Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης:Άγ. Αχμέτ, ένας Οθωμανός Άγιος

Άγιος Αχμέτ (†24 Δεκεμβρίου)

α) Σε κάθε εποχή η Εκκλησία κοσμείται από αγίους. Αυτό σημαίνει ότι ο μακρόθυμος και οικτίρμων Θεός, η Παναγία και Ομοούσιος Τριάς, δεν αφήνει απαράκλητο τον κόσμο. Έτσι, προφήτες, δίκαιοι, απόστολοι, ευαγγελιστές, μάρτυρες, ιεράρχες, όσιοι, ιερομάρτυρες αλλά και νεομάρτυρες, ενεργοποιώντας τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, καθίστανται ζωντανά μέλη του σώματος του Χριστού (βλ. Α΄ Κορ. 12, 27).

β) Ανάλογα με τις κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες φανερώνονται και οι άγιοι. Έτσι, στην περίοδο των διωγμών είχαμε τους μάρτυρες, ενώ σε περιόδους ελευθερίας της πίστεως και ακμής της παιδείας και των γραμμάτων αναδείχθηκαν λόγιοι συγγραφείς και σπουδαίοι υμνογράφοι. Οι νεομάρτυρες ανέτειλαν στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ως αντιστασιακοί της ρωμιοσύνης και του ελληνισμού, ως πρότυπα πίστεως και υπομονής. Κι όπως σημειώνει ο Απόστολος, από τη δοκιμασία της πίστεως γεννιέται η υπομονή, η οποία πρέπει να κρατήσει μέχρι τέλους (βλ. Ιακ. 1, 4).

γ) Ο όσιος Νικόδημος Αγιορείτης στο Νέον Μαρτυρολόγιον αναφέρει ότι ο Θεός ευδόκησε να εμφανιστούν οι νεομάρτυρες για πέντε λόγους: Διότι συμβάλλουν στον ανακαινισμό της ορθόδοξης πίστης, καθιστούν αναπολόγητους τους αλλοπίστους την ημέρα της κρίσεως, αποτελούν δόξα και καύχημα της Ανατολικής Εκκλησίας και καταισχύνη των ετεροδόξων, είναι παραδείγματα υπομονής αλλά και πρότυπα μιμήσεως για τους χριστιανούς.

δ) Ανάμεσα στους βίους των νεομαρτύρων περιλαμβάνεται και σύντομος βίος του Αχμέτ του Κάλφα, ο οποίος ενώ ήταν μωαμεθανός, με θαυμαστό τρόπο έγινε χριστιανός και μαρτύρησε το 1682. Η μνήμη του τιμάται στις 24 Δεκεμβρίου και στις 3 Μαΐου. Στο Νέον Μαρτυρολόγιον αναφέρεται: «Ούτος έχων σκλάβαν Ρώσσαν συνεμίγνυτο με αυτήν, άφηνεν όμως αυτήν να πηγαίνη εις την Εκκλησίαν των Χριστιανών εἰς τας επισήμους ημέρας. Επειδή δε όταν εκείνη ήρχετο από την Εκκλησίαν, αυτός ησθάνετο ευωδίαν άρρητον απού έβγαινεν από το στόμα της, την ηρώτησεν τί τρώγει και μυρίζει έτζη;».

ε) «Εκείνη του είπεν, ότι τρώγει αντίδωρον, και πίνει αγιασμόν. Ταύτα ακούσας προσκαλεί έναν εφημέριον της Μεγάλης Εκκλησίας, και του λέγει να ετοιμάση τόπον διά να υπάγη αυτός, όταν ελειτούργει ο Πατριάρχης. Ου γενομένου, έβλεπεν, ω του θαύματος! όταν ευλόγει ο Πατριάρχης τον λαόν, και εύγαιναν από το τρικήριον, και από τα δάκτυλά του ακτίνες, και έπιπτον επάνω εις όλων των χριστιανών τας κεφαλάς, αυτού δε την κεφαλήν άφιναν άμοιρον».

στ) «Τούτο το θαυμάσιον ιδών, κράζει τον ιερέα, και βαπτίζεται, και ήτο κρυφά χριστιανός ικανόν καιρόν. Επειδή δε εις μίαν σύναξιν λογοτριβούντες οι μεγιστάνες ποίος άραγε να είναι μεγαλύτερος; και ερωτήσαντες και αυτόν, αυτός εφώναξεν όσον εδύνατο: μεγαλωτάτη από όλα είναι η πίστις των χριστιανών. Και ωμολόγησεν τον εαυτόν του χριστιανόν, και όλον το μυστήριον της ενσάρκου οικονομίας του Χριστού κηρύξας παρρησία, το μακάριον τέλος του μαρτυρίου εδέξατο».

ζ) Ο Αχμέτ ήταν άνθρωπος καλής προαιρέσεως, γι’ αυτό επέτρεπε στη ρωσίδα σύντροφό του να εκκλησιάζεται. Αυτή προφανώς είχε επιτίμιο και δεν κοινωνούσε, αλλά έπαιρνε αντίδωρο και έπινε αγιασμό. Η πίστη της όμως αγίασε και τον Αχμέτ. Εδώ βρίσκει εφαρμογή το αποστολικό λόγιο: «και γυνή ει τις έχει άνδρα άπιστον, και αυτός συνευδοκεί οικείν μετ᾿ αυτής, μη αφιέτω αυτόν. ηγίασται γαρ ο ανήρ ο άπιστος εν τη γυναικί, και ηγίασται η γυνή η άπιστος εν τω ανδρί.» (Α΄ Κορ. 7, 13-14). Προκύπτει όμως το ερώτημα: Πώς ένας αλλόθρησκος όντας στη Θεία Λειτουργία βλέπει το άκτιστο φως, που πηγάζει από τα χέρια του Πατριάρχη και εκχέεται στους χριστιανούς; Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Υπάρχουν φαίνεται περιπτώσεις γνωστές μόνο στον Θεό, που κατά θεία παραχώρηση γεύονται πνευματικές εμπειρίες και αλλόθρησκοι. Το παράδοξο αυτό γεγονός αναδεικνύει τη μέγιστη ευθύνη των χριστιανών για τον τρόπο μετοχής τους στα μυστήρια της Εκκλησίας και όχι μόνο…

http://www.makthes.gr/news/opinions/97652/

Νίκος Ράπτης:Η πιο καταδιωκόμενη θρησκεία στον κόσμο

Πολλοί από μας που λόγω των ημερών ξαναθυμηθήκαμε το επεισόδιο της σφαγής των νηπίων από το Κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, πιθανότατα να το βρήκαμε λιγάκι υπερβολικό. Τίποτα στην καθημερινή μας εμπειρία δε δικαιολογεί τόση βία. Τουλάχιστο έτσι νομίζουμε: στις 21 Οκτωβρίου, Σύριοι ισλαμιστές αντάρτες εισέβαλαν στην κωμόπολη Σαντάντ, που βρίσκεται κοντά στα σύνορα Συρίας-Λιβάνου. Ο οικισμός ανακαταλήφθηκε από τις κυβερνητικές δυνάμεις μετά από σκληρές μάχες, που διήρκεσαν μια εβδομάδα. Μετά την ανακατάληψή του, αποκαλύφθηκε ομαδικός τάφος με πάνω από 40 σορούς χριστιανών, ανάμεσα στις οποίες εκείνες πολλών γυναικών και παιδιών. Στους κατοίκους του Σαντάντ, το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο θα πρέπει να φαίνεται πολύ ρεαλιστικό. Θα φαινόταν και σε μας, αν τα εγχώρια ΜΜΕ είχαν την ευγενή καλοσύνη να μας ενημερώνουν καλύτερα για όσα συμβαίνουν στον κόσμο.

Ο διωγμός κατά των χριστιανών δεν αφορά μόνο τη Συρία. Στο Ιράκ, το Πακιστάν, τη Νιγηρία, την Αίγυπτο, την Ινδία, την Κίνα, το Βιετνάμ, τη Βόρειο Κορέα κ.λπ. ο αντιχριστιανισμός εγκαθίσταται ως ένα μόνιμο χαρακτηριστικό της διεθνούς πραγματικότητας. Πρόσφατα ο πρίγκιπας Κάρολος προειδοποίησε πως ο χριστιανισμός κινδυνεύει να εξαφανιστεί από τη γενέτειρά του, τη Μέση Ανατολή. Η βρετανική κεντροαριστερή εφημερίδα Γκάρντιαν χαρακτήρισε τους διωγμούς κατά των χριστιανών «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Σύμφωνα με την δεξαμενή σκέψης Civitas, το 10% των χριστιανών του κόσμου υφίσταται διώξεις για την πίστη του: από πιέσεις στον επαγγελματικό ή τον κοινωνικό του χώρο ως νομικές παρενοχλήσεις, διώξεις και φυσική βία –που καταλήγει στο θάνατο χιλιάδων ανθρώπων. 10% των χριστιανών είναι 200 εκατομμύρια άνθρωποι. Σήμερα ο χριστιανισμός είναι η πιο καταδιωκόμενη θρησκεία στον κόσμο.

Γιατί αυτό; Αναφέρονται λόγοι κοινωνικοί, ιδεολογικοί, ιστορικοί, γεωπολιτικοί, οικονομικοί, πολιτισμικοί κ.ο.κ. Οι πάντες όμως συμφωνούν πως στους παράγοντες που διευκολύνουν το διωγμό των χριστιανών εξέχουσα θέση καταλαμβάνει η αδιαφορία των ομοθρήσκων τους στη δύση. Ναι, καλά το καταλάβατε: ανάμεσα στις αιτίες που 200 εκατομμύρια χριστιανοί καταδιώκονται (απολύονται, διώχνονται από τις γειτονιές τους, φυλακίζονται, κακοποιούνται, δολοφονούνται) για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, είναι που εμείς στη δύση, δεν δίνουμε δεκάρα. Δεν είμαστε αμέτοχοι, αλλά συμμέτοχοι.

Ειδικά στην Ελλάδα, το θέμα έχει στην κυριολεξία αποσιωπηθεί: οι πολιτειακοί, πολιτικοί ή θρησκευτικοί μας ηγέτες σπανίως αναφέρονται σε αυτό. Τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα απαξιώνουν να αναπαράγουν τα σχετικά ρεπορτάζ των ξένων ειδησεογραφικών δικτύων. Τα συνήθως λαλίστατα κόμματά μας προφανώς δεν έχουν ακούσει τίποτα για το έγκλημα. Πιθανότατα όλοι αυτοί να προεξοφλούν πως δεν μας νοιάζει, πως πρόκειται περί επουσιώδους ζητήματος, πως η εξαφάνιση των χριστιανών από το μισό πλανήτη είναι προδιαγεγραμμένη. Μερικοί μπορεί να δικαιολογούν κιόλας την αντιχριστιανική βία, κάνοντας ανιστόρητους -και διαστροφικούς εδώ που τα λέμε- συμψηφισμούς. Υπάρχουν κι εκείνοι που επιχαίρουν ανοικτά: σε ένα κοινωνικό δίκτυο, κάτω από μια φωτογραφία δεκάδων απανθρακωμένων πτωμάτων που (λανθασμένα) γραφόταν πως απεικόνιζε αντιχριστιανική επίθεση, ένα μέλος μιας ομάδας «άθεων και αγνωστικιστών» σχολίασε: «καλή φάση!»

Ό,τι κι αν συμβαίνει, μέρες που είναι, να συνειδητοποιήσουμε τουλάχιστο πως η απάθεια με την οποία αντιμετωπίζουμε το διωγμό 200 εκατομμυρίων χριστιανών στον κόσμο δε μας χαρακτηρίζει μόνο προσωπικά ή συλλογικά: αποτελεί, με εντελώς υλικό, απτό τρόπο, ένα από τα σημαντικότερα όπλα που διαθέτουν οι διώκτες εκατομμυρίων συνανθρώπων μας, που, σαν κι εμάς, μόλις γιόρτασαν Χριστούγεννα. Μόνο που εκείνοι το έκαναν με το φόβο στην καρδιά -και με κίνδυνο της ζωής τους.

http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=25527&sw=1301

Σήμερον ο Άναρχος άρχεται;

by manifestomag

Δεν καλοξέρω τι νόημα έχουν τα Χριστούγεννα σ’ έναν κόσμο που θητεύει στην καταναλωτική νάρκωση. Χαρά μεγάλη παντί τω λαώ πάντως, ο οποίος συνωστίζεται στα πολυκαταστήματα, όπου λατρεύεται ο Μαμμωνάς.
Δεν ξέρω καν τι νόημα έχουν τα Χριστούγεννα για τους, τακτοποιημένους επίσης, «χριστιανούς», οι οποίοι ασκούν μιαν επετειακή ελεημοσύνη ετούτες τις ημέρες.
Τα Χριστούγεννα είναι η νίκη και ταυτόχρονα η ήττα του Χριστιανισμού. Νίκη γιατί μπόλιασαν τον κόσμο με το Ευαγγέλιο της Αγάπης και ήττα γιατί το Ευαγγέλιο της Αγάπης νοθεύτηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι περισσότεροι Χριστιανοί να πιστεύουν ότι μπορούν να γίνουν τα πάντα καινά, χωρίς να τρωθούν οι μηχανισμοί που σπέρνουν την ανισότητα και τον θάνατο, ήγουν χωρίς να χάσουν τη βολή τους. Ακόμη χειρότερα: η θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος έγινε το άλλοθι πολλών εγκλημάτων, τα οποία μάλιστα έγιναν στο όνομα του Χριστού! Ακόμη και σήμερα βλέπουμε να συναγελάζονται με τον Καίσαρα, όσοι κανονικά θα έπρεπε να είναι απέναντί του.
Της Δικαιοσύνης ο ήλιος γεννάται. Σε ώτα μη ακουόντων το άγγελμα.
Στην κυρίαρχη κιβδηλία, που υποκαθιστά τον «χριστιανισμό» έχουμε έτοιμες απαντήσεις για τα έσχατα, αλλά τίποτε για τα τρέχοντα. Ο Μέγας Βασίλειος μας έδειξε τον δρόμο: «Το πρώτων των Χριστιανών ζηλώσωμεν σύνταγμα˙ όπως ην αυτοίς άπαντα κοινά ο βίος, η ψυχή, η συμφωνία, η τράπεζα κοινή, αδιαίρετος αδελφότης, αγάπη ανυπόκριτος…».
Εμείς, απ’ ό,τι φαίνεται, διακριθήκαμε στην υποκρισία. Γι’ αυτό μπορούμε κι «εορτάζουμε» την ώρα που τα 2/3 της ανθρωπότητας υποσιτίζονται.
Μήπως όμως η δική μας πνευματική ένδεια είναι σοβαρότερη από την ένδεια του τρίτου κόσμου; Γιατί τι νόημα έχει ένας χριστιανισμός που δεν μαρτυρεί για την πίστη του;
Σε πείσμα όμως της δικής μας ανημπόριας να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε ανυπόκριτα, Χριστός γεννάται. Με τη γέννησή του ο Θεός φιλάνθρωπα εισέρχεται στην ιστορία και την κόβει στα δύο. Σκάνδαλο ες αεί για τους Ιουδαίους, μωρία ες αεί για τους Εθνικούς. Όσοι όμως πιστεύουμε σε Αυτόν δεν μπορούμε να σιωπούμε όταν γύρω μας υπάρχουν ενδεείς, καταπιεσμένοι και αποκλεισμένοι. «Ουκ έστι γαρ άλλως σωθήναι, ει μη δια του πλησίον». Έχουμε καθήκον να εργαστούμε με παρρησία κι αφοφασιστικότητα για μια, πνευματικά και υλικά, δίκαιη κοινωνία. Δηλαδή για τη σωτηρία, όχι κλασμάτων, αλλά του κόσμου ολόκληρου.
Το αντέχουμε;

Θεόδωρος Ε. Παντούλας

Αναδημοσιεύση από το Δέκα χρόνια κομμάτια ΚΕΙΜΕΝΑ, ΣΧΟΛΙΑ και ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ “ΜΟΝΤΕΡΝΟΥΣ”, εκδ. manifesto, 2013.

Η εικόνα της ανάρτησης είναι εργόχειρο του Χρήστου Γουσίδη.

Ο Χριστός γεννιέται για όλες και όλους μας...

Bob Marley And The Wailers - White Christmas

I am dreaming of a white Christmas,
Not like the ones I used to know.
And the bells are ringing,
And children singing,
To hear sleigh bells in the snow.

I a m dreaming of a white Christmas,
Not like the ones I used to know.
May your dreams, may your dreams
May your dreams, may your dreams,
May your dreams, be brighter.
And to all, may Christmas, seem bright.

I am dreaming of a white Christmas,
Not like the ones I used to know.
May, may your dreams
May your dreams, grow brighter!
All the Christmas time, seems bright.

I am dreaming of a white Christmas,
Not like the ones I used to know.
But may, may, may your dreams, grow brighter!
All the Christmas seems bright.

'Cause I myself, am dreaming,
Of a white Christmas,
Not like the ones I used to know.

I, I, sing, Christmas, is white.
I hope, the Christmas is white..

Βλαδίμηρος Λόσκυ:Ενανθρώπηση: τὸ ἐρωτικὸ πλήρωμα τῆς «ἀνυπαρξίας»

Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ μὲ μιὰ ὑπερφυὴ ταπείνωση, μὲ τὸ μυστήριο τῆς κένωσής του, κατέρχεται σὲ μιὰ αὐτομηδενιστικὴ κατάσταση (ὄχι βέβαια ὑπὸ τὴν ἔννοια τοῦ ἀρχικοῦ μηδενός, ἀλλὰ τοῦ φοβεροῦ χάσματος ποὺ ἄνοιξε μὲ τὴν πτωτικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου). Κατὰ παράδοξο τρόπο, στὴν ὁλοκληρωτικὴ πληρότητα τῆς θείας φύσης του ἑνώνει τὴν ἀτέλεια τῆς πεσμένης ἀνθρώπινης φύσης.
[…] Ὁ Υἱὸς «οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ», ἀλλὰ «ἑαυτὸν ἐκένωσε», πράγμα ποὺ δὲν ἀποτελεῖ μιὰ ξαφνικὴ ἀπόφαση καὶ πράξη, ἀλλὰ μιὰ φανέρωση τῆς ἴδιας τῆς ὕπαρξής του, τοῦ προσώπου του, ποὺ δὲν ἐπιθυμεῖ πλέον τὰ δικά του, ἀλλὰ τὴν ὑποστατικὴ πραγματικότητα του καθαυτὴ ὡς ἔκφραση τοῦ τριαδικοῦ θελήματος, ἑνὸς θελήματος τοῦ ὁποίου ὁ Πατὴρ ἀποτελεῖ τὴν πηγή, ὁ Υἱὸς τὴν ὑπάκοη πραγματοποίησή του καὶ τὸ Πνεῦμα τὴν ἔνδοξη ἐκπλήρωσή του. Ὑπάρχει συνεπῶς μιὰ βαθιὰ συνέχεια ἀνάμεσα στὴν προσωπικὴ ὕπαρξη τοῦ Υἱοῦ ὡς αὐταπάρνηση καὶ στὴν ἐπίγεια κένωσή του. Ἐγκαταλείποντας ὁ Υἱὸς μιὰ κατάσταση δόξας ποὺ ποτὲ δὲν «ἡγήσατο», δέχθηκε τὴν αἰσχύνη, τὴν ἀτίμωση, τὴν κατάρα. Ἀναλαμβάνει τὶς ἀντικειμενικὲς συνθῆκες τῆς ἁμαρτίας. Ὑποκύπτει στὴν κατάσταση τῆς θνητότητας. Ἀποβάλλοντας τὰ βασιλικά του προνόμια, κρύβει ἐντελῶς τὴ δόξα του στὰ βάσανα καὶ στὸ θάνατο. Πρέπει νὰ ἀνακαλύψει πάνω στὴ δική του σάρκα τὸ πόσο ἄσχημος ἀπὸ τὴ διαφθορὰ εἶχε γίνει ὁ ἄνθρωπος, ποὺ τὸν εἶχε δημιουργήσει κατ’ εἰκόνα τῆς δικής του ὡραιότητας.
[…] Ὁ Χριστὸς ποτέ, ἢ σχεδὸν ποτέ, δὲν φανερώνει τὴ θεότητά του. Ἀπαρνούμενος ἐντελῶς τὸν ἑαυτό του, ἀναδιπλώνοντας ἐντελῶς τὴ θεία του φύση, ἐγκαταλείποντας κάθε δικό του θέλημα μέχρι τοῦ σημείου νὰ δείχνει στοὺς ἀνθρώπους μόνο τὸ θλιμμένο ἀδελφικὸ πρόσωπο τοῦ δούλου καὶ τὴ θλιμμένη στοργικὴ σάρκα τοῦ σταυροῦ, ξυπνᾶ τὴν πίστη στὸν ἄνθρωπο, ὡς ἀπάντηση στὴν ἀγάπη του.


[…] Μόνο στὸν Χριστὸ ἡ «ἀνυπαρξία» ἔγινε πάθος καὶ ἀγάπη, καὶ ὄχι κακὸ καὶ μίσος.









Βλαδίμηρος Λόσκυ, Ὀρθόδοξη Θεολογία-μιὰ εἰσαγωγή, Κέντρο Μελετῶν Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου, Λευκωσία 2002










http://adrahti.blogspot.gr/2013/12/blog-post_23.html

Αλβανίας Αναστάσιος:Η τεράστια αξία της ανθρώπινης ζωής

Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ. Αναστασίου:

«Ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν»(Ιω. 10:10)

Ο τονισμός της αξιοπρέπειας του ανθρώπου κυριαρχεί στην εποχή μας στις ποικίλες δημόσιες διακηρύξεις.

Το γεγονός όμως που αναδεικνύει με μοναδική ένταση την αξία της ανθρώπινης ζωής είναι αυτό που δεσπόζει στη σημερινή μεγάλη εορτή: Ότι ο Υιός του Θεού του ζώντος, του απροσίτου και παντοδυνάμου, προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, έγινε άνθρωπος.

Αυτό παραμένει το εκπληκτικό κεντρικό μήνυμα των Χριστουγέννων. Για τη σωτηρία του κόσμου, ο Θεός δεν έστειλε αγγέλους, δεν έλαβε τη μορφή κάποιου άλλου δημιουργήματος, αλλά έγινε άνθρωπος.

Έτσι τόνισε με σαφή τρόπο την αξία αυτής καθεαυτής της ανθρώπινης ζωής και φανέρωσε την ιερότητα της κάθε ανθρώπινης υπάρξεως.

Αλλά συγχρόνως το Ευαγγέλιο αποκαλύπτει ότι ο Χριστός ήλθε για να ανυψώσει την ανθρώπινη φύση, να μεταγγίσει σ’ αυτήν πλησμονή ζωής.

Η σημερινή λοιπόν εορτή είναι η κατεξοχήν εορτή της ζωής, σε όλες τις διαστάσεις και την προοπτική της.

Μέσα στην εορταστική χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα μάς δίνεται η ευκαιρία να αναλογισθούμε βαθύτερα την ουσιαστική αξία του θεόσδοτου αυτού δώρου, που ήδη απολαμβάνουμε, και γενικότερα να αυξήσουμε τον σεβασμό μας προς την όπου γης ανθρώπινη ύπαρξη.

1. Αρχίζοντας πρώτα από τη δική μας ζωή, καιρός να προσέξουμε τα λεγόμενα αυτονόητα· όπως π.χ. είναι το χρέος μας να διατηρούμε άρτια τη βιολογική μας ζωή, αποφεύγοντας καταχρήσεις, πάθη και λάθη που την υποβιβάζουν και την υποσκάπτουν, φροντίζοντας να αναπτύξουμε όλες τις πνευματικές μας δυνατότητες.

Ως ζωντανά κύτταρα του ανθρωπίνου γένους έχουμε ευθύνη και υποχρέωση να καλλιεργήσουμε όλα μας τα χαρίσματα, όλο το φάσμα της δημιουργικότητος μας και να προσφέρουμε στην ανθρωπότητα ό,τι καλύτερο διαθέτουμε.

Ακόμα και στις πιο σκοτεινές συνθήκες απογνώσεως ας αναλογιζόμαστε την ανυπέρβλητη αξία της ζωής και ότι δεν δικαιούμεθα, σε καμιά περίπτωση, να την καταστρέψουμε με τα ίδια μας τα χέρια.

Οι πολυειδείς δοκιμασίες του ανθρωπίνου βίου, κάμψη υγείας, ανέχεια, κατατρεγμοί, συκοφαντίες, συχνά ανοίγουν νέους πνευματικούς, υπαρξιακούς ορίζοντες.

Απορροφημένοι από τη φροντίδα για την καθημερινή βιοτή, αμελούμε συνήθως την άλλη διάσταση που άνοιξε με την έλευση Του ο Χριστός· ότι ήλθε για να μας οδηγήσει σε πνευματική άνθηση και καρποφορία, να μας προσφέρει «τό περρισόν αὐτῆς τῆς ζωῆς, τουτέστι τό πλέον ἤτοι τό τιμιώτερον, τήν τελειοτάτην τοῦ Πνεύματος μέθεξιν» (Άγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας).

Το «περισσόν» σημαίνει την ποιοτική πληρότητα που χαρίζει η παρουσία του ζωοποιούντος Πνεύματος σε εκείνους οι οποίοι «μένουν ἐν Χριστῷ».

2. Η δεύτερη κατεύθυνση του Χριστουγεννιάτικου στοχασμού μας οφείλει να αποβλέπει στην τόνωση του σεβασμού της ζωής των συνανθρώπων μας. Ποικίλες απειλές κατά της ζωής, δολοφονικές ενέργειες, αιματηρές συγκρούσεις διαστίζουν την καθημερινότητα.

Παρ’ όλα τα προσχήματα, οποιαδήποτε αφαίρεση ζωής αποτελεί έγκλημα όχι μόνο κατά του συγκεκριμένου θύματος αλλά γενικότερα κατά της ανθρωπότητος.

Αλλά η περιφρόνηση της ζωής δεν συντελείται μόνο με εγκληματικές πράξεις και την πολύμορφη βία. Αναρίθμητοι άνθρωποι απειλούνται από διάφορες μορφές αδικίας στην κοινωνική και ιδιωτική σφαίρα.

Η αδικία οδηγεί πολλούς ανθρώπους σε στερήσεις, φτώχια, εξαθλίωση. Κάτι ακόμα που δρα, χωρίς να διακρίνεται σαφώς, κατά της ανθρώπινης ζωής είναι η αδιαφορία για την ποιότητα ζωής των συνανθρώπων μας.

Δεν φαίνεται πάντοτε καθαρά, δεν διώκεται από τον νόμο, όμως δεν παύει να υπονομεύει αμέτρητες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές.

Σε εποχή μάλιστα κρίσεων, όπως η δική μας, η αδιαφορία γίνεται συχνά θανατηφόρα. Άμεσο χρέος όλων μας είναι να προστατεύουμε κάθε ανθρώπινη ζωή με έμπρακτη συμπαράσταση και άγρυπνη αλληλεγγύη, στηρίζοντας με λόγο και έργο, με άδολη αγάπη, όσους δοκιμάζονται, όσους πληγώνει η ανέχεια, η αρρώστια και η απελπισία.

Συγχρόνως, χρέος των συνειδητών χριστιανών είναι η μαρτυρία ότι εκτός από την βιολογική ζωή υπάρχει μια άλλη ακόμα ανώτερη ποιότητα ζωής.

Η πνευματική, την οποία χαρίζει και προάγει η πίστη, το άνοιγμα της καρδιάς μας στην περιοχή του Πνεύματος.

Μια ζωή που κινείται διαρκώς σε μεταμορφωτική εσωτερική πορεία με την βεβαιότητα ότι ο Χριστός ήλθε «...ἵνα πᾶς ὁ θεωρῶν τὸν υἱὸν καὶ πιστεύων εἰς αὐτὸν ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον …»(Ιω. 6:40).
* *
«Ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν» (Ιω. 10:10).

Το εκπληκτικό μήνυμα των Χριστουγέννων είναι ότι ο Υιός του Απροσίτου Θεού έγινε άνθρωπος.

Η ενανθρώπηση του θείου Λόγου διατρανώνει, αδελφοί μου, την τεράστια αξία της ανθρώπινης ζωής. Αλλά συγχρόνως αποκαλύπτει ότι ο Χριστός ήλθε να μας μεταγγίσει μια ζωή ανώτερη «την τελειοτάτην του Πνεύματος μέθεξιν,» που προεκτείνεται στην αιωνιότητα.

Ας φροντίσουμε τις εορταστικές αυτές ημέρες να βιώσουμε βαθύτερα την ιερότητα και το μεγαλείο του θεόσδοτου δώρου της ζωής.

Και ακόμη να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας με άοκνη προσπάθεια για την ανάπτυξη της πνευματικής ζωής.

Ταυτόχρονα ας ενισχύσουμε τον σεβασμό μας για την ζωή των συνανθρώπων μας, καταπολεμώντας τη βία, την αδικία και την αδιαφορία που την υπονομεύουν.

Ας την στηρίζουμε με την αγαπητική αλληλεγγύη μας. Ευλογημένα Χριστούγεννα με συνειδητό αγώνα για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία. Και με την έμπνευση του Χριστού, η νέα χρονιά περισσότερο ανθρώπινη.

Ιερέας πλήρωσε 2 εκατ. ευρώ για την αποφυλάκιση 15.382 κρατουμένων

Ρεκόρ ανθρωπιάς: Ιερέας πλήρωσε 2 εκατ. ευρώ για...

Ένα απίστευτο ρεκόρ ανθρωπιάς κατέχει ο αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος, ο οποίος από το 1978 μέχρι σήμερα έχει πληρώσει, με συνδρομές πιστών, αλλά και με δικά του χρήματα, 2.023.160 ευρώ, προκειμένου να αποφυλακιστούν 15.382 άποροι κρατούμενοι από φυλακές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, από αστυνομικά τμήματα και από τμήματα ασφαλείας.

Ο π. Γερβάσιος κάθε φορά που καλείται να απαντήσει για τα κίνητρά του, χρησιμοποιεί τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Να θυμάσθε τους φυλακισμένους, σαν να είσθε και σεις μαζί τους στη φυλακή»...

Αυτό θα πει Ορθοδοξία. Αυτό θα πει Ορθοπραξία...

Πηγή: newsbomb.gr

ΚΑΙΡΟΣ:«Με τους τρεις Ιεράρχες στο σχολείο και την κοινωνία»

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η
Ο Πανελλήνιος Θεολογικός Σύνδεσμος «ΚΑΙΡΟΣ - για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης»  σας καλεί, στη θεολογική διημερίδα,  Με τους τρεις Ιεράρχες στο σχολείο και την κοινωνία,  που διοργανώνει στο  Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος (Ι. Μ. Πεντέλης) στις 31/1/2014 και 1/2/2014. Η διημερίδα  περιλαμβάνει   επίκαιρες εισηγήσεις με συζήτηση∙ θα λειτουργήσουν εκπαιδευτικά  εργαστήρια και θα χορηγηθούν οι σχετικές βεβαιώσεις παρακολούθησης.                                                Εκ μέρους του ΔΣ  Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Γ. ΓραμματέαςΑ. Αργυρόπουλος                                                             Γ.   Παπαδόπουλος
  Σχ. Σύμβουλος                                                                   Καθηγητής Δ.Ε

Αναλυτικά το πρόγραμμα:

Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 201417.00-17.30

§ Προσέλευση-εγγραφές

17.30-18.00

§  Έναρξη-Χαιρετισμοί

18:00-19:30

§  Πολιτισμός και Εκκλησία στους Τρεις Ιεράρχες

Κ. Κορναράκης, Αν. Καθηγητής Τμ. Θεολογίας Ε.Κ.Π.Α.
§  Παιδαγωγικές αναφορές στο έργο των Τριών Ιεραρχών: Η περίπτωση του αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου
Εμ. Περσελής, Καθηγητής Τμ. Κοινωνικής Θεολογίας Ε.Κ.Π.Α.
§  Θρησκευτικές γιορτές και δημόσιος χώρος
        Αθ. Παπαθανασίου, Δρ. Θεολογίας, Καθηγητής ΓΕΛ Ζεφυρίου Δυτ. Αττικής, Δ/ντης του περιοδικού Σύναξη
Οι θρησκευτικές γιορτές: μεταξύ κοινότητας και μισαλλοδοξίας
Β. Ξυδιάς, Καθηγητής Δ/θμιας, Α΄ Αθήνας

19.30-20.00

Διάλειμμα

20.00-21.00

Θρησκευτική Εκπαίδευση: Τα «πρέπει» της εκπαιδευτικής κοινότητας και τα «θέλω» της κοινωνίας

 Συζήτηση
Συντονιστής: Γ. Καπετανάκης, Δρ Θεολογίας, καθηγητής ΠΠΓΕΣΣ





Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014

«Παιδαγωγικές προϋποθέσεις και διδακτικές προτάσεις»
[Εργαστήρια διδακτικής μεθοδολογίας για θεολόγους εκπαιδευτικούς. 

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας στις δηλώσεις των εργαστηρίων κατά την προσέλευση και εγγραφή στη διημερίδα]

09:00-10.00

§ Διδάσκοντας τη λειτουργία των Συνόδων και την έννοια της Ορθοδοξίας
          Δ. Μόσχος, Επικ. Καθηγητής Τμ. Θεολογίας Ε.Κ.Π.Α.
§  Η Παραβολή του Ασώτου Υιού: Η δύναμη του κειμένου στη διδασκαλία των Θρησκευτικών
          Χ. Καρακόλης, Αν. Καθηγητής Τμ. Θεολογίας 

Ε.Κ.Π.Α.

10.00-11.30

§  Η αξιοποίηση της τέχνης στη διδακτική πράξη του Θρησκευτικού μαθήματος
           Α. Μπάρλος και Β. Γώγου, Επιμορφωτές ενηλίκων
§  Μια μέρα … Διδακτικές προσεγγίσεις των θρησκειών
           Η. Μαλεβίτης, Δρ. Θεολογίας, Καθηγητής Γυμν. Λεχαινών

11.30-12.00

Διάλειμμα

12.00-13.30

§  Η λειτουργία της τάξης ως κοινότητα μάθησης
           Α. Βαλλιανάτος,  Δρ. Θεολογίας, Σχ. Σύμβουλος Θεολόγων Β΄ Αθήνας
§  Η λειτουργία της τάξης ως κοινότητα μάθησης
           Μ. Κουκουνάρας-Λιάγκης, Λέκτορας Τμ. Θεολογίας Ε.Κ.Π.Α.

13.30-14.00

Αξιολόγηση-  Συζήτηση

π. Χρήστου Ζαχαράκη:Κυριακὴ πρὸ τῶν Χριστουγέννων

Ἔχουμε ἀποκτήσει μία προτεσταντίζουσα ἀντίληψη περὶ ἠθικῆς, γι αὐτὸ κι ὅταν ὁμιλοῦμε γιὰ ἁγιότητα προσπαθοῦμε νὰ τὴν ὡραιοποιοῦμε, νὰ τὴν παρουσιάζουμε δηλαδὴ σὰν τὴν τέλεια ἠθικὴ κατάσταση, ἡ ὁποία ἀπορρέει ἀπὸ τὴν πνευματικότητά μας. Ξεχνοῦμε ὅτι ὁ μόνος ἅγιος εἶναι ὁ Θεός. Ἀλλὰ γιὰ μᾶς ἁγιότητα εἶναι ἡ κλήση μας καὶ ἅγιοι ὅλοι αὐτοὶ ποὺ τίμησαν καὶ τιμοῦν τὴν κλήση τους. Πάνω ἀπ᾽ ὅλα ἁγιότητα εἶναι ὁ πόνος καὶ τὸ δάκρυ, ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὴ βαθιὰ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας, κι ἔπειτα ἡ γλυκειὰ ἐκείνη συναίσθηση τῆς χαρμολύπης, ποὺ ἀφήνει ἡ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ.
Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς πρὸ τοῦ Χριστοῦ Γεννήσεως Κυριακῆς ἀρχίζει μὲ τὸν μακρὺ γενεαλογικὸ κατάλογο τοῦ Κυρίου, ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ καὶ καταλήγει στὸν ἴδιο. Γενιὲς καὶ γενιὲς δικαίων, μὰ καὶ ἁμαρτωλῶν. Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἁπλῶς διηγεῖται· χωρὶς νὰ ὡραιοποιεῖ, περιγράφει τὸ βίο καὶ τὴν πολιτεία τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Δὲν ἀποκρύπτει τὴν ἁμαρτωλότητά τους, γιὰ νὰ μένει ζωντανὸ τὸ ὅραμα τοῦ Μεσσία. Κι εἶναι τὸ ὅραμα αὐτὸ ποὺ, ὅταν εὐλογεῖται μὲ τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου, μεταβάλλει τὸν πόνο, γιὰ παράδειγμα τοῦ Δαβίδ, σὲ τραγούδι: «ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου».

Κι εἶναι τὸ ἴδιο ὅραμα ποὺ τὴν ἁγνότητα τῆς ψυχῆς τῆς Μαρίας θὰ τὴ μεταβάλλει σὲ μητρότητα καὶ τὴν παρθενία της σὲ θαλπωρὴ τοῦ Μεσσία ποὺ θὰ κυοφοροῦσε. Παράδοξο γεγονὸς ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ὅσο παράδοξη στὰ μάτια μας φαντάζει ἡ ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας. «Μυστήριον ξένον, ὁρῶ καὶ παράδοξον! οὐρανὸν τὸ Σπήλαιον, θρόνον Χερουβικόν, τὴν Παρθένον, τὴν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρnτος, Χριστὸς ὁ Θεός». Ὅμως τίποτε δὲν εἶναι παράδοξο ὅταν συναντᾶται ἡ βουλή τοῦ Θεοῦ μὲ τὴ θέλησή μας γιὰ τὴ σωτηρία μας ἤ μὲ τὴν ἀβίαστη συγκατάθεση καὶ ὑπακοή μας στὸ θέλημά του. Ἄν ἡ Παναγία μὲ τὴ στάση της ἀπέναντι στὸ σχέδιο τῆς θείας Οἰκονομίας μᾶς ὑποδεικνύει τὴν ἀξεπέραστη ὑπακοὴ καὶ ταπείνωση, ὁ Ἰωσήφ μᾶς διδάσκει τὴν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.