Μιλτιάδη Κωνσταντίνου:Η θέση των γυναικών στην Εκκλησία του

Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής των Μυροφόρων περιγράφει δύο επεισόδια, που, αν και συνδέονται στενά μεταξύ τους -καθώς το ένα αποτελεί συνέχεια και συνέπεια του άλλου- ανήκουν σε δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Το πρώτο επεισόδιο αναφέρεται στην τελευταία πράξη του δράματος της επίγειας ζωής του Ιησού, στην ταφή του, και σηματοδοτεί ταυτόχρονα το τέλος μιας εποχής, του παλιού κόσμου που σε λίγο θα αντικατασταθεί από μιαν άλλη εντελώς καινούργια πραγματικότητα. Το δεύτερο επεισόδιο αναφέρεται στην εμπειρία που έζησαν οι γυναίκες, οι οποίες, πηγαίνοντας στο μνήμα για να προσφέρουν τις τελευταίες τιμές στον νεκρό Ιησού, πληροφορήθηκαν την ανάστασή του. Το επεισόδιο αυτό σηματοδοτεί την αρχή της νέας εποχής, την έναρξη του καινούργιου κόσμου, της Βασιλείας του Θεού, που σημαίνει ταυτόχρονα και το τέλος της κυριαρχίας του θανάτου.
Τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν σ’ αυτά τα δύο επεισόδια φέρουν όλα τα χαρακτηριστικά των κόσμων στους οποίους ανήκουν. Όλοι οι πρωταγωνιστές του πρώτου επεισοδίου είναι άνδρες που κατέχουν κάποια σημαντική θέση. Ο Νικόδημος, μέλος της λεγόμενης ‘‘υψηλής’’ ιουδαϊκής κοινωνίας, ευυπόληπτος πολίτης, είχε εντυπωσιαστεί από το κήρυγμα του Ιησού, αλλά, φοβούμενος να διακινδυνεύσει την κοινωνική του θέση, παραμένει κρυφός μαθητής του, χωρίς να εκτίθεται. Τώρα που ο δάσκαλος είναι νεκρός, τώρα που όλα τέλειωσαν και οι κρυφές ελπίδες διαψεύστηκαν, σπρωγμένος ποιος ξέρει από ποια συναισθήματα, παίρνει μια ηρωική απόφαση. Αποφασίζει να βγει από την αφάνεια και να τολμήσει να κάνει αυτό που φοβόταν σ’ όλη του τη ζωή· να προσφέρει, έστω και την τελευταία, τιμή στον δάσκαλό του, θάβοντάς τον αξιοπρεπώς. Ο Πιλάτος, Ρωμαίος διοικητής της Ιουδαίας, αφού ξεμπέρδεψε εύκολα με τη δίκη του Ιησού που παρά λίγο να τον μπλέξει σε πολιτικές περιπέτειες, αδιαφορεί τώρα πλήρως για την τύχη του θύματός του· μόλις βεβαιώθηκε ότι πέθανε, δίνει τη συγκατάθεση για την ταφή. Σιωπηρά πρωταγωνιστούν στο ίδιο επεισόδιο και οι μαθητές του Χριστού. Αυτοί που επί τρία χρόνια ήταν καθημερινά παρόντες σ’ όλες τις στιγμές της δράσης του Ιησού, άκουγαν τα κηρύγματά του, έβλεπαν τα θαύματά του, ζούσαν μαζί του και ήταν, μάλιστα, προειδοποιημένοι για όλα όσα επρόκειτο να συμβούν, τώρα λάμπουν δια της απουσίας τους. Ο Ιούδας τον πρόδωσε, ο Πέτρος τον αρνήθηκε, οι άλλοι φρόντισαν να κρυφτούν έγκαιρα. Μόνον ο Ιωάννης, εκμεταλλευόμενος τις γνωριμίες του, τόλμησε να πλησιάσει τον σταυρό, αλλά τώρα, θεωρώντας ίσως ότι έχει εκτεθεί αρκετά, βρίσκεται κι αυτός κρυμμένος μαζί με τους άλλους στο πατάρι κάποιου σπιτιού.
Στο δεύτερο επεισόδιο πρωταγωνιστούν τρεις γυναίκες και ένας άγγελος· πρόσωπα με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνα του πρώτου. Ο άγγελος δεν ανήκει στον κόσμο τούτο και οι γυναίκες, λόγω του φύλου τους και της κοινωνικής τους κατάστασης, ανήκουν στο περιθώριο της κοινωνίας της εποχής τους. Αντίθετα από τον Νικόδημο, που σ’ όλη τη ζωή του ήταν λογικός και μετρημένος, σ’ αυτές κυριαρχεί το συναίσθημα, το πάθος να βρεθούν κοντά στον Ιησού. Η λογική, ο υπολογισμός, μόνον κατ’ εξαίρεση περνάει απ’ το μυαλό τους:
Ποιος θα κυλήσει για μας την πέτρα από την είσοδο του μνήματος;
Αντίθετα από τον Νικόδημο, που σ’ όλη του τη ζωή φοβόταν για την κοινωνική του θέση, αυτές, ζώντας έτσι κι αλλιώς στο περιθώριο της κοινωνίας, δεν νοιάζονται για το τι θα πει ο κόσμος, τρομάζουν όμως μπρος στο μέγεθος της αποστολής που τους ανατίθεται και χρειάζεται να παρέμβει ο άγγελος για να τις ενθαρρύνει:
Μην τρομάζετε … Πηγαίνετε τώρα και πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο: ‘‘Πηγαίνει πριν από σας στην Γαλιλαία και σας περιμένει’’.
Σ’ αυτήν την προτροπή του αγγέλου οι ρόλοι ανατρέπονται: Οι μαθητές, που λογικά θα έπρεπε να είναι οι πρώτοι που θα μάθαιναν την ανάσταση του Ιησού και θα την διακήρυσσαν παντού, απουσιάζουν· αυτοί, που επί τρία χρόνια προετοιμάζονταν καθημερινά για αυτόν τον ρόλο, αποδείχτηκαν στην κρίσιμη στιγμή κατώτεροι της αποστολής τους· έτσι, αυτές που αναλαμβάνουν τον πρώτο ρόλο της χριστιανικής ιεραποστολής είναι τρεις γυναίκες. Η λογική κρατάει τους μαθητές κρυμμένους στο πατάρι, το πάθος οδηγεί τις γυναίκες στον τάφο του Ιησού και τις κάνει μάρτυρες της πιο συγκλονιστικής εμπειρίας που έζησε ποτέ άνθρωπος. Όμως ο Θεός γνωρίζει πώς σκέφτονται οι άνθρωποι. Ο άγγελος όχι μόνο δεν απορρίπτει τη λογική, αλλά αντίθετα, καλεί τις γυναίκες να εξετάσουν με ακρίβεια τον τάφο, ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία για την ανάσταση του Ιησού.
Παρατηρώντας τα χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών των δύο επεισοδίων, μπορούν να προκύψουν ενδιαφέροντα συμπεράσματα για τα χαρακτηριστικά των κόσμων στους οποίους ανήκουν. Στον παλιό κόσμο κυριαρχεί ο θάνατος, ο φόβος, ο μίζερος υπολογισμός. Η κοινωνία είναι λογικοκρατικά δομημένη με αυστηρή ιεραρχία, στην οποία ο καθένας έχει το ρόλο του. Μόνον κάποιες παράτολμες ενέργειες διαφοροποιούν κάπου κάπου το σκηνικό. Ο Θεός υπάρχει, όλοι πιστεύουν σ’ αυτόν, αλλά ζει στον κόσμο του και οι άνθρωποι ζουν στον δικό τους, λειτουργούν με τα δικά τους μέτρα, οργανώνονται με τον δικό τους τρόπο, ακολουθούν τις δικές τους προτεραιότητες. Στον καινούργιο κόσμο όλα είναι αλλιώς. Εδώ κυριαρχεί η ανάσταση, το συναίσθημα, η παρόρμηση. Οι κοινωνικές δομές ανατρέπονται, οι ρόλοι αλλάζουν, οι ανισότητες εξαφανίζονται. Οι γυναίκες περνούν από το περιθώριο στο προσκήνιο και αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η απόσταση ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο εκμηδενίζεται.
Η ανάσταση του Χριστού έχει ανατρέψει όλα τα δεδομένα, έχει φέρει μια εντελώς νέα κατάσταση πραγμάτων, που υπόσχεται έναν κόσμο δίκαιο, ευτυχισμένο, χωρίς φόβους, χωρίς ανισότητες και διακρίσεις. Το πρώτο μεγάλο βήμα προς τον νέο αυτόν κόσμο, προς αυτό που χαρακτηρίζεται ως ‘‘Βασιλεία του Θεού’’, έγινε με την ανάσταση του Χριστού. Όμως μένουν αρκετά βήματα ακόμη, και μάλιστα δύσκολα βήματα, καθώς ο παλιός κόσμος δεν παραδίδεται εύκολα, αλλά ανθίσταται σθεναρά.
Η χωρίς διακρίσεις και ανισότητες κοινωνία, όπου όλοι θα νιώθουν και θα είναι αδέλφια, δεν επιτεύχθηκε ακόμη. Η ισοτιμία ανδρών και γυναικών, που ο Χριστός με το παράδειγμά του έκανε πράξη και οι απόστολοι διακήρυξαν, όχι μόνο δεν επιτεύχθηκε, αλλά οι γυναίκες, παρά τους αγώνες τους και τις κατακτήσεις τους, παραμένουν και σήμερα ουσιαστικά δέσμιες μιας κατάστασης ανισότητας που δημιούργησε ο παλιός κόσμος, και η οποία ανισότητα εκδηλώνεται καθημερινά σε προσωπικό και σε κοινωνικό επίπεδο. Αρκεί μια ματιά σε καθημερινές καταστάσεις, από το πώς μοιράζονται οι ευθύνες, οι ρόλοι και οι δουλειές μέσα στο σπίτι, μέχρι το πώς αντιμετωπίζονται οι γυναίκες ως αντικείμενα ερωτισμού στην τηλεόραση, στις διαφημίσεις, στη δουλειά, κλπ, για να διαπιστωθεί ότι η άδικη συμπεριφορά προς τις γυναίκες φτάνει συχνά τα όρια της πραγματικής καταπίεσης.
Οι χριστιανοί, λοιπόν, περισσότερο από οποιουσδήποτε άλλους, έχουν υποχρέωση να αγωνιστούν για την ανατροπή της κατάστασης αυτής. Από την άποψη αυτή η διακήρυξη της Διορθόδοξης Διάσκεψης που πραγματοποιήθηκε το 1987 στη Σόφια διατηρεί ακόμη την επικαιρότητά της:
«Ο κόσμος μας έχει μια μακρά ιστορία, κατά την οποία τόσο στις προσωπικές τοποθετήσεις όσο και στη θεσμική ζωή οι γυναίκες έτυχαν άδικης μεταχείρισης και η ουσιαστική ιδιότητά τους ως εικόνας και ομοίωσης Θεού δεν έγινε πλήρως σεβαστή. Μια τέτοια αμαρτωλή διάκριση δεν είναι παραδεκτή από ορθόδοξη χριστιανική σκοπιά (Α΄Κο 11:11). Στον αναδημιουργημένο από τον Χριστό κόσμο, άνδρας και γυναίκα είναι ισότιμοι (Γαλ 3:28)...»
Και το κείμενο καταλήγει:
«Ιδιαίτερα οι ορθόδοξοι άνδρες πρέπει να αναγνωρίσουν ότι ως πλήρη μέλη της Εκκλησίας οι γυναίκες μετέχουν στη μεσιτευτική αποστολή της Εκκλησίας να προσεύχονται ενώπιον του Κυρίου για λογαριασμό όλης της δημιουργίας. Πιο συγκεκριμένα, οφείλουμε να βρούμε τρόπους, ώστε τα σημαντικά τάλαντα των γυναικών στην Εκκλησία να τεθούν όσο το δυνατόν πλήρως στην υπηρεσία του Κυρίου για την οικοδόμηση της Βασιλείας του...»
Το παραπάνω κείμενο έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς βάζει όλους, άνδρες και γυναίκες, μπροστά στις ευθύνες τους. Δεν θα πρέπει οι άνδρες να ξεχνάνε ότι το πρότυπο της ανθρώπινης ακεραιότητας, στο οποίο αποβλέπουν όλοι, είναι μια γυναίκα, αφού χάρη σ’ αυτήν τη γυναίκα ήρθε ο Θεός στον κόσμο. Και δεν θα πρέπει οι γυναίκες να ξεχνάνε πως το ότι αναστήθηκε ο Χριστός το έμαθε ο κόσμος από τρεις γυναίκες, γεγονός που τις επιφορτίζει με ένα πρόσθετο καθήκον, να επανακτήσουν τη θέση στην οποία ο ίδιος ο Θεός τις τοποθέτησε την ημέρα της ανάστασης, ως μάρτυρες της αναστάσεως, σημάδια της αρχής του καινούργιου κόσμου του Θεού. Όταν κάθε μορφής διάκριση καταργηθεί, τότε όλοι θα βεβαιωθούν ότι ο Χριστός πραγματικά αναστήθηκε, τότε θα έχει γίνει άλλο ένα μεγάλο βήμα προς τη Βασιλεία του Θεού.

 http://www.amen.gr
/

π.Δημητρίου Θεοφίλου:Ανάσταση ή Παγανισμός;

Τα γεγονός της ζωοφόρου  και φεγγοβόλου Ανάστασης, θα έπρεπε να αποτελεί το συγκλονιστικότερο σημείο αναφοράς της καθημερινής μας ζωή, αντί αυτού όμως, παρατηρούμε όλο και περισσότερο, χρόνο με το χρόνο, μια διολίσθηση, μια απώλεια νοήματος, μια λοβοτομή σε συλλογικές μνήμες και βιωματικές εμπειρίες του χθες. Έτσι ασυνόδευτοι από την ζωντανή μας λειτουργική παράδοση αδυνατούμε πλέον να συνεχίσουμε μέσα στο χρόνο, μη κατέχοντας τον τρόπο να πορευτούμε προς τα έσχατα, τόσο ιστορικά όσο και μεταϊστορικά. 

Ο παγανισμός μας υπερφαλαγγίζει, διεκδικώντας νίκη στο 2ο γύρο, όπου μας έχει σύρει, για να εξευτελίσει «τα άγια των αγίων», να αναδείξει την αδυναμία μας να αντέξουμε στο χρόνο, τη συνέπεια  και τη πίεση. Γιορτάζουμε ως δήθεν «χριστιανοί» μια ανάσταση δίχως Χριστό, με συρροή από ανεπίγνωστα πλήθη «πιστών», με οβελίες, με τζάμπο (η σχετική διαφήμιση είναι χαρακτηριστική του πασχαλινού μας ήθους),  με κροτίδες – βαρελότα – δυναμιτάκια,  με πολύ αλκοόλ που μουδιάζει τη μνήμη και με εκκλησιολογική  ασυνειδησία.

Οι πρωινές Θείες Λειτουργίες της Μ. Πέμπτης και του Μ. Σαββάτου, από κορυφαίοι πυλώνες ουσίας και συμβολικής αναπαράστασης προσώπων και γεγονότων, της πίστης μας, έχουν καταντήσει μαζικές συναθροίσεις ανεπίγνωστων – αδιάφορων ανθρώπων που πασχίζουν, άπαξ του χρόνου, να τακτοποιηθούν «θρησκευτικά», διεκπεραιώνοντας όπως – όπως  την ετήσια «μεταλαβιά» τους.

Η Μ. Παρασκευή δεν έχει καμία σχέση, επί της ουσίας,  με τα γεγονότα που συμβολίζει και αναπαριστάνει, αρκεί κάποια χρονιά,  να ακολουθήσει κανείς κάποια πομπή επιταφίου για να εξαγάγει αδάπανα τα συμπεράσματά του. Η όλη αισθητική απεικόνιση θυμίζει περισσότερο παγανιστική πομπή προχριστιανικού περιεχομένου, ή φολκλορικό ανεπίγνωστο εορτασμό.

Και τέλος φτάνοντας στη κορύφωση των γεγονότων, που είναι το Μ. Σάββατο το βράδυ, «σκοντάφτουμε» επάνω στη πλήρη αλλοίωση του ορθοδόξου ήθους, στην ισοπέδωση των εσχατολογικών αξιών της πίστης μας, και στην εξαχρείωση, του «τρόπου» διά του «χρόνου».  Όλα υποταγμένα στο νόμο της ταχύτητας, 2 λεπτά πριν και 5 μετά από τα μεσάνυχτα, «φτάνουν και περισσεύουν» για να βιώσει «επαρκώς», ο πολύξερος και παντογνώστης «ελληναράς», το πάσχα των ελλήνων, το οποίο μάλλον, εκ του αποτελέσματος,  δεν φαίνεται να έχει και μεγάλη συνάφεια με την Ανάσταση του Θεανθρώπου, στις ποικίλες ανθρωπολογικές και θεολογικές προεκτάσεις της, αλλά αυτό δεν αφορά τους πολλούς, προέχουν τα βαρελότα, η μαγειρίτσα και ο οβελίας, ο Χριστός μπορεί να περιμένει, τεμαχισμένος,  θυσιασμένος, επάνω στην αγία τράπεζα να συνεορτάσει μαζί με τα «παιδιά» Του την ΑΝΑΣΤΑΣΗ του, αλλά τα «παιδιά» του δεν μένουν πια εδώ, η μετανεωτερικότητα αντάμα με τον παλαιομοδίτικο παγανισμό, τα έχουν σύρει μακριά, από τη χάρη, τη σωτηρία, τη λύτρωση, τη όντως χαρά, το έλεος, την ενότητα των σχέσεων και την αγάπη.
 

http://www.amen.gr/

π.Χαράλαμπος Παπαδόπουλος:H ''Δυστυχία του να πρέπει να είσαι Ευτυχισμένος''

Τερέζα Φορκάδες: Η επανάσταση ξεκινά από μία μοναχή;

Από μια μοναχή του τάγματος των Βενεδικτίνων, θα περίμενε κανείς σίγουρα μια πιο συντηρητική στάση. Όμως, η Τερέζα Φορκάδες με την δριμεία της κριτική σε ό,τι θεωρεί «προβληματικό» - από τις τράπεζες ως τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες - εξελίσσεται σε έναν από τους πιο μαχητικούς και φυσικά άτυπους εκπροσώπους της νοτιοευρωπαϊκής Αριστεράς.

Αυτή την περίοδο βρίσκεται σε περιοδεία προωθώντας ένα νέο ριζοσπαστικό μανιφέστο για επαναστατική πολιτική αλλαγή. «Η οικονομική κρίση στην Ισπανία έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που να απειλεί τον κοινωνικό ιστό. Αυτό είναι κάτι που συνέβη και στην Ελλάδα. Η επισφάλεια στις ζωές των ανθρώπων αυξάνεται συνεχώς και οι πολίτες δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν. Ο κίνδυνος της βίας και της ανατροπής με κάποιον μη δημοκρατικό τρόπο αποτελεί πιθανότητα», έχει δηλώσει.

Μαζί με τον οικονομολόγο, Αρκάντι Ολιβέρες, συνέγραψαν ένα μανιφέστο που ζητά την επανίδρυση του ισπανικού κράτους, με μια Καταλονία ανεξάρτητη, εθνικοποιημένες τράπεζες και ενεργειακές εταιρείες, ενώ προτείνουν και σταδιακή έξοδο από το ΝΑΤΟ. Στην ουσία, θα έλεγε κανείς ότι ελπίζουν να αναβιώσουν το πνεύμα των «Αγανακτισμένων» που έκαναν κατάληψη στις πλατείες στης Ισπανίας το 2011, όντας όμως επικεντρωμένοι σε πιο χειροπιαστούς στόχους.

Παρά το γεγονός ότι η Φορκάδες αρνείται να κατέβει στον πολιτικό στίβο, δείχνει να μην φοβάται τον δημόσιο διάλογο και εμφανίζεται τακτικά στην τοπική τηλεόραση. Μάλιστα, στις ομιλίες της συνδυάζει αναφορές στην θεολογία, τις θεωρίες του Μαρξ για την επιπρόσθετη αξία, τη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες, καθώς και τον κανόνα του Αγίου Βενέδικτου.

Η κριτική της επί του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού δεν αποτελεί απλώς την χριστιανική της επιθυμία να προστατέψει τους αδύναμους, αλλά και μια επίθεση στην υποκρισία ενός συστήματος που δίνει σε αγαθά και κεφάλαια την ελευθερία να διασχίσουν τα σύνορα την ώρα που οι απλοί εργαζόμενοι δεν μπορούν. «Είναι μια μορφή καπιταλισμού όπου τα δικαιώματα και οι ανάγκες των ανθρώπων μπαίνουν στην άκρη», έχει δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο τονίζοντας παράλληλα πόσο υψηλότερη είναι η φορολογία του ψωμιού σε σχέση με εκείνη που επιβάλλεται στην χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία.

Η Φορκάδες έγινε αρχικά διάσημη χάρη στην διαμάχη της με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και την φαρμακευτική βιομηχανία σχετικά με τα εμβόλια για την γρίπη των χοίρων, το 2009. Ένα βίντεο στο οποίο εμφανιζόταν στο μοναστήρι της να μιλάει επί μία ολόκληρη ώρα μπροστά στην κάμερα σχετικά με τους κινδύνους του εμβολίου για την γρίπη είχε περισσότερους από ένα εκατομμύριο θεατές στο Διαδίκτυο.

Η El País την έχει χαρακτηρίσει «συνομωσιολόγο» και «κατεργάρα καλόγρια» που χρησιμοποιεί μισές αλήθειες και το θρησκευτικό της κύρος για να σπέρνει τον φόβο. Όμως, η Φορκάδες - που έχει εκπαιδευτεί ως γιατρός στις ΗΠΑ και έχει διδακτορικό στην Αγωγή Υγείας - έχει πει ότι πέρασε τρία χρόνια μελετώντας πριν δημιουργήσει το περιβόητο βίντεο που την έβαλε στον «χάρτη».

Υπάρχουν κάποιοι που αμφισβητούν πώς μπορεί να είναι αριστερή και φεμινίστρια και παράλληλα να ανήκει σε μια μισογύνικη εκκλησία που απαγορεύει την αντισύλληψη και υποστηρίζει την τιμωρία για τις εκτρώσεις.

Μάλιστα, η Φορκάδες - όπως ο πάπας Βενέδικτος που την ανέλαβε υποστήριζε τις γυναίκες ιερείς αλλά άφησε την αντισύλληψη και την έκτρωση σαν ένα ανοιχτό παράθυρο στην συνείδηση του καθενός - η Φορκάδες δεν μασάει τα λόγια της. «Η Καθολική Εκκλησία, που είναι η εκκλησία μου, είναι πατριαρχική και μισογύνικη και αυτό πρέπει να αλλάξει το συντομότερο», αναφέρει η ίδια δεικτικά.


Επιμέλεια: Μάριος Μπουμπής


http://www.zougla.gr/kosmos/article/tereza-forkades-i-epanastasi-ksekina-apo-mia-monaxi

«Αγάπη σ’ αγαπάω...» - Ιστορώντας την Αγάπη... -

«Τα χρόνια πέρασαν. Γέμισαν επανάσταση. Ο κόσμος γνώρισε με τρόπο σκληρό την απουσία. Αγόρια και κορίτσια ξεχύθηκαν στους δρόμους και κυνήγησαν έως θανάτου τον ουρανό. Σύγχυση. Το δίκαιο. Τα λάβαρα. Ο έρωτας. Τα πλήθη ανέβηκαν στις καμένες στέγες. Ο λαχειοπώλης σήκωσε τη σημαία ψηλά, κοίταξε το απρόσμενο και επανήλθε στην τάξη. Μόλις τον είδε η αταξία πήρε θάρρος και άρχισε να γελά αμφισβήτηση. Αντίσταση, φώναξε και χάθηκε στη στροφή της ελπίδας. Η μάχη δόθηκε μέχρι τέλους. Τότε το παιδί κατέβηκε από το σταυρό, έσκυψε στη γη και μάζεψε το φυλαχτό. Το πουλί που το είδε πέταξε γρήγορα κοντά του. Μαζί ανέβηκαν στο ποδήλατο και πήραν το δρόμο ανάμεσα στις παπαρούνες. Ο ουρανός γέμισε πολύχρωμους χαρταετούς. Κι αυτοί φτιάξανε λέξεις απροστάτευτες και επίμονες. Θά ‘ν’ η αγάπη φυλαχτό… Πήρα και τους αγέρηδες… Γιορτές πληγές… Κατάλευκο πουλί… Αγάπες… Αυγουστιάτικη μου θλίψη… Έρωτας στα χιόνια… Αγάπη σ’ αγαπάω...».

Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου.

    

Αγάπη σ’ αγαπάω...». Μια ιστόρηση, μα κυρίως μια αέναη αναζήτηση και μια οντολογική βίωση της αγάπης με τραγούδια, ζωγραφιές και κείμενα σε επιμέλεια, επιλογή και μουσική Χρυσόστομου Σταμούλη. Η πέμπτη δισκογραφική δουλειά του Χρυσόστομου Σταμούλη είναι πλέον γεγονός και σε λίγο θα ταξιδέψει μαζί μ’ ένα βιβλίο με κείμενα για την αγάπη, σπουδαίων ανθρώπων των γραμμάτων και της Τέχνης όπως οι Όσκαρ Ουάιλντ, Χαλίλ Γκιμπράν, Μάνος Χατζιδάκις, Νίκος-Γαβριήλ Πεντζίκης, Τάσος Λειβαδίτης, Βασίλειος  Αγκύρας και Τάκης Βαρβιτσιώτης από τις εκδόσεις «Αρμός». Τα σχέδια που κοσμούν το βιβλίο υπογράφει ο Χρίστος Πίτσιλος, ενώ τα οκτώ τραγούδια του cd δημιουργήθηκαν από το συνθέτη Χρυσόστομο Σταμούλη, βασισμένα σε στίχους των Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Παναγιώτη Θωμά, Σόνιας Κούμουρου και του ίδιου του συνθέτη και με μεγάλους ερμηνευτές, όπως τη Μελίνα Κανά, το Γεράσιμο Ανδρεάτο και τον Απόστολο Ρίζο. Επίσης, παίζουν οι ταλαντούχοι μουσικοί Θάνος Σταυρίδης, Δημήτρης Λάππας και Βασίλης Βαρβαρέσος, ενώ το εξώφυλλο επιμελήθηκε ο Ανδρέας Νικολάου.

     Η ακαδημαϊκή πορεία του Χρυσόστομου Σταμούλη, πάντα συντροφευμένη από την καλλιτεχνική του δημιουργία, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζώσας θεολογίας, της θεολογίας εκείνης που τολμά ν’ αναζητά πάντα και ν’ έρχεται σε διάλογο με τον κόσμο και τη σύγχρονη πραγματικότητα, γεγονός που την καθιστά ζώσα πραγματικότητα και εμπειρία και όχι μουσειακό έκθεμα που δεν έχει τίποτα να πει στο σύγχρονο άνθρωπο. Η αγάπη, ο μόνος δρόμος της αληθινής ελευθερίας, αλλά ταυτοχρόνως και η αληθινή βίωση της ελευθερίας, είναι η αξία εκείνη, που με τη δυναμική της καταργεί κάθε στείρα αντιμετώπιση της ζωής και οδηγεί στο θαύμα. Εκεί όπου όλα μεταμορφώνονται με τη δύναμη της αγάπης και κάθε αδύνατο γίνεται δυνατό. Αρκεί να βγει κανείς από τη βεβαιότητα του εγωισμού του και ευάλωτος, γυμνός και μόνος να κραυγάσει: «Αγάπη... Σ’ αγαπάω...».

Μαρία Χατζηαποστόλου

Νεοναζιστικός Παγανισμός και Ορθόδοξη Εκκλησία. Παρεμβάσεις και Τεκμήρια, επιμέλεια Σταύρος Ζουμπουλάκης, Άρτος Ζωής, Αθήνα 2013

Από τον πρόλογο του βιβλίου

Τα κείμενα που απαρτίζουν το παρόν βιβλίο προέρχονται, κατά κύριο λόγο, από την εκδήλωση που διοργάνωσε ο Άρτος Ζωής, στις 26 Νοεμβρίου 2012, στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (αμφιθέατρο Παπαρρηγοπούλου), με τίτλο ακριβώς «Νεοναζιστικός παγανισμός και Ορθόδοξη Εκκλησία». Στις ομιλίες της βραδιάς εκείνης προστέθηκαν δύο ακόμη κείμενα επισκόπων, του Σισανίου και Σιατίστης Παύλου το ένα και του Μεσσηνίας Χρυσοστόμου το άλλο. Τρεις λοιπόν επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος (ευτυχώς δεν είναι οι μόνοι, υπάρχουν και άλλοι λίγοι ακόμη) μιλούν εδώ εναντίον της Χρυσής Αυγής – ο καθένας, εννοείται, κατά την κρίση του και την τόλμη του. Η κυριότερη όμως προσθήκη είναι οι 72 σελίδες με αποσπάσματα κειμένων της ίδιας της Χρυσής Αυγής, που τεκμηριώνουν την παγανιστική και αντιχριστιανική ιδεολογία της. Για να μη μένουν αμφιβολίες. Αν σε κάποιους δεν αρκούν τα έργα της Χρυσής Αυγής για να καταλάβουν περί τίνος πρόκειται, ας διαβάσουν τα ίδια τους τα λόγια. Τί άλλο θέλει κανείς, ώστε να μην μπορεί να ισχυριστεί αργότερα ότι δεν είχε καταλάβει;

Περιεχόμενα

Προλόγισμα       9

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ   11

Σταύρος Ζουμπουλάκης, Εισαγωγικός χαιρετισμός        13

Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος, Επιστροφή στην κλασική ελληνική παιδεία και τη χριστιανική πίστη       16

Μητροπολίτης Σισανίου καί Σιατίστης Παύλος, Χρυσή Αυγή και χριστιανική διδασκαλία         27

Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, Μια Εκκλησία «πολιτευομένη» είναι ένα εκκλησιαστικό μόρφωμα      39

Σταύρος Γιαγκάζογλου, Θεολογία και νεοναζιστικός εθνικισμός    44

π. Βασίλειος Θερμός, Μια ψυχαναλυτική ανάγνωση της αντιχριστιανικότητας του ναζισμού       66

Σταύρος Ζουμπουλάκης, Χρυσή Αυγή και Ορθόδοξη Εκκλησία     77

Γιώργος Καλαντζής, Ο νεοναζισμός είναι ναζισμός          92

ΤΕΚΜΗΡΙΑ          97

Βιογραφικά       169

http://blogs.auth.gr/moschosg/

Το Ευαγγέλιο στον σύγχρονο κόσμο: συναντήσεις με χριστιανούς και θύραθεν στοχαστές

ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΝΕΟΤΗΤΟΣ

Το Ευαγγέλιο στον σύγχρονο κόσμο:

συναντήσεις με χριστιανούς και θύραθεν στοχαστές

Ο στοχασμός πάνω στον κόσμο μας δεν είναι για τον χριστιανό ένα περιττό βάρος αλλά αποτελεί απαραίτητο όρο της χριστιανικής μαρτυρίας, εφόσον η μαρτυρία δεν μπορεί να δοθεί σε συνθήκες άγνοιας και ακατανοησίας του Θεού, του άλλου, του εαυτού μας και του κόσμου.

Στην προσπάθεια αυτή να συνομιλήσουμε ως χριστιανοί με τον σύγχρονο κόσμο και να δούμε τα προβλήματά του υπό το φως της χριστιανικής σκέψης εντάσσεται και η πρωτοβουλία του Γραφείου Νεότητας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών να διοργανώσει δύο ανοιχτές εκδηλώσεις- συζητήσεις, πάνω σε δύο θεματικούς άξονες, δηλαδή πώς οφείλουν να σταθούν οι χριστιανοί (α) απέναντι στο πρόβλημα του κακού και (β) απέναντι στο πρόβλημα της κοινωνικής ανισότητας και το αίτημα της δικαιοσύνης.

Αναλυτικότερα διοργανώνουμε τις παρακάτω δύο ανοιχτές συζητήσεις στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου1 της Ι.Α.Α. στο Ρουφ, Μεγάλου Βασιλείου 15, (στάση μετρό «Κεραμεικός»).

1) Παρασκευή 17 Μαΐου 2012, στις 19.00,

Οι χριστιανοί απέναντι στο πρόβλημα του κακού

19.00-19.20: Η γέννηση και ο σταυρός του Χριστού και το κακό στον κόσμο,

π. Αντώνιος Πινακούλας, (θεολόγος, συγγραφέας).

19.20-19.40: Το κακό στην πατερική θεολογία και στη φιλοσοφική παράδοση,

π. Δημήτριος Μπαθρέλλος, (θεολόγος, συγγραφέας, διδάσκων θεολογία στο ΕΑΠ).

19.40-20.00: Οι χριστιανοί απέναντι στο φαινόμενο του νεο-ναζιστικού παγανισμού, Θανάσης Παπαθανασίου (θεολόγος, συγγραφέας, διδάσκων θεολογία στο ΕΑΠ, διευθυντής του περιοδικού Σύναξη).

20.00-20.30: Συζήτηση

2) Τετάρτη 22 Μαΐου 2012, στις 19.00

Οι χριστιανοί απέναντι στο πρόβλημα της κοινωνικής ανισότητας και το αίτημα της δικαιοσύνης

19.00-19.20: Φτώχεια και κοινωνική ανισότητα ως προκλήσεις για την Ποιμαντική της Εκκλησίας, π. Αντώνιος Καλλιγέρης, (θεολόγος, συγγραφέας, διευθυντής τομέα ποιμαντικής γάμου και οικογένειας).

19.20-19.40: Τι έχουν να προσφέρουν οι χριστιανοί στη συζήτηση για τη δικαιοσύνη;

π. Ευάγγελος Γκανάς, (θεολόγος, συγγραφέας).

19.40-20.00: Αμαρτία, απελευθέρωση και δικαιοσύνη, στη Θεολογία της απελευθέρωσης, του Γκουστάβο Γκουτιέρρες, (εκ. Άρτος Ζωής, 2012), Μιχάλης Πάγκαλος, (φιλόλογος, διδάσκων φιλοσοφία στο ΕΑΠ).

20.00-20.30: Συζήτηση

Επίσης το Σάββατο 18 Μαΐου 2013 στις 19.00, κατά την εκδήλωση για τη βράβευση των εθελοντών κατηχητών των Κοινωνικών Φροντιστηρίων που διοργανώνει το Γραφείο Νεότητος της Ι.Α.Α., ο Βασίλης Αντωνόπουλος (θεολόγος, εκπαιδευτικός) θα μιλήσει με θέμα:

Ο χριστιανός και η έννοια της ευθύνης

1 Με το μετρό, στάση «Κεραμεικός», βγαίνουμε στην έξοδο «Κωνσταντινουπόλεως» και, μετά, παίρνοντας την οδό Δεκελέων, συναντάμε τη Μεγάλου Βασιλείου. Με το λεωφορείο είναι η στάση «Καμπά» (αρ. γραμμής 049 και 815) ή η στάση «Πέτρου Ράλλη» (αρ. γραμμής 838, 914, Β18 και Γ18). Η οδός Μεγάλου Βασιλείου και η αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου (Μεγάλου Βασιλείου 15) βρίσκονται στο δεύτερο παράλληλο δρόμο πίσω από το κτήριο του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138).

Σισανίου και Σιατίστης Παύλου:Ο χριστιανικός ανθρωπισμός απέναντι στη νεοναζιστική πρόκληση

* Ο ναζισμός δεν έχει όνειρο, δεν έχει προοπτική και ιδανικά. Μοναδικός στόχος είναι η εξουσία. Αν σήμερα η Χρυσή Αυγή είναι πολιτικό κόμμα, είναι κάτι τυχαίο στο δρόμο της, είναι ένα μέσο και όχι ο στόχος της.



Τα θεμέλια του χριστιανικού ανθρωπισμού έχουν σταθερές βάσεις, ξεκινούν από το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι εικόνα και δημιούργημα του Θεού. Αυτό έχει μια μοναδική αξία για το ανθρώπινο πρόσωπο, διότι κατά τη χριστιανική αντίληψη ο Θεός είναι δομικό στοιχείο του ανθρώπου. Κατά συνέπεια, αυτό αποτελεί και συνιστά το μέτρο της αξίας του ανθρώπινου προσώπου, καθώς και το γεγονός της ενανθρωπίσεως του Θεού που φανερώνει τη μοναδική αξία του ανθρώπινου προσώπου. Αν θέλω να δω πόσο αξίζει ένας άνθρωπος δεν έχω κριτήρια ιδεολογικά, αλλά ξεκινώ από το ποιος είναι ο άνθρωπος και ο άνθρωπος είναι «θεός κεκελευσμένος». Το μέτρο της αξίας του είναι ότι για χάρη του ο Θεός γίνεται άνθρωπος. Το ερώτημα είναι για ποιον άνθρωπο μιλάμε, γιατί φαίνεται ότι αυτό, από μερικές πλευρές, δεν είναι αυτονόητο. Προφανώς μιλάμε για τον κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από τη φυλή, τη θρησκεία, το χρώμα του δέρματος του ή τη γλώσσα που μιλάει. Γιατί κατά τη χριστιανική αντίληψη, ο Θεός εποίησε παν γένος ανθρώπων εξ ενός αίματος κατοικείν επί πάσαν την γην. Κατά συνέπεια η αφετηρία όλων των ανθρώπων είναι κοινή και η αξία κάθε ανθρώπινου προσώπου όπου γης έχει την αυτή μοναδικότητα. Δεν μπορούμε, λοιπόν να μιλήσουμε για φυλετική υπεροχή κανενός. Μια σαφής επιβεβαίωση είναι η γνωστή παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, όπου ο πλησίον πλεόν είναι ο καθένας: είναι ο ξένος, είναι ο εχθρός, είναι ο αντίπαλος. Ενώ επίσης ακούμε τη φράση: Αν ο εχθρός σου πεινάει δώσ’ του ψωμί να φάει κι αν ο εχθρός σου διψάει δώσ’ του νερό να πιεί.

Η διακονία του κοινωνικού σώματος

Στο λόγο του Ευαγγελίου υπάρχει η αντίληψη των ταλάντων και των χαρισμάτων τα οποία χρησιμοποιούνται για την καλύτερη διακονία του κοινωνικού σώματος. Αν εγώ ξέρω πιο πολλά γράμματα, δεν τα ξέρω για να βγάζω πιο πολλά λεφτά, αλλά τα ξέρω για να μπορώ να διακονώ καλύτερα τον άνθρωπο. Αν γνωρίζω μια επιστήμη, δεν την χρησιμοποιώ για να αποκτήσω μια θέση εξουσίας, αλλά μια θέση διακονίας.
Ξεκινώντας από αυτή τη θεολογική τοποθέτηση μπορούμε να δούμε όλα τα καθημερινά προβλήματα του κάθε ανθρώπου καθεαυτόν και ως συνανθρώπου. Αποτελεί βαθιά θεολογική αλήθεια της Εκκλησίας ο πατερικός λόγος: Είδες τον αδελφόν σου; Είδες Κύριον τον Θεόν σου. Όπως και στη γνωστή περικοπή της Δευτέρας Παρουσίας, όπου το μέτρο και το κριτήριο είναι ένα και μοναδικό: η αγάπη. Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω νερό, ήμουνα ξένος και με μαζέψατε, ήμουν γυμνός και με ντύσατε. Η στάση και η συμπεριφορά απέναντι στον καθένα από εκεί πηγάζει.
Είναι ακόμα πολύ χαρακτηριστικό ότι στην Ακολουθία του Γάμου, δύο φορές ευχόμαστε στο νέο ζευγάρι να γεμίσει το σπίτι του με κάθε αγαθό. Γιατί, για να απολαμβάνουν εγωιστικά τα αγαθά; Η απάντηση είναι: «Ίνα και τοις χρεία έχωσι μεταδίδωσι». Για να μεταδίδουν δηλαδή και σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Δεν ξέρω, μάλιστα, αν πρέπει να θεωρήσουμε ότι είμαστε μακριά ή αν είναι επαναστατικό, το κριτήριο της μισθοδοσίας ενός ανθρώπου να μην είναι ούτε τα προσόντα του ούτε τα πτυχία του, αλλά οι πραγματικές του ανάγκες. Αν εγώ είμαι πανεπιστημιακός καθηγητής αλλά μόνος και ο θυρωρός του γραφείου μου είναι ένας πολύτεκνος πατέρας, γιατί εγώ πρέπει να παίρνω περισσότερα χρήματα από εκείνον; Γιατί, για να περάσω καλά; Εκεί εντοπίζω το καλά; Αν εντοπίζω το «καλά» σε αυτό το επίπεδο, έχω ήδη αποτύχει. Γιατί καμία οικονομική δυνατότητα δεν μπορεί να καλύψει το νόημα της ζωής του ανθρώπου. Αντίθετα, όταν η ζωή έχει νόημα, ο άνθρωπος μπορεί να επιδείξει πολύ μεγάλη αντοχή στις οποιεσδήποτε δυσκολίες.
Στην Εκκλησία χρησιμοποιούμε μια λέξη πολύ γνωστή και πολύ άγνωστη: τη λέξη «αμαρτία». Αμαρτία δεν σημαίνει μια ηθική παράβαση. Το ρήμα αμαρτάνω σημαίνει αποτυχαίνω, κάνω λάθος. Γι’ αυτό στα παλιά σχολικά βιβλία, στην τελευταία σελίδα υπήρχαν «τα ημαρτημένα». Δεν έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με τίποτα άλλο, παρά με τη δική μας αποτυχία. Είτε την αποτυχία μας να βρούμε ένα νόημα ζωής είτε την αποτυχία μας να δημιουργήσουμε την κατεξοχήν ανθρώπινη σχέση, την αγάπη, είτε την αποτυχία μας να νοιώσουμε ότι αυτή η αγάπη ακυρώνει όποιον θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως εχθρό μας. Διότι ένας άνθρωπος που σκέφτεται να κάνει κακό, είναι ουσιαστικά άρρωστος και χρειάζεται θεραπεία. Είναι αξιολύπητος και όχι αξιομίσητος. Σε αυτές, συνοπτικά, τις θεολογικές βάσεις στηρίζεται ο σεβασμός στο ανθρώπινο πρόσωπο και η μοναδικότητα της αξίας του.

Ο παλιός φρικτός ναζισμός

Ας δούμε με βάση αυτά τη νεοναζιστική πρόκληση. Καταρχήν επιτρέψτε μου να μην την λέω «νεοναζιστική», αλλά ναζιστική. Διότι δεν είναι κάτι καινούργιο και ίσως υπάρχει και ο κίνδυνος να θεωρήσουμε ότι είναι λιγότερο φρικτός από το ναζισμό που ζήσαμε λίγο παλαιότερα στον τόπο μας.

Ο λόγος για το ανθρώπινο πρόσωπο είναι οντολογικός, η αξία του κάθε ανθρώπου στηρίζεται σε αυτό που είναι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος. Στην περίπτωση του ναζισμού έχουμε μετάθεση σε άλλα κριτήρια, τα οποία, ας τα δούμε με λογική, είναι πολύ ασήμαντα και φανερώνουν πόσο φτηνή είναι η σκέψη των ναζιστών. Η σχετικοποίηση του ανθρώπου και η αξιολόγησή του από εξωτερικά κριτήρια, του φύλου, του χρώματος, της καταγωγής, κ.λπ., συνιστά την απαξίωση του ανθρώπινου προσώπου, του κάθε ανθρώπινου προσώπου. Ποιο, λοιπόν, είναι τελικά το μέτρο της αξίας, η γνώμη, η ιδεολογία; Κι εγώ ποιος είμαι, που πιστεύω ότι μπορεί την άποψή μου να θελήσω να την επιβάλω σε όλους; Με ποιο τρόπο θα επιβάλω την άποψή μου; Επιτρέψτε μου, να σας πω με δύο λέξεις μια ομιλία μου όταν άλλαξε η ηγεσία στο καθεστώς της δικτατορίας. Το θέμα μου ήταν: «Μέτρον πάντων άνθρωπος ή θεάνθρωπος;». Είπα τότε: Αν ο άνθρωπος είναι το μέτρο των πάντων, τότε όποιος έχει την εξουσία την επιβάλλει και βάζει στο γύψο τους υπόλοιπους. Αν όμως ο θεάνθρωπος είναι το μέτρο και το κριτήριο, τότε κανείς δεν έχει εξουσία απέναντι στον άλλον. Έχει διακονία. Αλλιώς μπαίνουμε στο χώρο του μη πολιτισμού.

Απουσία παιδείας

Η γενικότερη κρίση έχει ως βασική αιτία την απουσία παιδείας. Τον πολιτισμό και την καλλιέργεια θα την προσφέρει η παιδεία και σήμερα η παιδεία στον τόπο μας έχει τελειώσει. Έχουμε μετατρέψει τα παιδιά μας σε υπολογιστές που τους φορτώνουμε δεδομένα. Ο βασικός στόχος του σημερινού λυκείου είναι να προσφέρει ύλη. Κανείς δεν υπολογίζει το ανθρώπινο πρόσωπο του μαθητή και της μαθήτριας. Επειδή, εδώ και περίπου τριάντα χρόνια, επικοινωνώ με ποικίλους τρόπους με νέους ανθρώπους, έχω ακούσει πάρα πολλές φορές τον πόνο και τη διαμαρτυρία τους.
Η κρίση βασικά προϋποθέτει ζάλη, μπέρδεμα, άγνοια στόχων και νοήματος ζωής. Εγκλωβίζει την ανθρώπινη ύπαρξη σε μια απλή οριζόντια διάσταση που έχει αρχή και τέλος. Τότε κανείς προσπαθεί να την ζήσει με ένα τρόπο απεγνωσμένο που δίνει την ευκαιρία στον κάθε εκμεταλλευτή να εκμεταλλευτεί τον άνθρωπο.
Με όλα τα παραπάνω ζωγραφίσαμε το πρόσωπο και την ταυτότητα της Χρυσής Αυγής, που είναι ο σημαντικότερος εκφραστής του ναζισμού σήμερα στην πατρίδα μας. Τα βασικά του γνωρίσματα είναι η βία και ο ρατσισμός. Ο ναζισμός δεν έχει όνειρο, δεν έχει προοπτική και ιδανικά. Μοναδικός στόχος είναι η εξουσία. Αν σήμερα η Χρυσή Αυγή είναι πολιτικό κόμμα, είναι κάτι τυχαίο στο δρόμο της, είναι ένα μέσο και όχι ο στόχος της. Δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε ότι ο Χίτλερ δια της δημοκρατίας κατήργησε τη δημοκρατία. Γι’ αυτό δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε. Είναι ειρωνικό και τραγελαφικό, ο φασισμός και η απανθρωπία να χρησιμοποιούνται στο όνομα ενός πατριωτισμού. Πόση σχέση έχει η Χρυσή Αυγή με την Ελλάδα; Οι πρόγονοί μας λέγανε: Έλληνες εισίν οι της παιδείας την ημετέρας μετέχοντες. Υπάρχει παιδεία στη Χρυσή Αυγή; Αυτό που βλέπουμε στα μέλη, στη συμπεριφορά και το λόγο τους, ακόμα και στην αδυναμία τους να αρθρώσουν λόγο χωρίς ένταση και βία, τι δείχνει; Αν θελήσω να στηριχτώ στο λόγο του Θεού, ότι εκ του περισσεύματος της καρδίας λαλεί η γλώσσα, τότε μπορώ να εξηγήσω και να καταλάβω ποιοι είναι όσοι αποτελούν το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Ποια παιδεία εκφράζεται μέσα από το λόγο, το ήθος και τις πρακτικές τους. Η βία απέναντι στους ανίσχυρους δηλώνει, πρώτα, ότι δεν έχουμε μνήμη, ότι έχουμε ξεχάσει πως πάρα πολλοί δικοί μας συμπατριώτες υπήρξαν παράνομοι μετανάστες.

Χρυσή Αυγή και Ορθοδοξία

Πόση σχέση μπορεί να έχει η Χρυσή Αυγή με την ορθόδοξη χριστιανική πίστη και παράδοση; Όση σχέση έχει ο διάβολος με το Θεό, καμιά απολύτως. Ποια είναι η θρησκεία της Χρυσής Αυγής; Η Χρυσή Αυγή. Το όνειρό τους είναι η επαναφορά της αρχαίας θεοσέβειας, αλλά όταν και με τον τρόπο που εκείνοι θα αποφασίσουν. Άρα, λοιπόν, και η αρχαία θεοσέβεια είναι απλά ένα σύνθημα, η πραγματική τους θρησκεία είναι ο εαυτός τους. Όλα όσα συναντούμε στις συμπεριφορές τους δεν μπορεί να έχουν καμία σχέση με την αγάπη, τη συγγνώμη, το έλεος, το να δω στο πρόσωπο του άλλου, του ξένου τον εαυτό μου και τον διακονήσω.
Δεν παραγνωρίζω μερικά ζητήματα σημαντικά τα οποία έχουν δημιουργηθεί στον τόπο μας από την αθρόα προσέλευση ανθρώπων, όμως αυτό δεν αναιρεί την αλήθεια. Είναι ευθύνη της πολιτείας και της κοινωνίας που τους δέχτηκε χωρίς κριτήρια και τους άφησε ανυπεράσπιστους. Αυτός είναι και ο λόγος της δικής μου αντίδρασης στη δημιουργία στρατοπέδου στη Μητρόπολή μου. Αν τους εξασφαλίσουν ανθρώπινες συνθήκες διαμονής και φροντίδας, έχω θα τους υπηρετήσω. Δεν μπορώ, όμως, να αποδεχθώ μια χωματερή ανθρώπων. Στο όνομα της προστασίας τίνος; Της διαμόρφωσης του ήθους των νέων παιδιών που θα περνούν απέξω και θα βλέπουν τα άλλα παιδιά να είναι από μέσα;
Για την Εκκλησία, η Χρυσή Αυγή επιχειρεί να γίνει ένας Δούρειος Ίππος, να ξεγελάσει τους πιστούς παρουσιάζοντας ένα πρόσωπο πατριδοκαπηλίας και χριστοκαπηλίας. Τη στιγμή, βέβαια, που είναι απολύτως ξένοι με το ήθος του Χριστού. Η Χρυσή Αυγή καθημερινά προσβάλλει τον Χριστό στο πρόσωπο εκείνων που ο ίδιος ο Χριστός ονόμασε ελάχιστους αδερφούς του.
Δεν είναι, λοιπόν, δυνατόν να υιοθετηθεί απέναντι στη Χρυσή Αυγή η οποιαδήποτε ανοχή ή διάλογος, εκτός από αυτόν της ειλικρινούς αλλαγής και μετάνοιας. Ο οποιοσδήποτε εναγκαλισμός είτε απλού χριστιανού είτε ιερωμένου με τη Χρυσή Αυγή δείχνει μπέρδεμα φρικτό και ακύρωση της πίστης. Δεν μπορεί ένας χριστιανός να πιστεύει στο Χριστό και να στεγάζεται στη Χρυσή Αυγή. Ου δύναται δυσίν κυρίοις δουλεύειν και αυτοί οι Κύριοι είναι απολύτως διαφορετικοί μεταξύ τους.

Η ελληνική σημαία αντικείμενο εκμετάλλευσης

Βέβαια, η Χρυσή Αυγή εκμεταλλεύεται ακόμα και τα σύμβολα. Γνωρίζετε ότι στην προσπάθεια της να μοιράσει τρόφιμα μόνο σε Έλληνες χρησιμοποίησε τις ελληνικές σημαίες. Θέλω να επαναλάβω ότι η χρήση της ελληνικής σημαίας για να καλύψει μια τέτοια πράξη είναι ουσιαστικά βλασφημία. Η ελληνική σημαία συμβολίζει την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου προσώπου και τον αγώνα για το σεβασμό της αξιοπρέπειας του καθενός. Στα χρόνια του 40, οι πατέρες μας τους αιχμαλώτους που έπιαναν, τους φρόντιζαν, τους τάιζαν, τους περιποιούντο μέχρι να πάνε στον προορισμό τους. Δεν αντιμετώπισαν με βία αυτούς που ίσως πριν από λίγο θα μπορούσαν να σκοτώσουν. Αυτό ακριβώς είναι το μεγαλείο αυτού του τόπου.
Καταλήγοντας θέλω να πω ότι το μεγαλείο της Ελλάδας, ο πολιτισμός και η παράδοση μας, από τη μία, και, από την άλλη, η θεολογία της ορθόδοξης Εκκλησίας είναι τελείως αντίθετες με τη νοοτροπία και τη λειτουργία της Χρυσής Αυγής. Στώμεν, λοιπόν, καλώς και στώμεν με εγρήγορση απέναντι σε ένα φαινόμενο που αν παραβλέψουμε τότε μπορεί να κινδυνεύσουμε. Αν, όμως, δράσουμε με το λόγο, με την ευθύνη, με τη σωστή πράξη, με την αποδόμηση αυτής της νοοτροπίας, ενεργώντας μέσα στην κοινωνία και την παιδεία, τότε η Χρυσή Αυγή θα παραμείνει ένας προσωρινός εφιάλτης που θα περάσει.

http://www.epohi.gr/portal/themata/14109

Τους Θεσσαλονικείς αγίους αδελφούς Κύριλλο και Μεθόδιο τιμά το Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ από κοινού με την Ένωση Ελλήνων Σλαβολόγων με τριήμερες εκδηλώσεις

Τους Θεσσαλονικείς αγίους αδελφούς Κύριλλο και Μεθόδιο, φωτιστές των Σλάβων, τιμά το Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ από κοινού με την Ένωση Ελλήνων Σλαβολόγων, με τριήμερες εκδηλώσεις, από τις 20-22 Μαΐου, που περιλαμβάνουν διεθνές συνέδριο διακεκριμένων Σλαβολόγων ερευνητών, οι οποίοι θα ψηλαφήσουν τα ίχνη της Κυριλλομεθοδιανής ιεραποστολικής διαδρομής,  ημερίδα Σλάβων φοιτητών του Τμήματος, με θέμα τη βίωση της Κυριλλομεθοδιανής παράδοσης και διεθνή επιστημονική ημερίδα, που θα μελετήσει τη σύγχρονη πρόσληψή της.

Οι εκδηλώσεις θα γίνουν στο Κτήριο της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ, σύμφωνα με το πρόγραμμα που συντόμως θα ανακοινωθεί και αποτελούν συνέχεια της συμμετοχής του Τμήματος Θεολογίας στις πανηγυρικές εκδηλώσεις για τα 1150 χρόνια από την αποστολή των ιεραποστόλων Αγίων στη Μεγάλη Μοραβία, μετά την ένταξή του στο πρόγραμμα του Συμβουλίου της Ευρώπης, «Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος» Πολιτιστικός Δρόμος της Ευρώπης»(Council of Europe, » St Cyrill and Methodius»  Cultural Routes of Europe).

Πίστη και Αμφιβολία

Η ραδιοφωνική εκπομπή:

«Kυριακάτικο τραπέζι»

παρουσιάζει το θέμα: «Πίστη και Αμφιβολία». 

«...ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας
μακάριοι οἱ μή ἰδόντες και πιστεύσαντες...» .

Καλεσμένοι: η κα Μαρία Χατζηαποστόλου
Υποψήφια Διδάκτωρ Θεολογίας-εκπαιδευτικός
και ο κ. Νικήτας Καυκιός, ψυχολόγος.

Την Κυριακή του Θωμά το μεσημέρι 12:00-14:00 μμ.
και σε επανάληψη το βράδυ 00:00-02:00 πμ.

Ραδιοφωνικός Σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος.