Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2022

«Πιστεύεις και εσύ στο Θεό ;»

 


Η 16η  Οκτωβρίου του 1968 είναι ξεχωριστή για την ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων .Είναι οι μέρα που έμεινε στην Ιστορία για τον πρωτότυπο τρόπο διαμαρτυρίας των δύο μαύρων αθλητών των Η.Π.Α.(Tommie Smith και John Carlos) και ενός Αυστραλιανού πρωταθλητή ,του Peter Norman στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μεξικό.

   Στις Η.Π.Α. η κατάσταση είναι πολύ φορτισμένη λόγω των συνεχιζόμενων διώξεων των μαύρων. Έχει προηγηθεί εν τω μεταξύ και η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Ο Tommie Smith και ο John Carlos όπως είναι γνωστό ,ευρισκόμενοι στο βάθρο για τη βράβευσή τους ,την ώρα που ακούγεται ο αμερικανικός εθνικός ύμνος ,θα σηκώσουν τις γροθιές τους προς στον ουρανό θέλοντας να δείξουν την αλληλεγγύη τους στους μαύρους αγωνιζόμενους  συμπατριώτες τους και σε όσους μάχονται στο πλευρό τους στην Αμερική.

 

Όπως αναφέρει ο δημοσιογράφος   Riccardo Gazzaniga: «Ο Smith και ο Carlos είχαν αποφασίσει να φέρουν μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο την μάχη τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το νέο τριγυρνούσε ανάμεσα στους αθλητές.

Ο Norman ήταν ένας λευκός και έρχονταν από την Australia, μια χώρα που είχε νόμους σκληρού apartheid σχεδόν σαν τους νοτιοαφρικανικούς. Και στην Αυστραλία υπήρχαν εντάσεις και διαμαρτυρίες στους δρόμους και τις πλατείες εξ αιτίας των σκληρών περιορισμών στην μη λευκή μετανάστευση και νόμοι δυσμενών διακρίσεων προς τους αβορίγινες, ανάμεσα στους οποίους οι τρομερές αναγκαστικές υιοθεσίες νεογέννητων προς όφελος οικογενειών λευκών.

Οι δυο αμερικανοί ρώτησαν τον Norman εάν πίστευε στα ανθρώπινα δικαιώματα.

ο Norman απάντησε πως ναι.

Τον ρώτησαν εάν πίστευε στον Θεό κι αυτός, που είχε ένα παρελθόν στον στρατό σωτηρίας, απάντησε ξανά θετικά.

“Ξέραμε πως πηγαίνουμε να κάνουμε κάτι πολύ μακράν από  οτιδήποτε έχει να κάνει με τον αθλητισμό κι αυτός είπε “θα είμαι μαζί σας” – θυμάται ο John Carlos – Περίμενα να δω φόβο στα μάτια του Norman, αντίθετα είδα αγάπη”.


οι Smith και Carlos είχαν αποφασίσει να ανέβουν στο βάθρο φέροντας στο στήθος ένα στέμμα του Ολυμπιακού Σχεδίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ένα κίνημα αλληλέγγυων αθλητών με τις μάχες για την ισότητα.

Θα είχαν πάρει τα μετάλλια τους ξυπόλητοι, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την φτώχεια των έγχρωμων ανθρώπων. Και θα φορούσαν τα περίφημα μαύρα δερμάτινα γάντια, σύμβολο των αγώνων των Μαύρων Πανθήρων.

όμως πριν προχωρήσουν προς το βάθρο αντιλήφθηκαν πως έχουν μόνο ένα ζευγάρι μαύρα γάντια.

“Φορέστε ο καθένας από ένα” τους πρότεινε ο λευκός δρομέας και αυτοί αποδέχτηκαν την συμβουλή.

Mα στην συνέχεια ο  Norman έκανε κάτι ακόμη.

“Εγώ πιστεύω σε εκείνο που πιστεύετε εσείς. Έχετε ένα από εκείνα και για εμένα;“ ρώτησε δείχνοντας το στέμμα του Σχεδίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο στήθος των άλλων δυο. “Έτσι μπορώ να δείξω την αλληλεγγύη μου στον αγώνα σας”.

ο Smith παραδέχτηκε πως του προκάλεσε έκπληξη και σκέφτηκε: “Mα τι θέλει αυτός ο λευκός αυστραλός; Κέρδισε το ασημένιο του μετάλλιο, να τα πάρει και φτάνει!”.


Έτσι του απάντησε πως όχι, γιατί επίσης δεν θα αποχωρίζονταν το στέμμα του. Μαζί τους όμως ήταν και ο ένας λευκός αμερικάνος κωπηλάτης, ο Paul Hoffman, ακτιβιστής του Progetto Olimpico per i Diritti Umani, του Ολυμπιακού Σχεδίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Είχε ακούσει τα πάντα και σκέφτηκε πως “εάν ένας άσπρος αυστραλός ήθελε ένα από εκείνα τα στέμματα, προς Θεού, έπρεπε να το έχει!”. ο Hoffman δεν δίστασε: “Του έδωσα το μοναδικό που είχα: το δικό μου”.

Οι τρεις


βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο και ανέβηκαν στο  podio:  τα υπόλοιπα πέρασαν στην ιστορία, με την δύναμη εκείνης της φωτογραφίας».

“Δεν είδα τι γίνονταν πίσω μου – διηγήθηκε ο Norman – Mα κατάλαβα πως όλα πήγαιναν όπως τα είχαν προγραμματίσει  όταν μια φωνή ανάμεσα στο πλήθος άρχισε να τραγουδά τον Αμερικάνικο ύμνο, αλλά στην συνέχεια διέκοψε. Το στάδιο έμεινε σιωπηλό”».

Η συνέχεια για τους τρεις αγωνιστές αθλητές λίγο πολύ γνωστή. Διώξεις ,απειλές για τη ζωή τους , αποκλεισμοί από την αθλητική δράση, περιφρόνηση από όλες και όλους, περιθωριοποίηση.

Θα μας επιτραπεί να εστιάσουμε  σε κάτι που συνέβη λίγο πριν την άνοδο των τριών αθλητών στο βάθρο και που σπάνια έως καθόλου αναφέρεται. Αφού οι Αμερικανοί αθλητές ρωτούν τον Norman αν πιστεύει στα ανθρώπινα δικαιώματα προχωράνε σε μια δεύτερη και τελευταία ερώτηση: 

«Πιστεύεις και εσύ στο Θεό ;» 

Η πίστη στο Θεό ως αφετηρία για μια δυναμική μαρτυρία σε περιβάλλοντα δύσκολά και αφιλόξενα .Οι «αντίφα» από τη μία και οι βολεμένοι σε κοινωνικό καθωσπρεπισμό χριστιανοί από την άλλη σχεδόν ποτέ δεν θα εστίαζαν σε τέτοιες συμπεριφορές και πρακτικές. Ο μαχητικός χριστιανισμός φέρνει αναγούλα και στους «προοδευτικούς»(με εισαγωγικά)και  στους χριστιανούληδες της πλάκας. Στους μεν πρώτους χαλάει το αφήγημα ότι πίστη σημαίνει αντίδραση και συντήρηση και στους δεύτερους που είναι κουτοπόνηροι,(γνωρίζουν πολλές φορές την αλήθεια αλλά κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν) ανατινάζει την μακαριότητά της «χριστιανικής» τους νιρβάνα. Ναι, η πίστη εκφράζεται με την προσευχή ,την σιωπή ,τη διακονία αλλά και με τη μαρτυρία ,τη διεκδίκηση,τη θυσία,την εξέγερση.Η πίστη είναι ΑΓΑΠΗ και η ΑΓΑΠΗ τα χωράει ΟΛΑ.

Πηγή:https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/08/30/%CE%BF-%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B1%CF%82-%CF%83-%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF/


Δευτέρα 18 Απριλίου 2022

Σταύρος Λογαρίδης- POLL: Ψάχνω να βρω τον Φίλο μου
























Στίχοι: Σταύρος Λογαρίδης Μουσική: Σταύρος Λογαρίδης Ψάχνω να βρω το φίλο μου που έζησε χιλιάδες χρόνια πριν. Είχε κι αυτός μακριά μαλλιά και δίδασκε αγάπη στην ψυχή. Ψάχνω να βρω τον ήλιο μου που χάθηκε ψηλά σ’ ένα βουνό. Εσταύρωσαν το φίλο μου αντί να πουν σ’ αυτόν ευχαριστώ.



 

Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2022

Al Green : Jesus Is Waiting





Jesus is waiting
If you're broken down
Jesus is waiting, hey yeah
Don't let yourself down
He standing right there behind you
Helping you to make up your mind
Jesus is waiting, hey
Do I have to say it again (say it again)
Jesus is waiting, hey
Talking 'bout, you've got a friend
Reach down in your heart and say
A little prayer just for me
He's the one that believes in love
Can't you see
Hey
Just saying
Jesus is waiting
Love is the only salvation
Understand me
Jesus is waiting
Love is the only medication
Understand me
Help me, help me
Help me, help me
Help me, help me
Help me, help me
Help me, help me
Help me, help me
Help me
I want you to help me
And I'll help you,
Save my soul
I'll save some for you
I'll do my best
Do what I can to
Stand up and be a man
I said hey
I just want everybody to, everybody to know that
Jesus is waiting, hey
Jesus is waiting
Jesus is waiting
Jesus is waiting
I wish the band would just reggae
Reggae
I remember that I had to
Say that I had been a fool
Disregarding your love
I wanna say that it
That, I'm sorry, (sorry) sorry, (sorry)
Sorry (sorry) sorry hey
But I tell ya
You've been good to me
You've been good to me
You've been good to me
Thank you, thank you
Thank you, thank you
Thank you, thank you
Thank you, thank you
Thank you, thank you
Thank you, thank you
Thank you, thank you
Thank you, thank you





Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2022

π. Εμμανουήλ Κλάψης :Άγιοι που εμπνέουν με την απλότητα τους.

 

Αυτός ο “απλός” παπάς που βλέπετε να κυκλοφορεί στο δρόμο στη φωτό είναι ο Μακαριστός Πατριάρχης Σερβίας ΠΑΥΛΟΣ. Σε όλους προκαλεί έκπληξη μια τέτοια εικόνα. Προκαλεί θαυμασμό να βλέπουμε έναν Πατριάρχη να κυκλοφορεί στον δρόμο σαν απλός παπάς, ως απλός άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους, ως πατέρας ανάμεσα στα παιδιά του.
Κανένας δεν ξεχνά τον απλό και ταπεινό παπά, τον Μητροπολίτη Αντώνιο Κόμπο, γιατί η απλότητα του ήταν παροιμιώδης, στην Σιάτιστα συχνά ετοίμαζε ο ίδιος το φαγητό του και το επήγαινε στο φούρνο για να του το ψήσουν. Για τις μετακινήσεις του χρησιμοποιούσε τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ και πολλές φορές τον εξυπηρετούσε ο Στρατός. Δεν είχε πλούσια φανταχτερά αρχιερατικά άμφια, ήταν πραγματικά καλόγερος, «ασκητής της πόλης».
Μας προκαλεί έκπληξη το αυτονόητο, ποιο δηλαδή; Ένας επίσκοπος, δηλαδή πατέρας, να κυκλοφορεί σαν απλός άνθρωπος. Πολλοί στην Εκκλησία απώλεσαν την απλότητα και το ταπεινό φρόνημα. Ξέχασαν ότι το να είσαι πατέρας έχει άμεση σχέση με την απώλεια κάθε πολυτέλειας και άνεσης στην προσωπική σου ζωή, για χάρη ακόμα και του ενός παιδιού σου που ίσως πεινάει ή δεν έχει θέρμανση ή δεν έχει να πληρώσει το νοίκι του και πολλά άλλα.


Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2021

Ανδρέας Βιτούλας:Οἱ ἀκρίτες τῆς χριστιανικῆς ἀντιδικτατορικῆς ἀλήθειας

(Εισήγηση στη διαδικτυακή παρουσίαση του βιβλίου του Ανδρέα Αργυρόπουλου ,"Χριστιανικός  αντιδικτατορικός τύπος ").



Τ ν εχαριστήσω τν δελφ νδρέα ργυρόπουλο κα τος καταπόνητους συναγωνιστς τς Χριστιανικς γι τν τιμ ν εμαι νας κ τν συνομιλητν τς σημερινς κδήλωσης εναι ατονόητο λλ κα λίγο κ μέρους μου· γι’ ατό, καταθέτοντας τν εγνωμοσύνη μου, θ προσπαθήσω μέσως ν καταδυθ στν φυπνιστικ πλοτο, πο μς χαρίζει τ τελευταο πόνημα το συμβίβαστου νδρέα.

Τ βιβλίο «Χριστιανικς ντιδικτατορικς τύπος», στ ποο γι πρώτη φορ παρουσιάζεται τ γνωστο στος πολλος ντιδικτατορικ ντυπο «Καινούριοι ρίζοντες», π ποψη ποσότητας λης μπορε ν χαρακτηριστε «βιβλιαράκι». π τν ποψη μως το περιεχομένου ποτελε να φαίστειο, κρηκτικότητα το ποίου συνεχίζει ν δονε συνειδήσεις, πο ετε φέθηκαν στ σκουρι τς πανάπαυσης ετε πασχίζουν ν τν ποτινάζουν. Ο πρτες ρχονται σ δικαιολόγητη μηχανία, ο δεύτερες παίρνουν νάσες λπίδας. νδρέας λοιπν ποδεικνύεται γι μία κόμη φορ νας κούραστος σκαπανέας τν λησμονημένων πολύτιμων τς χριστιανικς μαρτυρίας. Μις μαρτυρίας πείθαρχης στν πειρασμ τς βόλεψης. Ατς πο κατατρύχει κάθε ρθόδοξο, ταν ρθοδοξία του καθηλωθε ς να κόμη σύστημα θικο σωφρονισμο κα μεταφυσικς καταξίωσης τς διώτευσης.

Τ ντυπα τν «Καινούριων ριζόντων» παρουσιάζονται μετ π μία σύντομη λλ καίρια ναφορ το συγγραφέα σ πρόσωπα, πο στ χρόνια τς ωσφορικς «λλάδος λλήνων Χριστιανν» τίμησαν τν χριστιανικ κλήση τους μ γενναιότητα πο διαθέτει σίγουρα λίγη π τ λάμψη το ρωικο φρονήματος μαρτύρων κα νεομαρτύρων. Ατ ντιστασιακ μαρτυρία τν χριστιανν, πο δν φοβήθηκαν κα δν λύγισαν μπροστ στν πειλ τν χριστεπώνυμων (!) ρπυστριν, δηγε σ να θλιβερ ρώτημα: τελικ τ λας χει μωρανθε, λύχνος τέθηκε π τν μόδιον, μικρ ζύμη δυνατε ν πλάσει πι τ φύραμα; συγκλονιστικ ατ βάσανος γι κάποιους σως γγίζει τ ρια τς βλασφημίας. Κι ατ γιατ παρουσία τν χριστιανν π κενα τ σκοτειν χρόνια τίθεται σ πλαίσιο πολύτως θικιστικό. ντς ατο ο χριστιανο γκαλονται χι γιατ διαφορον νώπιον τς δικίας, τς καταπίεσης, τς κμετάλλευσης το διπλανο τους, πο κατ τν πίστη τους εναι διος Θεός, λλ ντίθετα πειδ δν πιδίδονται στν κατάκτηση μις ρετολογικς ατοβελτίωσης. γκαλονται δηλαδ γιατ δν βυθίζονται ποτελεσματικότερα σ μι μόλυντη π τν πλησίον τομικότητα βαυκαλιζόμενη μ θικ κατορθώματα, πο δν χουν καμία νάγκη χι μόνο τν διπλανό λλ - τς θρησκευόμενης θεας- δν χουν νάγκη τελικ οτε π τν διο τν Θεό! τσι διωτεύουσα θική, τομικ κα θεσμική, πιπλέει κίνδυνη στν πιφάνεια τόσο τς καταβόθρας το καπιταλισμο, σο μως κα το μπαρωμένου στ στεγανά του προοδευτικο κτιβισμο.

μαρτυρία πο καταθέτουν ο «κρίτες τς λήθειας», πως τόσο πιτυχημένα χαρακτηρίζουν ο «Καινούριοι ρίζοντες» τος συνεπες μ τν πίστη τους γωνιστές, εναι ντως ριζοσπαστική, γιατ θέτει τν ξίνα στ ρίζα τς πρωταρχικς σθένειας το νθρώπου: τν πόθο τς ξουσίας. Βέβαια μ πιπόλαια κκλησιαστικ κριτήρια ξουσία λέγχεται μόνο ταν κτρέπεται σ αταρχισμ λησμονώντας τι ξουσία συνιστ νόσο μ βαθύτερα κα οσιωδέστερα ατια. Ατ θυμίζουν μ τόσο πόνο λλ κα νυποχώρητη εθύτητα ατο ο κρίτες. Θυμίζουν τν καιρ τς πριλιανς πανθρωπις, τι πίστη διακυβεύεται κε στ κριτικά, δηλαδ στ πομακρυσμένα κα ξεχασμένα π τν πανάπαυση κα τν συμβιβασμ ξέφωτα το εαγγελίου.    

Σ’ ατος τος τόπους ρθώθηκε φων το παπα-Γιώργη Πυρουνάκη, το Νίκου Ψαρουδάκη, το Νικηφόρου Ζήση, το νν λβανίας ναστάσιου, το Φιλίππων, το Πειραις κα κάποιων μετρημένων στ δάχτυλα τίμιων παπάδων το Χριστο κα το λαο, μαζ μ τ φων λίγων λαϊκν. Μι φων πο πρξε γροθι στ καλοταϊσμένο π στικ θικ χριστιανικ στομάχι: φων το προδομένου. Το προδομένου μάλιστα π τν δια του τ μάνα, τ μάνα κκλησία, πο στν πίσημη θεσμικ κφρασή της εχε ν πιδείξει μόνο τν ντιεκκλησιαστικ ποτέλεια χι σ’ ναν θεο Καίσαρα λλ σ’ ατν πο καμωνόταν τν χριστιανό, δηλαδ στν πλέον ντίχριστο!

Τ ντοκουμέντο λοιπν πο μς χάρισε νδρέας ποτελε μία πολύτιμη φιάλη ξυγόνου στν ποπνικτικ τμόσφαιρα χι μόνο το χουντικο φαρισαϊσμο λλ κα κάθε ποχς κατ τν ποία ο χριστιανο ξαργυρώνουν τν εθύνη τς κλήσης τους μ μι πίπλαστη ερήνη, πο στν οσία πολεμ συντριπτικ τν διο τν πυρήνα το εαγγελίου κα τς πίστης. Γιατ ατ πο μ περισσ ναισχυντία στρέβλωσε κα γελοιοποίησε τόσο πριλιαν στρατοκρατία, σο κα ξωνημένη εραρχία, ταν τ διο τ ργο το Χριστο: πελευθερωτικ ταύτισή του μ κάθε δύναμο, ποταγμένο κα περιθωριοποιημένο. Τ θος τς ντεξουσίας, πο δρύει Χριστός, κα εθύνη πο προκύπτει π ατ δν συνιστον πλς μία κκεντρικ ριζοσπαστικ ρμηνεία το εαγγελίου λλ τν πεμπτουσία τς ζως πο διος φανέρωσε. Γι τν ποφυγ λοιπν τς παρεξήγησης, πο θέλει τ μαρτυρία τς κκλησίας ν ξαντλεται στν νέξοδη θικολογία κα τν ντικοινωνικ μεταφυσικ νατένιση, πιτρέψτε μου ν ναφερθ πολ συνοπτικ στς συντεταγμένες τς ν Χριστ πολιτείας, πο σταυρικ νέδειξαν ο νυπότακτοι χριστιανο τν καιρ τς χούντας.

νας φωτισμένος σύγχρονος εράρχης θ συνοψίσει ξαιρετικ τ ζητούμενο γράφοντας τι τ κοινωνικ πρόγραμμα τν χριστιανν εναι τ τριαδικ δόγμα. τριαδικότητα το Θεο, ποκαλύπτει τι ντως ζωή, που κα νθρωπος κλήθηκε ν μετάσχει, εναι ζω πο λεύθερα κα γαπητικ κοινωνεται, εναι ζω πο κάθε νεπανάληπτη μοναδικότητα ατοπροσφέρεται στν λλη. Σ’ ατ τ ρωτικ πανηγύρι πο συνιστ παρξη το τριαδικο Θεο καμία ξουσιαστικ προτεραιότητα κα νωτερότητα δν φίσταται.

συγκλονιστικ ατ λήθεια γι τν Θε τς κκλησίας ποκαλύφθηκε μ τν γαπητικ κίνηση το Υο το Θεο ν σαρκωθε. μέγας τν θνν Παλος θ διακηρύξει τν πολύτως ντιεξουσιαστικ χαρακτήρα ατο το σωτηριώδους γι τν νθρωπο δειάσματος το Θεο. Διακηρύσσει τι Υἱὸς κα Λόγος δν θεώρησε τν σότητά Του μ τν Θε κεκτημένο ρπαγς, γι’ ατ κα παραδίδεται ως θανάτου. δια παρξη λοιπν το Θεο κα ρωτας γι τ πλάσμα Του ποκαλύπτουν κα προτείνουν ναν τρόπο βίου γαπητικς λληλοπεριχώρησης, που ς μόνη ξουσία ναδεικνύεται ξουσία τς θυσίας, τς συν-χώρεσης κα το δειάσματος π κάθε παίτηση σχύος.

Δν εναι τυχαο τι κα ο τρες πειρασμο το Χριστο ποτελον συνιστσες το δηφάγου ξουσιαστικο φρονήματος. ξουσία πρν δρύσει κα θεσμικ τν σχ πρς τος λλους, ξεκιν π τν ξασφάλιση τς χωρς μόχθο πιβίωσης κα κολούθως διοποιεται τν λήθεια. τσι μως διαγράφεται τ σχέδιο «ετυχίας» κάθε λοκληρωτισμο. Τ δ πλέον παρεξηγημένο βιβλίο τς Καινς Διαθήκης, ποκάλυψη το ωάννη, λαβε τν ρχ κα τ περιεχόμενό του π τν καμπτη στάση τν πρώτων χριστιανν ναντι τς ασχρότερης κδοσης τς ξουσίας· ατς πο θεοποιε τν ρχοντα. κε ταύτιση το ντίχριστου μ τν κτηνωδία τς ξουσίας εναι πρόδηλη. Στν προοπτικ ατ γίνεται πολύτως κατανοητς περίφραστος φορισμς το γίου Γρηγορίου Νύσσης τι τελικ ξουσία σκεται μόνο στ ζα…   

Εναι λήθεια βέβαια τι συνθήκη πο δρυσε πτώση το νθρώπου κάνει τν ξουσία ν θεωρεται ναγκαία. μως, σύμφωνα μ τ γνωστ κα κακοποιημένη παρότρυνση το Παύλου, ξίωση γι ποταγ στν ξουσία προϋποθέτει τι ατ πραγματώνεται ς διακονία Θεο, πο κατ τν γιο Μάξιμο τν μολογητ φίσταται μόνο γι τν προστασία το σθενέστερου π τ δικο το σχυρότερου.

σο τώρα γι τ δεύτερο ζητούμενο, πο προκύπτει π’ τν νάγνωση το βιβλίου, ατ τς πολιτικς εθύνης, μς τ θυμίζει στος αἰῶνες κα πάλι πόστολος Παλος στν πρς Γαλάτας παράκλησή του: «Τ λευθερί ον Χριστς μς λευθέρωσε στήκετε». φειλόμενη κοινωνικ πραγμάτωση ατς τς πιλογς συνοδεύει τν νθρωπο ς ελογία π τν διο τν Δημιουργό του. πολιτικ εθύνη εναι μία π τς πολλς κφράσεις τς προτροπς το Θεο πρς τν νθρωπο ν ργάζεται κα ν φυλάσσει τ κόσμημα το κόσμου. Γι’ ατ Χριστός, πο δν ρθε γι ν διακονηθε λλ γι ν διακονήσει, ζώστηκε τ λέντιον φήνοντας ς ντολ στος μαθητς-συντρόφους Του κάθε ποχς τν νάληψη τς διας εθύνης, χι γι κάποιον πρόσιτο οραν λλ γι’ ατν δ τ γ. 

Τ καθημεριν ατημα το χριστιανο λοιπν «ς ν οραν κα π τς γς» δν φήνει περιθώρια οτε μεταφυσικς πάθειας, οτε θικς σταυροφορίας. μπνέει κα δωρίζει τν καθημεριν γώνα τς θυσιαστικς γάπης χι γι ν γίνει κόσμος καλύτερος λλ γι ν προγεύεται τ νίκη π το σχατου ξουσιαστ θανάτου. Στ πλαίσιο ατ προφανς δν εναι καθόλου νερμήνευτο τ γεγονς τι πρωτοχριστιανικ κοινότητα ατοπροσδιορίστηκε ς κκλησία, δηλαδ ς σύναξη, πο πραγματώνει συγκεκριμένο τύπο πολιτείας: κοινοκτημοσύνη, μεσοδημοκρατικ κλογ διακόνων, συνοδικότητα, τολμηρ παγκίστρωση π νομικς γκυλώσεις κα κυρίως κοιν ποτήριο.

λα τ παραπάνω, πο σύγχρονος γιος Σωφρόνιος το σσεξ χαρακτηρίζει π λέξει ς «θεία ναρχία κα εαγγελικ κομμουνισμ», θάφτηκαν νηλες π τν θικιστικ μικρόνοια κα τν διοτελ ποτέλεια τς εραρχίας στ ντιεκκλησιαστικ στρατοκρατία. Θύμισε τσι δυστυχς τν κακ δολο τς παραβολς τν ταλάντων. Ατ λοιπόν, πο λησμόνησε κούσια περιθωριοποίησε τότε εραρχία, κφράζονται συμπυκνωμένα στν σκληρ λλ πονετικ κριτικ το χριστιανικο ντιδικτατορικο γώνα. Στ φύλλα τν «Καινούριων ριζόντων» συναίνεση τς θεσμικς κκλησίας στ δικτατορία στηλιτεύεται ς διάσπαση τς νιαίας νθρώπινης πόστασης σ πνευματική, πο νδιαφέρεται ποκλειστικ γι τν οραν κα σ λική, πο ποτιμται ς ποδεέστερη, στε ν δίνεται χρος τελικ στν αταρχισμ τς χουντικς διακυβέρνησης. συναγελασμς τς πλειονότητας τν τότε πισκόπων μ τν κλεκτ στος πραξικοπηματίες πλουτοκρατία φανερώνει τ φαρισαϊκ ποκρισία τους, πο εθύνεται -προφητικ τότε, διεγνωσμένα σήμερα- γι τν περιθωριοποίηση το κκλησιαστικο θους. Τ ρώτημα τν συμβίβαστων χριστιανν π τς σελίδες τν «Καινούριων ριζόντων» προκύπτει μείλικτο: «τ δράμα το Γολγοθ κα το δειου τάφου χουν μηνύματα γι τν νθρωπότητα πο λιώνουν τ σίδερα;» πάντηση δν ρθε ποτ μ ποτέλεσμα σιδερόφρακτη χούντα ν πιτελε νενόχλητη τ… «χριστιανικ» ναγέννηση το θνους! ξάντληση το ν Χριστ ριζοσπαστικο πολιτεύματος σ μία νώδυνη κα ποκριτικ τελετουργία μ τ συνδρομ το -νόητου θικιστικο κα γι’ ατ κίνδυνου κηρύγματος κατέστησαν τ μαρτυρία τς διακινδύνευσης το εαγγελίου να κρως ξυπηρετικ γι τν ντίχριστο Καίσαρα μουσειακ πτμα. γελοος μεσσιανισμς τς χούντας συμπαρέσυρε στν πλήρη παξίωση τόσο τν ννοια τς πατρίδας, σο, κα ατ εναι τ χειρότερο, κα τ μαδημένη μ τ θέλησή της κκλησιαστικ θεραπαινίδα της. Τν δια ποχ σ να λλο φασιστικ καθεστώς, ατ το Φράνκο, πρωθυπουργς τς σπανίας δέχεται πίθεση π ντιφρονοντες. Ατ δίνει τν εκαιρία στν Νίκο Ψαρουδάκη ν προβε οσιαστικ σ μία νάπλαση το μύθου το μεγάλου εροεξεταστ καταγγέλοντας τν ξουσιαστικ στρέβλωση το εαγγελίου. λα ατ ποδεικνύουν περίφραστα τι χριστιανικ κριτικ πρς τν κουσίως ποδουλωμένη εραρχία τς ποχς κάθε λλο παρ νας κκεντρικός, περιθωριακς οτοπικς νθουσιασμς πρξε.

 

Φίλες κα φίλοι,

σαράντα φτ χρόνια μετ τν ντίχριστο πριλιαν λοκληρωτισμ θεωρ τι χρωστμε αώνια εγνωμοσύνη τόσο στ γενναο κα δυσεύρετο θος κείνων τν τίμιων χριστιανν, σο κα στ συνειδησιακ νάνηψη πο μς προσφέρει ρευνα το νδρέα ργυρόπουλου. Στν ποχ τς κατάρρευσης κάθε ατονόητου, μαζ κα τς ποικιλοτρόπως αμορροούσης πίστης, νομίζω τι τέτοιες μαρτυρίες λειτουργον ς παρηγορητικς βακτηρίες θάρρους κα λπίδας. Εναι σως καιρς ο χριστιανο κα μάνα κκλησία ν ποδείξουμε τι ντοχ τς λήθειας το Χριστο κα τς πολιτείας Του δν φείλεται στ ασθήματα νεκτικότητας ναντι νς φολκλορικο stock λλ στ μεταμορφωτικ δυνατότητα τς ποστολικς προτροπς «ξίως το εαγγελίου το Χριστο πολιτεύεσθαι».

 

νδρέα σ’ εχαριστομε πολύ. δελφο κα συναγωνιστς τς Χριστιανικς εχαριστομε πο συνεχίζετε ν μς αμοδοτετε π τέτοιους θησαυρούς.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...