Καθηγητής Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Μετάφραση της Βίβλου και εθνική ταυτότητα: Από τον Ροστισλάβο στον Κοραή

Εισήγηση στο πλαίσιο των τριήμερων εκδηλώσεων του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ για την επέτειο των 1150 χρόνων από την αποστολή των Θεσσαλονικέων ιεραποστόλων Κυρίλλου και Μεθοδίου, φωτιστών των Σλάβων στη Μεγάλη Μοραβία

Περίληψη

Πρώτος ομιλητής της τρίτης και τελευταίας ημέρας των τριήμερων εκδηλώσεων προς τιμήν των αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου ήταν ο καθηγητής της Παλαιάς Διαθήκης Μιλτιάδης Κωνσταντίνου. Ο ομιλητής παρουσίασε την ιστορία της μετάφρασης της Βίβλου στην Ελλάδα από τις αρχές του 20ουαιώνα, την περίοδο δηλαδή κατά την οποία η εθνική ταυτότητα διαμορφώθηκε στην Ελλάδα,  μέχρι τις μέρες μας.  Ο κ. Κωνσταντίνου έκανε αναφορές σε σημαντικούς σταθμούς της μετάφρασης των βιβλικών κειμένων από τον 7ο μέχρι και τον 16οαιώνα (Πενθέκτη εν Τρούλλω Οικουμενική Σύνοδος στη Κωνσταντινούπολη το 691 μ.Χ. και σύνοδος του Τριδέντου το 1545-1563 μ.Χ.). Σχετικά με τη μετάφραση της Βίβλου στην Ελλάδα ο κ. Κωνσταντίνου εξήγησε αναλυτικά τους παράγοντες εκείνους που εξακολουθούν να καθορίζουν ένα τέτοιο εγχείρημα. Οι σημαντικότεροι από αυτούς είναι: Η Ελλάδα είναι μονοπολιτισμική χώρα και ο πληθυσμός της είναι σε ποσοστό μεγαλύτερο από 90% ορθόδοξος. Η ιστορική μνήμη παίζει καθοριστικό ρόλο στην Ελλάδα και το πρόβλημα της μετάφρασης είναι συνυφασμένο με τις ιστορικές και τις πολιτιστικές συνθήκες.

Ο ομιλητής αναφέρθηκε επίσης στις απαρχές των σχέσεων της Βρετανικής Βιβλικής Εταιρίας και της Ορθοδοξίας, ενώ σχετικά με τη μετάφραση του Νεόφυτου Βάμβα τονίστηκε ότι ήταν μεγαλειώδες έργο και αυτός είναι ο λόγος που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα. Η μετάφραση της Βίβλου στο νέο ελληνικό κράτος προκάλεσε αντιδράσεις, τις οποίες ο κ. Κωνσταντίνου επεσήμανε και εξήγησε με ευσύνοπτο τρόπο στους συμμετέχοντες στο σεμινάριο. Μερικές από τις παρανοήσεις που έχουν κατά καιρό εκδηλωθεί αφορούν την ιδέα ότι η σημασία της λέξης «έθνος» ταυτίστηκε στην Ελλάδα με την έννοια «εκλεκτός λαός του Θεού». Η Εκκλησία αντέδρασε γιατί η μετάφραση του Βάμβα θεωρήθηκε ο δούρειος ίππος των Προτεσταντών, ενώ το κείμενο των Ο΄ αναγνωρίστηκε ως θεόπνευστο. Μετά απ’ όλα αυτά η Εκκλησία εμφανίστηκε ως  προστάτης των εθνικών παραδόσεων. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο ζήτημα του κανόνα της Αγίας Γραφής και φυσικά στα γεγονότα που προηγήθηκαν και ακολούθησαν μετά τα Ευαγγελιακά (5-8 Νοεμβρίου 1901). Όλα τα παραπάνω αναφέρθηκαν για να φανερωθεί η τεράστια δυσκολία της μετάφρασης των θρησκευτικών κειμένων και να κατανοηθούν οι αντιδράσεις που συνάντησαν στο έργο τους οι ιεραπόστολοι των Σλάβων Κύριλλος και Μεθόδιος. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο ομιλητής και είναι απόρροια της πολύχρονης εμπειρίας του από τη μετάφραση της Βίβλου, αφορά ένα δίλημμα, το οποίο αντιμετωπίζει σήμερα η Ορθοδοξία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία θα πρέπει να επιλέξει αν επιθυμεί να ανοιχτεί στην οικουμένη ή να περιοριστεί στον εαυτό της.

Μπορείτε να δείτε τις διαφάνειες που ετοίμασε ο καθηγητής Κωνσταντίνου ακολουθώντας το σύνδεσμο παρακάτω:

Cyrill & Methodios


http://blogs.auth.gr/moschosg/

Οι νεολαίοι της Χρυσής Αυγής προσκυνούν τον θεό Ήλιο

• 
• 
• 

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013,  01:52 

 

Τελετή σε παγανιστικά πρότυπα

«Ηλιοστάσιο, διαβαίνουμε τις πύλες του χειμώνα. Μακρύς και δριμύς, πρόκληση η αντιμετώπισή του, σκληρός σαν τον αγώνα που θα κληθούν να δώσουν οι εκλεκτοί της ιδέας. Όμως ο ήλιος επέστρεψε και σηματοδοτεί την αρχή της νίκης του Φωτός επί του Σκότους. Σκότος, η παρακμή της υπόδουλης Πατρίδας μας. Φως η νέα Χρυσή Αυγή του Ελληνισμού». 

Αυτή είναι η περιγραφή από τη «μαυροντυμένη Φάλαγγα» όπως αποκαλείται η νεολαία της Χρυσής Αυγής, που πορεύεται προς την «οχυρωμένη κορυφή» για να γιορτάσει το χειμερινό ηλιοστάσιο, τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Μια τελετή που σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως καθώς θυμίζει – χωρίς απαραίτητα να είναι – παγανιστική λατρεία. Η Χρυσή Αυγή συνηθίζει να οργανώνει τέτοιες εκδρομές, οι οποίες αποσκοπούν στη σκληραγώγηση των μελών, στα πρότυπα των αρχαίων Σπαρτιατών. 

Οι εικόνες που ανέβασαν τα μέλη της Χρυσής Αυγής, στις 26 Δεκεμβρίου, στην ιστοσελίδα τους από τη χειμερινή εξόρμησή τους στα βουνά προκαλούν εντύπωση. Αίσθηση προκαλεί και το λογοτεχνικό ύφος του κειμένου που συνόδευε τις δραστηριότητες της «μαυροντυμενης Φάλαγγας». Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο «Τύπος της Κυριακής», σε κάποια αποσπάσματα οι συντάκτες παρομοιάζουν τον Χριστό με τον Απόλλωνα, ο οποίος «αναδύθηκε μέσα από το σκοτάδι, απορροφώντας στο πρόσωπό του όλα τα στοιχεία του Ηλιακού Λόγου»

Και όλα αυτά, τη στιγμή που το ακροδεξιό κόμμα προσπαθεί να πετάξει από πάνω του τον νεοναζιστικό και ακροδεξιό μανδύα. 

Τα στελέχη και οι βουλευτές του κόμματος ξεχνούν όσα έλεγαν κατά του Χριστιανισμού και εμφανίζονται ως υπερασπιστές της θρησκείας προσδοκώντας τις ψήφους των πιστών

.. 

http://www.newsbeast.gr

Τα συσσίτια της Εκκλησίας και τα συσσίτια της Χρυσής Αυγής

Παπαγιάννης Κώστας

Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/01/2013

Η διάλυση του κοινωνικού κράτους και η πτώση του βιοτικού επιπέδου που έχουν επιφέρει οι μνημονιακές πολιτικές έχουν αφήσει ανοικτό πεδίο στη δημαγωγία της Χρυσής Αυγής, η οποία προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τα χειρότερα ένστικτα επιβίωσης του εξαθλιωμένου ανθρώπου καθιερώνοντας συσσίτια «μόνο για Έλληνες». Αυτά τα συσσίτια έχουν έναν «στόχο», ακόμα κι αν οι ηγέτες της Χρυσής Αυγής δεν το παραδέχονται, κι αυτός είναι η Εκκλησία, στα συσσίτια της οποίας ανέκαθεν σιτίζονταν και μετανάστες, αφού οι κανόνες της Εκκλησίας δεν επιτρέπουν διαχωρισμούς ανάμεσα σε εθνικότητες, ακόμα και θρησκείες, όταν ο πλησίον έχει ανάγκη.

Αλληλεγγύη για τους πεινασμένους ή φιέστες για τη δημιουργία πελατειακών δικτύων;

Η Χρυσή Αυγή έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό τις φιέστες παροχής τροφίμων «μόνο σε Έλληνες» σε μεγάλους δημόσιους χώρους και με την απαιτούμενη κάλυψη από τα ΜΜΕ. Σε κάποιες περιπτώσεις, η Χρυσή Αυγή επιδίωξε, χωρίς αποτέλεσμα, συνεργασία με την Εκκλησία, προτείνοντας παροχή τροφίμων με τον όρο της δημοσιοποίησης της προέλευσής τους, κίνηση που δείχνει τη σαφή διάθεση της Χρυσής Αυγής να αποκομίσει πολιτική υπεραξία από το «φιλάνθρωπο» έργο της και να δημιουργήσει νέα πελατειακά δίκτυα ψηφοφόρων. Παρόμοια πρωτοβουλία της ναζιστικής οργάνωσης για αιμοδοσία «μόνο για Έλληνες» αντιμετώπισε την αντίδραση ιατρικών οργανώσεων, καθώς παραβιάζει ευθέως την ηθική του ιατρικού επαγγέλματος.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η αντίθεση της Χρυσής Αυγής στη στάση της Εκκλησίας απέναντι στους μετανάστες ξεκίνησε από την αρχή και στον τόπο της εκκόλαψης του φιδιού, δηλαδή τον Αγ. Παντελεήμονα. Ο εφημέριος του ναού είχε δεχτεί απειλές από τα μέλη της οργάνωσης επειδή τάιζε τους εκατοντάδες εξαθλιωμένους Αφγανούς πρόσφυγες που ζούσαν για εβδομάδες στην πλατεία της Εκκλησίας, σε μια περιοχή όπου η Χρυσή Αυγή επένδυσε πολλά για να δημιουργήσει την «εικόνα» της.

Το προσωπείο του «ευσεβή»

Η φιλανθρωπία είναι ένα μόνο από τα προσωπεία που φορά κατά καιρούς η ναζιστική οργάνωση για να κρύψει την αλήθεια της πολιτικής της. Ένα από αυτά τα προσωπεία είναι αυτό του «ευσεβή». Παρά τις παγανιστικές ανησυχίες αρκετών μελών της στο παρελθόν, μεταξύ των οποίων και του ίδιου του αρχηγού της, η Χρυσή Αυγή επιδιώκει τώρα να εμφανιστεί ως υπερασπιστής της Εκκλησίας.

Η περίπτωση της παράστασης Corpus Christi έδειξε ότι τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Η Εκκλησία καταδίκασε από την αρχή το ανέβασμα του θεατρικού έργου, που έχει συναντήσει παρόμοιες αντιδράσεις και στο εξωτερικό, αλλά απέφυγε οποιαδήποτε κινητοποίηση κατά της παράστασης, κάτι που έσπευσε να κάνει η Χρυσή Αυγή. Με τη συνεργασία λίγων μελών παραθρησκευτικών οργανώσεων, η Χρυσή Αυγή εμπόδισε την πρεμιέρα του έργου κι υποχρέωσε το ανέβασμα των υπόλοιπων παραστάσεων υπό αστυνομική παρουσία, πριν οι συντελεστές της παράστασης αναγκαστούν να «ρίξουν» πρόωρα αυλαία.

Μέτωπο στην Εκκλησία κατά της Χρυσής Αυγής

Παρά το «θεάρεστο» έργο της, η Χρυσή Αυγή δέχτηκε αμέσως πυρά από μητροπολίτες, που την επέκριναν για τη στάση της, για τη γενικότερη πολιτική της κατά των μεταναστών, αλλά και για την προσπάθειά της να εμφανιστεί ως υπερασπιστής της Εκκλησίας. Πρώτος ο μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος μίλησε με σκληρά λόγια κατά της Χρυσής Αυγής χαρακτηρίζοντας τις επιθέσεις κατά των μεταναστών αντιχριστιανικές. Ακολούθησαν πολλές ακόμη δημόσιες δηλώσεις μητροπολιτών κατά της Χρυσής Αυγής, αλλά και του ίδιου του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, που τόνισε ότι «η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη από προστάτες και σωτήρες».

Στις αντιδράσεις διακρίνονται δύο γραμμές, από τη μια μεριά μια πιο επιθετική, με καταδίκη της ρητορείας της Χρυσής Αυγής ως επί της ουσίας αντιχριστιανικής, κι από την άλλη μια μετριοπαθέστερη γραμμή «δυσαρέσκειας» για την προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να εμφανιστεί ως υποστηρικτής της Εκκλησίας. Δυστυχώς υπήρξε και μια τρίτη γραμμή, από τους υπερσυντηρητικούς μητροπολίτες Καλαβρύτων Αμβρόσιου και Πειραιώς Σεραφείμ, που συνέπλευσαν με τη Χρυσή Αυγή για να δεχτούν επικρίσεις από άλλους μητροπολίτες για αυτή τους τη στάση.

Το μέτωπο της Εκκλησίας κατά της Χρυσής Αυγής είναι πολύ σημαντικό, όχι μόνο γιατί διευρύνει το αντιφασιστικό τόξο, αλλά και γιατί αποτρέπει ένα σημαντικό σε μέγεθος ακροατήριο συντηρητικών, στην πλειοψηφία τους, ανθρώπων από το δεχτούν εύκολα τα ρατσιστικά κηρύγματα της Χρυσής Αυγής. Οι διαχρονικές ευθύνες της Εκκλησίας για την άνοδο του εθνικιστικού συναισθήματος, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του Χριστόδουλου, είναι δεδομένες, όπως κι η συμβολή των οικονομικών σκανδάλων στα οποία μπλέχτηκαν (κι όπως φαίνεται συνεχίζουν να εμπλέκονται) παράγοντες της Εκκλησίας στη δημιουργία μιας γενικότερης αποστροφής προς το «σύστημα». Όμως πολλοί ιεράρχες δείχνουν να αντιλαμβάνονται έγκαιρα τους κινδύνους της φασιστικής απειλής και να μη δείχνουν πρόθυμοι να προσφέρουν «άφεση αμαρτιών» στην Χρυσή Αυγή.

Οι μητροπολίτες Διδυμοτείχου και Ιλίου μιλούν στην "Αυγή" για τα συσσίτια

Η «Αυγή» επικοινώνησε με δύο μητροπολίτες που μας μετέφεραν τη θέση της Εκκλησίας για τη σίτιση των μεταναστών στα συσσίτια που διοργανώνει:

Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Δαμασκηνός:

Η Εκκλησία δεν κάνει διακρίσεις φυλής, εθνικότητας, θρησκείας και γλώσσας. Όλοι είναι παιδιά του Θεού. Το ανύσταχτο ενδιαφέρον της Εκκλησίας καλύπτει όλους τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη για ψωμί, ρούχα, ζέστη.

Δεν θα υποκαταστήσουμε την Πολιτεία. Το θέμα με τη μετανάστευση ήταν να μη φτάσουμε ώς εδώ. Από εκεί και πέρα πρέπει να βοηθήσουμε, αυτό είναι το καθήκον μας. Αν είναι ένας άρρωστος, μπορείς να τον αφήσεις χωρίς βοήθεια;

Μητροπολίτης Ιλίου, Πετρουπόλεως και Αχαρνών Αθηναγόρας:

"Ξένος ήμουν και με βάλατε στο σπίτι σας" (Μετάφραση Ματθ. κε' 31-46)

Αυτή η φράση του Χριστού από την περικοπή της κρίσεως τα λέει όλα για τη στάση της Εκκλησίας απέναντι σε κάθε ξένο. Ο Χριστός στην ίδια περικοπή μάς βεβαιώνει «ό,τι εκάνατε στον καθένα από αυτούς τους ασήμαντους αδελφούς μου, σε μένα το κάνατε».

Η Εκκλησία βλέπει στο πρόσωπο του πεινασμένου ξένου μετανάστη μια ευκαιρία διακονίας και προσφοράς αγάπης, ενώ αναγνωρίζει ότι όλοι έχουμε ίδια δικαιώματα στη ζωή, αφού πλαστήκαμε σαν εικόνες του Θεού.

Η Εκκλησία, με την προσφορά συσσιτίου και ιματισμού, ακόμα και σε ξένους, εφαρμόζει την ευαγγελική ρήση «η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» κι ιδιαίτερα σε περιπτώσεις διαφορετικότητας φυλής, χρώματος ή θρησκείας.

Με δύο λόγια, κάνει πράξη το σοφό γνωμικό «Ξένους ξένιζε, μη λαθών Χριστόν ξενίσης», δηλαδή να είσαι φιλόξενος, μήπως κατά λάθος φιλοξενήσεις τον ίδιο τον Χριστό.

Η προσφορά φαγητού και ιματισμού είναι άσχετη με το θέμα απόδοσης ιθαγένειας ή υπηκοότητας ή άδειας παραμονής. Εκεί η Εκκλησία δεν εκφέρει άποψη, γιατί είναι θέμα πολιτικής του κράτους.

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=740491

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΝΤΟΓΟΥΛΙΔΗΣ:Ο Χριστός της Οικουμένης

Από μικρός είχα μια απορία. Πώς είναι δυνατός ο Θεός να γίνει άνθρωπος, να έρθει στον κόσμο ως ένα πάμφτωχο μωρό και να πεθάνει εσταυρωμένος και προδομένος από τους ανθρώπους. Η απάντηση στο ερώτημα αν και δύσκολη μου δόθηκε στο διάβα του χρόνου. Εκείνο που δεν με απασχόλησε εμένα στην παιδική και εφηβική ηλικία διότι ευτυχώς είχε τελειώσει το χουντικό καθεστώς και η γενιά μου μεγάλωσε πολιτικά και πνευματικά στα καλά χρόνια της μεταπολίτευσης, φαίνεται ότι είναι αντικείμενο συζήτησης σε εφήβους της σημερινής Ελλάδα της ευρύτερης κρίσης. Ακόμα και ο εορτασμός της γέννησης του Χριστού συμπίπτει με ακραίες απόψεις ότι ο Χριστός αγαπά πιο πολύ τους Έλληνες ή με επικίνδυνες και άκρως διαστρεβλωτικές θέσεις περί Εθνικής εκκλησίας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ύβρις για τη γέννηση του Θεανθρώπου απ αυτή. Και μάλιστα όταν είναι γνωστό ότι οι ταμπέλες έχουν κάνει μεγάλο κακό και στην εκκλησία αλλά και στην κοινωνία. Τα περί εθνοποίησης της εκκλησίας μου θυμίζουν την εποχή του «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια» που έριξε στα μάτια της κοινωνίας την εκκλησία και χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να αποβάλλουν οι χριστιανοί την ταμπέλα του φασίστα. Σήμερα το ίδιο ακριβώς έρχεται με άλλη ταμπέλα που δυστυχώς βρίσκει πρόσφορο έδαφος και σ' ένα κομμάτι της κοινωνίας.

Το ότι ο Χριστός είναι Έλληνας ή για τους Έλληνες μου θυμίζει την γελοιότητα που κυριαρχούσε στα μαύρα χρόνια της χούντας ότι αριστερός και χριστιανός είναι ασύμβατες έννοιες. Και με κάνει να αγανακτώ όταν και με τη μεταπολίτευση «χτίστηκε» η εικόνα του καλού χριστιανού ο οποίος πηγαίνει κάθε Κυριακή στην εκκλησία, στέλνει τα παιδιά του στο κατηχητικό της ενορίας ή στις παρεκκλησιαστικές οργανώσεις, γιγαντώνει την περιουσία του και εξαγνίζει τις όποιες αμαρτίες του με δωρεές σε εκκλησίες και εσχάτως στο σικ Άγιον Όρος. Για μένα ο αριστερός που πεινά και διψά για κοινωνική δικαιοσύνη, για ένα κόσμο πιο όμορφο και σωστό, που είναι αριστερός στη σκέψη και στην πράξη, είναι πιο κοντά στην χριστιανική θεώρηση του κόσμου που βασίστηκε στο ζωή και στο έργο του Θεανθρώπου που γεννιέται σε λίγες ώρες. Το να αγαπάς ακόμα και τον εχθρό σου και να αδιαφορείς για τα γήινα και εν πολλοίς μάταια αυτού του κόσμου, είναι επαναστατική πράξη ζωής που εμπεριέχει και στοιχεία αγιότητας. Οπότε σε μια εποχή που πέφτουν οι μάσκες, που καταρρέουν οι ιδεολογίες και οι ταμπέλες και που δικαιώνεται η άποψη ότι οι κοινωνίες δεν αλλάζουν αν δεν αλλάξουν οι άνθρωποι, το να συναρτάς την πίστη με πολιτικές επιλογές και πολύ περισσότερο να δίνεις δήθεν πατριωτικό χαρακτήρα σε θρησκευτικές και πολιτικές επιλογές είναι επικίνδυνο και συνάμα ανόητο.
Ένας από τους λίγους δυστυχώς Μητροπολίτες που μιλά την αληθινή γλώσσα και δίνει όραμα στο εκκλησίασμά του είναι ο Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος. Με θάρρος βγήκε μπροστά και ξεμπρόστιασε τη Χρυσή Αυγή που ξαφνικά αγάπησε την εκκλησία. Με επιχειρηματολογία και σοβαρότητα έδωσε να καταλάβουμε γιατί η ορθοδοξία της Χρυσής Αυγής δεν έχει καμία σχέση με την ορθόδοξη πίστη και το οικουμενικό και βαθύτατα αγαπητικό μήνυμα του ευαγγελίου. Ο Παύλος είναι ο επίσκοπος που χαίρεσαι να τον έχεις ποιμένα. Όπως πληροφορήθηκα, έπεισε τους ανθρώπους της περιοχής να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο και να έχουν την αλληλεγγύη που τόσο λείπει στις μέρες μας. Με ένα λόγο που δεν έχει στοιχεία ηθικισμού αλλά είναι αληθινός, υπερβατικός και βαθύτατα χριστιανικός. Ο Παύλος δεν βομβαρδίζει με εθνικιστικά πυρά, δεν το παίζει Μακεδονομάχος, δεν κάνει εξωτερική πολιτική, δεν αρχίζει πόλεμο από άμβωνα, δεν μιλά κουνώντας το δάκτυλο, δεν είναι πλημμυρισμένος από χρυσάφια. Είναι ταπεινός, απλός και κυρίως πνευματικός. Ευτυχώς που υπάρχουν τέτοιοι ιεράρχες σε ανώτατο αλλά και χαμηλόβαθμο (σύμφωνα με την ιεραρχία) επίπεδο και μπορούμε να νιώσουμε διαφορετικά το μήνυμα των Χριστουγέννων. Ευτυχώς που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι υπάρχει Χριστός…

http://egnatiapost.gr

Που θα φθάσει η "χριστιανανο"φασιστική αθλιότητα;;;;Ακόμη μια επίθεση των γνωστών κύκλων κατά του Σιατίστης

Δημοσιεύουμε αυτούσιο το σχόλιο του  Στόχου για τον Σεβασμιότατο Σιατίστης κ. Παύλο.Το γνωστό ύφος και ήθος ...των υπερασπιστών της Ελλάδας και της Ορθοδοξίας.Ο χώρος του διαδικτύου είναι τα τελευταία χρόνια γεμάτος από κείμενα τέτοιας ποιότητας. Όποιος διαφωνεί με τα γνωστά κέντρα γνωρίζει την αντιμετώπιση που θα έχει.

13/12/12

ΟΠΑΔΟΣ ΤΗΣ ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΗΤΑΝ ΣΤΑ ΝΕΙΑΤΑ ΤΟΥ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ...!!!

9:16 Μ.Μ.  ΣΤΟΧΟΣ  6 ΣΧΟΛΙΑ

ΕΤΣΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΛΑΣΣΑΛΕΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ...

Οπαδός της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς ήταν στα νιάτα του ο 55χρονος Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος Ιωάννου, που έχει αναλάβει εργολαβικά να πείσει τους Χριστιανούς ότι θα καταλήξουν στην Κόλαση, αν ψηφίσουν την Χρυσή Αυγή! Το ομολόγησε ο ίδιος το περασμένο Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2012 στην εκπομπή του Μανώλη Κοττάκη που μεταδόθηκε από την ΝΕΤ. Αμέσως μετά την Μεταπολίτευση, ο σύντροφος Ιωάννου ήταν ιερέας στο Μαντούδι της Εύβοιας και η τοπική αστυνομία τον παρακολουθούσε επειδή έκανε συνέχεια παρέα με Αναρχοαριστερούς: «Και οι δύο ψάλτες μου στην εκκλησία ήταν Αριστεροί», δήλωσε με υπερηφάνεια ο Άγιος Σιατίστης στον Κοττάκη!..

Ο δεδηλωμένος κομμουνιστής Παύλος Ιωάννου, επανέλαβε και στην ΝΕΤ την επίθεσή του στην Χρυσή Αυγή, λέγοντας πως είναι ο Δούρειος Ίππος για να αλωθεί η Εκκλησία από τους Νεοειδωλολάτρες κι ότι όποιοι ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, δεν μπορεί να είναι Χριστιανοί. Αντίθετα, Χριστιανοί μπορούν να είναι όσοι ψηφίζουν ΚΚΕ, Σύριζα και Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά!..

Ξεπερνώντας τον εαυτό του, ο Άγιος Σιατίστης δήλωσε στην ΝΕΤ πως καθόλου δεν τον πειράζει που ο Αρχηγός του Σύριζα, Αλέξης Τσίπρας δεν έχει παντρευτεί την γυναίκα των δύο του παιδιών, Περιστέρα Μπαντζάνα, και δεν θέλει να βαφτίσει τα δύο του παιδιά! Τέλος, ο κομμουνίσταρος Παύλος Ιωάννου επιτέθηκε στον βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Ηλία Παναγιώταρο, γιατί έχει απύλωτο στόμα και έβρισε χυδαιότατα τον Αλβανό σκηνοθέτη του Corpus Christi, Λαέρτη Βασιλείου!...

"Κοινός Νούς" - Εφημερίδα "Στόχος"

http://www.stoxos.gr/2012/12/blog-post_2900.html

π. Σωφρόνιος Γκουτζίνης:ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Μετά από σιωπή δύο μηνών επανέρχομαι. Παρότι τα πράγματα είναι καθαρά, χρειάζονται ξεκαθάρισμα. Η ορθόδοξη αυτοσυνειδησία δεν είναι πάντα δεδομένη. Ζούμε σε μέρες όπου η μωρία εκλαμβάνεται ως σοφία και όπου ο λύκος περνιέται για πρόβατο. Ζούμε σε μέρες πλάνης. Είναι χρέος της εκκλησίας να εκφράζει διαρκώς την αυτοσυνειδησία της και να καλεί σε ανακαίνιση, δηλαδή σε μετάνοια. Απευθύνομαι σε φίλους που προσπαθούν να με πείσουν ότι η εκκλησία οφείλει να καταδικάσει και τα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος, την εθνικιστική ακροδεξιά και την αθεϊστική αριστερά. Όλα αυτά με αφορμή το αίτημα της Πρωτοβουλίας Χριστιανών ενάντια στο Ρατσισμό, το Φασισμό και τον Ναζισμό προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος για Συνοδική καταδίκη της παγανιστικής ακροδεξιάς ως ασύμβατης με τη χριστιανική πίστη
Τα πράγματα όμως είναι ξεκάθαρα. Το παραπάνω αίτημα δεν έχει πολιτικά, αλλά σαφέστατα εκκλησιολογικά κίνητρα, απο την πλευρά μου τουλάχιστον. Με άλλα λόγια δεν με ενδιαφέρει η πολιτική καταδίκη της ακροδεξιάς (άλλωστε με τον παραλογισμό στον οποίο έχουμε εισέλθει αυτή μπορεί να επιβραβευτεί απο την πλειοψηφία του ελληνικού λαού), με ενδιαφέρει όμως πάρα πολύ ο καθορισμός του τι είναι εκκλησιαστικό και τι όχι.

Καλώς ή κακώς η επίσημη αριστερά σε όλες της τις εκδοχές ουδέποτε δήλωσε φίλα προσκείμενη ή και ακόμη περισσότερο μέλος της εκκλησίας. Οπότε απο μία ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ δεν τίθεται κανένα θέμα Συνοδικής Καταδίκης της αριστεράς, αφου η ίδια, καλώς ή κακώς, δεν θεωρεί ότι η κοσμοθεωρία της επιτρέπει την ένταξη στο εκκλησιαστικό σώμα. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με την εθνικιστική δεξιά. Έχοντας κρύψει κάτω απο το χαλί τις παγανιστικές ή ακόμη και σατανολατρικές πεποιθήσεις της, παρουσιάζεται ως συνήγορος της εκκλησίας και θεωρεί ότι η χριστιανική ανθρωπολογία μπορεί κάλλιστα να συνδιάζεται με τον υπεράνθρωπο που έχει ως πρότυπο η ακροδεξιά. Μπορεί ακόμη ανερυθρίαστα να ισχυρίζεται ότι η φυλετική υπεροχή του έλληνα μπορεί να συνυπάρχει με την ορθόδοξη ταυτότητα του οικουμενικού και παγκόσμιου ανθρώπου, που δεν είναι άλλη απο το πρότυπο του αγίου (χαίροις πάτερ παγκόσμιε, ψάλλουμε για τους οσίους της εκκλησίας μας).

Όσοι θέλουν να παρουσιάζουν ως πολιτικό ένα καθαρά εκκλησιολογικό ζήτημα η δεν έχουν καταλάβει τη χαώδη διαφορά ή σκοπίμως εθελοτυφλούν με σκοπό να πλανήσουν ακόμη και τους εκλεκτούς. Είναι επίσης γνωστό ότι η άκρα δεξιά επιστρατεύει χριστιανούς προκειμένου να κερδίσει χριστιανικές ψήφους. Όμως άλλο να είναι κανείς χριστιανός εκλαμβάνοντας το χριστιανισμό ως ιδεολόγημα και άλλο να έχει κάποιος εκκλησιαστικό φρόνημα. Επίσης χαώδης διαφορά.

Επειδή λοιπόν τα πράγματα είναι ξεκάθαρα το λέμε για μιά ακόμη φορά: το αίτημα για την καταδίκη του εθνοφυλετισμού, του ρατσισμού, του φασισμού και του ναζισμού απο την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδας δεν είναι αίτημα πολιτικό. Αφορά την αυτοσυνειδησία και την ίδια την ορθόδοξη εκκλησιολογία και για αυτό το λόγο δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με κριτήρια “εξίσωσης των άκρων”, δηλαδή με κριτήρια κομματικού λόγου. Όταν ο ακροδεξιός λύκος φοράει την προβιά του χριστιανού χρειάζεται οπωσδήποτε εγρήγορση και διασάφηση των όρων.

Αν χρειαστεί θα συνεχίσουμε.

Υ.Γ. Στην φωτογραφία η Αγία Μαρία Σομπτσόβα που εκτελέστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης από τους ναζί.


http://odosoneirwn.wordpress.com/

Ζουμπουλάκης-Νεοναζιστικός παγανισμός και Ορθόδοξη Εκκλησία- Άρτος Ζωής 26.11.2012

Γιαγκάζογλου- Νεοναζιστικός παγανισμός και Ορθόδοξη Εκκλησία-Άρτος Ζωής 26.11.2012

Εκδήλωση του Ιδρύματος “Αρτος Ζωής” με θέμα: «Νεοναζιστικός παγανισμός και Ορθόδοξη Εκκλησία»

           

Το Ίδρυμα Αρτος Ζωής και το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών διοργάνωσαν εκδήλωση στις 26 Νοεμβρίου στην Νομική Σχολή Αθηνών με κεντρικό θέμα: «Νεοναζιστικός παγανισμός και Ορθόδοξη Εκκλησία». Στην εκδήλωση, της οποίας τον συντονισμό είχε ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, μίλησαν οι: Σεβ. Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος, π. Βασίλειος Θερμός, θεολόγος, ψυχίατρος, Σταύρος Γιαγκάζογλου, θεολόγος, Σύμβουλος Α’ του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων και Διευθυντής του περιοδικού Θεολογία, και Σταύρος Ζουμπουλάκης, πρόεδρος Δ.Σ. του Ιδρύματος «Άρτος Ζωής». Παρόντες ήταν μεταξύ άλλων, ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος, ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων Γιώργος Καλαντζής, ο πρ. Υπουργός Μανώλης Δρεττάκης, ο βουλευτής Έβρου Άκης Γεροντόπουλος, πανεπιστημιακοί καθηγητές και μεγάλος αριθμός κλήρου και λαού.

Πρώτος ομιλητής ήταν ο Σεβ. Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος ο οποίος επεχείρησε μια σύντομη ανατομία όψεων της πολύπλευρης κρίσης που βιώνει η ελληνική κοινωνία το τελευταίο διάστημα, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί επίσης και στις ευθύνες που φέρει η Εκκλησία για την «πνευματική κρίση». Ο Μητροπολίτης μέσα από μια αυτοκριτική διάθεση για την αδυναμία της κοινωνίας αλλά και της Εκκλησίας να σταθούν πάντοτε στο ύψος των περιστάσεων και των ιστορικών προκλήσεων, πρότεινε ως τρόπο υπέρβασης αυτής της δύσκολης και θλιβερής πραγματικότητας την ανάγκη συνδυασμού των αξιακών μεγεθών του αρχαιοελληνικού πνεύματος με τα βασικά γνωρίσματα του ευαγγελικού χριστιανικού μηνύματος, όπως αυτό παραδίδεται και βιώνεται στην Ορθοδοξία.

Στη συνέχεια ο Σταύρος Γιαγκάζογλου προχώρησε σε μια θεολογική αξιολόγηση και κριτική του φαινομένου του νεοναζισμού. Αφού ανέλυσε τις ποικίλες πτυχές των φαινομένων θρησκευτικού συντηρητισμού και φονταμενταλισμού στην σύγχρονη Ελλάδα, σχολίασε τη στενή σχέση των χριστιανών με φαινόμενα ναζισμού αλλά και με απολυταρχικά καθεστώτα (ιδιαίτερα την περίοδο της Απριλιανής χούντας του 1967 και το γνωστό σύνθημα «Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών»). Στη συνέχεια αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στη διασύνδεση του νεοναζιζστικού φαινομένου τόσο στην Ελλάδα όσο και γενικότερα στην Ευρώπη με ποικίλα παγανιστικά, ειδωλολατρικά, ακόμη και σατανιστικά φαινόμενα και τελετουργίες. Κλείνοντας την ομιλία του παρουσίασε τις βασικές «θεολογικές» θέσεις (αποθέωση του υπερ-ανθρώπου, εξαγιαμός της δύναμης, φυλετική και εθνικιστική κατανόηση της Εκκλησίας κλπ) του πολιτικού φορέα που εκπροσωπεί τον νεοναζισμό στην Ελλάδα, με σκοπό να τις αντιπαραβάλλει προς τις βασικές όψεις της ορθόδοξης πίστεως (το πρότυπο της αγάπης στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, η καθολικότητα της Εκκλησίας κλπ.).

Ο π. Βασίλειος Θερμός, με τη σειρά του επεχείρησε να αναλύσει το όλο θέμα από την οπτική γωνία της ψυχολογίας και της ψυχανάλυσης, σημειώνοντας οτι η ανάδειξη και η καλλιέργια του ναρκισσισμού του υποκειμένου, αποτελεί μια από τις βασικές παραμέτρους που οδηγεί τους ανθρώπους (και ειδικά τους νέους) να ενταχθούν στα νεοναζιστικά κινήματα, καθώς θεωρούν ότι αποτελούν έτσι τον νέο περιούσιο λαό, ο οποίος υπο έναν χαρισματικό ηγέτη καλείται να εκπληρώσει έναν «ανώτερο» σκοπό (με κάθε μέσο, και συνήθως με την βία) για τον οποίο θεωρεί ότι έχει εκλεγεί. Αφού σχολίασε αρνητικά την σύνταξη με ποικίλους τρόπους ορισμένων κληρικών και λαϊκών με την Χρυσή Αυγή έκλεισε την παρέμβασή του σημειώνοντας ότι «η άνοδος της Χρυσής Αυγής είναι για την Εκκλησία η ευκαιρία για την ανανέωσή της».

Ο τελευταίος ομιλητής Σταύρος Ζουμπουλάκης ξεκίνησε την ομιλία του παραθέτοντας σε μετάφραση στίχους από ένα τραγούδι ξένου συγκροτήματος τους οποίους έχει συνθέσει μέλος και βουλευτής της Χρυσής Αυγής, και το οποίο τραγούδι βάλει με τον πλέον προσβλητικό τρόπο εναντίον του προσώπου του Χριστού. Ο ομιλητής σημείωσε ότι η βιβλική σκέψη και παράδοση είναι πρωτίστως, διαρκώς και αδιαλείπτως εναντίον του παγανισμού. Ο παγανισμός είναι μια έννοια ευρύτερη της ειδωλολατρίας: δεν είναι είναι η αφελής θρησκεία της λατρείας των ξοάνων και των ειδώλων· είναι το ρίζωμα στην τοπικότητα, είναι η αυτοχθονία, η λατρεία της Γης και της Φυλής, του αίματος, η έξαρση της φυσικής ρώμης. Για τη βιβλική παράδοση, τελικά, ο παγανισμός είναι η βία, η διάκριση των ανθρώπων σε δικούς μας και ξένους, φίλους και εχθρούς. Η πιο ακραία μορφή παγανισμού στην ιστορία της ανθρωπότητας είναι ο ναζισμός του 20ού αιώνα. Στη συνέχεια παρουσίασε τις σχέσεις του φασιστικού καθεστώτος του Μουσολίνι στην Ιταλία και του ναζισιτκού του Χίτλερ στην Γερμανία με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις προτεσταντικές Ομολογίες αντίστοιχα, σημειώνοντας ότι αυτές οι ιδεολογίες όπως και το κίνημα του Νεοναζισμού συγκαλύπτουν για λόγους καιροσκοπισμού τον βαθύ αντιχριστιανικό τους χαρακτήρα. Στο τέλος της ομιλίας του επεσήμανε ότι είναι ανάγκη η Ορθόδοξη Εκκλησία, προκειμένου να μπορέσει να αντιπαρατεθεί με τη Χρυσή Αυγή να κάνει μια αυτοκριτική τομή, αναθεωρώντας τη σχέση της με την πολιτική. Αν και δεν πρέπει να πολιτεύεται, με την έννοια του επηρεασμού και της χειραγώγησης των ανθρώπων υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος, η Εκκλησία έχει την υποχρέωση να καταθέτει τη μαρτυρία του Ευαγγελίου στην κοινωνία, και άρα, εν προκειμένω, να πάρει ρητή θέση ενάντια στον νεοναζισμό

Μετά το τέλος των εισηγήσεων το λόγο έλαβε για μια σύντομη παρέμβαση επί του θέματος ο ΓενικόςΓραμματέας Θρησκευμάτων Γιώργος Καλαντζής, ο οποίος τάχθηκε κατά της Χρυσής Αυγής και υπογράμμισε την ανάγκη να ανεγερθεί επιτέλους ένα τζαμί για τους αλλόθρησκους μετανάστες.

Ο πρ. Υπουργός Μανώλης Δρεττάκης στην δική του παρέμβαση καταδίκασε απερίφραστα κάθε μορφή βίας, τονίζοντας ότι η εντολή της αγάπης αποτελεί τη σύνοψη του Χριστιανισμού. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στον κίνδυνο να επιστρέψουμε πίσω σε μαύρες σελίδες της πρόσφατης ιστορίας, τονίζοντας ότι είναι επιβεβλημένο η Διοικούσα Εκκλησία (είτε ως ΔΙΣ είτε ως ΙΣΙ) να καταδικάσει απερίφραστα συγκεκριμένα την Χρυσή Αυγή, και όχι μόνο γενικά και αόριστα τον ρατσισμό.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τη σύντομη παρέμβαση του Βουλευτή Έβρου Άκη Γεροντόπουλου ο οποίος αναφέρθηκε σε κάποια περιστατικά από την κοινοβουλευτική δράση της Χρυσής Αυγής προκειμένου να δείξει τον τρόπο που ο χώρος αυτός λειτουργεί και πολιτεύεται.

Heinrich Holze:Δύο ομιλίες για τη σχέση Εθνικοσοσιαλισμού και χριστιανικών Εκκλησιών στην Ευρώπη

Αγαπητοί συνάδελφοι/αξιότιμοι καθηγητές

Και φέτος ο κ. Heinrich Holze Καθηγητής Εκκλησιαστικής Ιστορίας του
Παν/μίου Rostock θα μιλήσει στη Σχολή μας με τα εξής θέματα

The nordic churches in the 1930s I: Peace and war - the case of Finland
and Sweden;

(Οι Σκανδιναβικές Εκκλησίες τη δεκαετία του 30: Α. Ειρήνη και Πόλεμος – οι
περιπτώσεις της Φιλανδίας και Σουηδίας)

Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012,
12.30 μ.μ. κτήριο της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, Αίθουσα Οπτικοακουστικών

και

Τhe nordic churches in the 1930s II: Occupation and resistance – the case
of Danmark and Norway

(Οι Σκανδιναβικές Εκκλησίες τη δεκαετία του 30: Β. Κατοχή και αντίσταση –
οι περιπτώσεις της Δανίας και Νορβηγίας)


Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012, 1.00 μ.μ.
κτήριο της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, Αίθουσα Οπτικοακουστικών

στο πλαίσιο του προγράμματος ακαδημαϊκών ανταλλαγών Erasmus

Ουσιαστικά πρόκειται για τη συνέχεια των περσινών του διαλέξεων για τη σχέση των Γερμανών Λουθηρανών με το Ναζισμό. Φέτος διερευνώνται οι διαφορετικές στάσεις των κατά τόπους Λουθηρανικών Εκκλησιών στις σκανδιναβικές χώρες απέναντι στον επερχόμενο ναζιστικό επεκτατισμό. 
Και στις δύο διαλέξεις και φέτος  θα ακολουθήσει συζήτηση για τη σχέση Εθνικοσοσιαλισμού και χριστιανικών Εκκλησιών στην Ευρώπη

Ο υπεύθυνος ανταλλαγής
Δημήτριος Ν. Μόσχος,
Επίκουρος Καθηγητής Γενικής Εκκλησιαστικής Ιστορίας Τμήματος Θεολογίας ΕΚΠΑ

"Ο νεοναζιστικός παγανισμός και η Ορθόδοξη Εκκλησία"

Το Ίδρυμα ΑΡΤΟΣ ΖΩΗΣ και το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΠΜΣ) "Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία" του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ διοργανώνουν εκδήλωση με θέμα: "Ο νεοναζιστικός παγανισμός και η Ορθόδοξη Εκκλησία". Ομιλητές είναι οι:


Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος.


π. Βασίλειος Θερμός, θεολόγος, ψυχίατρος.


Σταύρος Γιαγκάζογλου, θεολόγος, Σύμβουλος Α΄ του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού


Σταύρος Ζουμπουλάκης, πρόεδρος δ.σ. του Ιδρύματος «’Αρτος Ζωής».

* Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012, ώρα 7.00 μ.μ. στο αμφιθέατρο "Δρακόπουλου", στο κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Προπύλαια), Πανεπιστημίου 30.

«Η γυναίκα Ιεζάβελ»: Σκέψεις πάνω στην ψευδεπίγραφη χριστιανικότητα του φασισμού...

του Μιλτιαδη Κωνσταντινου και του Ευσταθιου Χ. Λιανου Λιαντη

Αλλά έχω κατά σου ολίγα, ότι αφείς την γυναίκά Ιεζάβελ, η λέγει εαυτήν προφήτιν, και διδάσκει και πλανά τους εμούς δούλους
Αποκ. 2,20

Οφείλουμε να ξεκινήσουμε το παρόν άρθρο με μία έμπονη ιστορική παραδοχή: Οι μεγάλες χριστιανικές ομολογίες της Ευρώπης δεν αντιστάθηκαν στον φασισμό και τον ναζισμό, τον καιρό που αυτά τα ιδεολογήματα είχαν καταστεί κυρίαρχες κρατικές ιδεολογίες. Δεν προέταξαν τον σταυρωμένο Χριστό έναντι των φασκών και της σβάστικας, ούτε έθεσαν τον λόγο του Ευαγγελίου σε αντιδιαστολή με τα κηρύγματα μίσους των φασιστών. Σιώπησαν, συμπορεύτηκαν, ευλόγησαν, αλλά δεν αντιτάχθηκαν. Και αυτό αποτέλεσε και θα αποτελεί για πάντα μια σελίδα ντροπής για τα κυρίαρχα χριστιανικά ιερατεία εκείνων των δίσεκτων χρόνων. Όμως, Εκκλησία δεν είναι (μόνον) τα ιεραρχικά σώματα και η διοίκηση· Εκκλησία είναι, κυρίως, οι άγιοι και οι μάρτυρες της κάθε εποχής. Στο αίμα των μαρτύρων της θεμελιώθηκε και θεμελιώνεται αιώνια η Εκκλησία, και οι χριστιανοί, που ομολόγησαν την αλήθεια του Χριστού και διώχθηκαν, φυλακίσθηκαν και εξοντώθηκαν από τον φασισμό, είναι η σύγχρονη δόξα της. Όπως πάντα συνέβαινε στην Ιστορία, η χριστιανική αλήθεια επαληθευόταν στη γενναιότητα και το μαρτύριο των λίγων.
Καμία χριστιανική ομολογία δεν θέλει σήμερα να θυμάται τους συνεργάτες των ναζιστών, ούτε, επίσης, να αποδέχεται χωρίς κριτήρια αληθείας την άτολμη συγγνώμη των μελών της που τους υποστήριξαν. Όλοι, ή σχεδόν όλοι, αν σκεφθούμε την ιδιόμορφη περίπτωση του καρδινάλιου Stepinac, έχουν καταδικασθεί στην απαξίωση της λησμονιάς. Και θα πίστευε κανείς, ότι μετά την αποκάλυψη των τερατωδών εγκλημάτων του φασισμού κατά αμάχων μειονοτήτων και του Ολοκαυτώματος στην ολότητά του, ο χριστιανικός κόσμος διέγραψε οριστικά κάθε ιδεολογικό συσχετισμό ή συμπάθεια προς αυτόν. Για κάποιους, όμως, υφίσταται ακόμα η «κρυφή γοητεία» του φασισμού.
Παρά την εγγενή αντιχριστιανικότητά του, ο φασισμός ασκεί έλξη προς τα συντηρητικά ακροατήρια ως ένα κίνημα που εκμεταλλεύεται τραντισιοναλιστικές αξίες και «θεοποιεί» την έννοια του έθνους, και, άρα, το υπερεγώ ενός λαού, καταξιώνοντας το κοινωνικό υποκείμενο, επειδή και μόνον ανήκει σε μία ορισμένη φυλετική ομάδα. Σε αυτά τα σημεία έγκεινται οι κύριες αντιστοιχίες του με τις idées fixes ενός μέρους της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, το οποίο αφήνοντας κατά μέρος την πανανθρώπινη προοπτική του χριστιανικού μηνύματος και τη ριζοσπαστική ισότητα, που εξήγγειλαν ο Χριστός και οι μαθητές του, επαναλαμβάνει τα ιστορικά processus και, εντελώς αυθαίρετα, προτιμά να περικλείσει την Εκκλησία στα όρια του έθνους-κράτους, στρέφοντάς τη εχθρικά προς τον ξένο, τον ανόμοιο. Κι εδώ εμφανίζεται η αντινομία και η ματαίωση της χριστιανικής ταυτότητας, τουλάχιστον του συνειδητού μέλους της Εκκλησίας, τη στιγμή που υιοθετεί τον φασισμό.
Όταν στα 1933 την εύθραυστη δημοκρατία της Βαϊμάρης διαδέχθηκε ο ναζιστικός ολοκληρωτισμός, οι εθνικοσοσιαλιστές θεωρητικοί προσπάθησαν να κατασκευάσουν μια ψευδεπίγραφη χριστιανική ομολογία, η οποία θα εξυπηρετούσε τη φασιστική κρατική μηχανή. Οι κύριοι άξονες αυτού που ονόμασαν «θετικό χριστιανισμό» ακύρωναν, ουσιαστικά, τις βασικές αρχές της χριστιανικής πίστης, αντικαθιστώντας τη με ένα ρατσιστικό, νεο-παγανιστικό μόρφωμα, που χρησιμοποιούσε κατ’ επίφαση το όνομα του Χριστού. Ως στόχους τους διακήρυξαν την απόρριψη της Παλαιάς Διαθήκης ως χριστιανικού συγγράμματος και την «απο-εβραιοποίηση» της Καινής Διαθήκης (ειδικότερα του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου και των Παύλειων Επιστολών)· την επιβολή της θέσης για εκπλήρωση της Μεταρρύθμισης στο «μεσσιανικό» πρόσωπο του Αδόλφου Χίτλερ· τη φυλετική ταυτοποίηση του Ιησού ως Άριου, και την εισαγωγή αρχαίων γερμανικών παραδόσεων και δρυϊδικών μύθων σε αντικατάσταση των ιουδαϊκών στοιχείων του χριστιανισμού.
Σε αυτές τις θέσεις, αλλά και στη δημιουργία της Reichskirche, της ναζιστικής «εκκλησίας», αντέδρασε μια μικρή μερίδα Γερμανών ιερωμένων, θεολόγων και πιστών, που συγκρότησε την Bekennende Kirche (Ομολογούσα Εκκλησία) σε μια προσπάθεια να αντισταθεί στον εκφασισμό της προτεσταντικής ομολογίας. Στη Διακήρυξη Πίστεως του Barmen οι ηγέτες της Bekennende Kirche σημείωναν: «Απορρίπτουμε το ψευδές δόγμα ότι η Εκκλησία με ανθρώπινη αλαζονεία μπορεί να θέσει τον Λόγο και το έργο του Κυρίου στην υπηρεσία οποιωνδήποτε αυθαίρετα επιλεγμένων επιθυμιών, επιδιώξεων και σχεδίων». Οι ηγετικές φυσιογνωμίες της μικρής αυτής χριστιανικής ομάδας εξορίσθηκαν, οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και ορισμένοι εκτελέσθηκαν εκεί μέχρι το τέλος του Πολέμου. Από αυτούς ξεχώρισαν, για τη ρωμαλεότητα του πνεύματός τους, ο μεγάλος Karl Barth και ο «μάρτυρας» Dietrich Bonhoeffer. Αλλά, ακόμα, και η κατοπινή δικαίωση της χριστιανικής αντίστασης δεν ήταν πλήρης, μιας και ποτέ δεν αποδόθηκαν ευθύνες στα μέλη της Εκκλησίας, τον απλό λαό, που απορρίπτοντας τη χριστιανική αγάπη, αγάπησε ένα μεταφυσικό «εγώ» του έθνους ή της φυλής.
Ο χριστιανισμός μπορεί να είναι αληθινός μόνον όταν επιλέγεται, υφίσταται και διακονείται με απόλυτη ελευθερία και εμπνέεται από την αγάπη, όπως την περιέγραψεεν ανθηρώ έλληνι λόγω ο Παύλος. Οποιαδήποτε άλλη μορφή του είναι ψευδεπίγραφη, γιατί αμαυρώνει την εικόνα του ανθρώπου ως δημιουργήματος της αγάπης του Θεού και ακυρώνει την προοπτική του στην έκφραση της λυτρωτικής, αγαπητικής θυσίας του Λόγου. Ο φασισμός δεν μπορεί να συμβαδίσει μ’ αυτή την ελευθερία της αγάπης --ούτε και με την ελευθερία της έκφρασης και της συνείδησης--, και για τούτο δεν μπορεί να είναι χριστιανικός. Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, όταν δέχεται και αγκαλιάζει τους πάντες, και εδώ είναι χαρακτηριστική η θέση των Πατέρων, που ακόμα και αυτούς οι οποίοι συνειδητά θέτουν τον εαυτό τους εκτός Εκκλησίας, δεν τους θεωρούν υπενάντιους αλλά «εν δυνάμει» μέλη της. Ο φασισμός δρα, πάντοτε, αποκλείοντας ένα κοινωνικό σύνολο, παρουσιάζοντάς το ως «εχθρικό», προκειμένου να διεγείρει πάθη και ένστικτα αυτοσυντήρησης και να συσπειρώσει τους οπαδούς του. Η Εκκλησία --η πραγματική και ακέραια-- αγκαλιάζει τους εχθρούς της· ο φασισμός κατασκευάζει τους εχθρούς του και, έπειτα, τους εκτελεί.
Στο εξαιρετικής ποιητικότητας ιδιόμελο που ψάλεται στην εκφορά του Επιταφίου τη Μεγάλη Παρασκευή, ο Αριμαθαίος Ιωσήφ εμφανίζεται να παρακαλεί τον Πιλάτο να του παραδώσει το νεκρό σώμα του Ιησού με τα παρακάτω λόγια: «Δος μοι τούτον τον ξένον, τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσμω. Δος μοι τούτον τον ξένον, ον ομόφυλοι, μισούντες θανατούσιν ως ξένον». Ο πρώτος ξένος της χριστιανοσύνης είναι ο ίδιος ο Χριστός· αυτός που στην επίγεια ζωή του υπήρξε πρόσφυγας, διωκόμενος, πολιτικός κατάδικος, και πέθανε ως εγκληματίας στον σταυρό, μιλώντας για τη δική του «βασιλεία» σ’ έναν ληστή.
Ο ξένος, ο «άλλος», ο διαφορετικός είναι πρόσωπο ιερό μέσα στον ζωντανό εκκλησιαστικό οργανισμό. Είναι αυτός που η κοινότητα των πιστών θα βοηθήσει και θα αγκαλιάσει σαν να είναι ο Χριστός, όπως Εκείνος είπε: «ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός, και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με […] αμήν λέγω υμίν, εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε». Μπορεί αυτή η πρακτική αποδοχής και ενεργού συμπαράστασης προς τον ξένο να συνυπάρξει με το αβυσσαλέο μίσος και τη βία, που ασκεί ο φασισμός;
Σήμερα, που ο φασισμός εμφανίζεται και πάλι στον κοινωνικό χάρτη, απειλώντας τον «συν-άνθρωπο» οι ηγεσίες των Εκκλησιών δεν πρέπει να σιωπήσουν. Η επανάληψη του λάθους του Μεσοπολέμου και η ποιμαντική αδιαφορία θα οδηγήσει σε δεινή απαξίωση των εκκλησιαστικών ταγών και, ίσως, του ίδιου του χριστιανισμού. Άλλωστε, η Ορθοδοξία, που είναι η κυρίαρχη πίστη στον τόπο μας, δοξάσθηκε όταν ταύτισε τον λόγο της με το δίκαιο του αδύναμου, όταν επέλεξε να είναι διωκόμενη για την αλήθεια. Όπως ωραία το περιγράφει ο Φώτης Κόντογλου σ’ ένα διήγημά του: «Η ορθοδοξία τότες ήτανε σαν και κείνη τη μάνα τη βασανισμένη, που την πονάνε τα παιδιά της πιότερο, παρά σαν είναι καλοπερασμένη. Αγάπη αληθινή είναι μονάχα κείνη πούνε πονεμένη αγάπη, απάνου σε τέτοιαν αγάπη θεμέλιωσε ο Χριστός τη γλυκιά την πίστη του».
[Συζήτηση και σχόλια για το άρθρο στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων]
Ο Μιλτιάδης Κωνσταντίνου είναι καθηγητής στο Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ
Ο Ευστάθιος Χ. Λιανός Λιάντης είναι θεολόγος, επιμελητής εκδόσεων, υπ. δρ. στο ΑΠΘ


http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=725536

Ο Θανάσης Παπαθανασίου στο "Σκαϊ" για τη σχέση Ιεραρχών-Χρυσής Αυγής

στον παρακάτω σύνδεσμο 

http://www.skai.gr/player/Radio/?MMID=233798#.UJKquxPrEK8.mailto

θα βρείτε την ραδιοφωνική εκπομπή του Κωνσταντίνου Μπογδάνου στον ραδιοφωνικό σταθμό "Σκάι", την Τρίτη 30 Οκτωβρίου. Εκεί κλήθηκε  να τοποθετηθεί ο Θανάσης Παπαθανασίου στο ζήτημα της ερωτοτροπίας ιεραρχών κ.ά. με τη "Χρυσή Αυγή".  

Για όποιον ενδιαφέρεται να την ακούσει, επισημαίνεται ότι η σχετική συζήτησή  ξεκινά στο 23:21 λεπτό. 

Μεσσηνίας Χρυσόστομος:«Πότε οι αρχαιολάτρες και οι δωδεκαθεϊστές έγιναν ομολογητές και προασπιστές της πίστης του Χριστού; Πώς είναι δυνατόν να συνδυάζουν τη βία με τον Σταυρό;»

Απειλή για την κοινωνία το σύνδρομο της Βαϊμάρης

• Προβολή φωτογραφίας
  Απειλή για την κοινωνία το σύνδρομο της Βαϊμάρης

«Πότε οι αρχαιολάτρες και οι δωδεκαθεϊστές έγιναν ομολογητές και προασπιστές της πίστης του Χριστού; Πώς είναι δυνατόν να συνδυάζουν τη βία με τον Σταυρό;», διερωτάται ο ιεράρχης και καταδικάζει χωρίς περιστροφές τη δράση της Χρυσής Αυγής, κάνοντας λόγο για «θηρίο» που εκτρέφουμε στα σπλάχνα της κοινωνίας και της Εκκλησίας

Πύρινη ρομφαία υψώνει εναντίον των χρυσαυγιτών και των παραεκκλησιαστικών συμμάχων τους ο μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος.

Με συνέντευξή του στο «Εθνος» ο 50χρονος ιεράρχης, που ανήκει στη νέα γενιά των συνοδικών, κάνει λόγο για «πολιτικοθρησκευτική διαπλοκή» και «αυτόκλητους σωτήρες». Καταγγέλλει χωρίς περιστροφές τις επιθέσεις των σύγχρονων Ταγμάτων Εφόδου και στηλιτεύει τις σκοταδιστικές εκδηλώσεις βίας, που ξεπήδησαν με αφορμή το «Corpus Cristi». Με έμμεσο, αλλά σαφή τρόπο, καταφέρεται εναντίον του Πειραιώς Σεραφείμ, που έφτασε να καταθέσει μήνυση εναντίον των συντελεστών της θεατρικής παράστασης.

Ο αρχιερέας στιγματίζει τον κοινωνικό ρατσισμό και τον παραθρησκευτικό ιδεαλισμό. Και διερωτάται:

• Από πότε οι δωδεκαθεϊστές έγιναν υπερασπιστές της πίστης του Θεού;
• Πώς είναι δυνατό να συνδυάζουν τον Σταυρό με τη βία;

Τα όσα διαδραματίστηκαν έξω από το Θέατρο «Χυτήριο» ήταν το θέμα της πρώτης ερώτησης προς τον δεσπότη της Μεσσηνίας.

Σεβασμιότατε, τα τελευταία γεγονότα, με αφορμή το θεατρικό έργο «Corpus Christi», έφεραν στο προσκήνιο ένα φαινόμενο ιδεολογικής διαπλοκής μεταξύ παραθρησκευτικών oοργανώσεων και ακροδεξιών ομάδων, το οποίο θυμίζει άλλες εποχές και καταστάσεις. Θεωρείτε ότι είναι δυνατόν να υφίσταται ένα τέτοιο είδος διαπλοκής και μάλιστα να στηρίζεται και από εκκλησιαστικά πρόσωπα;

Πιστεύω ότι η συγκεκριμένη αντίδραση στην υπόθεση «Χυτήριον» ήταν η μεγάλη ευκαιρία για να εκδηλωθεί η ακραία αυτή πολιτικο-θρησκευτική διαπλοκή, η οποία φαίνεται ότι κυοφορείτο στα σπλάγχνα της ελληνικής κοινωνίας από καιρό. Βρήκαν λοιπόν την «μεγάλη ευκαιρία» για να φανερώσουν το διπλό προσωπείο τους, το πολυεπίπεδο δηλαδή φαινόμενο του «συνδρόμου της Βαϊμάρης».

Χωρίς αμφιβολία το σύνδρομο αυτό δεν αποτελεί μία υγιή έκφραση μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία και πρέπει να μας απασχολήσει και να μας προβληματίσει όλους, γιατί η προβολή μιας φοβικής πραγματικότητας με τον μανδύα της θρησκευτικής υποκρισίας και του μιμητισμού της αντίδρασης μπορεί να αποβεί εις βάρος της κοινωνικής συνοχής. Το σύνδρομο αυτό θα προκαλέσει και άλλα σημαντικότερα προβλήματα τόσο στην ελληνική κοινωνία όσο και στην Εκκλησία, όταν μάλιστα πολλοί από τους εκφραστές τους κινούνται από μία απίστευτη τυφλότητα ψυχοπαθολογικής απώλειας και επαφής με την πραγματικότητα και συγχρόνως αλλοιώνουν το γεγονός της πίστης με μία θρησκοληπτική ιδεολογία, ενώ επιλέγουν τη βία για να επιβάλλουν την «εκκλησιαστικότητά» τους.

Ολα αυτά δεν σημαίνουν ότι επικροτούμε τη διακωμώδευση ή την απομύθευση του προσώπου του Χριστού, ούτε αποδεχόμεθα την έλλειψη σεβασμού στο δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας και της θρησκευτικής συνειδήσεως, θα πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι όλα αυτά δεν διαφυλάσσονται ούτε με τη βία ούτε με τη λογοκρισία ούτε με την παρεμπόδιση ή με τον προπηλακισμό.

Ακόμη πιο πίσω από την πολιτικοθρησκευτική διαπλοκή κρύβεται ή και φανερώνεται ο «δωδεκαθεϊσμός». Πώς το φαινόμενο μπορεί να συνυπάρξει με τον Χριστιανισμό;

Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτό το πολιτικο-θρησκευτικό μόρφωμα δεν μπορεί να είναι ένα στιγμιαίο γεγονός ή μία έκφραση, αλλά εκτρέφετο καιρό και επένδυε σε κάθε είδους συντηρητισμό, προκειμένου να δώσει το στίγμα του και να εκφραστεί ο ρόλος του μέσα στην ελληνική κοινωνία, όταν και όπου οι εκφραστές του εμφανίζονταν ως αυτόκλητοι σωτήρες, αναλαμβάνοντες συγχρόνως εργολαβικά το έργο της σωτηρίας των «απολωλότων». Ομως τίθεται το ερώτημα: Πότε οι αρχαιολάτρες και οι δωδεκαθεϊστές έγιναν ομολογητές και προασπιστές της πίστης του Χριστού; ΄Η πώς είναι δυνατόν να συνδυάζουν τη βία με τον Σταυρό και την πίστη με τη συνθηματική ιδεολογία; Φαίνεται ότι έχουμε πλέον περάσει από τον κοινωνικό ρατσισμό στον παραθρησκευτικό ιδεαλισμό.

Πιστεύετε ότι είναι φαινόμενο των καιρών εξαιτίας της οικονομικής κρίσης ή μιας γενικότερης τάσης, η οποία υποδεικνύει ένα άλλο «πρόσωπο» κοινωνίας;

Η ίδια η Ιστορία των πολιτισμών και των λαών έχει αποδείξει ότι όπου υπάρχει κρίση, οικονομική και κοινωνική, η οποία συνεπάγεται και μία μειούμενη κοινωνική πρόνοια και κοινωνικές παροχές, εμφανίζονται ακραία φαινόμενα, τα οποία λειτουργούν μέσα στο κοινωνικό σύνολο αποπροσανατολιστικά, προβάλλοντας θέσεις και ιδεολογίες τέτοιες οι οποίες ικανοποιούν τα υφιστάμενα φοβικά σύνδρομα των ανθρώπων, και τα οποία μάλιστα επενδύονται με μανδύες φονταμενταλιστικών προσωπείων και συνδρόμων «εθνικής καθαρότητας», «νεοσυντηρητισμού» και «ρατσισμού», απορρίπτοντας καθετί που θεωρείται «καινούργιο» ή «προκλητικό», ενώ προβάλλουν και έναν τύπο ηθικιστικού λαϊκισμού. Ολα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να αναπτύσσεται ένας τύπος ασφυκτικού «πατερναλισμού» σε ανθρώπους οι οποίοι αισθάνονται κοινωνικά ακέφαλοι και οικονομικά μετέωροι και ανασφαλείς.

Σε μία τέτοιου είδους κοινωνική αναταραχή η αντίδραση έναντι εχθρών φαντασιακά κατασκευασμένων που απειλούν αδιάκριτα και ανυπόστατα τους πάντες (κοινωνία, εκκλησία, πίστη, πατρίδα κ.ά.) είναι ένα έργο που έχει πολλές φορές ανέβει στη σκηνή και το οποίο ενέχει πολλούς κινδύνους, γι' αυτό απαιτείται σύνεση, εγρήγορση και όχι εφησυχασμός. Φαίνεται ότι στα σπλάγχνα της ελληνικής κοινωνίας και της Εκκλησίας εκτρέφουμε ένα «θηρίο» που αργότερα, εάν δράσει ανεξέλεγκτα, «οι εν τη Ιουδαία φευγέτωσαν εις τα όρη».

Για Σεραφείμ
Μεμονωμένες φωνές δεν εκφράζουν την Εκκλησία

Πώς κατανοείτε ότι η Εκκλησία υποδεικνύει μία «εκκωφαντική σιωπή» στο συγκεκριμένο πολιτικο-θρησκευτικό φαινόμενο;

Η Εκκλησία καμία μορφή διαπλοκής δεν αποδέχεται ούτε στηρίζει κάποιο συγκεκριμένο μόρφωμα, γιατί τότε δεν θα είναι Εκκλησία. Η Εκκλησία δεν κωφεύει σιωπώσα αλλά διδάσκει δημιουργία συνείδησης για συλλογικότητα, ενότητα και κοινωνίας, συμβάλλουσα έτσι στη νοηματοδότηση της ζωής και στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, στην αποτροπή του κοινωνικού διχασμού και της κοινωνικής διάσπασης, αλλά και στην ανάπτυξη της συνεργασίας όλων των κοινωνικών φορέων, γιατί πιστεύει ότι προέχει η πρόοδος και η ευημερία της ανθρώπινης κοινωνίας και όχι τα άκρα, η βία και η ιδεολογία.

Για την Εκκλησία μόνο μέσα από μία τέτοια διαδικασία είναι δυνατόν οι οποιεσδήποτε κρίσεις και τα διάφορα προβλήματα να επιλύονται. Οταν ο λόγος Της είναι εποικοδομητικός και θετικός τότε και η φωνή της γίνεται κραυγή και η σιωπή της δύναμη και προτροπή για αφύπνιση και εγρήγορση.

Οι μεμονωμένες φωνές δεν αποτελούν και την αποκλειστική έκφραση της συλλογικής ευθύνης της Εκκλησίας μας.

ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΩΝΗΣ

από την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

Σύνοδος της Ι. Αρχιεπισκοπής Αμερικής:Ἀποδοκιμάζουμε τήν χρήση οἱουδήποτε ρατσιστικοῦ, ξενοφοβικοῦ, φασιστικοῦ καί ἐχθρικοῦ λόγου

Δήλωση τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου 

τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς


"Μέ τήν εὐκαιρία τῆς Φθινοπωρινῆς συνεδρίας της, τόν Ὀκτώβριο 2012, ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς,ἐκφράζει γιά μία ἀκόμη φορά τήν βαθειά ἀνησυχία της ἀναφορικά πρός τήν ἀκραία φανατική γλῶσσα ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖται σέ ὅλα τά πεδία τῆς δημοσίας καί ἰδιωτικῆς ζωῆς. Παροτρύνουμε ὅλους νάἀκολουθήσουν τήν συμβουλή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: Ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνί ἑκάστῳἀποκρίνεσθαι (Κολ. 4:6). Ἀποδοκιμάζουμε τήν χρήση οἱουδήποτε ρατσιστικοῦ, ξενοφοβικοῦ, φασιστικοῦ καί ἐχθρικοῦ λόγου, συμβόλων καί συμπεριφορᾶς. Ἐν γνώσει ὅτι ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα δῶρα τοῦδημοκρατικοῦ πολιτεύματος εἶναι ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου, παρά ταῦτα συνιστοῦμε ὑπευθυνότητα, εὐγένεια καί ἀγάπη στήν ἐπιλογή λέξεων καί τρόπων ἐκφράσεως. Οἱ Ἕλληνες εἶπαν «ΟΧΙ» στόν φασισμό στόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο καί ἀκολούθως ὑπέφεραν μεγάλα δεινά κατά τήν διάρκεια τῆς Ναζιστικῆς κατοχῆς. Καλοῦμε ὅλους νά ἀντιτάξουν τό «ΟΧΙ» ἔναντι τῆς ἐχθρότητος παντός εἴδους ὁλοκληρωτισμοῦ καί νάἐναγκαλισθοῦν τήν γνήσια φιλανθρωπία καί φιλοξενία, πού ἀποτελοῦνἄλλωστε καί τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ὡς πρωτοπόρος στόν Διαθρησκειακό καί Διαπολιτισμικό Διάλογο, ἡ Ἑλληνική ὈρθόδοξοςἘκκλησία μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ προσεύχεται καί ἐργάζεται γιά τήν εἰρήνη, τόν σεβασμό καί τήν συνδιαλλαγή μεταξύ ὅλων τῶν ἀνθρώπων."

Ο Μητροπολίτης Σιατίστης απαντά στην Χρυσή Αυγή

Διάβασα μέ πολλή προσοχή τό Δελτίο Τύπου τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς τό ὁποῖο ἀφορᾶ στό πρόσφατο κείμενο μου καί θέλω νά παρατηρήσω τά κάτωθι.

Εἶναι  ἕνα κείμενο ἤρεμο, πολύ μελετημένο, ἀλλά καί πολύ ἀποκαλυπτικό. Τώρα μπορῶ νά εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος γιά τήν ὀρθότητα καί τήν ἀναγκαιότητα τῆς παρεμβάσεως μου.

Τονίζεται στό κείμενο καί μάλιστα δύο φορές ὅτι «ἡ Χρυσή Αὐγή στηρίζει τήν Ὀρθοδοξία σάν ἀπαραίτητο συστατικό τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας».

Τό πρῶτο ὅμως ἐρώτημα πού γεννιέται εἶναι γιά τό ποιά «Ὀρθοδοξία» μιλάει ἡ Χρυσή Αὐγή; Γιά τήν Ὀρθοδοξία τῆς Ἐκκλησίας ἤ γιά τήν «Ὀρθοδοξία» τή δική Της;

Βασικό περιεχόμενο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι Ἀγάπη. Εἶναι πολύ χαρακτηριστικές μερικές ἐπισημάνσεις ἀπό τό Εὐαγγελικό κείμενο:
Ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη!

Ἐφόσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων ΕΜΟΙ ἐποιήσατε! Ἤμουν ΞΕΝΟΣ καί συνηγάγετέ με!
Εἶδες τόν Ἀδελφό σου, εἶδες Κύριον τόν Θεόν σου!

Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος δέν μᾶς ἀφήνει περιθώρια ψευδαισθήσεων: «Αὐτός πού λέει  ὅτι ἀγαπᾶ τόν Θεό καί μισεῖ τόν ἀδελφό του εἶναι ψεύτης! Πῶς μπορεῖς νά ἀγαπᾶς τόν Θεό πού δέν τόν εἶδες καί νά κακοποιεῖς τόν ἀδελφό σου πού τόν βλέπεις καθημερινά;» (Α Καθολ. Ιωάννου δ, 20)

Αὐτά καί πολλά ἄλλα συνιστοῦν τήν Ὀρθοδοξία τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ πιο χαρακτηριστική διαφοροποίηση τοῦ παλαιοῦ ἀπό τό νέο κόσμο ἐκφράζεται μέ τά λόγια τοῦ Χριστοῦ: «ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις: ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου καί μισήσεις τόν ἐχθρόν σου.

Ἐγώ δέ λέγω  ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τούς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καί προσεύχεσθε ὑπέρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καί διωκόντων ὑμᾶς» (Ματθ. Ε 43-44)

Τό ἐρώτημα λοιπόν τό ἁπλό καί καίριο πρός κάθε κατεύθυνση εἶναι ποιά σχέση ἔχουν ὅλα αὐτά μέ τίς πρακτικές καί τίς συμπεριφορές τῆς Χ.Α;

Ἔχει καμμία σχέση ἡ «Ὀρθοδοξία» τῆς Χ.Α μέ τήν πίστη, τό βίωμα  καί τήν Ὀρθοδοξία τοῦ Εὐαγγελίου; Εἶναι εὐθέως ἀντίστροφες καί ἀλληλοαποκλειόμενες.

Ἡ παρέμβαση μου λοιπόν ἦτο ἄκρως ἀπαραίτητη διότι ὁριοθετοῦσε τήν ἀληθινή εὐαγγελική ἀλήθεια ἀπό τήν πλάνη καί ἀποκάλυπτε τό γιατί δέν συμβιβάζεται ἡ ὀρθόδοξη πίστη μέ τίς ἀπόψεις καί τίς πρακτικές τῆς Χ.Α.

Δέν πολιτικολογῶ λοιπόν ἀπέναντι ἑνός ὁρισμένου κόμματος, ὅπως μέ κατηγορεῖτε, ἀλλά θεολογῶ ὑπερασπιζόμενος τήν ἀληθινή Ὀρθοδοξία. Τά ἐπιχειρήματά μου δέν τά ἀντλῶ ἀπό τήν τοποθέτηση καί τίς ἀρχές ἑνός ἄλλου κόμματος, ἀλλά ἀπό τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ.

Τό παραμύθι περί πολιτικολογίας καιρός νά σταματήσει ἀπό ὅλους. Δέν πρόσεξαν ἄραγε οἱ συντάκτες τοῦ Δελτίου Τύπου ὅτι στό ἴδιο τό κείμενο ἀσκῶ δριμύτατη κριτική καί σέ ἄλλους πολιτικούς σχηματισμούς;

Ἄς διαβάσουν τουλάχιστον παλαιότερα κείμενα μου καί θά τό διαπιστώσουν.

Μία ἀκόμη παρατήρηση: Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι τοῦ Ἔθνους. Μιά Ἐθνική Ἐκκλησία πού μπορεῖ νά μάχεται τά μέλη μιᾶς ἄλλης Ἐκκλησίας λόγῳ τοῦ χρώματος τῶν μελῶν της εἶναι μιά αἱρετική Ἐκκλησία.

Ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι σαφής «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ, πάντες γάρ ἡμεῖς  εἷς ἐστέ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ».(Γαλάτ. 2, 28).

Εἶναι προτιμότερο νά εἶσαι ἄθεος ἀπό τό νά μπερδεύεις ἤ νά χρησιμοποιεῖς τήν πίστη καί τήν Ἐκκλησία γιά νά παγιδεύσεις τούς ἀνθρώπους.

Χαίρομαι πού ἀποδοκιμάζετε τίς ἀπειλές καί τίς χυδαιολογίες οἱ ὁποῖες ἄλλωστε δέν μέ φοβίζουν, ἀλλά ἐκθέτουν ὅσους τίς ἐξακοντίζουν.

Βέβαια προσφέρετε καί μία σημαντική εἴδηση. Ὅτι στίς ἐκδηλώσεις συμμετείχατε προσκεκλημένοι ἀπό τούς διοργανωτές. Εἶναι πλέον εὐθύνη δική τους νά ἀπαντήσουν, ἄν τό ἐπιχείρημά σας εἶναι ἀληθές ἤ ψευδές.

Ἀσφαλῶς ἔχετε κάθε δικαίωμα νά ἔχετε τίς ἀπόψεις σας καί ἀσφαλῶς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔχει ὑποχρέωση νά ὁριοθετεῖ τήν ἀλήθεια Της.

http://www.romfea.gr/epikairotita/14214-siatistis-apanta-sti-xrisi-augi