π. Βασίλειος Θερμός:Συνωμοσιολογία και αντισημιτισμός: ένα επείγον ποιμαντικό πρόβλημα

Μερίδα του ελληνικού λαού χαρακτηριζόταν ανέκαθεν από την τάση να ανακαλύπτει παντού ξένο δάκτυλο, απόρρητα παρασκήνια, συνωμοσίες εις βάρος της πατρίδας μας και της πίστης μας, με έντονη τη συμμετοχή των Εβραίων σε αυτά. Τα τελευταία 2 χρόνια, όμως, το κακό παράγινε.

Τα βρώμικα νερά της συνωμοσιολογίας και του αντισημιτισμού πάντοτε και παντού επικρατούν σε καιρούς ανασφάλειας και φόβου. Η ξαφνική και ισοπεδωτική οικονομική κρίση έχει ωθήσει πολλούς συμπολίτες μας να βεβαιωθούν ότι σκοτεινά κέντρα, εμπνεόμενα από τον σιωνισμό, απεργάζονται τον αφανισμό της Ελλάδας, τόσο τον πολιτισμικό όσο και τον οικονομικό. Κάποιοι που πρόσφατα ανακάλυψαν τις δυνατότητες του διαδικτύου έχουν πλέον τραπή σε αχαλίνωτα σενάρια τα οποία διαδίδουν ηλεκτρονικά: πάντα κάτι πονηρό βρίσκεται πίσω από τα γεγονότα, πάντα κάποιοι «ειδήμονες» θα διαφωτισουν τους «αφελείς» για τις σκοτεινές πλευρές ορισμένων δημόσιων προσώπων, πάντα τα διάφορα μέτρα λαμβάνονται με απώτερο σκοπό να πληγή η πίστη και η πατρίδα. Αρχής γενομένης από τη περιβόητη (και τελικά διαψευσθείσα) δήλωση του Κίσινγκερ εναντίον του ελληνισμού μέχρι την άποψη ότι τα ταχυδρομικά τέλη των εντύπων αυξήθηκαν ώστε να χτυπηθή ο εκκλησιαστικός λόγος! 

Κάθε κοινωνία διαθέτει τις παράνοιές της, κάθε λαός έχει τους συνωμοσιολόγους του. Αυτό που συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία, όμως, ξεπερνά κάθε φαντασία. Με αφορμή το σοκ των οικονομικών μέτρων έχουν απελευθερωθή πλήθος από φοβίες που φώλιαζαν στο φαντασιακό των Ελλήνων. Με κορυφαίο σύμπτωμα την παλιά καταστροφική πληγή του αντισημιτισμού, η οποία κάποτε αιματοκύλισε τον κόσμο.

Το πρόβλημα θα ήταν σοβαρό έτσι κι αλλιώς, γίνεται όμως τραγικό όταν βλέπουμε να το υποδαυλίζουν και εκκλησιαστικά πρόσωπα. Μερίδα κληρικών, όλων των βαθμών, καθώς και λαϊκών θεολόγων και άλλων πιστών, έχουν προσχωρήσει άνευ όρων σε αυτή την παράνοια. Έχουν υιοθετήσει άκριτα τα «Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών» αγνοώντας ότι αποτελούν χαλκευμένη προβοκάτσια εις βάρος των Εβραίων! Έχουν ασπαστή τη θεωρία ότι για όλα τα δεινά του ελληνισμού φταίνε οι Εβραίοι! (Το επικαλέστηκε και ο Χίτλερ για να κάνει τον λαό συνεργούς του). Έχουν αγκαλιάσει κάθε αλλοπρόσαλλη ή ανεύθυνη αντικαθεστωτική κίνηση, δηλαδή λένε αντανακλαστικά «όχι» σε ό,τι προέρχεται από φορείς της εξουσίας, νομίζοντας ότι ενσαρκώνουν ένα νέο αντιστασιακό φρόνημα. Δεν προκαλούν έκπληξη όλα αυτά αν σκεφθούμε πως υπήρξαν κληρικοί που προ ετών διατύπωσαν δημόσια την κατηγορία ότι όσοι προωθούν τη λειτουργική ανανέωση υπηρετούν τα σχέδια της «Νέας Εποχής»! Η είσοδος και κληρικών στην παράνοια συνιστά πραγματικότητα λίαν ανησυχητική για την Εκκλησία και για τον τόπο.

Ουδείς είναι τόσο αφελής ώστε να αγνοεί πως η πολιτική διαθέτει νοσηρά παρασκήνια και πως οι εξουσίες του αιώνος τούτου είναι πάντοτε βουτηγμένες στα συμφέροντα. Ουδείς επαρκώς ενημερωμένος πολίτης παραγνωρίζει τις ενίοτε σατανικές μεθοδεύσεις του καπιταλιστικού συστήματος. (Ο Παπαδιαμάντης ονόμαζε «διαρκή αντίχριστον» την πλουτοκρατία). Εδώ, όμως, πρόκειται για κάτι άλλο. Αυτό που ενοχλεί εδώ είναι η νοοτροπία εκείνων των χριστιανών (παρόμοια με της Αριστεράς) η οποία ωθεί κάποιους να γίνονται εκούσια περιθωριακοί, στο να διαλέγουν να στέκονται πάντα στο «αντί», για να μπορούν να βρίζουν ατεκμηρίωτα. Ενοχλεί η συλλήβδην στοχοποίηση ενός βασανισμένου λαού όπως ο εβραϊκός, τον οποίο ταυτίζουν με εγκλήματα της ηγεσίας του και των λίγων σιωνιστών. Ενοχλεί η μεγαλομανής αντίληψη πως η Ελλάδα αποτελεί κέντρο του κόσμου και άλλη δουλειά δεν έχουν οι ισχυροί παρά να βυσσοδομούν εις βάρος της.

Δεν είναι τυχαίο πως περισσότερο ευάλωτα στις προβληματικές αυτές στάσεις είναι άτομα τα οποία διαβάζουν λίγο, σκέφτονται υπεραπλουστευτικά, συνηθίζουν να ενημερώνονται αποκλειστικά ή κυρίως από το διαδίκτυο. Στην επαρχία και στα λαϊκά στρώματα των μεγαλουπόλεων φαίνεται πως η συνωμοσιολογία και ο αντισημιτισμός ανθούν περισσότερο.

Αυτές οι διαπιστώσεις έχουν κοινωνιολογικό και ψυχολογικό ενδιαφέρον, διότι δείχνουν πως υπάρχουν κοινωνικές ομάδες οι οποίες αποτελούν ευκολώτερο στόχο χειραγώγησης: απλά, όπως αυτή ελάμβανε χώρα από τους πολιτικούς στο παρελθόν, τώρα την επιχειρούν οι δήθεν «ειδήμονες» καθώς και πρόσωπα κύρους, όπως κληρικοί. Στην πραγματικότητα πρόκειται δηλαδή για μάζες, που δεν διαμορφώνουν προσωπική γνώμη αλλά άγονται και φέρονται από εκείνους που ξέρουν πώς να τις ξεσηκώνουν.

Τα προβλήματα με τις στάσεις που περιέγραψα είναι δύο. Από τη μια, αποπροσανατολίζεται ο πολίτης από την κύρια ευθύνη του, την μετάνοιά του δηλαδή για όσα δεινά και ο ίδιος, με την πονηριά ή με τη ολιγωρία του, επεσώρευσε στον δημόσιο βίο και στην οικονομία. Αποθαρρύνεται από την εσωτερική αλλαγή του για την οποία πρέπει να εργασθή ώστε να επικρατήσει κάποτε επιτέλους και στον τόπο αυτό η ευνομία αντί για τις διαπλοκές συμφερόντων. Με άλλα λόγια, η συνωμοσιολογία και ο αντισημιτισμός είναι κατ’ ουσίαν λαϊκιστικά μεγέθη, διότι χαϊδεύουν τον Έλληνα ψιθυρίζοντάς του πόσο σπουδαίος και αθώος είναι, ένα θύμα των κακών της εκάστοτε εποχής.

Το άλλο πρόβλημα είναι πνευματικό. Τα μεγέθη αυτά νοθεύουν την ίδια την ουσία του χριστιανικού μηνύματος. Αντί ο πολίτης να θέτει σε προτεραιότητα την ιδιότητα του πιστού και να αγωνίζεται να αποτελέσει «ζύμη» και «άλας» μέσα στην εποχή στην οποία εκλήθη από τον Θεό, εθίζεται στο αίσθημα του αδικημένου, του σπουδαίου, του εγωκεντρικού, του χολωμένου, του μισούντος, και εν τέλει του συκοφάντη. Αντί να θεραπεύονται, δηλαδή, διεγείρονται τα χαμηλά ένστικτα και πάθη του «φυσικού» ανθρώπου και ματαιώνεται η πνευματική ανάκαμψη του.

Απέναντι στην κατάσταση αυτή, και πριν γιγαντωθή περαιτέρω (αφού αγνοούμε για πόσο καιρό ακόμη η πατρίδα μας θα δοκιμάζεται από την οικονομική κρίση), φρονώ πως η ποιμαίνουσα Εκκλησία οφείλει να ενεργήσει άμεσα και κατάλληλα. Υπάρχει ένα επείγον ποιμαντικό πρόβλημα το οποίο οφείλουμε να μην υποτιμήσουμε καθόλου και ενώπιον του οποίου θα πρότεινα τις εξής δράσεις:

-Να καταδείξουμε στους πιστούς ότι αμαρτάνει ενώπιον του Θεού όποιος υιοθετεί στάσεις απορριπτικές ή προσβλητικές για κάποιο έθνος. Το έθνος μας είναι ένα από όλα, με τις αρετές του και με τα ελαττώματά του. Ευλογήθηκε μεν από τον Θεό πλουσιοπάροχα αλλά σαν τον αρχαίο Ισραήλ: όχι για καύχηση αλλά για να μεταδώσει τις δωρεές. Τελικά, είτε μας αρέσει είτε όχι, η σύγχρονη πραγματικότητα το αποδεικνύει μέχρι τώρα ανίκανο και ανάξιο των ευεργεσιών αυτών.

-Να επισημάνουμε πως η καχυποψία, η εμπάθεια, καθώς και η εύκολη αποδοχή και διάδοση αναπόδεικτων κατηγοριών, συνιστούν πνευματικό πρόβλημα, πιθανόν και κώλυμα Θείας Κοινωνίας.

-Να τονίσουμε πως με τη συνωμοσιολογία και τον αντισημιτισμό προσφέρουμε χείριστες υπηρεσίες στην πατρίδα μας: διατηρούμε για τους εαυτούς μας μεγαλειώδη εικόνα η οποία έρχεται σε γελοία αντίθεση με την τωρινή μας κατάντια, ακυρώνουμε τη όποια προσπάθεια ανασύνταξης και αλλαγής νοοτροπίας, εκκολάπτουμε το «αυγό του φιδιού» το οποίο κανείς δεν γνωρίζει τι μορφή θα λάβει στο μέλλον, και εν τέλει στοχοποιούμε την χώρα μας στην Ευρώπη ως μια κοινωνία ιδιόρρυθμη και άνομη που ζη με φαντασιώσεις και φέρνει στην εξουσία ακροδεξιούς.

-Να διδάξουμε ότι γινόμαστε άξιοι διάδοχοι των σπουδαίων προγόνων μας, όχι με εθνικιστικές και αδιέξοδες κορώνες, αλλά με συστηματική και μεθοδική εργασία ηθικής αναδιοργάνωσης και κοινωνικής ανασύνταξης.

-Να καταστήσουμε σαφές ότι σωστός πολίτης είναι ο υπεύθυνος πολίτης. Εκείνος δηλαδή που δεν επωφελείται ο ίδιος από την φαυλοκρατία και αναξιοκρατία, έτσι ώστε να έχει το ηθικό σθένος της διαμαρτυρίας και της καταγγελίας. Και φυσικά διατηρεί ακέραιη την ευθυκρισία του ως προς τους πολιτικούς αλλά με τρόπο νηφάλιο και ακριβοδίκαιο.

Καθώς οδεύουμε προς ριζικές αλλαγές του ελληνικού κομματικού χάρτη, πιθανόν και της κοινωνίας ως συνόλου, είναι καιρός νομίζω να συμβάλουμε ως Εκκλησία στη διαμόρφωση ενός Έλληνα ωριμότερου πολιτικά και κοινωνικά. Δυστυχώς, όπως η δεκαετία του 1980 (με τις αμέτρητες κοινοτικές επιδοτήσεις που διοχετεύθηκαν στην κατανάλωση και όχι στην ανάπτυξη) υπήρξε η μεγάλη χαμένη ευκαιρία για τη χώρα, έτσι και οι δεκαετίες του 1990 (με το «Μακεδονικό») και του 2000 (με τις ταυτότητες) υπήρξαν χαμένες ευκαιρίες για την Εκκλησία. Προωθήθηκε η εσωτερική «κατανάλωση» και όχι η γνήσια εκκλησιαστική ανάπτυξη και αναδιοργάνωση.

Ας μην συνεχιστή το κακό.

Πηγή: Amen.gr

Οι προοπτικές του θρησκευτικού μαθήματος σήμερα

Η εποχή μας, μία εποχή εξελίξεων και αναζητήσεων, καθιστά περισσότερο αναγκαίο από ποτέ το θρησκευτικό εγγραμματισμό. Το ερώτημα βέβαια είναι ποια θα είναι τα χαρακτηριστικά του και με ποιους τρόπους θα γίνει προσιτός στους νέους ανθρώπους και αυριανούς πολίτες.

M' αφορμή, λοιπόν, αυτόν τον προβληματισμό, ο οποίος αποτελεί και επίκαιρο θέμα συζήτησης στον εκπαιδευτικό και κοινωνικό χώρο,  το 14ο Γυμνάσιο Λάρισας, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Βραδιές Θεολογίας» διοργανώνει εκδήλωση - συζήτηση την Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 7 το απόγευμα με θέμα:«Ανίχνευση κυοφορίας ή λόγος περί εκθεμάτων μουσείου; Οι προοπτικές του θρησκευτικού μαθήματος σήμερα», η οποία θα πραγματοποιηθεί στο φιλόξενο χώρο του βιβλιοπωλείου “ΠΑΙΔΕΙΑ” (Μεγ. Αλεξάνδρου 6, Λάρισα), όπου τα τελευταία  χρόνια  πραγματοποιούνται με μεγάλη επιτυχία οι “Βραδιές Θεολογίας”.

* Κεντρικός εισηγητής θα είναι ο  Δρ. Χρυσόστομος Σταμούλης, Καθηγητής και Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ. Επίσης,  ο Δρ. Νικόλαος Παύλου, Διευθυντής του 14ου Γυμνασίου Λάρισας θα μιλήσει για τα νέα προγράμματα σπουδών του θρησκευτικού μαθήματος στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, ενώ οι θεολόγοι εκπαιδευτικοί Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος, Μ.Τh, και υπ. Δρ.και Νέλλη Πανάγου, Μ.Th., θα αναφερθούν στο διδακτικό πλαίσιο που διαμορφώνεται για την θρησκευτική αγωγή στα ωρολόγια προγράμματα του “Νέου Σχολείου”, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα εξαγγελίες του υπ. Παιδείας. 

Γιώργος Κουτσοδιάκος:Πώς να νικήσω αυτόν τον άγριο καιρό...

Αισθάνομαι μόνος, αλλά τη νύχτα

νοιώθω ένα φοβερό συνωστισμό νεκρών

που θέλουν να εκφρασθούν.

Όμως ο λόγος μου είναι αδύνατος

και ξεψυχισμένος.

(μ. Κοσμάς)

Ταξιδεύοντας με τις συγκοινωνίες μέσα στο λεκανοπέδιο, από τη μία πλευρά της ανατολής μέχρι και την άλλη πλευρά του βορρά. Στάση του λεωφορείου και η αφεντιά μου είναι απορροφημένη σε θεολογικής ακροάσεως ραδιοφωνική εκπομπή καλού φίλου ενώ παράλληλα διαβάζει και βιβλίο, ανάλογου ενδιαφέροντος.

Εισβάλει ξαφνικά φουριόζος ένας νέος άνθρωπος και κάθεται σφήνα δίπλα μου. Μου πιάνει αμέσως την κουβέντα.

Συγνώμη φίλε μου, λέει, αλλά είμαι άνεργος, άστεγος και να, πήρα αυτά εδώ τα γλυκά (σιροπιαστά) για να συνέλθω λιγάκι...

Θέλεις και εσύ λίγο;

Να, πάρε αυτό εδώ το κουτάλι και δοκίμασε...

Το κουτάλι αχρησιμοποίητο και το κουτί με τα σιροπιαστά γλυκά μόλις το είχε ανοίξει μπροστά μου.

Βγάζω τα ακουστικά και παρατάω το βιβλίο που διάβαζα.

Μίλαγε τόσο γρήγορα... προσπαθούσα να τον παρακολουθήσω.

Δυο γυναίκες νέες, βορείων προαστίων, κρυφογελούσαν μέσα στο λεωφορείο με την κατάντια του.

Ήταν σχεδόν φανερό ότι ήταν πρεζάκι και ότι ήθελε τα γλυκά για να ξενερώσει...

Με μια απίστευτη ταχύτητα διηγιόταν περιστατικά από την πρόσφατη ζωή του καθώς γευόταν τα φρέσκα του γλυκά , ενώ παράλληλα κράταγε μπροστά μου και το κουτί με τα γλυκά, μήπως και αλλάξω γνώμη ή πεινάσω και θελήσω να δοκιμάσω.

Ήμουν χορτάτος...

Κάποτε (μου είπε) δούλευα σκληρά και πάρα πολλές ώρες τη μέρα. Έβγαζα ένα πολύ καλό μεροκάματο και να έβλεπες πόσο γρήγορος ήμουν στη δουλειά μου...

Τότε ήμουν και πιο παχύς.

Μην με βλέπεις έτσι, μου λέει, είμαι μεγάλος, γύρω στα 32.

Κι όμως φαινόταν μικρότερος.

Λευκό δέρμα, λεπτός, μαλλί καστανό με κοτσίδα, μαύρο σκούφο, τζίν παντελόνι, μαύρα μποτάκια.

Πλησίαζα στον προορισμό μου....

Ξαφνικά άρχισε να μου διηγείται, πως είχε ένα ατύχημα, μια μετωπική σύγκρουση με κάποιο αυτοκίνητο και πως έχασε κάποια δόντια του (τραπεζίτες), τα οποία και δεν μπορούσε να αντικαταστήσει.

Άρχισε να κλαίει σαν μωρό παιδί και να μου λέει πώς ο πατέρας του έπαθε έμφραγμα όταν αυτός είχε την μετωπική σύγκρουση με το αυτοκίνητο.

Ίσως και να είχε νοσηλευτεί μετά το ατύχημα.... όμως δεν του το ανέφερε.

Συνέχιζε κλαίγοντας να μου λέει ότι κάποτε ζούσαν όμορφα και καλά, μέχρι που πήγανε στα βόρεια προάστια και ισχυριζόταν ότι εκεί καταστραφήκανε!

Του έλεγα εγώ του πατέρα μου πως δεν έπρεπε να έρθουμε εδώ... Καθώς εγώ πατούσα το κουμπί της στάσης. Είχα φτάσει, έπρεπε να κατεβώ.

Παίχτηκαν και κάποια άλλα στο μεταξύ, για τα οποία όμως συμφέρει καλύτερα το να μην τα θυμάσαι καν από το να κάθεσαι και να γράφεις για αυτά.

Τον αποχαιρέτησα λοιπόν καθώς κατέβαινα από το λεωφορείο και τον άφηνα μέσα στους λυγμούς του.

Περπατούσα σε αυτές τις ήσυχες, καταπράσινες συνοικίες των βορείων προαστίων και δεν μπορούσα να μαζέψω του νου από την καρδιά μου.

Αναρωτιόμουν τι να ήταν αυτό το ελάχιστο που έκαψε τόσο πολύ την καρδιά μου. Αυτό το πρεζάκι, είχε ανοίξει τη δική του καρδιά μπας και συναντήσει την δική μου.

Δεν γνωρίζω σε ποια βιολογική διάθεση βρισκόταν ο οργανισμός του εκείνη τη στιγμή και σίγουρα δεν ήταν αυτό που με απασχολούσε.

Όση ώρα μου μιλούσε, έγερνε λίγο και το κεφάλι του, χωρίς να με πιέζει όμως, προς τον ώμο μου, σαν να ήθελε να το ξεκουράσει.

Έμοιαζε σαν να εξομολογιόταν με λυγμούς κάτω από ένα αόρατο πετραχήλι, καθώς άφηνε την αφεντιά μου εν μέσω φλογερών αποριών.

Μπορεί ένας άνθρωπος να προτιμήσει το πάθος του από το να πεθάνει της πείνας; Ή μπορεί να μοιραστεί και τα δυο αν χρειαστεί; Το πρώτο ως εξομολόγηση το δεύτερο ως ανθρωπιά;

Το δικό του πάθος είχε ανάγκη από κάποιο γλυκό εκείνη τη δεδομένη στιγμή, και όμως, είχε την αρχοντιά να περιμένει για να προσφέρει την πρώτη μπουκιά σε μένα.

Δεν είχα τίποτα να του προσφέρω. Η μόνη ελάχιστη «προσφορά» μου ήταν να τον ακούσω, ενθυμούμενος και κάτι ακόμα εις βάρος μου. Ότι όταν ο Ντοστογιέφσκι συναντούσε τους διάφορους παρίες στα φτωχικά σοκάκια της Ρωσίας και δεν είχε να τους προσφέρει τίποτα άλλο (εφόσον τους τα είχε μοιράσει όλα), έσκυβε απλά και τους φιλούσε το χέρι. Ενώ αυτοί, με δέος του έλεγαν, πως, κανένας άλλος δεν τους το έχει ξανακάνει αυτό μέχρι τώρα στη ζωή τους!

Συνέχισα το δρόμο μου, ευχόμενος ότι, μια τέτοια εξομολογητική καρδιά δεν μπορεί να μην συναντηθεί κάποια στιγμή με Αυτόν που κράταγε αυτό το αόρατο πετραχήλι όλη αυτή την ώρα.

Γιατί, είναι ορισμένες φορές, που το μετάνιωμα υπάρχει ακόμα και πριν από τη συνάντηση μαζί Του.

Κάποτε, κάποιος άσωτος συναντήθηκε με Αυτόν πριν ακόμα να συναντηθεί μαζί Του. Μόλις σκέφτηκε και δήλωσε μέσα στην καρδιά του αυτό το ηρωικό «θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου...»1 ήταν ήδη απελευθερωμένος.

Οι φλεγόμενες απορίες μένουν όμως. Όπως για το ποιός τελικά είναι ο άσωτος της ιστορίας. Το «εξομολογημένο» πρεζάκι; Οι κυρίες των βορείων προαστίων; Η αφεντιά μου; Όλοι μας μαζί; Κανένας; Δεν ξέρω, αλλά πιστεύω ότι το 32χρονο πρεζάκι έφυγε απελευθερωμένο εκείνο το απόγευμα για το σπίτι του πατέρα του.

Και εγώ, σαν άλλος μούτσος, σαν νεωκόρος συνεχίζω να μηρυκάζω την βρωμιά του κόσμου, αλλά και να σωπαίνω. Ποιός άραγε θα με πιστέψει; 2

1 . Λουκάς 15:18

2 . Δαυίδ Μπάκας, «ο αλλοδαπός χρόνος της σιωπής», Αθήνα 1999.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ:Κανείς όμως και ποτέ δεν έκαμψε τον αυτοσεβασμό μου και την πίστη μου στο Θεό

Aνήκω στην αντίπερα όχθη,στην πλευρά των ανθρώπων που τους είπαν λόγια που δεν έπρεπε να ειπωθούν,που τους έκαναν να πονέσουν και που κάποιοι προσπάθησαν να τους διαβάλουν. Κανείς όμως και ποτέ δεν έκαμψε τον αυτοσεβασμό μου και την πίστη μου στο Θεό.Δοκιμάστηκα,έπεσα,σηκώθηκα και πάλι από την αρχή.Θυμάμαι πράγματα και καταστάσεις από το παρελθόν σαν αμυδρές κουκίδες στο χρόνο πλέον.Και δεν τους κρατώ κακία,άφησαν μόνο μια πίκρα να πορεύομαι,αλλά και μια ζωή να ζήσω..

Δημήτρης Καραμπερόπουλος: Για το βιβλίο "Χριστιανοί και πολιτική δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας"

π. Λίβυος:Περί θλίψεως...

Ένα πράγμα που μπορεί να βοηθήσει τον "καταθλιπτικό"(αναφορά σε ήπιες μορφές θλίψεως) είναι και η εργασία, το ενδιαφέρον για τη ζωή. Ο κήπος, τα φυτά, τα λουλούδια, τα δέντρα, η εξοχή, ο περίπατος στην ύπαιθρο, η πορεία, όλ’ αυτά βγάζουν τον άνθρωπο απ’ την αδράνεια και του δημιουργούν άλλα ενδιαφέροντα. Επιδρούν σαν φάρμακα. Η ασχολία με την τέχνη, τη μουσική κ.λπ. κάνει πολύ καλό. Σ’ εκείνο, όμως, που δίδω τη μεγαλύτερη σημασία είναι το ενδιαφέρον για την Εκκλησία, για τη μελέτη της Αγίας Γραφής, για τις ακολουθίες. Μελετώντας τα λόγια του Θεού, θεραπεύεται κανείς χωρίς να το καταλάβει.(Γέροντας Πορφύριος) 

Σχόλιο: Αυτό το κειμενάκι θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται σε εγχειρίδιο Υπαρξιακής Ψυχοθεραπείας. Ήταν μεγάλος ο Γέροντας αλλά κι αυτόν όπως τόσους αλλους λίγοι, ελάχιστοι τον κατάλαβαν, οι πολλοί τον παρερμήνευσαν. 

Διαβάζω τα κείμενα του, από την καταπληχτική έκδοση της Μονής Χρυσοπηγής "Βίος και Λόγοι" που διατήρησαν ακέραια και αυτούσια τα λογια του Γέροντος και έπειτα ακούω ομιλίες ή διαβάζω άρθρα πάνω στην διδασκαλία του και απογοητεύομαι. Υπάρχει τεράστια απόσταση απο το πνεύμα του Γέροντος. 

Πραγματικά ελάχιστοι έχουν κατανοήσει το πνεύμα του Γέροντος Πορφυρίου. Γι ακόμη μια φορά αισθάνθηκα ότι διαβάζουμε με τα δικά μας μάτια, αυτά που θέλουμε και κατανοούμε εκείνα που αντέχουμε ή συμφέρουν το εγωτικό οικοδόμημα μας. Άλλωστε ειναι τέτοιες οι άμυνες του ψυχισμού μας που αποφεύγει και ξεχνάει εκείνα που τον οδηγούν στην συνάντηση του βαθύτερου εαυτού, της βαθύτερης αλήθειας. 

Ας μην ξεχνάμε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός, ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου είναι η συνάντηση με τον εαυτό του. Κάνει τα πάντα για να μην συναντηθούν.
http://plibyos.blogspot.com/2011/11/blog-post_29.html

Σοφίας Χατζή "Μουτότο 2, περιπέτεια στη σαβάνα"

κυκλοφορεί το νέο βιβλίο της Σοφίας Χατζή "Μουτότο 2, περιπέτεια στη σαβάνα", με DVD, εκδ. Άθως/παιδικά, σελ. 202 (κεντρ. διάθεση εκδ. Σταμούλης, 210 5238305).

                                                   

Το πρώτο βιβλίο της Σοφίας Χατζή με ήρωα τον Μουτότο και τίτλο Μια μικρή αφρικάνικη ιστορία  αγαπήθηκε ιδιαίτερα  από μικρούς και μεγάλους. Οι εκδόσεις Σταμούλη παρουσιάζουν τώρα στη σειρά ΑΘΩΣ/ΠΑΙΔΙΚΑ το δεύτερο βιβλίο με τον ίδιο ήρωα και την αγαπημένη  παρεούλα του. Το νέο βιβλίο συνοδεύεται από έναν ψηφιακό δίσκο με στιγμιότυπα από τη ζωή στην Αφρική.

Ο Μουτότο, από τη φτωχική καλύβα του χωριού του, την ορφάνια και την πείνα, βρέθηκε στην ιεραποστολή, όπου αφού έζησε συγκλονιστικές εμπειρίες αποφάσισε να γίνει χριστιανός.

 Στο δεύτερο βιβλίο,  μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς  ο Mουτότο με τους συμμαθητές του θα ξεκινήσουν για μια περιπέτεια  στη σαβάνα. Θα βρεθούν ανάμεσα σε ψηλά χορτάρια και τεράστια δένδρα με σκαμένους κορμούς που κρύβουν ένα σωρό μυστικά. Καινούργιοι επισκέπτες από το ζωϊκό βασίλειο θα βρεθούν στο δρόμο τους. Όμως το ταξίδι κρύβει και άλλους μεγαλύτερους κινδύνους. Θα μπορέσουν οι μικροί φίλοι  να ελευθερωθούν από το στρατόπεδο όπου πιάνονται αιχμάλωτοι; Θα γλιτώσουν από τον άγριο ιπποπόταμο; Θα καταφέρουν να επιστρέψουν όλοι;

Στο νέο αυτό βιβλίο τα παιδιά αντιμετωπίζοντας  περιπέτειες και δυσκολίες, μαθαίνουν τη δύναμη της φιλίας,  την αξία της θυσίας και ζουν μαζί κάθε μέρα την εμπειρία της πίστης.

Το βιβλίο έχει εικονογραφήσει με πολύ χαριτωμένο τρόπο η έμπειρη εικονογράφος  Τέτη Σώλου.  Πρωτότυπη και ταιριαστή με το αφρικάνικο κλίμα και η επιλογή των χρωμάτων της έκδοσης.

Γιώργος Κ. :Ο Ντόρος του περισσεύματος

Είμαι έτοιμος να συμβάλω...

στην ανακούφιση του κόσμου.

(δήλωση ελλαδικού επισκόπου του 2011)

Όταν δίνω φαγητό στους φτωχούς,

με αποκαλούν άγιο.

Όταν ρωτάω γιατί είναι φτωχοί,

με αποκαλούν κομμουνιστή.

(δήλωση ένος άλλου μη σύγχρονου επισκόπου)

Ψάχνει να βρει κανείς στις μέρες μας, αυτή τη λεπτή γραμμή που διαφοροποιεί το κοσμικό από το εκκλησιαστικό φρόνημα στο γεγονός της φιλανθρωπίας, της ελεημοσύνης και της αλληλεγγύης. Με έκπληξη ανακαλύπτει ότι πιθανόν να μην υπάρχει και μεγάλη διαφορά, όσον αφορά τουλάχιστον στα θεσμικά πλαίσια αυτών των δυο φρονημάτων για τις παραπάνω προοπτικές και πρακτικές.

Θέτοντάς το λίγο διαφορετικά. Υπάρχει διαφορά μεταξύ θεσμικών πιστών και θεσμικών απίστων, όταν ακόμη κι οι μεγαλοκαρχαρίες του εμπορίου και των επιχειρήσεων ή όταν ακόμη και οι δολοφόνοι μπορούν να δείξουν, σε άλλες περιστάσεις και στιγμές, με επίγνωση ή όχι της υποκρισίας τους, καλοσύνη και έλεος και να χτίσουν ορφανοτροφεία, σχολεία και νοσοκομεία; 1

Μας προβληματίζουν οι διαφορές ή ψάχνουμε μόνο τις ομοιότητες για να συντηρούμε ο καθένας στατιστικά τον χώρο του;

Όπως και να χει , στη βιβλική θεολογία τα κριτήρια υπήρχαν και δεν φαίνονται να είναι αποκλειστικά θεσμικά. Ήταν κριτήρια εκκλησιαστικά, δηλαδή μιας κοινότητας πιστών, τα οποία ενώ αρχικά επηρέασαν τους θεσμούς μιας ολόκληρης αυτοκρατορίας, έφτασαν σήμερα στο σημείο να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, τα κριτήρια της αυτοκρατορίας να επηρεάζουν τα εκκλησιαστικά θεσμικά πρόσωπα.

Το βιβλικό κριτήριο πορευόταν και πορεύεται ανάμεσα στην αναγνώριση της δίλεπτης και αυτοπροαίρετης προσφοράς από το υστέρημα της άγνωστης φτωχής χήρας καθώς και σε αυτή τη προτροπή του Χριστού προς τον πλούσιο ότι ένα μόνο του λείπει, να πάει να τα πουλήσει όλα, να δώσει τα χρήματα στους φτωχούς και να συμπορευτεί μαζί Του σταυρικά.

Αυτό το κριτήριο δεν άλλαξε για την εκκλησία. Άλλαξαν όμως οι νοοτροπίες των θεσμικών πιστών. Και είναι η νοοτροπία σήμερα που ασκεί πίεση και κρίση σε αυτά τα κριτήρια. Δεν υπήρχε ποτέ ανάλογος ντόρος για την εκκλησιαστική ελεημοσύνη. Μήπως λοιπόν μας έχει ξεφύγει αυτό το βέβαιο κριτήριο που έλεγε «...εσύ αντίθετα (με αυτούς που κάνουν ντόρο), όταν δίνεις ελεημοσύνη, ας μην ξέρει ούτε το αριστερό σου χέρι τι κάνει το δεξί σου, για να’ ναι αληθινά κρυφή η ελεημοσύνη σου»; 2

Πώς να βγουν, αυτές οι (θα έλεγα ηρωικές) κυρίες των φιλόπτωχων να ζητήσουν ελεημοσύνη, όταν σ’ αυτούς όπου θα χτυπήσουν την πόρτα πρόκειται να είναι και οι πρώτοι που θα είναι οι αναγκεμένοι;

Και τι θα γίνει στη τελική, αν τα φιλόπτωχά μας από δω και στο εξής δεν καταφέρνουν να ξαναπιάσουν τους δυσβάστακτους ενοριακούς στόχους τους (ακόμα και αν είχε την καλοσύνη να μην τους ανεβάσει για φέτος η ιερά αρχή!) ;

Ανησυχούμε μήπως δεν γίνει η ελεημοσύνη μας ντόρος ή το γεγονός ότι αν εμείς είχαμε την ίδια ανάγκη για ελεημοσύνη θα ξεστρατίζαμε σχετικά εύκολα από τον ντόρο του Ναζωραίου; 3

Δεν έχουμε καταλάβει ότι όσο μεγαλύτερο φιλάνθρωπο ντόρο και να κάνουμε, ο Κύριος μας τελικά θα συνεχίζει να επαινεί το δίλεπτο της άγνωστης φτωχής χήρας και θα μας προτρέπει να πουλήσουμε όλες τις περιουσίες μας (και όχι όπως αρέσκονται με υπεκφυγές να καταφεύγουν ορισμένοι θεσμικοί πιστοί για το ξεπούλημα των λειτουργικών μας σκευών, τα οποία και αυτά είναι λειτουργικές προσφορές κάποιων άλλων φτωχών!) για χάρη αυτών των φτωχών όπου σε λίγο θα είναι ένας κόσμος ολάκερος;

1. Ζήσης Σαρίκας, «Μακριά απ’ τον κόσμο», σελ. 127 «ο ντόρος», εκδ. Πανοπτικόν.
2. Ματθαίος 6:3-4
3. Ζήσης Σαρίκας, «Μακριά απ’ τον κόσμο», σελ. 128 «ο ντόρος», εκδ. Πανοπτικόν.

Γιώργος Κ.

http://kafsokaliva.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html

Ενας άγγελος για τους "γιους του Ασώτου"

Το προσωπικό του σύνθημα είναι «η ζωή μας είναι σύντομη. Ας βιασθούμε να κάνουμε το καλό στον κόσμο». Και η προσευχή του, «Κύριε, μάθε μας να αγαπήσουμε αυτούς που δεν αγαπήθηκαν. Κάνε μας να υποφέρουμε με τον πόνο των άλλων. Μην επιτρέψεις πια να ευτυχούμε μόνοι μας… Δώσε μας την αγωνία της παγκόσμιας δυστυχίας και φύλαξέ μας από τη λησμονιά των άλλων».


     Είναι γνωστός σε όλον τον κόσμο για τη φιλευσπλαχνία του. Με οδηγό τον λόγο του Θεού, θέλει πάντα να κάνει το καλό. Εχει συμβάλει ταπεινά τα τελευταία τριάντα τέσσερα χρόνια στην αποφυλάκιση δεκατεσσάρων χιλιάδων απόρων φυλακισμένων στην Ελλάδα και σε ογδόντα χώρες των πέντε ηπείρων, συγκεντρώνοντας περίπου έξι εκατομμύρια ευρώ για την εξαγορά των ποινών τους. Ο λόγος, για τον 80χρονο αρχιμανδρίτη Γερβάσιο, κατά κόσμον Γεώργιο Ραπτόπουλο.Ο ίδιος δηλώνει παντού ότι νιώθει πληρότητα και ευτυχία, την οποία μπορεί να μη γνωρίζουν άνθρωποι που ζουν μέσα στη δόξα, στα πλούτη και στις κάθε λογής κοσμικές ανέσεις. Ο πατέρας Γερβάσιος είναι ο ιδρυτής της Αδελφότητας «Οσία Ξένη», Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων και Φυγοποίνων, που έχει την έδρα της την Περαία Θεσσαλονίκης. Γεννήθηκε στον Αιμιλιανό Γρεβενών το 1931. Είναι ένα από τα πέντε παιδιά μιας φτωχής οικογένειας. «Για ψωμί τρώγαμε βελανίδια, αλλά, δόξα τω Θεώ, επιβιώσαμε» λέει, όταν θυμάται τα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Ο π. Γερβάσιος είναι από το 1959 διορισμένος τακτικός ιεροκήρυκας στις ακριτικές μητροπόλεις. Στις Σέρρες μελετά και ξαναμελετά τον λόγο του Θεού: «Οταν διαβάζω το Ευαγγέλιο, προσπαθώ να δω τι μπορώ να κάνω εγώ προσωπικά, ώστε να φτάσουν στον κόσμο τα μηνύματά του». Ωσπου μια ημέρα ένα από αυτά τρυπώνει στο μυαλό του: «Το “εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με” πάντα με προβλημάτιζε. Και ο Κύριος, τον Μάρτιο του 1978 μου άνοιξε μια νέα κηρυκτική πορεία, μια πρόσθετη διακονία στην ήδη υπάρχουσα διακονία μου: πορεία στην περιθωριοποιημένη και συστηματικά αποίμαντη κοινωνία των κρατουμένων» αναφέρει ο π. Γερβάσιος. Και η ιδέα πήρε σάρκα και οστά. «Η πρώτη επίσκεψη έγινε την Κυριακή της Απόκρεω τον Μάρτιο του 1978. Δεκαπέντε τουριστικά λεωφορεία με εφτακόσιους πενήντα Σερραίους επισκεφθήκαμε τους κρατουμένους της Αγροτικής Φυλακής Κασσάνδρας, τους “'ελαχίστους αδελφούς”', όπως τους αποκαλεί ο Χριστός. Αλησμόνητη έχει μείνει εκείνη η Κυριακή. Ο χώρος έχασε την αίσθηση της φυλακής. Ελαμψαν τα πρόσωπα των κρατουμένων, γέλασαν τα χείλη τους. Γεγονός πρωτόγνωρο γι’ αυτούς. Μια κοινωνία ολόκληρη μέσα στον χώρο της φυλακής» θυμάται. Οι επισκέψεις συνεχίστηκαν και τα επόμενα δέκα χρόνια και όλο και περισσότερα άτομα συμμετείχαν σε αυτές τις εκδρομές που περιελάμβαναν, εκτός από την καθιερωμένη λειτουργία, και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις για τους κρατουμένους αλλά και χρήσιμα δώρα και χρηματικά ποσά για αποφυλάκιση απόρων κρατουμένων που βαρύνονταν με μικροποινές ή για τα δικαστικά τους έξοδα: «Οι εύποροι εξοφλούν την ποινή τους αμέσως μετά την καταδίκη τους για το αδίκημα που διέπραξαν. Οι άποροι όμως οδηγούνται στη φυλακή. Την ποινή αυτών των κρατουμένων εξαγοράζουμε ύστερα από έγγραφο της κοινωνικής υπηρεσίας της φυλακής, η οποία γνωρίζει την οικογενειακή τους κατάσταση και την αδυναμία τους να εξαγοράσουν την ποινή τους μόνοι τους» λέει ο λαμπρός κληρικός. Το 1985, η Διακονία Αποφυλάκισης Απόρων Κρατουμένων και Φυγόποινων εντάχθηκε στους τομείς της Αδελφότητας «Η Οσία Ξένη», την οποία είχε ιδρύσει από το 1966 ο αρχιμανδρίτης Γερβάσιος. Από το 1989 οι επισκέψεις επεκτάθηκαν σε όλες τις φυλακές της Ελλάδας. Αυτή ήταν και η αρχή μιας μακράς πορείας που συνεχίζει επί τριάντα τέσσερα χρόνια και φθάνει έως τις φυλακές των πέντε ηπείρων.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΜΟΤΟΡΣΙΠ «ΘΑΝΑΣΗΣ»Η αρχή των επισκέψεων σε φυλακές του εξωτερικού έγινε το 1999 στην Αίγυπτο, όπου τον κάλεσαν οι τρεις καταδικασμένοι εις θάνατον διά αγχόνης Ελληνες ναυτικοί του μότορσιπ «Θανάσης» που κρατούνταν στις φυλακές Ελ Κανάτερ της Αιγύπτου, οι Κώστας Καστανιάς, Τάσος Κοντογιάννης και Νίκος Ζεγγελίδης. Ο π. Γερβάσιος δεν έπαψε να βρίσκεται στο πλευρό των τριών ναυτικών και να τους στηρίζει μέχρι τέλους. Ακολούθησαν πολλές επισκέψεις σε χώρες των Βαλκανίων, της Ευρώπης και όχι μόνον, όπως η Ρωσία, η Ουκρανία, το Ισραήλ, οι ΗΠΑ, η Μαδαγασκάρη, η Κύπρος, κ.ά. Ο δε κατάλογος των αποφυλακισθέντων είναι ακόμα πιο μακροσκελής και εντυπωσιακός: από την Αγγλία μέχρι το Πακιστάν και άλλες χώρες της Ασίας, την Τουρκία, την Τσετσενία, την Αμπχαζία, το Ιράν, το Ιράκ, την Παλαιστίνη, τη Λατινική Αμερική και την Αυστραλία, χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Επειτα από τόσα χρόνια πια, οι άποροι κρατούμενοι έχουν μάθει για τη Διακονία και αναζητούν τη βοήθειά της. Τα αιτήματα που λαμβάνουν καθημερινά στα γραφεία στην Περαία Θεσσαλονίκης είναι εξακριβωμένα από την κοινωνική υπηρεσία της κάθε φυλακής. Στη συνέχεια, η Διακονία αποστέλλει τα χρήματα μέσω τραπέζης και έτσι δρομολογείται η διαδικασία. Τα περίπου έξι εκατομμύρια ευρώ για την εξαγορά των ποινών απόρων κρατουμένων έχουν συγκεντρωθεί κυρίως από συνεισφορές απλών ανθρώπων, διαβεβαιώνει ο γέροντας Γερβάσιος. «Οι απλοί άνθρωποι, οι φτωχοί, είναι αυτοί που κυρίως βοηθούν το έργο μας» τονίζει και προσθέτει: «Παίρνουμε και μεγάλες προσφορές, αλλά αυτές είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Με συγκινεί αφάνταστα, για παράδειγμα, η πράξη κάποιας ανώνυμης κυρίας από τη Θεσσαλονίκη που καταθέτει κάθε μήνα δύο ευρώ στον τραπεζικό λογαριασμό της αδελφότητας». Ο πατήρ Γερβάσιος ταξιδεύει παντού όπου τον ζητούν. Σε μια επίσκεψή του στη Μαδαγασκάρη το 1999 σε μια φυλακή δυόμισι χιλιάδων κρατουμένων, στους οποίους οργάνωσε γεύμα και μοίρασε δέματα, ο π. Γερβάσιος συγκλονίστηκε όταν κατάλαβε ότι οι άνθρωποι δεν είχαν φάει κρέας για είκοσι χρόνια. Ταξίδεψε μέχρι τη Ρωσία για να βρεθεί στην κεντρική φυλακή της Μόσχας με τη θερμοκρασία στους -32 βαθμούς και να μοιράσει δέματα στους κρατουμένους, τα οποία συσκευάστηκαν στη ρωσική πρωτεύουσα. Ηταν μεγάλη η χαρά του για την πρώτη αποφυλάκιση που πέτυχε η Διακονία στη Ρωσία ενός νέου είκοσι επτά ετών. Θυμάται σχεδόν μία-μία τις περιπτώσεις ξεχωριστά σαν να τον έχουν σημαδέψει. Η ικανοποίησή του είναι μεγάλη και για το γεγονός ότι συνέβαλε στο να αλλάξει η νοοτροπία του κόσμου για τους κρατουμένος. Με χαρά διαπιστώνει όλο και περισσότερες προσπάθειες ευαισθητοποίησης του κόσμου τοπικά από διάφορες μητροπόλεις της Ελλάδας, καλώντας τους πιστούς να δίδουν το «παρών» με επισκέψεις σε σωφρονιστικά ιδρύματα. «Θα είμαι ευτυχής, και τούτο το λέω στους κρατουμένους κάθε φυλακής, αν η καρδιά μου χτυπήσει τον τελευταίο της χτύπο στις επισκέψεις μου αυτές σε κάποια φυλακή»! 


Η περίπτωση Πάσσαρη


Αισθήματα συμπόνιας δεν παύει να τρέφει και για τον περιβόητο κακοποιό Κωνσταντίνο Πάσσαρη: «Ηξερα όσα γνωρίζανε και όλοι οι Ελληνες. Πολλά τα αδικήματά του, περίπτωση όμως να μην ανταποκριθώ στο κάλεσμά του δεν υπήρχε. Είναι και ο κρατούμενος αυτός ένα απολωλός πρόβατο, είπα. Την πρώτη φορά, η εξομολόγηση κράτησε μιάμιση ώρα. Εξω από το εξομολογητήριο, τέσσερις κουκουλοφόροι με προτεταμένα τα αυτόματά τους, μαζί τους και ο διευθυντής της φυλακής, μας περιφρουρούσαν. Είναι κατάδικος και η Δικαιοσύνη δίκαια τον καταδίκασε, δεν παύει όμως να είναι παιδί του Θεού. Και σε αυτά τα πεσμένα παιδιά του Θεού η Εκκλησία μας δίνει την ευκαιρία με τις επισκέψεις των κληρικών για μετάνοια, να εξομολογηθούν και να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων. Ας μην ξεχνάμε ότι και στην καρδιά τού πιο μεγάλου εγκληματία υπάρχει πάντα η σπίθα της ανθρωπιάς. Με εξορμήσεις που κάνουμε στις φυλακές αυτό πράττουμε: προσπαθούμε να ανάβουμε αυτές τις σπίθες των κρατουμένων συνανθρώπων μας».Θεάρεστο έργοΗ Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων και Φυγοποίνων συμπαραστέκεται όχι μόνο στους κρατουμένους αλλά και στις οικογένειές τους, δίνοντας σε κάποιες περιπτώσεις και υποτροφίες στα παιδιά τους για να σπουδάσουν. Για όσους επιθυμούν να συνδράμουν το έργο της Διακονίας Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων και Φυγοποίνων υπάρχει λογαριασμός στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Στοιχεία επικοινωνίας με την Αδελφότητα «Οσία Ξένη»: T.Θ. 10147, 54110 Θεσσαλονίκη, τηλ.:             23920-25866      , φαξ: 23920-25391, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:info@diakonia-filakon.gr.ΣΟΦΙΑ ΔΙΓΕΝΗ-ΚΟΛΙΟΤΑΣΗ

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&catid=1&artID=1457297

Αίγυπτος:οι μουσουλμάνοι προσεύχονται και οι χριστιανοί κάνουν αλυσίδα γύρω τους, για να τους προστατεύσουν

Αν και είμαι άθεος -ή σε αναζήτηση θεού-, δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ τους Αιγύπτιους διαδηλωτές της πλατείας Ταχρίρ· οι μουσουλμάνοι προσεύχονται και οι χριστιανοί κάνουν αλυσίδα γύρω τους, για να τους προστατεύσουν. Αυτό συμβαίνει από την αρχή των διαδηλώσεων στην Αίγυπτο, αν και είναι ολοφάνερη η προσπάθεια της εξουσίας να στρέψει τη μια θρησκευτική ομάδα κατά της άλλης.

(Την πρώτη φωτογραφία την βρήκα στο Κουτί της Πανδώρας)

.net/2011/11/%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AC%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/