Ζωή ατομικιστική είναι σαν τυφλή και άθεη-Dymitry Staniloae

«Η ευσπλαχνία και η αγάπη για τους άλλους φέρουν το φως στην ίδια την ψυχή του και μ’ αυτό τη γνώση των μυστηρίων του Θεού. Μια ζωή καθαρά ατομικιστική είναι σαν τυφλή και άθεη. Χάσαμε την ανθρωπιά, διότι καταντήσαμε να ζούμε απομονωμένοι ...Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος μας λέει πως έχουμε υποχρέωση να σκεπάζουμε όσους αμαρτάνουν, εφ’ όσον δε μπορούμε εμείς να υποφέρουμε για αυτό… Να στηρίζουμε με το λόγο μας τους αδύνατους και τους θλιμμένους και Εκείνος θα στηρίξει εμάς. Όπως το λάδι τρέφει το φυτίλι του καντηλιού, έτσι και η ευσπλαχνία τρέφει την ψυχή. Το μυστικό για την απόκτηση των θείων χαρισμάτων βρίσκεται μέσα στην αγάπη για τον άλλον. Ο Θεός σε συναντά κατά ένα τρόπο περισσότερο έντονο μόνο μέσα στην κλήση που σου κάνει ο άλλος με τον πόνο του, συχνά με την απλή παρουσία του και μέσα στην απάντησή σου σε αυτό το κάλεσμα με πλήρη οδύνη της καρδιάς σου εκδηλώνεται η αίσθηση και η δύναμη του Θεού, τα οποία εκχυλίζουν ,όχι μόνο πάνω στον άλλο, αλλά και πάνω σου στο μέτρο που είσαι ενωμένος μαζί του…»

Dymitry Staniloae,Προσευχή-Ελευθερία-Αγιότητα,εκδ.Λειμών,σελ.27-28

ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ..... ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ.......

Κλείσαμε τηλεφωνικά το ραντεβού μας.
Γλυκιά φωνή,
πιθανόν μεσόκοπης κυρίας,
το μόνο στοιχείο για εκείνην που κατείχα.
Ήρθε την επομένη,
στην ώρα της.
Μικρόσωμη,
μεσήλικη,
μαυροφορεμένη,
κοντοκουρεμένη.
Μου μίλησε για την χηρεία της, (24 ετών)
συνεπεία δυστυχήματος,
για την ορφάνια των παιδιών της,
για το μοναχικό, σκληρό αγώνα επιβίωσης,
για την προσπάθεια εκμετάλλευσης,
υπό εργοδοτών,
φίλων και συγγενών.
Τα παιδιά μεγάλωσαν,
το ίδιο και εκείνη.
Τον τελευταίο χρόνο συμβιώνει με έναν κύριο.
Τον αγαπά.
Αισθάνεται πως και εκείνος την αγαπά.
Ένεκεν αύτης της επιλογής,
της στέρησαν την Θεία Κοινωνία,
η άκαρδη η κοινωνία.
Δεν της ανέγνωσα συγχωρητική ευχή.
Δεν φόρεσα καν Επιτραχήλιο.
Την πήρα βιαστικά από το χέρι,
σχεδόν την τράβηξα.
Δεν ήξερε ούτε γιατί,
ούτε πού πάμε.
Μπήκαμε μέσα στο Ναό.
Κατευθύνθηκα γοργά στο Ιερό
Άνοιξα το Άγιο Αρτοφόριο
και έλαβα τεμάχιο της εκεί φυλασσόμενης Θείας Κοινωνίας.
Εξήλθα.
Κατάλαβε...
Έκανε να μιλήσει,
να οπισθοχωρήσει.
Της είπα ευγενικά,
ίσως και επιτακτικά,
"μην μιλάς,
μην κουνάς."
Υπάκουσε,
πειθάρχησε..
Χριστέ μου, να γνωρίζεις,
αν αμαρτία μου το καταλογίσεις,
πως είναι από τις ελάχιστες (αμαρτίες),
που με κάνουν περήφανο....


π.Χαράλαμπος Κοπανάκης

Ο ουρανός κερνάει φως σε εκείνους που πόνεσαν και αγάπησαν πολύ…

Είχε μια θηλυπρέπεια. Στις κινήσεις και τους τρόπους. Ακόμη και η φωνή του δεν θύμιζε αγόρι. Έτσι γεννήθηκε. Ψυχή όμορφη, παιδί γεμάτο όνειρα και άνοιξη στα στήθη. Το βαρυχειμωνιάζουν όμως καθημερινά όλοι εκείνοι οι «φυσιολογικοί» που όζουν θάνατο στα μάτια. Που κρίνουν και κατακρίνουν, δικάζουν και καταδικάζουν, ακόμη και στο όνομα του Θεού, δίχως συστολή στα χείλη. 
Στην οικογένεια κλαίνε κρυφά τα βράδια. Του επιτίθενται και ντρέπονται για εκείνον. Οι φίλοι λυπούνται τους γονείς του. Άλλοι μιλούν για κατάρα του Θεού. Στο σχολείο τον κοροϊδεύουν, τον χτυπάνε και τον απομονώνουν, ως μίασμα και βδελυρό.
Μα αυτός είναι μονάχα ένα παιδί που σε τίποτε δεν έφταιξε. Είναι μόνο μια ψυχή, που ζητάει ότι ζητάμε όλοι. Την αγάπη και την αποδοχή. Μα η ζωή κι οι άνθρωποι πόνο και χλεύη τον κερνούν.
Μονάχα μια κοπελίτσα, από όλο το σχολείο θέλει την παρέα του. Τον αποδέχεται και τον αγαπά. Κάθε πρωί συναντιούνται στην πόρτα του σχολείου και μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι κάνουν βόλτες με το αναπηρικό καροτσάκι της, και ο ουρανός κερνάει φως σε εκείνους που πόνεσαν και αγάπησαν πολύ…


από τη σελίδα του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου στο  facebook

Μόνο η αγάπη μπορεί...

Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι. 

Μόνο το φως μπορεί να το κάνει αυτό.

Το μίσος δεν μπορεί να διώξει το μίσος.

Μόνο η αγάπη μπορεί να το κάνει αυτό.

Πατέρας κουβαλάει τον ανάπηρο γιο του και διανύει καθημερινά 30 χλμ για να τον πηγαίνει σχολείο

Πραγματικά συγκλονίζει η ιστορία του Yu Xukang, ο οποίος δείχνει την αγάπη του στον ανάπηρο γιο του μεταφέροντας τον στο σχολείο κάθε μέρα. Ο Yu Xukang σε ένα καλάθι που τοποθετεί στην πλάτη του, βάζει το γιο του και διανύει περίπου 30 χιλιόμετρα την ημέρα.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο ο ίδιος χώρισε με τη σύζυγο και μητέρα του μικρού και αποφάσισε να τον μεγαλώσει μόνος του. Από τότε ξυπνάει κάθε πρωί στις πέντε η ώρα, ετοιμάζει το φαγητό του γιου του και στη συνέχεια τον μεταφέρει στο σχολείο του, από όπου τον παραλαμβάνει, μόλις ολοκληρωθεί το μάθημα. Ενδιάμεσα μάλιστα εργάζεται, έτσι ώστε να εξασφαλίζει τα απαραίτητα χρήματα για την ανατροφή του παιδιού.


«Ο γιος μου έχει μία σωματική αναπηρία. Δεν έχει πρόβλημα με τα χέρια και τα πόδια του αλλά η πλάτη του είναι κυρτή με αποτέλεσμα να μη μπορεί να περπατήσει. Δεν έχει όμως κανένα πρόβλημα με το μυαλό του. Είναι πανέξυπνος», λέει ο πατέρας «Όλα τα σχολεία κοντά στο σπίτι μας τον απέρριψαν. Έτσι αποφάσισα ότι θα τον κουβαλάω κάθε μέρα στους ώμους μου και θα τον πηγαίνω μόνος μου. Σηκωνόμαστε στις 5 το πρωί, βάζω στον μικρό να φάει και μετά ξεκινάμε το ταξίδι μας», συμπληρώνει.

Μετά τη δημοσιοποίηση της απίστευτης αυτής ιστορίας πατέρας και γιος θα λάβουν κρατική βοήθεια, έτσι ώστε και το παιδί να συνεχίσει το σχολείο του και ο πατέρας να μην χρειάζεται να ανεβαίνει κάθε μέρα αυτόν τον Γολγοθά.

Στον ένα ώμο τον Σταυρό και στον άλλο την αγάπη!

Πόσο μου αρέσουν οι άνθρωποι που κρατούν στον ένα ώμο τον Σταυρό και στον άλλο την αγάπη! Κείνοι που πίνουν αδιάκοπα από το ποτήρι της πίκρας και όμως μιλούν πάντα με ωραία λόγια. 

Κείνοι που ζούνε σε ένα καμίνι πυρωμένο και όμως τραγουδούν για τον Θεό. Κείνοι που πονούν ίσως στην λάσπη και στις σκληρές πέτρες των δρόμων της ζωής ,μα τα μάτια της ψυχής τους είναι στραμμένα στα υπερκόσμια οράματα και στον θεό!

Κισσάμου και Σελίνου Ειρηναίος

http://irineos.blogspot.gr/

Ιωάννη Καραβιδόπουλου: Υπάρχουν όρια στην αγάπη;

«Κάποιος νομοδιδάσκαλος παρουσιάστηκε στον Ιησού, και για να τον φέρει σε δύσκολη θέση του είπε: «Διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κερδίσω την αιώνια ζωή;» Ο Ιησούς τον ρώτησε: «Ο νόμος τι γράφει;» Εκείνος απάντησε: Ν' αγαπάς τον Κύριο το Θεό σου μ' όλη την καρδιά σου και μ' όλη την ψυχή σου, μ' όλη τη δύναμή σου και μ' όλο το νου σου· και τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. «Πολύ σωστά απάντησες», του είπε ο Ιησούς· «αυτό κάνε και θα ζήσεις». Εκείνος όμως, θέλοντας να δικαιολογήσει τον εαυτό του, είπε στον Ιησού: «Και ποιος είναι ο πλησίον μου;»

Πήρε τότε αφορμή ο Ιησούς και είπε: «Κάποιος άνθρωπος, κατεβαίνοντας από τα Ιεροσόλυμα για την Ιεριχώ, έπεσε πάνω σε ληστές. Αυτοί τον ξεγύμνωσαν, τον τραυμάτισαν και έφυγαν παρατώντας τον μισοπεθαμένο. Από 'κείνο το δρόμο έτυχε να κατεβαίνει και κάποιος ιερέας, ο οποίος τον είδε, αλλά τον προσπέρασε χωρίς να του δώσει σημασία. Το ίδιο και κάποιος λευίτης, που περνούσε από 'κείνο το μέρος· παρ' όλο που τον είδε κι αυτός, τον προσπέρασε χωρίς να του δώσει σημασία. Κάποιος όμως Σαμαρείτης που ταξίδευε, ήρθε προς το μέρος του, τον είδε και τον σπλαχνίστηκε. Πήγε κοντά του, άλειψε τις πληγές του με λάδι και κρασί και τις έδεσε καλά. Μάλιστα τον ανέβασε στο δικό του το ζώο, τον οδήγησε στο πανδοχείο και φρόντισε γι' αυτόν. Την άλλη μέρα φεύγοντας έβγαλε κι έδωσε στον πανδοχέα δύο δηνάρια και του είπε: “φρόντισέ τον, κι ό,τι παραπάνω ξοδέψεις, εγώ όταν ξαναπεράσω θα σε πληρώσω”. Ποιος λοιπόν απ' αυτούς τους τρεις κατά τη γνώμη σου αποδείχτηκε “πλησίον” εκείνου που έπεσε στους ληστές;» Ο νομοδιδάσκαλος απάντησε: «Εκείνος που τον σπλαχνίστηκε».

Τότε ο Ιησούς του είπε: «Πήγαινε, και να κάνεις κι εσύ το ίδιο». (Λουκ. 10, 25-37)

Είναι σωστό και κατανοητό, ενώ βιάζεσαι να πας στη δουλειά σου, στο γραφείο σου, στις υποθέσεις σου, να σταματήσεις στο δρόμο για να βοηθήσεις κάποιον πά­σχοντα με κίνδυνο να καθυστερήσεις, να ζημιωθείς και ίσως και να παρεξηγηθείς; Η οργάνωση και ο ρυθμός της ζωής, το πρόγραμμα και οι διάφορες ασχολίες απο­διώχνουν πολλές φορές τα αισθήματα αγάπης και κάνουν δύσκολη την εφαρμογή της. Μιλούμε για την αγάπη σαν το κεντρικότερο στοιχείο του χριστιανισμού, αλλά ξε­χνούμε ότι αυτή είναι ή μάλλον πρέπει να είναι και το σπουδαιότερο χαρακτηριστικό της χριστιανικής ζωής μας. Έτσι, ενώ πολύ συχνά παραλείπουμε να δείξουμε την α­γάπη μας σ' αυτόν που τη χρειάζεται, έχουμε πάντα για τον εαυτό μας μια ευλογοφανή δικαιολογία.

Η παραβολή του εύσπλαχνου Σαμαρείτη έρχεται να μας θυμίσει μερικές οδυνηρές αλήθειες και να μας δώσει μια εικόνα της πραγματικής αγάπης. Αντίθετα απ' ό,τι θα περίμενε κανείς, ένας ιερεύς και ένας λευίτης περνών­τας από το δρόμο πού οδηγεί από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ «αντιπαρέρχονται» τον πληγωμένο και σχεδόν μι­σοπεθαμένο οδοιπόρο που έπεσε σε ληστές. Για ποιο τάχα λόγο δεν σταματούν; Μήπως φοβούνται ότι θα υποστούν και αυτοί την ίδια τύχη αν καθυστερήσουν το ταξίδι τους; Είναι παρατηρημένο ότι ο φόβος της προσωπικής ζημίας και η ανάγκη αυτοπροστασίας συντελούν αναπόφευκτα στην παράλειψη του έργου της αγάπης. Μήπως βιάζονται για να μεταβούν έγκαιρα στην υπηρεσία τους, σε κάποιο ιερατικό καθήκον, σε κάποια αποστολή; Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές ευσεβείς και δικαιολογημένες κατά πάν­τα προφάσεις στέκονται εμπόδιο στο να συμπαρασταθούμε κάποιον που βρίσκεται σε άμεση ανάγκη. Μήπως τον μι­σοπεθαμένο άτυχο οδοιπόρο τον θεώρησαν νεκρό και θέ­λησαν να αποφύγουν την επαφή με νεκρό τηρώντας τη σχετική διάταξη του Μωσαϊκού Νόμου; Ο τύπος πολύ συχνά κυριαρχεί επάνω στην ουσία και συμπνίγει τις αυ­θόρμητες εκδηλώσεις. Μήπως απλώς και χωρίς ιδιαίτερο λόγο αδιαφορούν; Η εποχή μας έχει να δώσει πολλά απάνθρωπα παραδείγματα τέτοιας θανατηφόρου αδιαφο­ρίας.

Η παραβολή δεν μας δίνει καμία εξήγηση για τη στάση των δύο ιερωμένων. Θέλει να τονίσει περισσότερο τη στάση του τρίτου προσώπου της διηγήσεως, του Σαμα­ρείτη, ενός ανθρώπου που για τον Ιουδαίο σημαίνει ακά­θαρτος, αιρετικός, απόβλητος. Μη νομίσουμε ότι ο Χρι­στός θέλει να δείξει τη διαφορά ανάμεσα στους άσπλα­χνους ιερωμένους της εποχής και το συμπονετικό λαϊκό. Άλλος είναι ο στόχος του. Θέλει να δείξει ότι οι Ιου­δαίοι που καθημερινά στην προσευχή τους επαναλάμβα­ναν τις δύο θεμελιώδεις εντολές της Π. Διαθήκης: «ἀγα­πήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου» καί «ἀγαπήσεις τὸν πλη­σίον σου ὡς σεαυτόν», στην πράξη δεν είχαν καμιά διά­θεση να τις εφαρμόσουν, ενώ ο αλλογενής έδωσε ένα δείγμα αληθινής θρησκευτικότητας με κέντρο την πράξη της αγάπης. Αξίζει τον κόπο να δούμε μερικές χτυπητές πλευρές αυτής της αγάπης.

1. Η αγάπη είναι μια προσωπική συνάντηση με τον πάσχοντα, με τον πτωχό, με τον δυστυχισμένο. Η προσω­πική αυτή συνάντηση σημαίνει ίσως απώλεια πολύτιμου χρόνου, χασομέρι από τις ιδιωτικές υποθέσεις, αναβολή κάποιου ταξιδιού μας, παραίτηση από πράγματα που δι­καιωματικά μας ανήκουν. Ο εύσπλαχνος Σαμαρείτης της παραβολής παραιτείται του μεταφορικού μέσου του για να ανεβάσει σ' αυτό τον πληγωμένο, προσφέρει τα πιο χρήσιμα εφόδια του, λάδι και κρασί, πληρώνει τον πανδο­χέα και υπόσχεται κατά την επάνοδο του να συνεχίσει την εκδήλωση του ενδιαφέροντος του.

2. Η αγάπη δεν προέρχεται από έναν οίκτο της στιγ­μής, από μια συμπάθεια για τον δυστυχισμένο (με κρυφή φοβία μήπως βρεθούμε κι εμείς κάποτε στη θέση του ή με υποσυνείδητη ικανοποίηση που δεν είμαστε εμείς τώρα στην ίδια κατάσταση), αλλά είναι ανιδιοτελής και ολο­κληρωτική προσφορά , κατά το πρότυπο του Χριστού που πάνω στον Σταυρό έδειξε τι είναι η ολοκληρωτική αγάπη. Εμείς αγαπούμε, διότι «Αὐτὸς πρῶτος ἠγάπησεν ἡμᾶς» (Α' Ίωάν. 4, 19), κατά τη φράση του μαθητή της αγάπης.

3. Αλλά και ένα ακόμη χαρακτηριστικό της αγάπης βγαίνει από τη στάση του Σαμαρείτη. Η αγάπη δεν γνω­ρίζει όρια και περιορισμούς. Ίσως σ' αυτό κυρίως απο­βλέπει ό Χριστός λέγοντας την παραβολή που προκλήθη­κε από το ερώτημα ενός Ιουδαίου νομοδιδασκάλου: Ποιος είναι ο πλησίον μου; Εκείνος έρωτα, μέσα στο χάος των διαφόρων αντιλήψεων της εποχής περί της εννοίας και των ορίων του πλησίον, ποιό είναι το αντικείμενο της αγάπης και μέχρι πού πρέπει αυτή να εκτείνεται. Κι ο Χριστός, λέγοντας αυτήν την παραβολή, αντιστρέφει τσ πράγματα, δείχνοντας ποιο είναι το υποκείμενο της αγά­πης. Εάν ο κάθε άνθρωπος είναι υποκείμενο της αγάπης, τα όρια του πλησίον είναι απεριόριστα· δεν υπάρχουν φραγμοί κοινωνικοί, θρησκευτικοί, φυλετικοί κλπ. Όποιος αγαπά μόνο τους φίλους του, τους ομοθρήσκους του, τους δικούς του, φέρεται ανθρώπινα. Όποιος δεν γνω­ρίζει αυτούς τους φραγμούς, φέρεται θεϊκά, κατά το πρό­τυπο του Θεού της αγάπης.

www.amen.gr

Η Αγάπη είναι η μεγαλύτερη ευλογία

Χθες έτυχε να διαβάσω σε γνωστή ιστοσελίδα την παρακάτω δημοσίευση...Από τις πέντε απαντήσεις ,όχι επειδή είμαι θεολόγος ,μου άρεσε αυτή της καλόγριας και τη μοιράζομαι μαζί σας...

Τι είναι η Αγάπη; Οι πέντε βασικές θεωρίες Ένας Φυσικός, μία Ψυχοθεραπεύτρια, ένας Φιλόσοφος, μία Συγγραφέας και μια Καλόγρια, δίνουν την απάντηση 


Η Καλόγρια: «Η Αγάπη είναι η ελευθερία που μας δεσμεύει»  (Απαντάει η Catherine Wybourne, καλόγρια) 

  Την Αγάπη, πιό εύκολα τη βιώνεις, παρά την ορίζεις. Ως θεολογική αρετή, με την οποία αγαπάμε τον Θεό πάνω από όλα και τους διπλανούς μας σαν τον εαυτό μας, εν ονόματί Του, μοιάζει λίγο αόριστη. Μέχρι να την συναντήσουμε «ενσαρκωμένη» κατά κάποιο τρόπο στη ζωή γύρω μας: Σε πράξεις καλοσύνης, γεναιοδωρίας και αυτοθυσίας. Η Αγάπη είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να πληγώσει κανέναν, αλλά μπορεί να κοστίσει ακριβά. Το παράδοξο με την Αγάπη, είναι πώς μολονότι σου δίνει εξαιρετική ελευθερία, την ίδια στιγμή σε δένει με τον άλλο, με δεσμούς δυνατότερους και από τον θάνατο. Δεν μπορεί να αγοραστεί ή να πουληθεί. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να αντιμετωπίσει. Η Αγάπη είναι η μεγαλύτερη ευλογία.  

 Πηγή: www.lifo.gr

Ερνέστο Καρντενάλ: Βουτηγμένος στην αγάπη του Θεού

Καθένας που έχει αγαπήσει αισθάνεται πως έχει περάσει λίγο χρόνο στον Παράδεισο,αλλά εκείνος που ζει βουτηγμένος στην αγάπη του Θεού ζει μέσα στον Παράδεισο κάθε ώρα και κάθε στιγμή.

                            Ερνέστο Καρντενάλ
(Ρωμαιοκαθολικός ιερέας,τ.υπουργός των Σαντινίστας στη Νικαράγουα)

Αγία Μαρία:Είναι φοβερή και τρομερή η αγάπη...

"Είναι φοβερή και τρομερή η αγάπη.Κάποιες φορές πρέπει να φθάσει στα απύθμενα κατώτατα στρώματα του ανθρώπινου πνεύματος,πρέπει να εκτεθεί στην ασχήμια,στην παραβίαση της αρμονίας"

Αγία Μαρία Σκομπτσόβα (από το βιβλίο "η θυσία του αδελφού",εκδ.Δορκάς)