματα και με ασήκωτες και απάνθρωπες ενοχές που δεν βασίζονται σε καμιά Ορθόδοξη σκέψη, παρά μονάχα στη δική του αιρετική μισαλλοδοξία, οργανώνοντας έτσι το δικό του κοπάδι, προς εξυπηρέτηση των ιδιοτελών σκοπών του. Κάθε οπαδός, ακολουθεί τυφλά τις εντολές του δυνάστη του, παραδίδοντας στα χέρια του δυνάστη, αυτό που τον κάνει αληθινό άνθρωπο… Την ελευθερία του… Καθένας κάπου θα συναντήσει τον ίδιο του τον εαυτό, είτε ως δυνάστη, είτε ως δυναστευόμενο, είτε ως καταπιεστή είτε ως καταπιεζόμενο, είτε ως θύτη, είτε ως θύμα. Εκεί όπου η ανοχή είναι ανύπαρκτη και δεν χωρά καμία αγάπη, παρά μόνο η μισαλλοδοξία. Η ιαχή «ας μείνουμε στη παράδοση», εξασφαλίζει μέσα τους τη φαινομενική ασφάλεια. Μα η παράδοση δημιουργείται για να την εκφράσουμε με το να τη πάμε ακόμη πιο πέρα, να γίνει μέσα μας ένα δημιουργικό μέγεθος ζωής και όχι μια στείρα πραγματικότητα ανυπαρξίας και θανάτου. Ο άνθρωπος μετατρέπεται τότε σε άβουλο ον δίχως ανθρώπινα χαρακτηριστικά… Το ανθρώπινο πρόσωπο μετατρέπεται σε ουδέτερο προσωπείο, ενώ αντιθέτως κάθε άνθρωπος αποτελεί μοναδική και ανεπανάληπτη προσωπικότητα στη σκέψη της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

     Αγάπη πουθενά. Μίσος στο βλέμμα για κάθε τι διαφορετικό… Η μάσκα και το προσωπείο του θρησκευόμενου που διασπά κάθε κοινωνία… Που παραμορφώνει κάθε πραγματικότητα… Που παραποιεί τους αληθινούς λόγους των Πατέρων της Εκκλησίας για να δικαιολογήσει τη δική του αίρεση… «Το πρόσωπο του τέρατος που όσο το πολεμάμε του μοιάζουμε» και «το μυαλό της κότας», όπως έλεγε ο μέγας Μάνος Χατζιδάκις: «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.
[...] Από την ώρα που ο Frankenstein γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται. Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ το μυαλό της κότας. Απ’ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ’ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ’ ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τι να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί; Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοήθα να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά.
Το τέρας σχηματίζεται από τα ζώα κι απ’ τους εχθρούς.
Θα σας θυμίσω μια συνομιλία τότε, μέσα στη τάξη του σχολείου. Με πλησιάζει ένας ψηλός συμμαθητής, μ ένα δυσάρεστο έκζεμα στο δέρμα του προσώπου του, στραβή τη μύτη και ξεθωριασμένα τα μαλλιά του, ακατάστατα. Ήταν η πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς.
- Πώς λέγεσαι, ρωτάει, ενώ πλάι του είχαν σταθεί αμίλητοι δυο άλλοι, δικοί του φίλοι.
- Βασίλης, του απαντώ.
- Και που μένεις, εκείνος εξακολουθεί.
- Πάνω στο λόφο, του λέω και τον κοιτώ στα μάτια. Εκείνος χαμογέλασε κι άφησε να φανούν τα χαλασμένα δόντια του. Μου λέει:
- Εγώ μένω στην απέναντι όχθη. Είσαι λοιπόν εχθρός. Και μου δίνει μια στο κεφάλι με το χέρι του, που με πονάει ακόμα τώρα σαν το θυμηθώ. Τον κοιτάζω έτοιμος να κλάψω. Μα συγκρατιέμαι. Αυτός σκάει στα γέλια και χάνεται. Προς το παρόν. Γιατί θα τον ξαναδώ: Εισπράκτορα, εκπαιδευτή στο στρατό, τηλεγραφητή, κλητήρα στο υπουργείο, αστυνόμο, μουσικό στην ορχήστρα, παπά στην ενορία, συγκάτοικο στην πολυκατοικία, γιατρό σε κρατικό νοσοκομείο και τέλος νεκροθάφτη, όταν πετύχει να με θάψει.
[...] Πώς θ αντιδράσουμε και πώς δε θα συμβιβαστούμε με το τέρας;
[...]».[1] Πώς να μιλήσεις λοιπόν σε μια κότα; Γιατί το μυαλό ενός φανατισμένου δεν απέχει και πολύ από το μυαλό της κότας… Η μόνη διαφορά τους είναι πως μια κότα δε μισεί τους πάντες… Μ’ έναν φανατικό πώς να έλθεις σε κοινωνία; Πώς να αρθρώσεις λόγο μ’ έναν άνθρωπο που έχασε το ανθρώπινο πρόσωπό του και φορά προσωπείο; Πώς να έλθεις σε κοινωνία αγάπης με κάποιον που το μόνο που έμαθε είναι να μισεί… Κι’ όμως ο Χριστός μονάχα με τους υποκριτές και με τους Φαρισαίους τα έβαλε… Με κανέναν άλλον… Τους αμαρτωλούς τους αγάπησε και τους πόνεσε έως θανάτου… Για εκείνους πέθανε πάνω στο Σταυρό και αναστήθηκε διαλύοντας τα σκοτάδια του Άδη…

     Το επιθυμητό ζητούμενο δεν είναι η στερέωση μιας αναιμικής θεολογίας ή μιας ανεδαφικής φιλοσοφίας, τουτέστιν μιας άκρως θεωρητικής συνάφειας άνευ ζωής, αλλά η ύπαρξη ενός ισχυρού βιώματος, όπου μπορεί να συγκλονίσει την ύπαρξη και να την οδηγήσει και πάλι στη ζωή. Μια ύπαρξη η οποία θα είναι πάντα ανοιχτή στο θαύμα. Το ποθητό ζητούμενο είναι να μεταφερθούμε από το προσωπείο στο πρόσωπο. Να γίνει η Θεολογία μας λόγος ζωής, η ίδια η Ζωή και όχι θάνατος. Να σταματήσουμε το θάνατο του αιρετικού φανατισμού που κλείνει τη Βασιλεία των Ουρανών στους ανθρώπους. Η αληθινή Εκκλησία του Χριστού όμως αγκαλιάζει τους πάντες, δεν είναι καρικατούρα, δεν είναι κλειστή κάστα για εθνικόφρονες και «γνήσιους ορθοδόξους»… Αγκαλιάζει ολάκερο το Σύμπαν… Γιατί ολόκληρο το Σύμπαν είναι δημιουργία του Θεού. Είναι σώμα Χριστού Ζώντος… Του Χριστού που κρύβουν από τους ανθρώπους… Του Χριστού που κλείνουν τους δρόμους που άνοιξε… Του Χριστού που σταυρώνουν καθημερινά… Αφού σταυρώνουν στο άγιο όνομά του, οποιονδήποτε άνθρωπο που δεν τους μοιάζει… Του Χριστού που παρά το πείσμα των καιρών και των ανόητων φανατικών θα συνεχίζουμε ν’ ανασταίνουμε μέσα στη καρδιά μας…

     Στον π. Χαράλαμπο Παπαδόπουλο, τον π. Λίβυο της καρδιάς μας, αφιερωμένο με αγάπη βαθιά και με την ελπίδα πως θα συνεχίσει να μαρτυρά στους ανθρώπους που διψούν για Θεό και για τη συνάντηση με τον άνθρωπο, το φως και την αγάπη του Εσταυρωμένου Έρωτα…

---

[1] Μάνου Χατζιδάκι, Τα Σχόλια του Τρίτου, εκδ. Εξάντας, Αθήνα 1980.

Αίγυπτος:οι μουσουλμάνοι προσεύχονται και οι χριστιανοί κάνουν αλυσίδα γύρω τους, για να τους προστατεύσουν

Αν και είμαι άθεος -ή σε αναζήτηση θεού-, δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ τους Αιγύπτιους διαδηλωτές της πλατείας Ταχρίρ· οι μουσουλμάνοι προσεύχονται και οι χριστιανοί κάνουν αλυσίδα γύρω τους, για να τους προστατεύσουν. Αυτό συμβαίνει από την αρχή των διαδηλώσεων στην Αίγυπτο, αν και είναι ολοφάνερη η προσπάθεια της εξουσίας να στρέψει τη μια θρησκευτική ομάδα κατά της άλλης.

(Την πρώτη φωτογραφία την βρήκα στο Κουτί της Πανδώρας)

.net/2011/11/%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AC%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

Πολιτισμός και διαφορετικότητα: Εμείς και οι άλλοι

Ηλίας Κουλακιώτης, Ε. Λαζόγκας, Δ. Γ. Μαγριπλής, Α. Γ. Μαράς, Φ. Β. Πέρρα, Γ. Κόνδης, Ρόνι Σου Σάμπα, Σ. Κατούντα, Ι. Κ. Σπηλιοπούλου, Α. Ν. Δουλαβέρας, Σ. Γουνελάς, Β. Μανουσάκης, Γ. Αλεξιάς, Μ. Παπαθανασίου, C. F. Schmitzberger, Γ. Ι. Παπαϊωάννου, Θ. Ν. Παπαθανασίου, Δ. Κ. Πατσόπουλος, Τ. Πατρώνης, Χ. Βάγια, Σ. Σπανέας, Α. Ε. Καρακώστα, Θ. Φούσκας, Χ. Οικονόμου, Κ. Καστανιώτη, Μ. Α. Κουρή, Κ. Β. Σκλάβου, Σ. Γιαγκάζογλου, Δ. Μπεκριδάκης, π. Π. Καποδίστριας, Ι. Χ. Δρίτσας, Β. Δημόπουλος, Χ. Γροσδάνη

επιμέλεια: Δημήτριος Γ. Μαγριπλής

Σταμούλης Αντ., 2011
550 σελ.

«Η Τουρκία κάνει διακρίσεις σε βάρος των χριστιανών»

Ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευαγγελικής Εκκλησίας στη Γερμανία κάλεσε την Αγκυρα να θέσει τέλος στις διακρίσεις

Τον τερματισμό των διακρίσεων εις βάρος των Χριστιανών στην Τουρκία ζήτησε ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευαγγελικής Εκκλησίας στη Γερμανία

Ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευαγγελικής Εκκλησίας στη Γερμανία (EKD),Νικολάους Σνάιντερ (Nikolaus Schneider) ζήτησε τον τερματισμό των διακρίσεων εις βάρος των Χριστιανών στην Τουρκία. «Είναι πολύ καλύτερη η κατάσταση, αλλά ακόμα παρατηρούνται διακρίσεις», δήλωσε σήμερα ο κ.Σνάιντερ, με αφορμή την επίσημη επίσκεψη του τούρκου προέδρου Αμπντουλάχ Γκιούλ στο Βερολίνο.

Για παράδειγμα, δεν επιτρέπεται ακόμη οι ορθόδοξοι Χριστιανοί να εκπαιδεύουν τους ιερείς τους στη χώρα, ενώ επίσης δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου διαθέσιμοι εκκλησιαστικοί χώροι. Επίσης, είναι «απίστευτα επίπονο» να λάβουν άδεια εργασίας οι ιερείς της ευαγγελικής εκκλησίας της Γερμανίας για τη θρησκευτική εξυπηρέτηση των γερμανών Προτεσταντών στα τουρκικά θέρετρα. Το αίτημα του: «Να μπορούμε να δουλεύουμε εκεί ελεύθερα».

Το ποσοστό των Χριστιανών στον τουρκικό πληθυσμό βρισκόταν πριν από 100 χρόνια στο 25%, πρόσθεσε ο ίδιος. Σήμερα το ποσοστό αυτό ανέρχεται σε 0,2%. «Αυτό είναι αποτέλεσμα εσκεμμένων διακρίσεων και διώξεων».

Οι χριστιανικές εκκλησίες στην Τουρκία δεν έχουν μέχρι σήμερα δική τους νομική υπόσταση. Εδώ και δεκαετίες αγωνίζονται για την περιουσία τους. Την πρόσφατη διάταξη της τουρκικής κυβέρνησης περί επιστροφής των απαλλοτριωμένων ακινήτων σε θρησκευτικές κοινότητες, ο κ.Σνάιντερ τη χαρακτήρισε «θετικό σήμα».

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=420594

Μαρία Χατζηαποστόλου :«Ώσπερ ξένος και αλήτης»

«Ώσπερ ξένος και αλήτης»

-Η αναζήτηση του προσώπου του Χριστού στο πρόσωπο του άλλου-

Στη μνήμη του νεκρού μετανάστη¹…

«Σ᾿ αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί

Κι οι πόθοι τους ακολουθούνε υπόγεια διαδρομή…»²

« - Ε χριστιανοί, ποιος εδώ, στην ξακουσμένη Ασίζη, μπορεί να μου κάμει ελεημοσύνη; Να φάω, να κοιμηθώ και το πρωί να φύγω;

Με κοίταξαν από κορφής ως τα πόδια, γέλασαν.

• Ποιος είσαι, ομορφονιέ; Μου αποκρίθηκαν χαχαρίζοντας,

για ζύγωσε να σε καμαρώσουμε.

• Μπορεί και να ’μαι ο Χριστός, αποκρίθηκα για να τους τρομάξω, έτσι παρουσιάζεται καμιά φορά στον κόσμο, σα ζητιάνος».³

Το παραπάνω απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Φτωχούλης του Θεού» φανερώνει με τον ομορφότερο τρόπο τη πεμπτουσία της ορθόδοξης θεολογίας όσον αφορά την αντιμετώπιση του άλλου ως εικόνα Χριστού. Ο πρώτος μετανάστης στην Ιστορία της ανθρωπότητας είναι ο Χριστός.⁴ Μετανάστης στη γέννηση.⁵ Μετανάστης στη ζωή.⁶ Μετανάστης στον θάνατο.⁷ Γεννήθηκε σαν ξένος. Έζησε σαν ξένος. Πέθανε σαν ξένος.⁸ Αναστήθηκε σαν ξένος όλων.⁹

Αν αναρωτηθεί κανείς πως πορεύτηκε αυτό το πρόσωπο μέσα στην ανθρώπινη Ιστορία θα καταλάβει πως η ζωή του Χριστού αποτελεί μια ολοζώντανη μαρτυρία αγάπης προς τον άλλον, τον διαφορετικό. Ο Θεάνθρωπος έκανε δικούς του όλους τους ξένους και τους ταπεινούς, τους αφανείς και τους διωγμένους.¹⁰ Σ’ έναν άνθρωπο που είναι ολότελα ξένος, καθ’ όλα ξένος σύμφωνα με τα στερεότυπα της εποχής¹¹ φανερώνει τις υψηλότερες θεολογικές αλήθειες.¹² Είναι η Σαμαρείτιδα που μεταμορφώθηκε σε ισαπόστολο της αγάπης και της αλήθειας. Ξένος είναι ο κάθε διαφορετικός από εμάς, αυτός που δεν είναι δικός μας και δεν έχουμε καμία σχέση με αυτόν. Μα ο μεγαλύτερος ξένος όλων των εποχών και όλων των αιώνων υπήρξε και υπάρχει ο ίδιος ο Χριστός.

Η Σάρκωση ως κέντρο της Ιστορίας ανά τους αιώνες, η κένωση του Θεού Λόγου, η έξοδος του από τη βεβαιότητα της Αγίας Τριάδας και η είσοδος του στην αβεβαιότητα της δικής μας φύσεως συντελέστηκε με την ολοκληρωτική πρόσληψη της φύσης μας κι αυτή με τη σειρά της, βουτηγμένη στην υποστατική ένωσή της με το άκτιστο, οδήγησε στην ολοκληρωτική καίνωση, τουτέστιν στην ανακαίνιση των πάντων. Η κένωση και η πρόσληψη ως προϋποθέσεις της Σαρκώσεως οδηγούν στην εν Χριστώ οντολογική ανακαίνιση του ανθρώπου και ο νέος άνθρωπος που δημιουργείται εξ’ αυτής είναι φορέας του Χριστού.

Ο Εσταυρωμένος Έρωτας με την ανιδιοτέλεια της αγάπης του, παγίδευσε τον ιδιοτελή θάνατο. Η νίκη του επί του τείχους του θανάτου ξεκινά με τη Σάρκωση η οποία αποτελεί την αρχή του τέλους του θανάτου, με την έξοδο του Λόγου από τη βεβαιότητα της αγιοτριαδικής κοινωνίας και τη πορεία προς το αδύναμο, ώστε αυτό να γίνει δυνατό. Ο Χριστός προσέλαβε τον όλο άνθρωπο, τον ανθρώπινο πόνο από απέραντη αγάπη προς το εκπεσόν δημιούργημα του. Ο πόνος μέσα μας είναι ουσιαστικά το μέτρο της αγάπης και της συνάντησης με τον άλλον. Η πρόσληψη του άλλου, του διαφορετικού, η απόλυτη πρόσληψη και όχι η εγωκεντρική έκφραση της αδιαφορίας μας, η κένωση του εγωισμού μας και η αλληλοπεριχώρηση του άλλου, δύνανται να επιτευχθούν ακολουθώντας τα βήματα Εκείνου που πρώτος βροντοφώναξε «Δος μοι τούτον τον ξένον».¹³

Ο Τριαδικός Θεός είναι Θεός αγάπης και ταπείνωσης και το ίδιο οφείλει να κάνει και ο άνθρωπος: να ταπεινωθεί και ν’ αγαπήσει.¹⁴ Ο άνθρωπος, πάνω απ’ όλα και το ανθρώπινο πρόσωπο πάντα προηγείται ως το μοναδικό και ανεπανάληπτο εκείνο πορευόμενο πρόσωπο στην ανθρώπινη Ιστορία σύμφωνα με την Υποστατική αρχή ή την αρχή του προσώπου¹⁵ κατά τον γέροντα Σωφρόνιο.

Ας σκεφτούμε πως ο απάνθρωπος ρατσισμός,¹⁶ η αλαζονεία και ο εγωκεντρισμός¹⁷ μας αποτελούν ύβρη κατά της ίδιας της ανθρωπότητας, της ανθρώπινης ύπαρξης.¹⁸ Ύβρη εναντίον όχι μόνο του ανθρώπου ο οποίος είναι πλασμένος κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού, μα και ύβρη κατά του ίδιου του Θεού Δημιουργού, του σοφού Ποιητή του σύμπαντος κόσμου. Για να αλλάξει όμως ο κόσμος οφείλουμε να αλλάξουμε πρώτα εμείς.¹⁹ Το «εγώ» μέσα μας πνίγει τον Χριστό εντός μας και δεν αφήνει χώρο για τον άλλον, τον μακρινό μας πλησίον και αδελφό. Η συνειδητοποίηση της κοινής ανθρώπινης μοίρας έναντι του θανάτου αποδεικνύει πως είμαστε όλοι ίσοι ενώπιον του κοινού εχθρού. Εκεί όπου όλα εξισώνονται κάτω από τη φοβερή κυριαρχία του Θανάτου, του φοβερού εχθρού που νικήθηκε κατά κράτος από τον Αρχηγό της Ζωής….

Η Σάρκωση το μέγα και παράδοξο μυστήριο της ένωσης κτιστού-άκτιστου αποτελεί επανάκληση του ανθρώπινου γένους στη ζωή, κοινό ιδεώδες και οικουμενικό γεγονός, όπου όλοι και όλα χωρούν στη παγκόσμια σάρκα του Λόγου.²⁰ Ο Λόγος προσέλαβε το εντελώς διαφορετικό, το κτιστό και χωρίς την εξαφάνιση της ιδιαιτερότητας της ανθρώπινης φύσης οδήγησε τον άνθρωπο στην οντολογική μεταμόρφωση και στη ζωή. Αυτό που ζητά ο ίδιος ο Χριστός από τον άνθρωπο είναι η αναζήτηση και η εύρεση του προσώπου του στο πρόσωπο του άλλου.²¹

Ας μπούμε για λίγο στη θέση των μεταναστών και των διωκόμενων ανθρώπων, ας γίνουμε κι εμείς μετανάστες κι ας αναλογιστούμε πως είμαστε όλοι μετανάστες και παρεπίδημοι σ’ αυτόν τον κόσμο, σαν τους χριστιανούς της Προς Διόγνητον επιστολής.²² Διαβάζουμε σχετικά: «Οι Χριστιανοί δεν διακρίνονται των άλλων ανθρώπων, ούτε κατά την πατρίδα, ούτε κατά τη φωνή, ούτε κατά τα ήθη και τα έθιμα….. Πατρίδες κατοικούν τις δικές τους αλλά σαν να είναι πάροικοι. Συμμετέχουν σε όλα ως πολίτες και υπομένουν τα πάντα ως ξένοι. Κάθε ξενιτιά είναι πατρίδα τους και κάθε πατρίδα τους είναι ξένη γι’ αυτούς».

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι εάν μπορεί ο πολιτισμός της Σάρκωσης ν’ αλλάξει τον κόσμο. H Αγία Ευαισθησία όμως και η βίωσή της θα οδηγήσει σ’ έναν θεοκεντρικό ανθρωπισμό, σε μια δυναμική της αγάπης, σε μια κενωτική αγάπη αλληλοσεβασμού και αλληλοκατανόησης.²³ Η ορθόδοξη θεολογία αποτελεί την κατεξοχήν θεολογία ολισμού και όχι διαιρέσεως, καθώς η ορθόδοξη αλήθεια αποτελεί δυναμικό και εξελισσόμενο μέγεθος στηριζόμενο στην οικουμενικότητα του Ευαγγελίου.²⁴ Ο Χριστός βρίσκεται πέρα και πάνω από κάθε ανθρώπινο πολιτισμό, μα και ταυτοχρόνως μέσα σε κάθε άνθρωπο:

«Δε γνωρίζω Χριστό Έλληνα, Ρώσο, Άγγλο, Άραβα…

Ο Χριστός είναι για μένα το παν, το υπερκόσμιο Είναι» ²⁵

μας φανερώνει με απαράμιλλο τρόπο ο γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ αποκαλύπτοντας μας την όντως Θεολογία. Η Εκκλησία αποτελεί μια οικουμενική πραγματικότητα που χωρά τους πάντες και τα πάντα και η αληθινή Θεολογία, η όντως Θεολογία δεν επιζητά τη διάσπαση της υπάρξεως, μα το αντίθετο, όντας ανοιχτή προς τον κάθε άνθρωπο, μέσω της μεθοδολογίας της οικείωσης του φωτός.

Αυτή την εισήγηση την έγραψα τη νύχτα της Αναστάσεως του Κυρίου. Και δεν επέλεξα τυχαία τη νύχτα κατά την οποία ο αδηφάγος Θάνατος νικήθηκε κατά κράτος από τον Αρχηγό της Ζωής. Η Ανάσταση του Κυρίου αποτελεί την ύψιστη έκφραση της αγάπης του Χριστού για τον άνθρωπο, μα και την ταυτόχρονη νίκη του Φωτός εναντίον του σκότους. Του κάθε σκότους που αποπροσανατολίζει τον άνθρωπο από τη βίωση της αληθινής ζωής. Ας γίνουμε οι ίδιοι Ανάσταση!

Θα ήθελα να κλείσω αυτές τις σκέψεις μου με τα λόγια του μεγάλου μας εικαστικού και ακαδημαϊκού δασκάλου κ. Γιώργου Κόρδη. Πιστεύω είναι το ομορφότερο και καταλληλότερο κλείσιμο για μια εισήγηση που πραγματεύεται ένα τέτοιο ευαίσθητο θέμα.

«Ξέρεις, αν θα ’θελα κάποτε να μιλήσω για μετανάστες θα μιλούσα για τα σπουργίτια... μια στο σπυρί και μια στο φόβο...
Αυτή είναι η κίνηση τους, αυτή η ζωή τους, αυτή η ευλογημένη αβεβαιότητα τους που τους κάνει να μοιάζουν στο Χριστό,
στους αγίους, στη θάλασσα, στους ερωτευμένους, στον άνεμο,
στο θάνατο και στην Ανάσταση. Αν ήταν να μιλούσα για μετανάστες θα φώναζα ένα σπουργίτι κατάματα να κοιτάξει τους βέβαιους του κόσμου τούτου και να δείξει απλά πως φοβάται... Τι να πει κανείς για το φόβο!!!».

Μαρία Χατζηαποστόλου

1 Στην μνήμη του 15χρονου Χαμιντουλάν Ναζαφί, που δολοφονήθηκε στις 28 Μάρτη 2010 στην Αθήνα.

2

Ένα μοναδικό τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου. Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού έγινε στον δίσκο "Βρώμικο Ψωμί" με την συγκλονιστική ερμηνεία της μεγάλης ρεμπέτισσας Σωτηρίας Μπέλλου.

3

Νίκου Καζαντζάκη, Ο Φτωχούλης του Θεού, σελ. 13, εκδ. Καζαντζάκη, Αθήνα 2008.

4

Χρυσόστομου Σταμούλη, Έρως και Θάνατος, σ. 338, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2009

«Ο Θεός Λόγος σαρκούμενος προσέλαβε το ξένο, το άλλο, το διαφορετικό. Βγήκε από τον εαυτό του, παραμένοντας ταυτόχρονα ο εαυτός του, προκειμένου η αγάπη του, που χωρά τους πάντες και τα πάντα, να κατορθώσει το ακατόρθωτο, να αντλήσει ύδωρ εκ της πέτρας. Προσέλαβε τη διαβρωμένη από την αμαρτία ανθρώπινη φύση, προσέλαβε τον εκδιωγμένο από τον παράδεισο Αδάμ, τον πλάνητα και αλήτη, για να τον γιατρέψει από την ασθένεια του. Και ακόμη περισσότερο, έγινε ο ίδιος ξένος και αλήτης, έτσι ώστε δια της “συμπαθείας” και της οικειότητας να φανερώσει το μυστήριο της αγάπης που φτάνει μέχρι το Σταυρό. Το μυστήριο του εκστατικού έρωτας που κάνει το κτίσμα να αναφωνεί ότι “ο εμός έρως εσταύρωται”».

5

Ματθ. 2, 13-18. «Ἀναχωρησάντων δὲ αὐτῶν ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ' ὄναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων· Ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ Ἡρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό. ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβεν τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον,
καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς Ἡρῴδου· ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· Ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου».

6 Ματθ. 8, 20. «Αἱ ἀλώπεκες ἔχουσι φωλεάς καί τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ κατοικίας, ὁ δέ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου δέν ἔχει ποῦ τήν κεφαλήν κλῖναι».

7 Ιωάν. 19, 38-42. «Μετὰ δὲ ταῦτα ἠρώτησε τὸν Πιλᾶτον Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, ὢν μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ, κεκρυμμένος δὲ διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἵνα ἄρῃ τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ· καὶ ἐπέτρεψεν ὁ Πιλᾶτος. Ἦλθεν οὖν καὶ ἦρε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Ἦλθε δὲ καὶ Νικόδημος ὁ ἐλθὼν πρὸς τὸν Ἰησοῦν νυκτὸς τὸ πρῶτον, φέρων μῖγμα σμύρνης καὶ ἀλόης ὡς λίτρας ἑκατόν. Ἔλαβον οὖν τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἔδησαν αὐτὸ ἐν ὀθονίοις μετὰ τῶν ἀρωμάτων, καθὼς ἔθος ἐστὶ τοῖς Ἰουδαίοις ἐνταφιάζειν. Ἦν δὲ ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ἐσταυρώθη κῆπος, καὶ ἐν τῷ κήπῳ μνημεῖον καινόν, ἐν ᾧ οὐδέπω οὐδεὶς ἐτέθη· ἐκεῖ οὖν διὰ τὴν παρασκευὴν τῶν Ἰουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τὸ μνημεῖον, ἔθηκαν τὸν Ἰησοῦν».

8 Ο Άγιος Επιφάνιος, Αρχιεπίσκοπος  Κύπρου (4ος - 5ος αι.), στον λόγο του  στη θεόσωμη ταφή του Κυρίου,  με άκρως ποιητικό τρόπο επαναλαμβάνει την φράση: «δος μοι τούτον τον ξένον».  Φαντάζεται τον Ιωσήφ την ώρα, που προσέρχεται προς τον Πιλάτο για να ζητήσει το πανακήρατο Σώμα του Ιησού προς ενταφιασμό και βάζει στο στόμα του τα εξής υπέροχα λόγια: «Αλλά τι; Αίτησίν τινα οικτράν, ω κριτά, και τοις πάσι μικράν αιτούμενος προς σε παραγέγονα· δος μοι νεκρόν προς ταφήν το σώμα εκείνου, του παρά σου κατακριθέντος Ιησού του Ναζωραίου, Ιησού του πτωχού, Ιησού του αποίκου, Ιησού του γυμνού, Ιησού του ευτελούς, Ιησού του τέκτονος υιού, Ιησού του δεσμίου, Ιησού του αιθρίου, Ιησού του ξένου και επί ξένοις αγνωρίστου και ευκαταφρονήτου και επί πάσι κρεμαμένου.

Δος μοι τούτον τον ξένον· τι γαρ σε λοιπόν ωφελεί το σώμα αυτού;

Δος μοι τούτον τον ξένον· εκ μακράς γαρ ήλθε της χώρας ώδε, ίνα σώση τον ξένον.

Δος μοι τούτον τον ξένον· κατήλθε γαρ εις γην σκοτεινήν ανενέγκαι τον ξένον.

Δος μοι τούτον τον ξένον· αυτός γαρ και μόνος υπάρχει ξένος. Δος μοι τούτον τον ξένον, ούτινος την χώραν αγνοούμεν οι ξένοι. Δος μοι τούτον τον ξένον, ούτινος τον Πατέρα αγνοούμε οι ξένοι.

Δος μοι τούτον τον ξένον, ούτινος τον τόπον και τον τόκον και τον τρόπον αγνοούμεν οι ξένοι.

Δος μοι τούτον τον ξένον, τον ξένην ζωήν και βίον ζήσαντα επί ξένης.

Δος μοι τούτον τον ξένον, τον μη έχοντα ώδε που την κεφαλήν κλίνη.

Δος μοι τούτον τον ξένον, τον ως ξένον επί ξένης άοικον και επί φάτνης τεχθέντα.

Δος μοι τούτον τον ξένον, τον εξ αυτής της φάτνης ως ξένον εξ Ηρώδου φυγόντα.

Δος μοι τούτον τον ξένον, τον εξ αυτών των σπαργάνων εν Αιγύπτω ξενωθέντα.

Δος μοι τούτον τον ξένον, τον ου πόλιν, ου κώμην, ουκ οίκον, ου μονήν, ου συγγενή, επ’ αλλοδαπής δε χώρας την οίκησιν έχοντα και τα πάντα κατέχοντα».

9 Χρυσόστομου Σταμούλη, Έρως και Θάνατος, σσ. 338-339, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2009

«Και εάν αυτή η ερωτικότητα είναι η καλλίστη έκφραση αναγνώρισης της σαρκωμένης αγάπης, η επί της γης πορεία του Ιησού δεν ήταν εύκολη, υπήρξε πορεία τραγική. Υπήρξε πορεία απόρριψης και υπαρξιακής μοναξιάς. Ξένος για τους ομόφυλους ξένους, που τον μίσησαν και τον θανάτωσαν σαν ξένο. Ξένος για τους δικούς του μαθητές, που σε μια συνεχή πορεία προς τους Εμμαούς αρνήθηκαν, αμφισβήτησαν και δοκίμασαν την ξένη αλήθεια του. Ξένος για την ίδια του τη μητέρα, της οποίας η ρομφαία λάβωσε την ασφάλεια της μητρικής οικειότητας και δημιούργησε ρωγμές στη βεβαιότητα της πολλαπλά προσφερόμενης αποκάλυψης. Ξένος για την κτίση ολάκερη, τη δικιά του κτίση, της οποίας γιάτρεψε τις ρωγμές και τις ατέλειες. Ξένος για τη ζωή, μα ξένος και για το θάνατο τον οποίο ξάφνιασε, ξένισε και νίκησε μια για πάντα. Και όλα αυτά δια της σάρκωσης. Όλα αυτά μέσα από τη μετανάστευση της αγάπης. Και δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι η ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού Πατέρα είναι η κατεξοχήν μετανάστευση, η όντως μετανάστευση. Αυτή που νοηματοδοτεί κάθε μετανάστευση, κάθε έξοδο στη γη της προσμονής, στη γη της επαγγελίας».

10

Χρυσόστομου Σταμούλη, Έρως και Θάνατος, σ. 341, εκδ. Ακρίτας, Aθήνα 2009

«Να, λοιπόν, η σάρκωση, που φανερώνεται ως πράξη απόλυτου σεβασμού, άκρας κατάφασης, του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο Λόγος μεταναστεύει αγαπητικά προς το ποθούμενο. Ενώνεται μαζί του πραγματικά και αληθινά. Προσλαμβάνει όλη του τη φύση και γίνεται γι’ αυτό ένδυμα και στολή, μετανάστης και ξενοδόχος, παρηγοριά και παραμυθία. Ντύνει τη γύμνια του και ξεδιψά τη δίψα του. Και όλα αυτά με τρόπο μοναδικό. Απέναντι στους ηθικισμούς και τις ψυχολογικές εκρήξεις καθαρότητας μονοφυσιτών και δυοφυσιτών κάθε εποχής, που θέλουν οτιδήποτε μετά την πτώση ταυτόσημο με την αμαρτία, συνεπώς ακάθαρτο και άρα απορριπτέο, η εκκλησιαστική αυτοσυνειδησία, έτσι όπως εκφράσθηκε από τους φίλους Θεού, τους αγίους της, αποκαλύπτει ότι η κατάφαση του Θεού στον άνθρωπο είναι ολοκληρωτική και για τον λόγο αυτό είναι και αληθινή. Θα έλεγα συνεπώς ότι η σάρκωση, έτσι όπως μας τη χαρίζει όλη η εκκλησιαστική μας παράδοση, αλλά εξαιρέτως η τέταρτη Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνας, φανερώνεται ως το μέγα μυστήριο της Εκκλησίας, απ’ όπου όλα τα μυστήρια αντλούν τη ύπαρξή τους. Ο Θεός δεν αρκείται πλέον στο να πει και να γίνει, αλλά γίνεται ο ίδιος σιωπηρά και ασκητικά άνθρωπος. Ο Λόγος γίνεται σάρκα».

11 Η Σαμαρείτιδα ήταν ολότελα «ξένη» σύμφωνα με τα στερεότυπα της εποχής: γυναίκα, Σαμαρείτιδα, αμαρτωλή και μοιχαλίδα σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο.

12

Ιωάν. 4, 7-10. «Ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· δός μοι πιεῖν. Οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. Λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ' ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις. Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν».

13

Δοξαστικό του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου:

«Τον ήλιον κρύψαντα τας ιδίας ακτίνας
και το καταπέτασμα του ναού διαρραγέν
τω του Σωτήρος θανάτω, ο Ιωσήφ θεασάμενος
προσήλθε των Πιλάτω και καθικετεύει λέγων: "Δός μοι τούτον τον ξένον, Τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσω. Δος μοι τούτον τον ξένον,
ον ομόφυλοι, μισούντες θανατούσιν ως ξένον. Δος μοι τούτον τον ξένον,
ον ξενίζομαι βλέπειν του θανάτου τον ξένον. Δος μοι τούτον τον ξένον,
όστις οίδε ξενίζειν τους πτωχούς και τους ξένους. Δος μοι τούτον τον ξένον,
Ον Εβραίοι τω φθόνω απεξένωσαν κόσμω. Δος μοι τούτον τον ξένον,
ίνα κρύψω εν τάφω, ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίνη. Δος μοι τούτον τον ξένον,
ον η μήτηρ ορώσα νεκρωθέντα εβόα:
Ω Υιέ και Θεέ μου, ει και τα σπλάχνα τριτρώσκομαι
και καρδίαν σπαράττομαι νεκρόν σε καθορώσα
αλλά τη ση αναστάσει θαρρούσα μεγαλύνω".
Και τούτοις τοις λόγοις δυσωπών τον Πιλάτον
ο ευσχήμων λαμβάνει του Σωτήρος το σώμα,
ο και φόβω εν σινδόνι ενειλήσας και σμύρνη,
κατέθετο εν τάφω τον παρέχοντα πάσι
ζωήν αιώνοιν και το μέγα έλεος».

14

Μητροπολίτη Νιγηρίας κ. Αλέξανδρου, Ιεραποστολή και Πολιτισμός (Εισήγηση που παρουσιάστηκε στο Διεθνές Συνέδριο Εκκλησία και Πολιτισμός στον Βόλο στις 7-10 Μαϊου 2009), σελ. 2: «Είμαι εδώ σαν συνεπίσκοπος και συμπρεσβύτερος ναι, σαν συναγωνιστής και συναγωνιών ναι, αλλά πάντα και πρώτιστα σαν Αφρικανός».

15 Χρυσόστομου Σταμούλη, Περί Φωτός, σ. 59, εκδ. Παλίμψηστον, Θεσσαλονίκη 2007

«Τούτο είναι κατά το Γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ, το θεολόγο της υποστατικής αρχής του είναι και του ακτίστου φωτός, στη διάρκεια του 20^oy αιώνα, “η κοινωνία ημών μετ’ Αυτού, κοινωνία “προσωπική”, πρόσωπον προς Πρόσωπον, που τελείται εν τω “Φωτί τούτω”».

16 Μητροπολίτη Νιγηρίας κ. Αλέξανδρου, Ιεραποστολή και Πολιτισμός, (Εισήγηση που παρουσιάστηκε στο Διεθνές Συνέδριο Εκκλησία και Πολιτισμός στον Βόλο στις 7-10 Μαϊου 2009), σ. 3: «Και ήλθε και για εμάς “το πλήρωμα του χρόνου”. Άνθρωποι δικοί σας, από τις πατρίδες σας έφτασαν στα μέρη μας. Βάναυσα ασέλγησαν πάνω στους ανθρώπους μας, στη ψυχή μας, σ’ όλα αυτά που μέσα στους αιώνες δημιουργήσαμε και με πολύ σεβασμό διαφυλάξαμε. Ήρθαν για να πάρουν ό, τι μπορούσαν κι όπως μπορούσαν. Μαζί τους είχαν και μισσιονάριους που μας πρωτο-μίλησαν για κάποιον Θεό, άγνωστο σε εμάς, που είπαν πως είναι ο αληθινός Θεός και στον οποίο μας κάλεσαν να πιστέψουμε. Ήρθαν και μαζί τους έφεραν διαφορετικές παραδόσεις, διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης».

17 Απόστολου Ζιώγα, Ωδή Μεταναστάσιμη (in statu moriendi)
-στη μνήμη του δεκαπεντάχρονου πρόσφυγα-

«Πρόσφατα, το τραγικό περιστατικό με τα δύο προσφυγόπουλα έκανε τη θρησκευτική μας πίστη να φαντάζει θανατηφόρα κενή, αντιβαίνοντας στον παύλειο “έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος” (Α’ Κορ. 15,26). Κι αυτό επειδή όπως μαρτυρά η Παλαιά Διαθήκη “ο Θεός θάνατον ουκ εποίησεν ουδέ τέρπεται επ’ απώλεια ζώντων” (Σοφ. Σολ. 1. 13), επομένως ο άνθρωπος είναι που θέλει το θάνατο (αντί της ζωής) : να , η αμαρτία! Ο κόσμος στον οποίο ζούμε - παροδικός και ανέστιος οντολογικά πλέον - αποκαλύπτει τον τρόπο της σχέσης μας με το Θεό. Η πορτούλα εξόδου από την εγωκεντρική μας μόνωση καλείται Χριστός. Ο ρόλος της αναμμένης λαμπάδας που κρατάμε το Μ. Σάββατο είναι για να μας φωτίσει μετά το άνοιγμα τούτης της πορτούλας, κι όχι για να φωταγωγεί το νέο ρουχαλάκι που αγοράσαμε για τη Λαμπρή…..Τη στιγμή που θα δακρύσουμε, προσωπικά ο καθένας μας, μπροστά στο επόμενο αθώο θύμα μετανάστη, τότε ίσως είναι που θα ξεκινά να πραγματώνεται το θανάτω θάνατον πατήσας, διότι ο Ιησούς ως πρόσωπο αγάπης νοηματοδοτεί μεταποιώντας κάθε πόνο (κι όχι μόνο του θανάτου) σε νίκη αυτό είναι το Πάσχα-Πέρασμα που γιορτάζουμε. Άρα, η  ανάσταση του Χριστού δεν αποτελεί για μας ένα ξερό αντικειμενικό πανηγυράκι, αλλά προσωπικό στοίχημα αυθυπέρβασης εν είδει βιώματος άνευ βεγγαλικών με άλλα λόγια, το να ζήσουμε οντολογικά ελεύθεροι σταυρώνοντας το ιδιοτελές Εγώ - μέχρι θανάτου - ούτως ώστε να αναστηθούμε μέσα σε αγαπητική σχέση με ένα πρόσωπο ( κατ’ εικόνα και ομοίωση με το Θεό)».

18 Αυτή η αρρωστημένη πραγματικότητα περιγράφεται με μοναδικό τρόπο στο τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη «Πατρίδα»:

«Δεν ψάχνω ο εαυτός μου να 'ναι τόπος δικός μου

ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα 'ταν αγέννητη η γη

δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου

ούτε το τέλος του κόσμου

Με τρομάζεις εσύ

Με τρομάζεις ακόμα οπαδέ της ομάδας

του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα

διερμηνέα Του Θεού, ρασοφόρε γκουρού

τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο

προσεύχεσαι και σκοτώνεις

τραυλίζεις ύμνους οργής

Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς

μισείς το μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω

δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω…»

19

Χρυσόστομου Σταμούλη, Έρως και Θάνατος, σ. 342, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2009

«Ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος καλείται να μετάσχει σε αυτή τη ζωή, φανερώνοντας στις διαπροσωπικές του σχέσεις την καθολικότητα που αποκαλύπτει η σάρκωση. Καλείται να γίνει «αλήτης Χριστού» κατά τον γέροντα Πορφύριο».

20

Μητροπολίτη Νιγηρίας κ. Αλέξανδρου, πρόλογος του βιβλίου Ώσπερ ξένος και αλήτης του Χρυσόστομου Σταμούλη, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2009.

«Και το “παράδοξο” του εκκλησιαστικού ανθρώπου δεν είναι να δεχθεί τον άλλο με ανοχή αλλά με αγάπη, να γίνει αγάπη, να έρθει σε ρήξη με καθετί που δεν είναι αγάπη, με καθετί που δεν είναι υπέρ του ανθρώπου. Γιατί ο Χριστός περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από χρώμα, φύλο, ηλικία, γιατί “δεν υπάρχει Ιουδαίος και Έλληνας, αλλά όλοι είστε ένας…”. Αν η εκκλησία είναι ο μεταμορφωμένος κόσμος μέσα σ’ ετούτον εδώ τον κόσμο της φθοράς, τότε ο γνήσιος Χριστιανός δεν φοβάται, τολμά να εμπιστεύεται, να συμπάσχει και να αναδίδει σιγουριά, να βλέπει τον έτερο ως εταίρο, τον αλλόφυλο ως τον “ξένο” Χριστό. Το να ζει κανείς για την Εκκλησία σημαίνει να σχετίζεται. Να ανοίγεται σε εκείνον που έγινε και αδιάκοπα γίνεται φίλος και αδελφός, στον απώτατο που γίνεται εγγύτατος “Νυμφίος αίματος”, που υπερβαίνει το ίδιο Του το μεγαλείο, ξενιτεύεται από τους ουρανούς για όλους και προσφέρεται “ώσπερ ξένος και αλήτης” σε όλους, επικίνδυνος για τον απανθρωπισμό και για τις κάθε λογής διακρίσεις».

21 Ματθ. 25, 31-46, «Επείνασα γάρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και ουκ εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και ου συνηγάγετέ με, γυμνός, και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή, και ουκ επεσκέψασθέ με».

22 Προς Διόγνητον Επιστολή, PG 2, 1173 Β, «Χριστιανοὶ γὰρ οὔτε γῇ οὔτε φωνῇ οὔτε ἔθεσι διακεκριμένοι τῶν λοιπῶν εἰσιν ἀνθρώπων……Πατρίδας οἰκοῦσιν ἰδίας͵ ἀλλ΄ ὡς πάροικοι· μετέχουσι πάντων ὡς πολῖται͵ καὶ πανθ΄ ὑπομένουσιν ὡς ξένοι· πᾶσα ξένη πατρίς ἐστιν αὐτῶν͵ καὶ πᾶσα πατρὶς ξένη».

23 Μητροπολίτη Νιγηρίας κ. Αλέξανδρου, Ιεραποστολή και Πολιτισμός (Εισήγηση που παρουσιάστηκε στο Διεθνές Συνέδριο Εκκλησία και Πολιτισμός στον Βόλο στις 7-10 Μαϊου 2009), σ. 3: «Το ότι το Ευαγγέλιο ενδύεται τη σάρκα του κόσμου σημαίνει ότι όχι μόνο δεν απορρίπτει κανένα πολιτισμό εκ προοιμίου, αλλά μπολιάζεται στον υπάρχοντα με σκοπό τη μεταμόρφωση, τη χριστοποίηση, την εκκλησιαστικοποίηση του. Γιατί ό, τι δεν προσλαμβάνεται, ό, τι δεν θεραπεύεται, δεν σώζεται. Ναι υπάρχουν στοιχεία που δεν μπορούν να κρατηθούν, να αντέξουν το φως του ευαγγελίου, γιατί περικλείουν θάνατο και εμείς μιλάμε για Ανάσταση, για Ζωή».

24 Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος αποτελεί ένα από τα φωτεινά παραδείγματα εκείνων των χαρισματικών και φωτισμένων ιεραρχών, οι οποίοι εργάζονται προς αυτή τη κατεύθυνση της πρόσληψης του άλλου, ζώντας καθημερινά το αληθινό μήνυμα του ευαγγελίου έξω από κάθε εθνικότητα και έξω από κάθε φυλετική ή άλλη διάκριση.

25

Aρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Περί Πνεύματος και ζωής, μετάφραση Ιερομονάχου Ζαχαρίου, εκδ. Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1995, σ. 27.