PACE E BENE. Don Giuseppe Berardelli

του Νίκου Βαραλή

Κυκλοφορεί μέσα μου ως ζωντανό ξυλόγλυπτο της παρουσίας του Ιησού. Το όνομα του Τζιουζέπε, στα εβραϊκά ο Ιωσήφ αυτός που μεγαλώνει για τον Θεό.

Να γεννηθείς στο Φοντένο 21 Αυγούστου του 1947 δεν σημαίνει τίποτα. Η λίμνη ντ’ Ιζο θα γυάλιζε, οι μαυραγορίτες θα αγόραζαν και θα πουλούσαν και όλοι θα είχαν την συνείδηση ήσυχη. Κι εσύ να γεννιέσαι και να σε λένε Ιωσήφ δηλαδή ο άνθρωπος που ακολουθεί τα όνειρα του. Στα 25 παπάς. Τι πάει να πει; Από τη μεριά των θρησκευόμενων εξουσία, από τη μεριά αυτών που στέκονται μακριά από την εκκλησία, κοροϊδία. Και από τις δυο μεριές ακυρωμένος. Αλλά άμα σε λένε Τζιουζέπε και τα όνειρα σου είναι πιο σημαντικά από την εικόνα των άλλων, δεν σε νοιάζει τίποτα. Στο κέντρο της καρδιάς του είχε έναν νεογέννητο Ιησού για αυτό ήταν πάντα χαρούμενος.

Μόλις έγινε παπάς αγόρασε μια βέσπα. . Ήθελε να είναι κόκκινη και κόκκινη ήταν. Με αυτή ταξίδευε τα όνειρα του ο Τζιουζέπε. Δεν έφυγε ποτέ από την Λομβαρδία. Εκεί γύρω στο Μπέργκαμο γυρνούσε. Το Μπέργκαμο των εργοστασίων των συντηρητικών των κλειστών σπιτιών. Ο Ιωσήφ έγινε το κλειδί. Το κλειδί που ξεκλείδωνε τις πόρτες και τις καρδιές. «Μα που το βρίσκει το κέφι όλη την ώρα και χαμογελάει;» έλεγαν όταν περνούσε με την κόκκινη βέσπα και χαιρετούσε “Pace e bene” όπως χαιρετούσε ο Αη Φραγκίσκος, ο φτωχούλης του Θεού. Που πάει να πει «Ειρήνη και καλοσύνη» Πρώτα η ειρήνη. Ειρήνη μέσα μας πάνω από όλα. Και πάνω εκεί χτίζεται η καλοσύνη. Pace e bene… «α ξερω ποιος πέρασε ο Ντον Τζιουζέπε»

Τελευταίος σταθμός το Κασνίγκο λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Μπέργκαμο κι αυτό. Αγαπημένη γη της Λομβαρδίας. Την άλλη μέρα σούσουρο το χωριό «ήρθε ο καινούργιος παπάς. Τον είδαμε με την κόκκινη βέσπα». «Δεν βαριέσαι μια από τα ίδια κι αυτός τουλάχιστον να μην πίνει». Κι ο Τζιουζέπε μπήκε στην εκκλησιά του Αη Γιάννη του Βαπτιστή κι έκανε μια βαθειά υπόκλιση και μετά γέλασε. Πήρε τον μόνιμο διάκονο που ήταν στο χωριό ένας υδραυλικός το επάγγελμα μαζί με την οικογένεια τους έβγαλε έξω. Από την πρώτη εβδομάδα φήμες άρχισαν να κυκλοφορούν στο Κασνίγκο. «Δεν είναι σαν τους άλλους» έλεγε κάποιος «Τις προάλλες είχαμε μαλώσει με τον γείτονα και ήρθε ο Ντον Τζιουζέπε και δεν ξέρω τι έκανε αλλά μετά από λίγο πίναμε κρασί στην ταβέρνα ο ένας αγκαλιά με τον άλλον» . Τα σπίτια των χριστιανών άνοιγαν αλλά άνοιγαν και τα σπίτια των μη χριστιανών. Ο Ντον Τζιουζέπε δεν έκανε διακρίσεις. Όταν πέθαινε κάποιος που δεν έρχονταν στην εκκλησία αυτός έπαιρνε τηλέφωνο. « Αν θέλετε να έρθω αν δεν θέλετε εγώ θα προσευχηθώ από μακριά» Η αγάπη και ή θυσία που έδειχνε γύριζε πίσω με τόκο. Είχε τον ενθουσιασμό ενός παιδιού και την καρδιά ενός μεγάλου δέντρου. Σε αυτό το δέντρο έβρισκαν ξεκούραση όλοι οι κουρασμένοι

Η εκκλησία έκλεισε με την επιδημία. Αυτός δεν σταμάτησε ποτέ. Πήγαινε να μεταλάβει τους αρρώστους . Να τους σταθεί μαζί με τους γιατρούς. Τον καλούσαν. Ήθελαν το χαμόγελο του Ντον Τζιουζέπε, είχαν ανάγκη το θάρρος του. Δεν ήταν πια νέος είχε περάσει τα 72 είχε και άσθμα από μικρό παιδί αλλά δεν φοβόνταν. Είχε εγκαταλείψει όλη τη ζωή του στα χέρια του Θεού. Μέχρι που κόλλησε κι αυτός. Ήρθε ο πυρετός, η δύσπνοια. Τον πήγανε νοσοκομείο. Οι κάτοικοι του Κασνίγκο μαζέψανε λεφτά να του πάρουνε έναν αναπνευστήρα. Πήγαν οι φίλοι του τον βρήκαν στο νοσοκομείο να του το πούνε να χαρεί. Κι αυτός γέλασε όπως πάντα και τους είπε «Άμα τον πάρετε να τον δώσετε εδώ στο παλικάρι που είναι νέος αυτός έχει μεγαλύτερη ανάγκη»

Δεν πρόλαβε να έρθει ο αναπνευστήρας και ο Ντον Τζιουζέπε πήρε την κόκκινη βέσπα που είχε κρυμμένη στα όνειρα κι έφυγε σιωπηλά όπως ήρθε. Και οι κάτοικοι του Κασνίγκο δεν ήξεραν τι να κάνουν για να δείξουν την αγάπη τους σε αυτόν τον άνθρωπο που για 14 χρόνια ήταν σημείο αναφοράς, ήταν η εικόνα του Χριστού που δεν είχαν συναντήσει ποτέ αλλά τον έβλεπαν σε αυτόν τον Ντον Τζιουζέπε. 16 του μηνός Μαρτίου βγήκαν όλοι στα μπαλκόνια χριστιανοί και μη χριστιανοί και του δώρισαν ένα μεγάλο χειροκρότημα για να του δώσουν λίγο πίσω από την χαρά και την ελπίδα που τους μετέδιδε τόσα χρόνια.

Ο Ντον Τζιουζέπε Μπεραρντέλι δεν πέθανε. Είναι τώρα στη μεγάλη εκκλησία του Χριστού, έχει ανεβάσει το Ιησού στη κόκκινη βέσπα του και του δείχνει την λίμνη που μεγάλωσε, του δείχνει τον πόνο των ανθρώπων το θάνατο και την πίκρα και οι δυο μαζί κλαίνε στο μεγάλο τραπέζι της Ανάστασης. Ει Ντον Τζιουζέπε «pace e bene”…. "Ειρήνη και καλοσύνη".. Ντον Τζιουσέπε κράτα ένα ψίχουλο ψωμί να έχει η ελπίδα μας τροφή να μην πεινάει.

Ο παπα Στρατής δεν μένει πια εδώ.... από σήμερα στην Αγκαλιά των ουρανών

Ο πατέρας Ευστράτιος Δήμου - "Παπά Στρατής" - η ψυχή της "Αγκαλιάς" έχασε τη μάχη ... δεν μένει πια εδώ... αφήνει όμως σημαντική παρακαταθήκη.

Στις 25 Αυγούστου έγραφε:


"Αγαπητοί φίλοι και φίλες,σήμερα φεύγω στο νοσοκομείο για το καινούργιο πρόβλημα καρκίνου που μου βρήκαν. Παρακαλώ πολύ για μια προσευχή και πιστεύω ότι γρήγορα θα γυρίσω δυνατός κοντά σας.Σας ευχαριστώ όλους και ιδιαίτερα τους ενορίτες μου για την αγάπη και την συμπαράσταση που μου δείχνουν. Επίσης,θέλω να σας πω ότι οι άνθρωποι του κόσμου,οι άνθρωποι του πολέμου,τα παιδιά που αναζητούν την ελπίδα είναι αδέρφια μας και η Αγκαλιά θα συνεχίσει να βρίσκεται κοντά τους και να τους δίνει την ελπίδα για την επόμενη μέρα.Σας προτρέπω να αγωνίζεστε όσο μπορείτε καθημερινά,για την ειρήνη και την αγάπη.Μόνο έτσι λεγόμαστε άνθρωποι."

Τα λόγια του θα μας συντροφεύουν, το έργο του παράδειγμα προς μίμηση.

Απόσπασμα από αφιέρωμα στον παπα Στρατή πριν από μερικούς μήνες: 

Ο Παπά Στρατής, μαζί με άλλους τοπικούς εθελοντές στο χωριό Καλλονή, βοηθά τους πρόσφυγες από το 2007, μέσω της ΜΚΟ «ΑΓΚΑΛΙΑ». Υπολογίζεται πως όλα αυτά τα χρόνια, βοήθησε περίπου δέκα χιλιάδες άτομα, συμπεριλαμβανομένων μερικών ντόπιων που ήρθαν σε δυσχερή θέση. Αλλά ποτέ πριν δεν είχε δει τόσο πολλούς πρόσφυγες να αναζητούν βοήθεια.

"Έχω δει τα μικρά παιδιά με φουσκάλες στα πόδια τους και έγκυες γυναίκες που κρατούσαν τις κοιλιές τους και έκλαιγαν από τον πόνο», λέει θλιμμένος. "Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μετανάστες, δεν επιλέγουν να έρθουν εδώ. Είναι τα παιδιά του πολέμου, που προσπαθούν να ξεφύγουν από τις σφαίρες.

" Με τις τοπικές αρχές να είναι πιεσμένες από τις 64.000 αφίξεις προσφύγων στην Ελλάδα από την αρχή του έτους, ο Παπά Στρατής και το δίκτυο των εθελοντών στο χωριό, συχνά αναλαμβάνουν την αποκλειστική ευθύνη για τη φροντίδα των προσφύγων στο νησί. "Δεν έχουμε καμία εξωτερική χρηματοδότηση», εξηγεί με ένα χαμόγελο. « Εξαρτόμαστε αποκλειστικά από τη γενναιοδωρία των κατοίκων της περιοχής."

  «Μια μέρα βρήκαμε ένα μωρό κοιμάται στην αγκαλιά της μητέρας του στην παραλία. Θέλαμε να του δώσουμε γάλα, αλλά δεν είχαμε μπουκάλι και δεν μπορούσε να πιει από ένα ποτήρι. Ήταν αργά τη νύχτα και έτσι ξυπνήσαμε όλα τα φαρμακεία της πόλης μέχρι που βρήκαμε μπιμπερό "αναφέρει καθώς αφηγείται ιστορίες. Έχοντας πληγεί από τη κρίση χρέους και όντας περιορισμένοι από την οικονομία, την πολιτική και τη γεωγραφία, οι κάτοικοι στις μικρές κοινότητες των νησιών έχουν να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις μιας σύγκρουσης για την οποία δεν γνωρίζουν πολλά και κατανοούν λίγο. Πολλοί νησιώτες είναι δύσπιστοι όσον αφορά τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες που φτάνουν στο δρόμο τους. Άλλοι ανησυχούν για τις επιπτώσεις που θα προκαλέσει η παρουσία τους στον τουρισμό. Αλλά ο Παπά Στρατής, σηκώνει τα μανίκια του και βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά για να βοηθήσει.

 Η 22α Μαΐου ήταν μία από τις δυσκολότερες ημέρες της ζωής του.

«Μία από τις δυσκολότερες μέρες της ζωής μου. Βρεθήκαμε με τα μέλη της Αγκαλιάς να διαχειριστούμε και να απαλύνουμε τον πόνο των μανάδων και των παιδιών του πολέμου. Περίπου στις δέκα το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο και μία τρεμάμενη γυναικεία φωνή, αφού ζήτησε συγνώμη για την ενόχληση, με πληροφόρησε ότι τρεις γυναίκες με μικρά παιδιά που οι δύο είναι σε ενδιαφέρουσα κατάσταση, έχουν κατασκηνώσει κάπου στην Καλλονή.

Κατάλαβα αμέσως ότι ήταν από αυτούς που κατέβαιναν από το Σκαλοχώρι που είχαν στρατοπεδεύσει και είχαν γνωρίσει την αγάπη και την ζεστή αγκαλιά των κατοίκων του χωριού. Αμέσως σηκώθηκα και κατευθύνθηκα στο μέρος που μου είπαν για να τις βρω και ταυτόχρονα ενημέρωσα τα μέλη της Αγκαλιάς για το πρόβλημα, λέγοντας να φέρουν νερό, γάλα, τοστ, κρουασάν, χυμό για την πρώτη επαφή.

Δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ για να τις εντοπίσω μέσα σε μία οικοδομή. 

Δύο νεαρές γυναίκες και μία μεγαλύτερη κάθονταν στη σκιά έχοντας ένα παιδί στην αγκαλιά κι ένα στην κοιλιά!!! Με τον πόνο και την κούραση να καθρεπτίζεται στο πρόσωπο τους.

Χαιρέτησα κουνώντας το χέρι και ανταπέδωσαν με τον ίδιον τρόπο. Προσπάθησα να τους πως ότι θα βοηθήσουμε όσο μπορούμε να νιώσουν ανθρώπινα και να ελπίζουν για καλύτερη μέρα. Μου έδωσαν να καταλάβω ότι πίσω έχουν αφήσει κι έχουν χάσει τους άνδρες τους μαζί με άλλα παιδιά. 

Είδα το δάκρυ τους να τρέχει και τους έδωσα να καταλάβουν ότι πρέπει να κάνουν λίγο υπομονή και θα προσπαθήσουμε να τους φέρουμε εδώ. Τότε είδα την ελπίδα στο πρόσωπό τους κι ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη τους. Εκείνη τη στιγμή το ένα παιδί κούνησε το χεράκι του και με χαιρετούσε και λες κατάλαβε τι λέγαμε.

Πάνω στην ώρα πλάκωσαν οι ενισχύσεις από τα μέλη της Αγκαλιάς. Γιώργος Τυρίκος Εργάς, Κατερίνα Σελάχα, Ελένη Σελάχα και άρχισαν το έργο της ανασυγκρότησης της ελπίδας και την προσπάθεια να απαλύνουμε τον πόνο της μάνας.

Ξεκίνησαν με τρία αυτοκίνητα και πήραν το δρόμο για Σκαλοχώρι, αφού είχαμε πληροφορία ότι κάπου εκεί βρισκόταν το υπόλοιπο γκρουπ. Εγώ παρέμεινα και περίμενα τα αποτελέσματα. Σε κάποια στιγμή βλέπω τη μάνα να χαϊδεύει την κοιλιά της  και τα μάτια να τρέχουν ασταμάτητα. Τα δάκρυα του πόνου της απελπισίας, της αβεβαιότητας για την επόμενη μέρα.

Η διπλανή γυναίκα την αγκάλιασε και άρχισαν να κλαίει σχεδόν με αναφιλητά. Χωρίς να το καταλάβω, έπιασα τον εαυτό μου να κλαίει και ένα μεγάλο γιατί βγήκε από τα βάθη της καρδιάς μου. Μαζί θαρρώ πως δάκρυσε κι αυτή. ...

...Εκείνη την στιγμή έφτασαν τα μέλη της Αγκαλιάς  φέρνοντας μαζί τους παιδιά, πατεράδες και κάποιες γυναίκες. Σε λίγο οι οικογένειες ήταν πάλι μαζί. 

Τώρα το δάκρυ ήταν δάκρυ ανακούφισης και χαράς που φαίνονταν καθαρά στα πρόσωπά τους. Κάποια στιγμή είδα τη μάνα να λέει κάτι στον άνδρα της και να δείχνει προς το μέρος μου. Δεν του έδωσα σημασία. Ομως εντελώς ξαφνικά, είδα το παλικάρι δίπλα στο αυτοκίνητό μου να κάνει μία μεγάλη υπόκλιση, να με ευχαριστεί και πριν καλά καλά το καταλάβω, δέχθηκα μία αγκαλιά κι ένα ευχαριστήριο φιλί αγάπης-δύναμης για να συνεχίσει η Αγκαλιά να προσφέρει στην ανθρώπινη ανάγκη, στον ανθρώπινο πόνο.

Ηταν ένας μουσουλμάνος που ασπάστηκε έναν ορθόδοξο παπά, αποδεικνύοντας πως η Αγάπη δεν έχει σύνορα, δεν έχει θρησκεία και πως η Αγάπη τα πάντα σκεπάζει, τα πάντα ελπίζει».

http://www.lesvosnews.net/articles/news-categories/koinonia/o-papa-stratis-den-menei-pia-edo-apo-simera-stin-agkalia-ton

Ο επαναστάτης ιερέας από τα Σφακιά!!!!!!

«Μα πόσο ηλίθιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν; Έχουν πάει κατά διαβόλου αυτή τη χώρα. Το ξέρω, είναι βαρύ αυτό που λέω, αλλά δυστυχώς έτσι είναι. Καταντήσαμε να εισάγουμε τα πιο πολλά προϊόντα απ’ έξω. Ακόμα και στο Λουτρό Σφακίων, ένα τόσο δα χωριουδάκι, που δεν έχει δρόμο και πας εκεί μόνο από τη θάλασσα, πουλάνε μέλι από την Αργεντινή, τη στιγμή που το δικό τους μέλι μένει απούλητο».

Η ιδιοκτησία είναι αδίκημα

Ο παπα-Γιώργης Χιωτάκης, από τα Νομικιανά Σφακίων, δεν βρίσκει λογική στο καπιταλιστικό σύστημα, που επιβάλει τους βάρβαρους νόμους της αγοράς ακόμα και στα απομονωμένα χωριά του Λιβυκού Πελάγους. Γι’ αυτό δηλώνει κομμουνιστής και απεχθάνεται την ιδιοκτησία όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Δεν βγάζει ποτέ τα στιβάνια.

«Η ιδιοκτησία και η κλοπή είναι ένα και το αυτό αδίκημα. Μπορεί να είσαι κηδεμόνας της γης, όχι όμως ιδιοκτήτης της. Η Ελλάδα είναι πολιτικά και οικονομικά διεφθαρμένη από τα διεθνή κεφάλαια και συμφέροντα. Τρέμω αυτούς που φορούν γραβάτα και τους σιχαίνομαι. Τα λαχεία και το χρηματιστήριο αυτοί τα κάνανε. Αυτοί που δουλώνουν σήμερα την κοινωνία έχουν ούλοι τρία διπλώματα πανεπιστημίου. Να πάνε τα διπλώματα όπου έχει αποχωρητήριο και να τα πετάξουν».

Πιο πολύ κι από τους γιάπηδες με τις γραβάτες, ο παπα-Γιώργης τρέμει τους πολιτικούς, που διαφθείρουν τον λαό με τα ρουσφέτια. «Θεωρούν ότι ο λαός είναι μια κουτή μάζα που την πάει το ρέμα όπου θέλει. Εγώ που ψήφισα τον κάθε βουλευτή για να πάει στη βουλή, είναι δυνατόν να πάω σ’ αυτόν σαν διακονιάρης να του ζητήσω το ένα και το άλλο; Όποιος παραβαίνει τη συνείδησή του και ψηφίζει επειδή του έχουν κάνει ρουσφέτι είναι κακής ώρας γέννημα. Όταν ψηφίζω για να μου κάνουν ρουσφέτια είναι σαν να υπογράφω ότι είμαι δειλός και έξω πάσης παιδείας».

Η εκκλησία έχει και στραβούς

Ο παπα-Γιώργης θεωρεί ότι και η εκκλησία φέρει ευθύνη για την κακή κατάσταση που έχει βρεθεί η χώρα. «Η Ορθοδοξία δεν έχει τίποτα στραβό, μόνο στραβούς έχει. Η επίσημη εκκλησία και το επίσημο κράτος είναι δυο κατεργάρηδες, που η δουλειά τους είναι να τσακώνονται. Δύο ηλίθιοι που θα έπρεπε να συνεργαστούν για να σώσουν τη χώρα. Τους παρομοιάζω με τους

Με τη φιλόξενη και ηρωίδα παπαδιά του.

θεολόγους και τους γεωπόνους, που στο μοναδικό πράγμα που μοιάζουν είναι ότι οι πρώτοι δεν έχουν ιδέα από Θεό και οι δεύτεροι από γης. Ας έρθουν οι δεσποτάδες να μου το ανατρέψουν αυτό. Είναι μόνο χριστιανικό αυτό που λέω και δεν το παίρνω πίσω, ακόμα κι αν με σκοτώσουν».

Η Κρήτη, και ιδιαίτερα η περιοχή των Σφακίων, είναι ένας ιδιόμορφος τόπος, όπου οι άνθρωποι δυσπιστούν προς κάθε είδους επίσημη αρχή. Κρατάνε σε απόσταση το επίσημο κράτος και δεν εκμαιεύουν την εύνοιά του, όπως γίνεται σε άλλα μέρη της χώρας. Εκεί ισχύουν και άγραφοι νόμοι προστασίας της αξιοπρέπειας, οι οποίοι δεν συμφωνούν πάντα με τη νομιμοσύνη του επίσημου κράτους. Γι’ αυτή την αξιοπρέπεια οι Σφακιανοί πολεμούν συχνά μέχρις εσχάτων, χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες.

Ένας μαχητής της αξιοπρέπειας είναι και ο παπα-Γιώργης, ο οποίος αυτοχαρακτηρίζεται ως ο τελευταίος των Μοϊκανών. «Είμαι ένας Ταλιμπάνης της εκκλησίας, που τον θάνατο δεν τον έχω για τίποτις. Όποιος φοβάται τον θάνατο δεν μπορεί να κάνει καλή πράξη, όποιος προδικάζει τη νίκη για να πολεμήσει είναι ηλίθιος. Άπαξ και πολεμώ είμαι νικητής».

Ο ξεχωριστός και σπάνιος ιερέας είναι προνοητικός, γνώρισμα που χαρακτηρίζει τους γνήσιους χριστιανούς. «Να προνοείς και όχι να μετανοείς. Όταν βγαίνεις για ψάρεμα και βλέπεις ένα καράβι να αγκυροβολεί, να σκεφτείς ότι μπορεί να πήρε σήμα ότι χαλάει ο καιρός. Είναι κακό σημάδι ότι αγκυροβόλησε. Ελάχιστοι προνοούν, δυστυχώς αυτή είναι η εικόνα του ανθρώπου στον πλανήτη».

Αντίθετος στην οπλοχρησία

Λατρεύει τη λύρα και τη θεωρεί ως την κορυφή της μεσογειακής μουσικής.

Ο παπα-Γιώργης τα βάζει άγρια με την οπλοχρησία στην Κρήτη, που έχει γίνει αιτία να σκοτωθούν άδικα πολλοί άνθρωποι. «Στα τελευταία 70 χρόνια έχουν γίνει 30 φόνοι στο χωριό μου από όπλα. Τα είπα αυτά σε ένα περιοδικό, αλλά απέφυγαν να γράψουν το όνομά μου για να μην μου κάνει κάποιος κακό. Δεν φοβάμαι, όμως, να μιλήσω. Το να οπλοφορείς επιδεικτικά δεν είναι σωστό πράγμα, αλλά τολμώ να πω ότι είναι και δειλία. Το να ασκείσαι, όμως, στην τέχνη των αρμάτων είναι εθνικό καθήκον. Αυτό είναι άλλο πράγμα».

Μόλις τέλειωσε τη φράση του ο παπα-Γιώργης έφυγε για λίγο και γύρισε κρατώντας ένα παλιό εγγλέζικο και παροπλισμένο τουφέκι με κομμένη την κάνη. Το κρατούσε καμαρωτά, ως ένδειξη παλικαριάς και άρνησης συμβιβασμού με κάθε μορφής κατεστημένο. Μερικοί Σφακιανοί τον παρομοιάζουν με τον Παπαφλέσσα, αλλά αυτός αρνείται κατηγορηματικά ότι μπορεί να μοιάσει έστω και στο μικρό δαχτυλάκι αυτού του μεγάλου επαναστάτη.

Υπερηφανεύεται που είναι μακρινός συγγενής του Δασκαλογιάννη από το σόι της γιαγιά του. Δεν διαφέρει καθόλου από τους πρόγονούς του, οι οποίοι κρατώντας ξεχαρβαλωμένα όπλα και σκουριασμένα αγροτικά εργαλεία, εξόντωσαν τους επίλεκτους αλεξιπτωτιστές του Χίτλερ, στη μάχη της Κρήτης το 1941. Το χωριό του, μάλιστα, ήταν κέντρο αντίστασης κατά των Γερμανών και ο ίδιος ήταν μέλος της ΕΠΟΝ.

Προσέχει σαν θησαυρό τη φωτογραφία του δίπλα στον γέροντα Πορφύριο.

Όταν ήταν έφηβος ο παπα-Γιώργης πήγε σε μια σχολή στη Λάρισα να σπουδάσει τεχνίτης, αλλά δεν τον πήρανε γιατί ο πατέρας του ήταν κομμουνιστής. Όταν πήγε φαντάρος τού στήνανε παγίδες για να εκδηλώσει ανοιχτά τα αριστερά του φρονήματα και να τον εξορίσουν στη Μακρόνησο. «Θέλησαν να με στείλουν και στην Κορέα για να πολεμήσω. Τους ρώτησα γιατί να πάω στην άκρη του κόσμου να πολεμήσω; Επειδή τα σύνορα της Ελλάδας φτάνουν μακριά, μου απάντησαν. Μπούρδες δηλαδή».

Ο παπα-Γιώργης βγήκε στη σύνταξη 79 χρονών και σήμερα είναι 84 χρονών. Απέκτησε 12 κοπέλια, από τα οποία τα 11 βρίσκονται στη ζωή και το ένα έγινε άγγελος. Είναι ένας ακέραιος και καθαρός σαν γάργαρο νερό ιθαγενής της Κρήτης. Ένα σπάνιο είδος αγνού ιερωμένου, μια ασκητική μορφή, ένας αετός των Λευκών Ορέων.

Μόλις έφευγα από το σπίτι του μου είπε να σκύψω, σκέπασε με το πετραχήλι το κεφάλι μου και μου έψαλε μερικές ευχές. Ήταν σούρουπο, φυσούσε καυτός λίβας και στο βάθος φαινόταν η πανσέληνος στο Λυβικό Πέλαγος. Ήταν πολύ όμορφα εκεί, μακάρι να μπορούσα να μείνω για πάντα εκεί.

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ
www.greecewithin.com

http://www.candianews.gr/2014/12/28/o-epanastatis-iereas-apo-ta-sfakia/

π.Χαράλαμπος Παπαδόπουλος:H ''Δυστυχία του να πρέπει να είσαι Ευτυχισμένος''

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΠΡΩΗΝ ΚΙΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΣΕΛΙΝΟΥ-ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ

ΕΝΑΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ

(ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΙΡΗΝΗ ΥΜΙΝ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΖΩΗΣ ΜΕ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ )

Γράφει : Βασίλειος Δημ Γεωργιόπουλος

Μεσημέρι Σαββάτου, ο καιρός έχει ανοίξει, έχει πλέον μυρίσει άνοιξη και όλοι μας έχουμε πιάσει θέσεις στις καφετερίες πίνοντας τον καφέ μας και συζητώντας αδιάφορα και χαλαρά, τις πιο πολλές φορές κουτσομπολεύοντας ή εντοπίζοντας τις αιτίες και προτείνοντας λύσεις ως ειδήμονες για τα περί οικονομικής κρίσης, βάζοντας πολλές φορές στο τραπέζι της καφετερίας προτάσεις τι θα κάναμε άμα και αν είμασταν εμείς πρωθυπουργοί σε αυτή την χώρα !!! Άλλωστε δυο σύνδρομα διακατέχουν το σύγχρονο Έλληνα, πρώτον το σύνδρομο της Κατοχής, όλη την ώρα πεινάμε και πάντα σκεφτόμαστε τι θα μαγειρέψουμε, και δεύτερο το να γίνουμε όλοι μας πρωθυπουργοί και να κυβερνήσουμε αυτόν τον ριμαδιασμενο τόπο.

Αυτή η γνώριμη εικόνα των πλατειών όλης της χώρας τα σαββατοκύριακα και όχι μόνο επικρατούσε και εδώ στην κεντρική πλατεία της Κω ώσπου κάποια στιγμή από το δρόμο ξεπρόβαλλε ένα πανό που το κρατούσανε μικρά παιδιά και επάνω του είχε γραμμένη μια και μοναδική λέξη: τη λέξη «ΕΙΡΗΝΗ» και από πίσω ακολουθούσανε δυστυχώς λίγοι άνθρωποι. Βουβή η πορεία ειρήνης που γινότανε στα πλαίσια του τριημέρου εκδηλώσεων προς τιμήν των πενήντα χρονών από την δολοφονία στην Θεσσαλονίκη του αγωνιστή της ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη

Όμως αυτή η βουβή πορεία που σε κάποιους από εμάς προκαλούσε ακόμα και ειρωνικά σχόλια και πολλές κακοπροαίρετες διαπιστώσεις ήταν συγκλονιστική και προκάλεσε μια τρομακτική δόνηση και αμηχανία όταν όλοι μας είδαμε ανάμεσα τους ως απλό διαδηλωτή το πιο γνώριμο πρόσωπο του νησιού μας το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κώου και Νισύρου κ. Ναθαναήλ.

Ναι ένας Δεσπότης που δεν αναλώνεται στις κλειστές πόρτες των μητροπολιτικών μεγάρων, των πολυτελών αυτοκινήτων ούτε στη βυζαντινή μεγαλοπρέπεια, αλλά είναι μαχητής, αγωνιστής και πάντα κοντά στο φτωχό άνθρωπο ήταν σε μια διαδήλωση της ειρήνης ήταν διαδηλωτής αγάπης.

Άλλωστε και ο Χριστός δεν ήταν διαδηλωτής ειρήνης ;;;;; Δεν ήταν διαδηλωτής αγάπης ;;;;; Η εκκλησία δεν υποδηλώνει και μέσα στην ζωή της δεν φωνάζει, δεν κράζει «ειρήνη υμίν» ;;;;;;;;

Τότε γιατί να νοιώσουμε και εμείς οι χριστιανοί που είμαστε κατ΄ εικόνα Χρίστου αμηχανία και γιατί να μας προκαλέσει σχολιασμό η εικόνα ενός Δεσπότη που βουβά διαδηλώνει για την ειρήνη ;;;;; Που έμπρακτα έχει ακολουθήσει το δρόμο της αγωνιστικότητας ;;;;;;;

Ο Κώου και Νισύρου είναι πάντα κοντά στο λαό. Είναι πάντα κοντά σε οποίον τον χρειάζεται. Είναι διαδηλωτής αγάπης και ειρήνης. Είναι διαδηλωτής Χρίστου !!!!! Κι όλα αυτά γιατί εφαρμόζει αυτά που λέει στην πράξη και γίνεται παράδειγμα προς μίμηση !!!!

Πατήρ -Αθηναγόρας των τσιγγανόπουλων

Εφυγε ο άγιος της Χιλανδαρίου

ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 106 ΕΤΩΝ

Ο πατέρας Ιωάννης, σερβικής καταγωγής, βρέθηκε στη Μονή Χιλανδαρίου μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ευγενικός, καλοσυνάτος, πράος, γεννήθηκε στο Βελιγράδι και έζησε για πολλά χρόνια στην Αγγλία πριν αφιερωθεί στον Θεό

Οι μοναχοί του Αγίου Ορους θυμούνται την αυταπάρνηση του πατέρα Ιωάννη Χιλανδαρινού στη μεγάλη φωτιά του 2004. Τότε ο υπερήλικας μοναχός ρίχτηκε στη μάχη της κατάσβεσης και διέσωσε πολλές και πολύτιμες εικόνες

«Αναχώρησε» από το Αγιον Ορος ο μακροβιότερος ασκητής της αθωνικής πολιτείας. Σε ηλικία 106 χρόνων έφυγε από τη ζωή ο μοναχός-θρύλος του Αγίου Ορους, ο π. Ιωάννης Χιλανδαρινός. Σερβικής καταγωγής και μόνιμος κάτοικος Αγγλίας για χρόνια, βρέθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (ούτε κι ο ίδιος θυμόταν πότε ακριβώς) στη Μονή Χιλανδαρίου, την οποία δεν εγκατέλειψε ποτέ. Ευγενικός, καλοσυνάτος, πράος, μια ήρεμη δύναμη, άφησε άφωνους τους μοναχούς, όταν στα 103 του χρόνια αγόρασε laptop (!) για να αποθηκεύει τα ποιήματα που έγραφε.

Τον περισσότερο χρόνο της ημέρας τον αφιέρωνε στην προσευχή, πάντα όμως έβρισκε ώρα για να την περάσει στον κήπο της Μονής Χιλανδαρίου, την ευθύνη του οποίου είχε. Του άρεσε ιδιαίτερα να φορά τσουβάλια στα πόδια και να πέφτει στα γόνατα να φροντίζει τα λαχανικά, με υπομονή και αγάπη... είναι κι αυτά «δημιουργήματα του Θεού», όπως έλεγε.

Ο π. Ιωάννης Χιλανδαρινός -Βίτο Ράντογιτς το βαφτιστικό του όνομα- γεννήθηκε το 1906, σε ένα προάστιο του Βελιγραδίου, το Ούμτσαρι, του Δήμου Γκρόκα, δίπλα στις όχθες του ποταμού Ράλια. Μετά το σχολείο, άνοιξε ένα κατάστημα και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Θυμόταν ιστορίες πικρές από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ιστορίες με πείνα, πόνο, θάνατο, μέρες και νύχτες που περνούσε μαζί με άλλα αγόρια μέσα σε εκκλησίες για να μην τον βρουν οι Γερμανοί.

Φρόντιζε με επιμέλεια τον κήπο της Μονής φορώντας στα πόδια του τσουβάλια

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τον βρίσκει μακριά από την πατρίδα, «εξόριστο» σε Ιταλία, Γερμανία και τελικά στην Αγγλία, όπου παντρεύτηκε, σύντομα όμως έχασε τη σύζυγό του και από τότε αφιερώθηκε στον Θεό. Ενα ταξίδι στο Αγιον Ορος τού έδειξε τον τόπο όπου ρίζωσε και δεν έφυγε ποτέ. Δεν επισκέφτηκε τη Σερβία, ούτε καν για να δει αγαπημένα πρόσωπα, συγγενείς και φίλους. «Δεν είναι αυτό που ήξερα, δεν θα μου θυμίσει τα παιδικά μου χρόνια, ο θρήνος θα είναι μεγάλος. Θέλω να έχω ωραίες αναμνήσεις από την πατρίδα», έλεγε.

Η μονή Χιλανδαρίου, την οποία δεν εγκατέλειψε ποτέ ο π. Ιωάννης

Στο σερβικό μοναστήρι, το Χιλανδάρι, όλοι τον ήξεραν, και οι Σέρβοι επισκέπτες ήθελαν να τον συναντήσουν και να φωτογραφηθούν μαζί του. Η ιστορία του συγκινούσε χρόνια τώρα, ενώ τελευταία έλεγε και ξανάλεγε πως περίμενε τον Θεό να τον πάρει κοντά του. Διαισθανόταν τον θάνατό του, είναι μάλιστα χαρακτηριστικό πως όταν ένας νεαρός τού είπε το 2005 πως θα προσεύχεται να ζήσει 100 χρόνια, ο γέροντας του απάντησε: «Δεν το θέλετε στ' αλήθεια, αδελφέ μου, έχω ήδη 99 χρόνια στις πλάτες μου».

Κοιμήθηκε ήσυχα, όπως έζησε όλη του τη ζωή, το βράδυ της περασμένης Κυριακής και δεν ξύπνησε ξανά.

Τα έργα του
Αγόρασε laptop σε ηλικία 103 ετών

Ο π. Ιωάννης Χιλανδαρινός έγραψε πολλά βιβλία -όλα εκδόθηκαν μόνο στα σερβικά- και το 2009 σε ηλικία 103 χρόνων άφησε στην άκρη την παλιά του γραφομηχανή, αγόρασε φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή και έγραφε πλέον εκεί, για να μπορεί, όπως έλεγε, να αποθηκεύει τα πονήματά του. Ηταν δεινός χρήστης του υπολογιστή και γενικά ασχολούνταν πολύ με την τεχνολογία.

Από τα έργα του ξεχώρισε η τετράτομη συλλογή ποιημάτων του, με τον γενικό τίτλο «Αλλοδαποί». Ο πρώτος τόμος έχει τον χαρακτήρα μυθιστορηματικής αφήγησης, ο δεύτερος περιέχει σύντομες αναφορές σε ιστορίες από την πατρίδα του. Ο τρίτος τόμος είναι βιωματικός και αναφέρεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στη μετανάστευση στην Αγγλία, μαζί με ύμνους προς τον Θεό, ενώ ο τέταρτος -εκδόθηκε το 2006- αναφέρεται στη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Οσο για το βιβλίο του «Στίχοι Χιλανδαρίου» (2002), είναι αφιερωμένο στις πιο όμορφες και συγκινητικές στιγμές που πέρασε στο μοναστήρι. Οι υπόλοιποι μοναχοί θυμούνται την αυταπάρνηση που έδειξε στη μεγάλη φωτιά του 2004, που έκανε στάχτη τμήμα της μονής. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 4ης Μαρτίου οι φλόγες έζωσαν το μοναστήρι και κατέστρεψαν το μισό συγκρότημα. Ο π. Ιωάννης ρίχτηκε στη μάχη της κατάσβεσης και διέσωσε μεγάλο αριθμό από πολύτιμες εικόνες που φυλάσσονταν κοντά στο κελί του.

ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ


http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63692389

Πατήρ Βασίλειος Νάσαρ.Ένας σύγχρονος μάρτυρας της Ορθοδοξίας.

Στις 25 Ιανουαρίου 2012 ο Ελληνορθόδοξος Ιερομόναχος Βασίλειος Νάσαρ πυροβολήθηκε από ένοπλη τρομοκρατική ομάδα στη Χάμα της Συρίας, κατά τη δεύτερη μέρα των εκεί σφοδρών συγκρούσεων.

Ο π. Βασίλειος βρισκόταν στη Μητρόπολη όταν ενημερώθηκε από ένα τηλεφώνημα ότι ένας ενορίτης του είχε πυροβοληθεί και χρειαζόταν βοήθεια. Το Πατριαρχείο Αντιοχείας ανέφερε ότι ο 30χρονος ιερέας πυροβολήθηκε καθώς έδινε ιατρική βοήθεια στον τραυματισμένο άνδρα ο οποίος είχε προ ολίγου πυροβοληθεί. Ο π. Βασίλειος πυροβολήθηκε στο στήθος και στη δεξιά αμασχάλη.

Αμέσως ένας άλλος ιερέας, ο π. Παντελεήμων Ίσα, ο οποίος ήταν μαζί του, έσυρε το αιμόφυρτο σώμα, σε ένα κοντινό κτίριο για να τον σώσει, αλλά ο μάρτυρας για τον Χριστό πατέρας Βασίλειος μέσα σε 30 λεπτά πέθανε από αιμορραγία. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στις 26 Ιανουαρίου, στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στη Χάμα.

Ο μακαριστός π. Βασίλειος – κατά κόσμον Μάζιν – γεννήθηκε το 1982 στο χωριό Κφάρμπο της Χάμα. Ολοκλήρωσε τις θεολογικές του σπουδές στην Θεολογική σχολή του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού- Μπάλαμαντ, απ’ όπου πήρε και το μεταπτυχιακό. Υπηρετούσε στο χωριό του και στην πόλη Χάμα, ενώ δίδασκε την βυζαντινή μουσική στην μουσική σχολή Αγίου Κοσμά του Μελωδού την οποία είχε ιδρύσει ο ίδιος στην Μητρόπολη. Αιωνία του η μνήμη!

π. Γεώργιος Μασούχ: O Βασίλειος Nάσαρ και το καλύτερο Τζιχάντ

Ήταν μαχητής, αλλά δεν ήταν όπως τους άλλους μαχητές. Ήταν πολεμιστής, αλλά δεν έμοιαζε με κανένα άλλο πολεμιστή. Ήταν οπλισμένος, αλλά τα όπλα του δεν ήταν αυτού του κόσμου. Ήταν επαναστάτης, αλλά η επανάσταση του δεν ήταν αυτού του κόσμου, ακόμα κι αν ήταν σε αυτόν τον κόσμο. Ακολούθησε το παράδειγμα του Ιησού του. Η ηλικία του ήταν στο κατώφλι των τριάντα χρόνων. Το όνομά του ήταν Βασίλειος Νάσαρ και έχει γίνει ο μάρτυρας Βασίλειος Νάσαρ.

Ήταν από το χωριό Κφάρμπαχομ της περιοχής της Χάμα. Μεγάλωσε στο χωριό του και σπούδασε θεολογία στην σχολή του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού στο Πανεπιστήμιο του Μπαλαμάντ. Απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη θεολογία και στη συνέχεια επέστρεψε για να υπηρετήσει την εκκλησία του χωριού του. Σκοτώθηκε από κακόβουλες σφαίρες την περασμένη εβδομάδα κατά την εκτέλεση ανθρωπιστικού έργου, προσπαθώντας να φέρει ανακούφιση σε ένα τραυματισμένο μέλος του ποιμνίου του.

Το όπλο του πατέρα Βασιλείου ήταν το Ιερό Ευαγγέλιο και πανοπλία του ήταν ο Ζωοποιός Σταυρός. Το σπαθί του ήταν η απόλυτη αλήθεια και το βέλος του η δικαιοσύνη η και ευλάβεια. Το κάστρο του ήταν η Αγία Εκκλησία την οποία ο Κύριος μας απέκτησε με το άγιο αίμα Του. Κρατούσε την αγάπη ως λάβαρο που τον προστάτευε από το μίσος και την προκατάληψη. Σήκωσε την ελπίδα, ως ένα τείχος ενάντια στην καταπίεση και τον εξαναγκασμό. Δήλωσε την πίστη του σε ένα δάσκαλο ο οποίος δεν άφησε κανένα άλλο νόμο, εκτός από μια μόνο εντολή: «Να αγαπάτε αλλήλους, καθώς εγώ σας αγάπησα».

Ο Βασίλειος πίστευε ότι «ο δούλος δεν είναι μεγαλύτερος από τον κύριό του». Αυτές τις λέξεις είπε ο Χριστός όταν έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του, τη νύχτα της σταύρωσης. Ο Βασίλειος πήρε τη ποδιά του και εξυπηρετούσε τους φτωχούς, τους άπορους, τους άστεγους, τους απόκληρους, τους αρρώστους, τις χήρες, τα ορφανά, τους ηλικιωμένους … Στο τελικό του ταξίδι, ήθελε να είναι σαν το Σαμαρείτη που νοιάστηκε για εκείνον που είχε «πέσει ανάμεσα σε ληστές», τραυματισμένος και να παλεύει με το θάνατο. Πήγε ένα βήμα πάρα πέρα από ​​ό, τι έκανε ο Σαμαρείτης, αφού δεν του ήταν αρκετό μόνο να δώσει χρήματα για την περίθαλψη του τραυματισμένου ανθρώπου. Πλήρωσε τη λύτρωση με το αίμα του, για να σώσει έναν άνθρωπο από το θάνατο. Πέθανε έτσι ώστε κάποιος άλλος να μπορέσει να ζήσει και έτσι έφτασε στα όρια του μαρτυρίου.

Όπως και τον εσταυρωμένο δάσκαλό του, ο Βασίλειος δεν πίστευε στη βία ως τρόπο υπεράσπισης των καταπιεσμένων. Πίστευε στο Λόγο της αλήθειας και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και της ελευθερίας που είναι η εικόνα του Θεού στην ανθρωπότητα. Δεν έφερε όπλο για να υπερασπιστεί τα παιδιά του ποιμνίου του, αλλά έφερε το άσπρο σάβανο του. Δεν έφερε λευκή σημαία με την οποία θα παραδιδόταν στο τυφλό μίσος και τη σύγκρουση που άναψε ανάμεσα σε παιδιά του ίδιου έθνους, της ίδιας πόλης και του ίδιου χωριού. Αντίθετα, έφερε το λάβαρο της αγάπης το οποίο είναι το μόνο που καταστρέφει το μίσος και το κατακτά. Ο άνθρωπος δεν κατακτά το μίσος με το μίσος. Αυτό είναι που Βασίλειος μας είπε με το μαρτύριο του.

Ο Βασίλειος κατάγεται από μια Εκκλησία από την οποία προέρχονται χιλιάδες άγιοι μάρτυρες, από μια Εκκλησία που θεωρεί ότι η μαρτυρία με αίμα είναι το ποιο υψηλό μαρτύριο. Κατάγεται από μια Εκκλησία της οποίας η χρυσή εποχή δεν ήταν η εποχή της συμμαχίας της με το κράτος. Αντίθετα, η χρυσή εποχή της, ήταν όταν ζούσε και διέδιδε και ευαγγέλιζε στη σκιά του τυραννικού ρωμαϊκού κράτους που δίωκε τα παιδιά του. Κατάγεται από μια Εκκλησία της οποίας τα παιδιά λένε, «σ’ Αυτόν (δηλαδή, τον Κύριο), ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε και σε κανέναν άλλο».

Είναι σημαντικό για εμάς να γνωρίζουμε ποια πλευρά σκότωσε τον πατέρα Βασίλειο τον Νεομάρτυρα, ακόμη και αν αυτό είναι δύσκολο εν μέσω εμφυλίου πολέμου. Ωστόσο, είναι πιο σημαντικό για εμάς να μην κυκλοφορούμε μέσα στο καθαρό αίμα του και να μην επωφεληθούμε από αυτό στο παζάρι της εσωτερικής σύγκρουσης. Δηλώνοντας αυτό, η πικρή πραγματικότητα δεν παύει να δείχνει ότι ένας έντιμος Σύρος πολίτης σκοτώθηκε από συριακές σφαίρες που πυροβολήθηκαν από κάποιο πολίτη της Συρίας. Αυτό είναι το πιο οδυνηρό γεγονός, ότι «τα παιδιά του ίδιου έθνους επιτίθενται ο ένας στον άλλο με σφαίρες».

Ευλογημένη είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία στην οποία ο αγαπημένος Βασίλειος ανήκει, στις τάξεις των δικαίων μαρτύρων της. Ευλογημένος να είναι, επειδή ολοκλήρωσε την αναζήτησή του και πολέμησε με καλό αγώνα. Υπάρχει κάτι περισσότερο ένδοξο από αυτό το τζιχάντ;

Ο π. Γεώργιος Μασούχ είναι καθηγητής Ισλαμικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μπαλαμάντ.

http://fdathanasiou.wordpress.com/2012/02/08/%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AE%CF%81-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BD%CE%AC%CF%83%CE%B1%CF%81-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%82/

Ενας άγγελος για τους "γιους του Ασώτου"

Το προσωπικό του σύνθημα είναι «η ζωή μας είναι σύντομη. Ας βιασθούμε να κάνουμε το καλό στον κόσμο». Και η προσευχή του, «Κύριε, μάθε μας να αγαπήσουμε αυτούς που δεν αγαπήθηκαν. Κάνε μας να υποφέρουμε με τον πόνο των άλλων. Μην επιτρέψεις πια να ευτυχούμε μόνοι μας… Δώσε μας την αγωνία της παγκόσμιας δυστυχίας και φύλαξέ μας από τη λησμονιά των άλλων».


     Είναι γνωστός σε όλον τον κόσμο για τη φιλευσπλαχνία του. Με οδηγό τον λόγο του Θεού, θέλει πάντα να κάνει το καλό. Εχει συμβάλει ταπεινά τα τελευταία τριάντα τέσσερα χρόνια στην αποφυλάκιση δεκατεσσάρων χιλιάδων απόρων φυλακισμένων στην Ελλάδα και σε ογδόντα χώρες των πέντε ηπείρων, συγκεντρώνοντας περίπου έξι εκατομμύρια ευρώ για την εξαγορά των ποινών τους. Ο λόγος, για τον 80χρονο αρχιμανδρίτη Γερβάσιο, κατά κόσμον Γεώργιο Ραπτόπουλο.Ο ίδιος δηλώνει παντού ότι νιώθει πληρότητα και ευτυχία, την οποία μπορεί να μη γνωρίζουν άνθρωποι που ζουν μέσα στη δόξα, στα πλούτη και στις κάθε λογής κοσμικές ανέσεις. Ο πατέρας Γερβάσιος είναι ο ιδρυτής της Αδελφότητας «Οσία Ξένη», Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων και Φυγοποίνων, που έχει την έδρα της την Περαία Θεσσαλονίκης. Γεννήθηκε στον Αιμιλιανό Γρεβενών το 1931. Είναι ένα από τα πέντε παιδιά μιας φτωχής οικογένειας. «Για ψωμί τρώγαμε βελανίδια, αλλά, δόξα τω Θεώ, επιβιώσαμε» λέει, όταν θυμάται τα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Ο π. Γερβάσιος είναι από το 1959 διορισμένος τακτικός ιεροκήρυκας στις ακριτικές μητροπόλεις. Στις Σέρρες μελετά και ξαναμελετά τον λόγο του Θεού: «Οταν διαβάζω το Ευαγγέλιο, προσπαθώ να δω τι μπορώ να κάνω εγώ προσωπικά, ώστε να φτάσουν στον κόσμο τα μηνύματά του». Ωσπου μια ημέρα ένα από αυτά τρυπώνει στο μυαλό του: «Το “εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με” πάντα με προβλημάτιζε. Και ο Κύριος, τον Μάρτιο του 1978 μου άνοιξε μια νέα κηρυκτική πορεία, μια πρόσθετη διακονία στην ήδη υπάρχουσα διακονία μου: πορεία στην περιθωριοποιημένη και συστηματικά αποίμαντη κοινωνία των κρατουμένων» αναφέρει ο π. Γερβάσιος. Και η ιδέα πήρε σάρκα και οστά. «Η πρώτη επίσκεψη έγινε την Κυριακή της Απόκρεω τον Μάρτιο του 1978. Δεκαπέντε τουριστικά λεωφορεία με εφτακόσιους πενήντα Σερραίους επισκεφθήκαμε τους κρατουμένους της Αγροτικής Φυλακής Κασσάνδρας, τους “'ελαχίστους αδελφούς”', όπως τους αποκαλεί ο Χριστός. Αλησμόνητη έχει μείνει εκείνη η Κυριακή. Ο χώρος έχασε την αίσθηση της φυλακής. Ελαμψαν τα πρόσωπα των κρατουμένων, γέλασαν τα χείλη τους. Γεγονός πρωτόγνωρο γι’ αυτούς. Μια κοινωνία ολόκληρη μέσα στον χώρο της φυλακής» θυμάται. Οι επισκέψεις συνεχίστηκαν και τα επόμενα δέκα χρόνια και όλο και περισσότερα άτομα συμμετείχαν σε αυτές τις εκδρομές που περιελάμβαναν, εκτός από την καθιερωμένη λειτουργία, και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις για τους κρατουμένους αλλά και χρήσιμα δώρα και χρηματικά ποσά για αποφυλάκιση απόρων κρατουμένων που βαρύνονταν με μικροποινές ή για τα δικαστικά τους έξοδα: «Οι εύποροι εξοφλούν την ποινή τους αμέσως μετά την καταδίκη τους για το αδίκημα που διέπραξαν. Οι άποροι όμως οδηγούνται στη φυλακή. Την ποινή αυτών των κρατουμένων εξαγοράζουμε ύστερα από έγγραφο της κοινωνικής υπηρεσίας της φυλακής, η οποία γνωρίζει την οικογενειακή τους κατάσταση και την αδυναμία τους να εξαγοράσουν την ποινή τους μόνοι τους» λέει ο λαμπρός κληρικός. Το 1985, η Διακονία Αποφυλάκισης Απόρων Κρατουμένων και Φυγόποινων εντάχθηκε στους τομείς της Αδελφότητας «Η Οσία Ξένη», την οποία είχε ιδρύσει από το 1966 ο αρχιμανδρίτης Γερβάσιος. Από το 1989 οι επισκέψεις επεκτάθηκαν σε όλες τις φυλακές της Ελλάδας. Αυτή ήταν και η αρχή μιας μακράς πορείας που συνεχίζει επί τριάντα τέσσερα χρόνια και φθάνει έως τις φυλακές των πέντε ηπείρων.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΜΟΤΟΡΣΙΠ «ΘΑΝΑΣΗΣ»Η αρχή των επισκέψεων σε φυλακές του εξωτερικού έγινε το 1999 στην Αίγυπτο, όπου τον κάλεσαν οι τρεις καταδικασμένοι εις θάνατον διά αγχόνης Ελληνες ναυτικοί του μότορσιπ «Θανάσης» που κρατούνταν στις φυλακές Ελ Κανάτερ της Αιγύπτου, οι Κώστας Καστανιάς, Τάσος Κοντογιάννης και Νίκος Ζεγγελίδης. Ο π. Γερβάσιος δεν έπαψε να βρίσκεται στο πλευρό των τριών ναυτικών και να τους στηρίζει μέχρι τέλους. Ακολούθησαν πολλές επισκέψεις σε χώρες των Βαλκανίων, της Ευρώπης και όχι μόνον, όπως η Ρωσία, η Ουκρανία, το Ισραήλ, οι ΗΠΑ, η Μαδαγασκάρη, η Κύπρος, κ.ά. Ο δε κατάλογος των αποφυλακισθέντων είναι ακόμα πιο μακροσκελής και εντυπωσιακός: από την Αγγλία μέχρι το Πακιστάν και άλλες χώρες της Ασίας, την Τουρκία, την Τσετσενία, την Αμπχαζία, το Ιράν, το Ιράκ, την Παλαιστίνη, τη Λατινική Αμερική και την Αυστραλία, χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Επειτα από τόσα χρόνια πια, οι άποροι κρατούμενοι έχουν μάθει για τη Διακονία και αναζητούν τη βοήθειά της. Τα αιτήματα που λαμβάνουν καθημερινά στα γραφεία στην Περαία Θεσσαλονίκης είναι εξακριβωμένα από την κοινωνική υπηρεσία της κάθε φυλακής. Στη συνέχεια, η Διακονία αποστέλλει τα χρήματα μέσω τραπέζης και έτσι δρομολογείται η διαδικασία. Τα περίπου έξι εκατομμύρια ευρώ για την εξαγορά των ποινών απόρων κρατουμένων έχουν συγκεντρωθεί κυρίως από συνεισφορές απλών ανθρώπων, διαβεβαιώνει ο γέροντας Γερβάσιος. «Οι απλοί άνθρωποι, οι φτωχοί, είναι αυτοί που κυρίως βοηθούν το έργο μας» τονίζει και προσθέτει: «Παίρνουμε και μεγάλες προσφορές, αλλά αυτές είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Με συγκινεί αφάνταστα, για παράδειγμα, η πράξη κάποιας ανώνυμης κυρίας από τη Θεσσαλονίκη που καταθέτει κάθε μήνα δύο ευρώ στον τραπεζικό λογαριασμό της αδελφότητας». Ο πατήρ Γερβάσιος ταξιδεύει παντού όπου τον ζητούν. Σε μια επίσκεψή του στη Μαδαγασκάρη το 1999 σε μια φυλακή δυόμισι χιλιάδων κρατουμένων, στους οποίους οργάνωσε γεύμα και μοίρασε δέματα, ο π. Γερβάσιος συγκλονίστηκε όταν κατάλαβε ότι οι άνθρωποι δεν είχαν φάει κρέας για είκοσι χρόνια. Ταξίδεψε μέχρι τη Ρωσία για να βρεθεί στην κεντρική φυλακή της Μόσχας με τη θερμοκρασία στους -32 βαθμούς και να μοιράσει δέματα στους κρατουμένους, τα οποία συσκευάστηκαν στη ρωσική πρωτεύουσα. Ηταν μεγάλη η χαρά του για την πρώτη αποφυλάκιση που πέτυχε η Διακονία στη Ρωσία ενός νέου είκοσι επτά ετών. Θυμάται σχεδόν μία-μία τις περιπτώσεις ξεχωριστά σαν να τον έχουν σημαδέψει. Η ικανοποίησή του είναι μεγάλη και για το γεγονός ότι συνέβαλε στο να αλλάξει η νοοτροπία του κόσμου για τους κρατουμένος. Με χαρά διαπιστώνει όλο και περισσότερες προσπάθειες ευαισθητοποίησης του κόσμου τοπικά από διάφορες μητροπόλεις της Ελλάδας, καλώντας τους πιστούς να δίδουν το «παρών» με επισκέψεις σε σωφρονιστικά ιδρύματα. «Θα είμαι ευτυχής, και τούτο το λέω στους κρατουμένους κάθε φυλακής, αν η καρδιά μου χτυπήσει τον τελευταίο της χτύπο στις επισκέψεις μου αυτές σε κάποια φυλακή»! 


Η περίπτωση Πάσσαρη


Αισθήματα συμπόνιας δεν παύει να τρέφει και για τον περιβόητο κακοποιό Κωνσταντίνο Πάσσαρη: «Ηξερα όσα γνωρίζανε και όλοι οι Ελληνες. Πολλά τα αδικήματά του, περίπτωση όμως να μην ανταποκριθώ στο κάλεσμά του δεν υπήρχε. Είναι και ο κρατούμενος αυτός ένα απολωλός πρόβατο, είπα. Την πρώτη φορά, η εξομολόγηση κράτησε μιάμιση ώρα. Εξω από το εξομολογητήριο, τέσσερις κουκουλοφόροι με προτεταμένα τα αυτόματά τους, μαζί τους και ο διευθυντής της φυλακής, μας περιφρουρούσαν. Είναι κατάδικος και η Δικαιοσύνη δίκαια τον καταδίκασε, δεν παύει όμως να είναι παιδί του Θεού. Και σε αυτά τα πεσμένα παιδιά του Θεού η Εκκλησία μας δίνει την ευκαιρία με τις επισκέψεις των κληρικών για μετάνοια, να εξομολογηθούν και να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων. Ας μην ξεχνάμε ότι και στην καρδιά τού πιο μεγάλου εγκληματία υπάρχει πάντα η σπίθα της ανθρωπιάς. Με εξορμήσεις που κάνουμε στις φυλακές αυτό πράττουμε: προσπαθούμε να ανάβουμε αυτές τις σπίθες των κρατουμένων συνανθρώπων μας».Θεάρεστο έργοΗ Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων και Φυγοποίνων συμπαραστέκεται όχι μόνο στους κρατουμένους αλλά και στις οικογένειές τους, δίνοντας σε κάποιες περιπτώσεις και υποτροφίες στα παιδιά τους για να σπουδάσουν. Για όσους επιθυμούν να συνδράμουν το έργο της Διακονίας Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων και Φυγοποίνων υπάρχει λογαριασμός στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Στοιχεία επικοινωνίας με την Αδελφότητα «Οσία Ξένη»: T.Θ. 10147, 54110 Θεσσαλονίκη, τηλ.:             23920-25866      , φαξ: 23920-25391, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:info@diakonia-filakon.gr.ΣΟΦΙΑ ΔΙΓΕΝΗ-ΚΟΛΙΟΤΑΣΗ

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&catid=1&artID=1457297

Αντώνιος Σιατίστης "ο Ασκητής της πόλης"

ΣΙΣΑΝΙΟΥ KAI ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ 
«Ο ασκητής της πόλης» που δεν ακολουθεί την… τεχνολογία.

Το κομμάτι αυτό είναι από την εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”: 

Τον χαρακτηρίζουν «ασκητή της πόλης». Μαγειρεύει μόνος του, καθαρίζει ο ίδιος το μητροπολιτικό σπίτι, δεν χρησιμοποιεί κινητό τηλέφωνο, ενώ σπάνια μιλά και στο σταθερό. Επισκέπτεται την Αθήνα για να συμμετάσχει στις Συνόδους χρησιμοποιώντας… το λεωφορείο του ΚΤΕΛ, κάνει περιοδείες στα «κουτσοχώρια» με τα πόδια και έχει ξεχάσει πώς είναι τα πλούσια αρχιερατικά άμφια. «Εγώ είμαι ένας καλόγερος», επιμένει ο ίδιος.

Ο 84χρονος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος ξεχωρίζει για τη λιτή και ταπεινή ζωή που κάνει. Μητροπολίτης από τις «Νέες Χώρες», τρέφει θαυμασμό για τον Οικουμενικό Πατριάρχη, «είναι άγιος άνθρωπος», λέει.

«Τι να το κάνει ένας καλόγερος το κινητό, αφήστε που βλάπτει κιόλας», απαντά με χαμόγελο στην παρατήρηση των «ΝΕΩΝ», ότι δεν ακολουθεί την τεχνολογία. «Εγώ είχα γέροντα τον Μητροπολίτη Κορινθίας, που πήγε μετά στην Αμερική. Αυτός μου είχε πει ότι ο επίσκοπος είναι καλόγερος και έτσι πρέπει να είναι». Όταν καλείται να σχολιάσει το ότι δεν συμβαίνει το ίδιο με άλλους μητροπολίτες, περιορίζεται να πει πως «πρέπει να έχουμε ακτημοσύνη, καρτερία και παρθενία, αυτές είναι οι αρετές του μοναχού».

«Άγιος άνθρωπος». Οι κάτοικοι της Σιάτιστας κάνουν λόγο για «άγιο άνθρωπο», που είναι κλειστός, δεν δίνει δικαιώματα και ζει όπως οι καλόγεροι. Μερικοί υποστηρίζουν ότι έχει περιορισμένη παρουσία στα κοινά, τονίζοντας πάντως ότι αποτελεί «στάση ζωής» για τον ίδιο. «Είναι κάτι παραπάνω από καλός. Δεν είναι διακοσμητικός, αρνείται τα λούσα και τις πολυτέλειες, ούτε αυτοκίνητο δεν έχει», είπε ο κ. Γιώργος Ράμος, που διατηρεί περίπτερο στη Σιάτιστα. «Τι σχέση μπορεί να έχει αυτός ο μητροπολίτης με τους άλλους, που έχουν καταθέσεις δισεκατομμυρίων», συμπληρώνει ο κ. Νίκος Τζάλας.

Ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης απαντά με χαμόγελο σε όλα. Όταν όμως καλείται να σχολιάσει τα σκάνδαλα που συνταράσσουν το τελευταίο διάστημα την Εκκλησία της Ελλάδος, παίρνει αποστάσεις. «Δεν θα κρίνω κανέναν, εγώ είμαι πιο αμαρτωλός απ’ όλους, δεν μπορώ να πω τίποτε. H Ιεραρχία αποφάσισε να γίνει κάθαρση», λέει και κλείνει το θέμα.

«Ευτυχώς έχουμε δωρεές». Όσο για τις περιουσίες των Μητροπόλεων, ο ίδιος αποκαλύπτει, χωρίς μάλιστα να ερωτηθεί, ότι τα ετήσια έσοδα από τους ναούς δεν υπερβαίνουν τις τέσσερις χιλιάδες ευρώ. «Ευτυχώς έχουμε και κάποιες δωρεές και φροντίζουμε τα παιδιά να σπουδάσουν· με πενταροδεκάρες και φραγκοδίφραγκα χτίσαμε μοναστήρια», λέει. H Μητρόπολη Σιατίστης πληρώνει το ενοίκιο δύο φοιτητών στη Θεσσαλονίκη, ενώ χορηγεί μηνιαίο βοήθημα 100 ευρώ σε φοιτητές που κατάγονται από την περιοχή.

Είναι πρόθυμος να ξεναγήσει στα διαμερίσματα της Μητρόπολης, ενώ παράλληλα ικανοποιεί όλα τα αιτήματα υπαλλήλων και μοναχών. H μοναχή Ειρήνη, από το μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου, που επισκέφθηκε τη Μητρόπολη για δουλειές του μοναστηριού, λέει: «Δεν τον βλέπετε, πόσο ταπεινός είναι; Ακόμη και τα ράσα του τα πλένει ο ίδιος, δεν αφήνει κανέναν να τον βοηθήσει».

«Είναι κατ’ ουσίαν ασκητής, ζει γι’ αυτό που τάχθηκε, που δεν είναι επάγγελμα αλλά λειτούργημα», υποστήριξε ο υπάλληλος της Μητρόπολης κ. Ζήσης Γούτας. Ο Μητροπολίτης ασχολείται και με τις δουλειές, εξυπηρετώντας τον κόσμο που έρχεται να τον συναντήσει. «Δεν αρνείται σε κανέναν να ασχοληθεί με το πρόβλημά του».

H μεγάλη αγάπη του είναι τα «κουτσοχώρια», όπως χαρακτηρίζει ο ίδιος τα ορεινά χωριά της περιφέρειάς του, αυτά των 20 και 30 κατοίκων. «Πήγαινα σε ένα χωριό με στρατιωτικό αυτοκίνητο και τα υπόλοιπα τα περπατούσα με τα πόδια». Αισθάνεται ακμαίος για να συνεχίσει τις περιοδείες του σε όλες τις ενορίες της Μητρόπολης, παρά τα χρόνια του. «Όταν ύστερα από χρόνια δεν θα μπορώ άλλο, θα αποσυρθώ στο μοναστήρι, εκεί είναι η ζωή μου», καταλήγει.»

[ΤΑ ΝΕΑ , 05/03/2005 ,