Ημερίδα με θέμα: « Ὁ Θεός πάσχει».

ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΝΟΡΙΑ   ΑΓΙΩΝ ΑΣΩΜΑΤΩΝ ΘΗΣΕΙΟΥ-

ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ (ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑ)

ΔΟΥΡΟΥΤΕΙΟ  ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ  ΚΕΝΤΡΟ

ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ 11-13, ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ ΤΗΛ.: 210 5239829

                                

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

στὶς 20 Ἀπριλίου, ἡμέρα Σάββατο καὶ ὥρα 6:00-8:30 μ. μ.,

στὸ Δουρούτειο Πνευματικὸ Κέντρο διοργανώνεται

Ημερίδα 

με θέμα: « Ὁ  Θεός πάσχει».

Ο εκκεντημένος Μεσσίας της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης

Σωτήριος  Δεσπότης

Αναπλ. Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπ. Αθηνών

*

Ο πάσχων Θεός, ο σύντροφος Θεός
Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

Δρ. Θεολογίας, καθηγητής στο Λύκειο Ζεφυρίου Δυτ. Αττικής
Αρχισυντάκτης του περιοδικού Σύναξη

*

Το πάθος του Χριστού και τα πάθη της Εκκλησίας

Δημήτριος Μόσχος

Επίκ. Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπ. Αθηνών

Συντονίζει η επίκουρη Καθηγήτρια του Παν. Αθηνών κ. Κίρκη Κεφαλέα

Η παρακολούθηση είναι δωρεάν και θα χορηγείται βεβαίωση παρακολούθησης

Επιμορφωτική συνάντηση θεολόγων Π.Ε. Φλώρινας-Αξιολόγηση στο μάθημα των Θρησκευτικών .

«Επιμορφωτική συνάντηση θεολόγων Π.Ε. Φλώρινας»

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Σας προσκαλώ στην επιμορφωτική μας συνάντηση την 17^η Απριλίου 2013, ημέρα Τετάρτη και ώρα 11:30 πμ. Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί  στο 1^ο ΓΕΛ Φλώρινας σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα:

11:30-11:45 Ενημέρωση από το Σχολικό Σύμβουλο για τρέχοντα ζητήματα.

11:45-12:30 «Ο ρόλος του εκπαιδευτικού». Ανδρέας Αργυρόπουλος, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων

12:30-13:00 Συζήτηση

13:00-13:30  «Αξιολόγηση στο μάθημα των Θρησκευτικών».

 Ανδρέας Αργυρόπουλος, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων

  13:30-14:00 Συζήτηση

14.00 Λήξη επιμορφωτικής συνάντησης

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Ανδρέας Αργυρόπουλος

Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων Δυτικής Μακεδονίας

Πραγματοποιήθηκε η Επιμορφωτική Συνάντηση των Θεολόγων της Π.Ε. Καστοριάς με θέμα «Προτάσεις για τη διδακτική της θρησκευτικής Αγωγής».

Πραγματοποιήθηκε σήμερα Τρίτη 16 Απριλίου στη Βιβλιοθήκη του 2ου ΓΕΛ Καστοριάς μετά από πρόσκληση του Σχολικού Συμβούλου Ανδρέα Αργυρόπουλου , η Επιμορφωτική Συνάντηση των Θεολόγων της  Π.Ε. Καστοριάς με θέμα 
«Προτάσεις για τη διδακτική της θρησκευτικής Αγωγής». 
Εισηγητές στη σημερινή συνάντηση ήταν ο κ. Ανδρέας Βιτούλας καθηγητής του Γυμνασίου Βογατσικού ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Προσεγγίζοντας το ζήτημα του αθεϊσμού. Ο πειρασμός της θρησκείας» και η κα Θωμαΐς Κοσμοπούλου καθηγήτρια στο γυμνάσιο Μανιάκων που εισηγήθηκε και παρουσίασε την προβληματική πάνω στη συνάντηση και σχέση «Ελληνισμού- Χριστιανισμού» . 
Μετά την εύστοχη και κατατοπιστική παρουσίαση της κάθε εισήγησης ακολούθησε συζήτηση και παρεμβάσεις πολλών συναδέλφων που, με βάση την εμπειρία του καθενός από την τάξη, βοήθησε στην πληρέστερη κατανόηση των θεμάτων .
Η παρουσία όλων για μια ακόμη φορά στη συνάντηση ήταν μια άριστη ευκαιρία ανανέωσης της διδακτικής πρακτικής.

Σωκράτης Βασιόπουλος

Επιμορφωτική συνάντηση θεολόγων Π.Ε. Καστοριάς.Προτάσεις για τη Διδακτική της Θρησκευτικής Αγωγής:α)Προσεγγίζοντας το ζήτημα του αθεϊσμού β)Ελληνισμός-Χριστιανισμός.

Θέμα: «Επιμορφωτική συνάντηση θεολόγων Π.Ε.  Καστοριάς»

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Σας προσκαλώ στην επιμορφωτική μας συνάντηση την 16η Απριλίου 2013, ημέρα Τρίτη και ώρα 11:30 π.μ. με θέμα :

Προτάσεις για τη Διδακτική της Θρησκευτικής Αγωγής.

 Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί  στο χώρο της Βιβλιοθήκης του 2^ου ΓΕΛ Καστοριάς σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα:

11:30-11:45 Ενημέρωση από το Σχολικό Σύμβουλο

11:45-12:30 «Προσεγγίζοντας το ζήτημα του αθεϊσμού. Ο πειρασμός της θρησκείας.» , Ανδρέας Βιτούλας, Θεολόγος Καθηγητής στο Γυμνάσιο Βογατσικού

12:30-12:50 Συζήτηση

12:50-13:30  «Ελληνισμός-Χριστιανισμός»,  Θωμαΐς Κοσμοπούλου, Θεολόγος Καθηγήτρια στο  Γυμνάσιο Μανιάκων Καστοριάς

13:30-14:00 Συζήτηση-Συμπεράσματα

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Ανδρέας Αργυρόπουλος

Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων Δυτικής Μακεδονίας

π. Χρήστου Ζαχαράκη:Κυριακή Δ´Νηστειῶν

Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος σηκώνει τὸ σταυρό του καὶ ἀκολουθεῖ τὸ Χριστό, ἕνας πόλεμος ἀόρατος, μὰ ἀδυσώπητος, κηρύσσεται ἀπὸ τὸν διάβολο. Ὁ Κύριος, ὅταν δίδασκε τὴν Κυριακὴ προσευχή, μέσα σ᾽ ὅσα ὀφείλει ὁ ἄνθρωπος νὰ προσεύχεται, μᾶς παρότρυνε νὰ προσευχώμαστε καὶ γιὰ τὴν προστασία μας ἀπὸ τὸν πειρασμὸ καὶ τὸν Πονηρό· «καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρῦσαι ἀπὸ τοῦ πονηροῦ». Ὁ διάβολος χρησιμοποιεῖ τὰ πιὸ λογικοφανῆ καὶ ἠθικοφανῆ τεχνάσματα, μετασχηματίζεται σὲ ἄγγελο φωτός, προκειμένου νὰ πλανήσει τὸν ἄνθρωπο. Τὸ Γεροντικὸ διηγεῖται πὼς ὅταν ὁ διάβολος, θέλοντας νὰ τοῦ ἐνσπείρει τὴν ὑπερηφάνεια, εἶπε στὸν Μέγα Ἀντώνιο «μὲ νίκησες», ὁ μεγάλος ἀσκητὴς τοῦ ἀπάντησε «ὄχι ἀκόμα». Εἶναι ἡ πνευματικὴ αὐτὴ συναίσθηση ποὺ συνιστᾶ τὴν ταπεινοφροσύνη καὶ ἑδράζει στὴν ἁγιότητα. Χρειάζεται συνεχὴς ἄσκηση καὶ θερμὴ προσευχὴ, ὁ Χριστὸς μᾶς ἐφιστᾶ τὴν προσοχή ὅτι τὸ δαιμονικό γένος «ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ»· ἡ νηστεία ὡς ἀπόταξη ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὸν διάβολο καὶ ἡ προσευχὴ ὡς σύνταξη καὶ συμπόρευση μὲ τὸν Χριστό. Εἶναι ἡ συνέπεια σὲ ὅ,τι ὑποσχεθήκαμε κατὰ τὸ Βάπτισμά μας, κατὰ τὴν εἴσοδό μας στὴ ζωὴ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.


Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία εἶναι ἐκεῖνες ποὺ ἐνεργοποιοῦν καὶ δίνουν ζωὴ στὴν πίστη μας. Ἡ πίστη εἶναι ἡ ζωντανὴ ἐμπειρία τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ μέσα στὸν κόσμο, ἀνόθευτη ἀπὸ τὴν καθημερινότητα καὶ τὴ σύγχυση, ἀδιαπραγμάτευτη στὶς ὑποσχέσεις τῶν –ισμῶν, στὴν πλάνη τῆς εὐδαιμονίας. Ἡ πίστη ριζώνει ζωὴ στὸ θάνατο, τὸ φῶς ἐλευθερώνει τῆς ψυχῆς, κατάλυμα στὸν πειρασμό δὲν δίνει... «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι».


Ὁ Χριστὸς δὲν ψάχνει τὴν πίστη μας στὰ μεγάλα καὶ βαρύγδουπα λόγια, μονάχα νὰ καταθέσουμε μὲ εἰλικρίνεια τὴν ἀπιστία μας, αὐτὴν βοηθᾶ. Ἡ πίστη, εἴτε ἀπὸ τὸν πόνο τῆς ἁμαρτίας ἀναβλύζει εἴτε ἀπὸ τὸν πόνο τῆς ἀγάπης ξεχειλίζει, ἀνοίγει διάπλατα τὴν καρδιά μας νὰ πλημμυρίσει ἀπὸ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὀμίχλη τῆς ἁμαρτίας ξεδιαλύνεται, ἡ ἀνάσταση διακρίνεται πλέον καθαρά· «ὁ υἱὸς τοῦἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳἀναστήσεται».

http://pchristoszacharakis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_14.html

Επιμορφωτικό σεμινάριο και Επιμορφωτική ημερίδα στη Βέροια

1. Επιμορφωτικό σεμινάριο θεολόγων καθηγητών

(έγκριση αρ. πρωτ. 4513/28-03-2013)

Πέμπτη 18 Απριλίου 2013 και ώρα 16:00-19:00,  στο

3^ο Γυμνάσιο Βεροίας,  με θέμα:

«Η διδασκαλία του  Μαθήματος των Θρησκευτικών με χρήση των ΤΠΕ»

 Θεματικές ενότητες:

• Η παιδαγωγική αξιοποίηση των ΤΠΕ στο μάθημα των Θρησκευτικών
• Ψηφιακό Σχολείο - Εμπλουτισμένα βιβλία  ΜτΘ Γ/σίου & Λυκείου
• Λογισμικά Θρησκευτικών
• Διαδραστικός πίνακας: δυνατότητες και χρήση
• Λογισμικά Παρουσίασης
• Εννοιολογικοί χάρτες

                           Εισηγητές: 

1. Μαρία Συργιάννη,  Σχολική Σύμβουλος Θεολόγων
2. Βασιλική Μητροπούλου, Αναπλ. Καθηγήτρια Παιδαγωγικής του Τμ. Θεολογίας, ΑΠΘ
3. Ξανθή Αλμπανάκη, Εκπαιδευτικός ΠΕ01

******

2. Επιμορφωτική Ημερίδα Θεολόγων καθηγητών

(έγκριση  αρ. πρωτ. 4876/05-04-2013)

Σάββατο 20 Απριλίου 2013 και ώρα 10:30-15:00,

στον ιερό ναό Αναστάσεως του Χριστού & 4^ο Γυμνάσιο Βέροιας,  με θέμα:

«Διδάσκοντας Θρησκευτικά μέσω Τέχνης»

Η ημερίδα θα διεξαχθεί σύμφωνα με το εξής πρόγραμμα:

10:30- 12:30   Προσομοίωση επίσκεψης μαθητών σε βυζαντινό ναό

12:30- 12:45   Διάλειμμα

12:45- 13:45  Τεχνικές διδασκαλίας στο ΜτΘ μέσω Τέχνης (Artful Thinking)

13:45- 15:00   Βιωματικό εργαστήριο-Συζήτηση

                    Εισηγητές:

1. Απόστολος Μπάρλος, Master  Θεολογίας, Δ/ντής Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Λάρισας, μέλος της ομάδας επιμόρφωσης της Θεολογικής Ακαδημίας Βόλου
2. Βασιλική Γώγου, Θεολόγος-Φιλόλογος, μέλος της ομάδας επιμόρφωσης της Θεολογικής Ακαδημίας Βόλου

                                                                                       Η Σχολική Σύμβουλος Θεολόγων

                                                                                                  Δρ. Μαρία Συργιάννη

 

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας εν όψει της Συγκλήσεώς της

Θ. Γιάγκου, Μ. Τατάγια. Α. Γκίκας
Δ. Νικολακάκης, π. Γρ. Παπαθωμάς

Στα Τρίκαλα στις 11 Απριλίου 2013 στις 6.30μ.μ.  πραγματοποιήθηκε  για πρώτη φορά στην πόλη μας ενημερωτική ημερίδα, ύστερα από πρωτοβουλία ομάδας θεολόγων εν όψει της σύγκλησης της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου την οποία προανήγγειλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην Θρονική εορτή του Πατριαρχείου τον περασμένο Νοέμβριο. «Η πίστη ζει και η Ορθοδοξία ζει […] Η Ορθοδοξία θα ζήσει, θα κάνει την Αγία και Μεγάλη Σύνοδό της, την οποία προετοιμάζει η Πανορθόδοξος Σύνοδος και είμαστε στο τέλος της προετοιμασίας». Αυτά είναι τα λόγια του Οικουμενικού Πατριάρχη, τα οποία και αποτέλεσαν το έναυσμα για την αποψινή συνάθροισή μας.

Τα τελευταία χρόνια εντάθηκαν οι προσπάθειες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των άλλων Ορθόδοξων Εκκλησιών, ώστε να υπερνικηθούν τα εμπόδια και να συγκληθεί η Μεγάλη Πανορθόδοξος Σύνοδος, η οποία αναμένεται και σχεδιάζεται για περισσότερο από μισό αιώνα. Και είναι αλήθεια ότι έχουμε φτάσει στο σημείο εκείνο κατά το οποίο η προσυνεδριακή διαδικασία, αλλά και η θεματολογία της εν λόγω Συνόδου να αποτελεί «σημείον αντιλεγόμενον». Ορθόδοξοι θεολόγοι και εκκλησιαστικοί άνδρες εκδηλώνονται κατά της συγκλήσεως αυτής της συνόδου, ενώ άλλοι, συναισθανόμενοι την αναγκαιότητα συγκλήσεως της, κρίνουν ως σοβαρή και εποικοδομητική τη μέθοδο εργασίας, τη θεματολογία κλπ. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι προετοιμασίες αργούν χαρακτηριστικά και άλλοι υποστηρίζουν ότι υπάρχει, υπέρ το δέον, βιασύνη.

Ο κ. Δ. Φύκας, ο κ. Α. Αργυρόπουλος, ο κ. Τσέλιος
και ο κ. Α. Γκίκας

Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες έχουν ήδη αποδεχτεί την πρόσκληση του Οικουμενικού πατριαρχείου για την προετοιμασία μιας τέτοιας συνόδου. Από το 1930 έως σήμερα έχουν συγκληθεί πανορθόδοξοι διασκέψεις, επιτροπές και έχουν πραγματοποιηθεί αριθμός εκκλησιαστικών και θεολογικών συνεδρίων. Σε όλες αυτές τις προσυνεδριακές και προκαταρκτικές συναντήσεις έχουν καταχωριστεί σε έναν κατάλογο τα προβλήματα της Ορθοδοξίας ανά τον κόσμο που θα επιληφθεί η εν λόγω Αγία και Μεγάλη Σύνοδος. Ο κατάλογος αυτός έχει τροποποιηθεί σε κάποια σημεία του κατά τη διάρκεια των πενήντα περίπου χρόνων που προετοιμάζεται, καθώς προϊόντος του χρόνου ορισμένα από αυτά  τα θέματα κρίθηκαν ότι έπρεπε να μπουν στο αρχείο και να μην συζητηθούν.

Στον κατάλογο αυτόν έχουν παραμείνει: (α) η Ορθόδοξη Διασπορά (β) το Αυτοκέφαλο και ο τρόπος ανακηρύξεώς του (γ) το Αυτόνομο και ο τρόπος ανακηρύξεώς του (δ) τα Δίπτυχα (ε) το ζήτημα του κοινού ημερολογίου (στ) οι σχέσεις Ορθοδόξων Εκκλησιών προς τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, (ζ) Ορθοδοξία και Οικουμενική Κίνηση και (η) η συμβολή των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών για την επικράτηση των χριστιανικών ιδεωδών της ειρήνης, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης και της αγάπης μεταξύ των λαών και άρση των φυλετικών διακρίσεων.

Όπως βλέπουμε ένας αριθμός θεμάτων, όπως τα τρία τελευταία αναφέρονται στην ανθρωπολογία ενώ τα πρώτα αγγίζουν αυτό που λέγεται στη θεολογική γλώσσα εκκλησιολογία. Υπό διαφορετικό πρίσμα τα θέματα αφορούν αφενός στις σχέσεις των Ορθοδόξων Εκκλησιών μεταξύ τους όσο και με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και αφετέρου στις σχέσεις της Ορθοδοξίας με το σύνολο του χριστιανικού κόσμου.

Αλέξανδρος Γκίκας, Μαρία Τατάγια, π. Γρηγόριος Παπαθωμάς
Δημήτριος Νικολακάκης

Έτσι λοιπόν, δεν είναι δυνατό ερήμην του λαού να συζητούνται τέτοια θέματα και να αγνοούνται από το σώμα της Εκκλησίας. Στόχος της  σημερινής επιστημονικής ημερίδας είναι να παράσχει ένα ανοικτό βήμα ενημέρωσης για το προαναφερθέν θέμα, φέρνοντας κοντά σας έγκριτους ανθρώπους της Εκκλησίας και πανεπιστημιακούς δασκάλους εγνωσμένου κύρους, τους οποίους εκ βαθέων και ενθέρμως ευχαριστούμε που ανταποκρίθηκαν με μεγάλη χαρά στην πρόσκλησή μας και οι οποίοι θα προσπαθήσουν να απαντήσουν στα ερωτήματα που γεννούνται από όλους μας, που αποτελούμε το πλήρωμα της Εκκλησίας.

Στην Αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Τρικκαίων

Ο Αρχιμανδρίτης π. Γρηγόριος Παπαθωμάς

                                       
Ο Καθηγητής  Κανονικού Δικαίου του ΕΚΠΑ Αρχ. Γρηγόριος Παπαθωμάς, ανέπτυξε το θέμα «Το κανονικό ζήτημα του αυτοκεφάλου και οι αρνητικές απορροές του» . Η ομιλία του επικεντρώθηκε στα τέσσερα μεγάλα προβλήματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τα οποία συνοψίζονται στο ένα: το ζήτημα του αυτοκεφάλου, από το οποίο ξεκίνησε το μεγάλο πρόβλημα της αίρεσης του εθνικοφυλετισμού, η δημιουργία δηλαδή εθνικών-φυλετικών εκκλησιών.

Ο π. Γρηγόριος τόνισε ότι όταν λυθεί το θέμα του Αυτοκεφάλου, αυτόματα θα επιλυθούν και τα μεγαλύτερα από τα προβλήματα που αναφέρθηκαν, ως θεματολογία της Αγίας και μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου. Ο χρόνος κατά τον οποίο θα συγκληθεί η σύνοδος παραμένει μέχρι στιγμής άγνωστος, αλλά ο Οικουμενικός Πατριάρχης προανήγγειλε ότι ο καιρός πλησιάζει.

Ευχόμεθα και αναμένουμε.

Ο Καθηγητής κ. Θεόδωρος Γιάγκου & η Δρ. Μαρία Τατάγια

Ο  πρώτος ομιλητής ο κ. Θεόδωρος Γιάγκος Καθηγητής ΑΠΘ ανέπτυξε το θέμα «Η ανάγκη συγκλήσεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου- Δυσκολίες και προοπτικές», κάνοντας μια αναφορά στην ιστορική κυρίως εξέλιξη των προσυνεδριακών διασκέψεων από το 1930 μέχρι σήμερα.

Η Δρ Νομικής Μαρία Τατάγια  η οποία αναφέρθηκε στις ιστορικές καταβολές του  «ημερολογιακού ζητήματος», κατέδειξε ότι το θέμα αυτό, αν και φαίνεται μικρό μπροστά στα άλλα είναι αρκούντως σημαντικό

Ο Λέκτορας Α.Π.Θ Δημήτριος Νικολακάκης

Ο Λέκτορας του ΑΠΘ Δημήτριος Νικολακάκης, επικέντρωσε την ομιλία του στο ζήτημα της Ορθοδόξου Διασποράς,  αναφερόμενος κυρίως στο αντικανονικό του θέματος και ευχόμενος, στο τέλος, να πρυτανεύσει  η επίλυση του θέματος από τις τοπικές ορθόδοξες εκκλησίες που συμμετέχουν στον προσυνεδριακό διάλογο.

Θερμές ευχαριστίες στο Δήμαρχο Τρικκαίων κ.  Χρ. Λάππα που μας παραχώρησε την αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου για την εκδήλωση και μας τίμησε με την παρουσία του.
Στην εκδήλωση παρέστη   ως εκπρόσωπος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τρίκκης  και Σταγών κκ Αλεξίου, ο π. Λάμπρος Κολώνας. 
Ο Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κκ Κύριλλος απέστειλε μακροσκελή συγχαρητήρια επιστολή.
Παρέστη επίσης και η Περιφερειακή Σύμβουλος κα Ελένη Αργυροπούλου.
Εκ μέρους της εκπαιδευτικής κοινότητας, οι σχολικοί Σύμβουλοι Τρικάλων & Καρδίτσας κ Δημήτριος Φύκας, Δυτικής Μακεδονίας κ.Ανδρέας Αργυρόπουλος, ο Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ν. Τρικάλων  κ. Τσέλιος.
Οφείλουμε να επισημάνουμε τη συμβολή  του κ Νημά του ΦΙΛΟΣ Τρικάλων στην εκδήλωση  τον οποίο και τον ευχαριστούμε θερμά.
Τέλος θερμές ευχαριστίες στους συναδέλφους καθηγητές θεολόγους και σε όλους όσους παρευρέθησαν από ολόκληρη τη Θεσσαλία και Μακεδονία.
Το ενδιαφέρον του κοινού, σε όλη τη διάρκεια  των εισηγήσεων ήταν αμείωτο, γεγονός που φάνηκε ολοφάνερα στο τέλος της εκδήλωσης με τις πάρα πολλές και εύστοχες ερωτήσεις που απαντήθηκαν από τους έγκριτους καλεσμένους.

http://professeur-alex.blogspot.gr/

Απονομή τιμητικής διάκρισης στον καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ κ. Ιωάννη Πέτρου

Απονομή  Τιμητικών Διακρίσεων

Ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας και το Κέντρο Πολιτισμού και Βιβλίου Νοτιοανατολικής Ευρώπης, θα πραγματοποιήσουν για 23^ησυνεχόμενη χρονιά την εκδήλωση  «Απονομή  Τιμητικών Διακρίσεων» σε  ανθρώπους  που έχουν προσφέρει στα ελληνικά γράμματα και στον πολιτισμό, την Κυριακή 14 Απριλίου 2013 και ώρα 12 το μεσημέρι στο Πολιτιστικό Κέντρο «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ» (απέναντι από την Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών).

Θα βραβευτούν οι: Μαριάννα Βιλδιρίδη-Χατζητόλιου, Μαρία Ιγνατιάδου, Περσεφόνη Καραμπάτη, Αντώνης Λυγούρας, Δημήτριος Μάρδας, Θεόδωρος Μαυρόπουλος, Ελένη Μουζούρα, Δημήτριος Μπρούχος, Ιωάννης  Πέτρου, π. Κωνσταντίνος Χαλβατζάκης, Στάθης Χαριτόπουλος, Αναστασία Χατζή.

Ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας και του Κέντρου Πολιτισμού και Βιβλίου Νοτιοανατολικής Ευρώπης κ. Μπάμπης Μπαρμπουνάκης  αναφορικά με την εκδήλωση τόνισε: «Για 23^η συνεχόμενη χρονιά θα πραγματοποιήσουμε την εκδήλωση «Απονομή Τιμητικών Διακρίσεων» ως ελάχιστο φόρο τιμής σε ανθρώπους που ζουν και δημιουργούν,  παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, στην πόλη μας. Οι άνθρωποι,  που βραβεύονται, έχουν συμβάλει, ο καθένας από το δικό του τομέα στoν πολιτισμό, τα γράμματα και τις τέχνες».

Την εκδήλωση θα πλαισιώσουν μουσικά η χορωδία «Γιάννης Μάντακας» του Α.Π.Θ. υπό την Διεύθυνση  του Πέτρου  Μπεκιαρίδη  και το  κουαρτέτο «Fortissimo». Η εκδήλωση των Βραβεύσεων τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, του Υπουργείου Μακεδονίας Θράκης, της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και  του Δήμου Θεσσαλονίκης.

http://blogs.auth.gr/moschosg/

Γιώρ­γου Λιε­ρού:ΠΡΕΠΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ;

(Αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα "εποχή" μια ενδιαφέρουσα άποψη του συγγραφέα Γιώργου Λιερού. Ο Γιώργος Λιερός ανήκει στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς και είναι δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Χαλανδρίου. Η πολιτική τοποθέτησή  του κάνει την άποψή του ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.)

Κρά­τος, Εκκλη­σία, κλή­ρος και α­ρι­στε­ρά

Το κρά­τος ε­πι­χο­ρη­γεί τις ορ­γα­νω­μέ­νες θρη­σκείες, ε­πει­δή α­πο­τε­λούν μέ­ρος του πο­λι­τι­σμι­κού ε­ξο­πλι­σμού της κοι­νω­νίας· το κά­νει για δι­κό του ό­φε­λος, λό­γω του α­πο­φα­σι­στι­κού ρό­λου της θρη­σκείας στην άρ­θρω­ση του κοι­νω­νι­κού δε­σμού, στην πα­ρα­γω­γή του συμ­βο­λι­κού και φα­ντα­σια­κού σύ­μπα­ντος, του ό­λου τρό­που ε­πι­κοι­νω­νίας μέ­σα α­πό τον ο­ποίον συ­γκρο­τεί­ται η κοι­νω­νία και δια­τυ­πώ­νε­ται ο η­γε­μο­νι­κός λό­γος.
Σε μια εκ­κο­σμι­κευ­μέ­νη κοι­νω­νία, βέ­βαια, οι θρη­σκευ­τι­κοί θε­σμοί δεν έ­χουν το μο­νο­πώ­λιο στη συμ­βο­λι­κή πα­ρα­γω­γή· συ­νυ­πάρ­χουν με κα­θα­ρά κο­σμι­κούς φο­ρείς πα­ρα­γω­γής πο­λι­τι­σμού (προ­πά­ντων με τους σύγ­χρο­νους εκ­παι­δευ­τι­κούς μη­χα­νι­σμούς, τα μέ­σα μα­ζι­κής ε­νη­μέ­ρω­σης κ.τ.λ.).
Η γνώ­μη μας εί­ναι ό­τι οι θρη­σκευ­τι­κοί και οι πο­λι­τι­σμι­κοί θε­σμοί πρέ­πει να συ­ντη­ρού­νται εν μέ­ρει α­πό ί­διους πό­ρους (με την πε­ριου­σία τους ή α­πό το κοι­νό τους) και συ­μπλη­ρω­μα­τι­κά α­πό τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του κρά­τους. Το κρά­τος ο­φεί­λει να δα­πα­νά δη­μό­σιους πό­ρους για την α­να­στή­λω­ση θρη­σκευ­τι­κών μνη­μείων (χρι­στια­νι­κών, μου­σουλ­μα­νι­κών, ε­βραϊκών κ.τ.λ.), για την εκ­παί­δευ­ση των κλη­ρι­κών, για να συν­δρά­μει τις ορ­γα­νω­μέ­νες θρη­σκείες στο κοι­νω­νι­κό τους έρ­γο ή συμ­βάλ­λο­ντας εν­δε­χο­μέ­νως στη μι­σθο­δο­σία των λει­τουρ­γών τους.
Η χρη­μα­το­δό­τη­ση της Ορθό­δο­ξης Εκκλη­σίας α­πό την πο­λι­τεία δεν εί­ναι λι­γό­τε­ρο θε­μι­τή α­πό τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του φε­στι­βάλ Αθη­νών του Με­γά­ρου Μου­σι­κής των πο­λι­τι­κών κομ­μά­των. Η πό­λη-κρά­τος της αρ­χαίας Αθή­νας ξό­δευε δη­μό­σιο χρή­μα για τις γιορ­τές των Πα­να­θη­ναίων και το ί­διο κά­να­νε κι οι αρ­χαϊκές κοι­νω­νίες για τις δι­κές τους γιορ­τές και θρη­σκευ­τι­κές τε­λε­τές.

Οι θρη­σκευ­τι­κοί θε­σμοί ως θε­σμοί δη­μό­σιοι

Οι θρη­σκευ­τι­κοί θε­σμοί, ό­πως και γε­νι­κό­τε­ρα οι θε­σμοί πα­ρα­γω­γής του πο­λι­τι­σμι­κού και συμ­βο­λι­κού πλού­του, εί­ναι πο­λύ ση­μα­ντι­κοί δη­μό­σιοι θε­σμοί και ως τέ­τοιους πρέ­πει να τους α­ντι­με­τω­πί­σου­με· ό­χι να τους δού­με ε­γκλω­βι­σμέ­νους στον ι­διω­τι­κό χώ­ρο, ό­πως πρε­σβεύουν οι φι­λε­λεύ­θε­ρες θεω­ρίες, και χω­ρίς η α­να­γνώ­ρι­σή του δη­μό­σιου χα­ρα­κτή­ρα τους να ση­μαί­νει ό­τι τους θέ­λου­με πο­λι­τι­κούς-κρα­τι­κούς θε­σμούς ( και να ταυ­τι­στού­με έ­τσι με τους κρα­τι­κι­στές και τους ο­πα­δούς του ο­λο­κλη­ρω­τι­σμού ή του φο­ντα­με­ντα­λι­σμού).
Η α­ντί­λη­ψή μας αυ­τή, που ε­πί­σης α­φο­ρά γε­νι­κό­τε­ρα τους πο­λι­τι­σμι­κούς θε­σμούς, βρί­σκε­ται, λοι­πόν, σε α­ντί­θε­ση με τις α­ντι­λή­ψεις του φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και του κρα­τι­κι­σμού. Δεν εί­ναι κα­θό­λου τυ­χαίο ό­τι ε­να­ντίον της μι­σθο­δο­σίας των κλη­ρι­κών α­πό το κρά­τος στρά­φη­κε πρώ­τος ο Γιάν­νης Στουρ­νά­ρας. Μό­νο που το ε­πι­χεί­ρη­μά του, αν ξε­δι­πλω­θεί, εί­ναι ε­πι­χεί­ρη­μα για την ι­διω­τι­κο­ποίη­ση ή α­κρι­βέ­στε­ρα την α­γο­ραιο­ποίη­ση κά­θε θε­σμού πα­ρα­γω­γής πο­λι­τι­σμού. Εί­ναι γε­γο­νός ό­τι η φι­λε­λεύ­θε­ρη α­ντί­λη­ψη πε­ρί θρη­σκείας α­σκεί ση­μα­ντι­κή γο­η­τεία, ει­δι­κά σε ε­κεί­νο το τμή­μα της α­ρι­στε­ράς που ε­μπνέε­ται α­πό το λό­γο πε­ρί δι­καιω­μά­των. Ωστό­σο, ό­πως ή­δη εί­χε ε­πι­ση­μά­νει ο Μαρξ στο «Εβραϊκό Ζή­τη­μα» δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ό­τι και η πιο πλέ­ρια χει­ρα­φέ­τη­ση του κρά­τους α­πό τη θρη­σκεία (μια πο­λι­τι­κή χει­ρα­φέ­τη­ση) μπο­ρεί να εί­ναι συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή ό­χι α­πλώς με μια ε­ξαι­ρε­τι­κά θρη­σκευό­με­νη κοι­νω­νία, αλ­λά και με την άν­θη­ση του κά­θε λο­γής σκο­τα­δι­σμού ή των πιο α­πεχ­θών α­νορ­θο­λο­γι­σμώ­ν· σχε­τι­κά με αυ­τό το πα­ρά­δειγ­μα των Η­ΠΑ εί­ναι πο­λύ δια­φω­τι­στι­κό.

Η κρα­τι­κί­στι­κη α­ντί­λη­ψη για τη θρη­σκεία

Από την άλ­λη, η κρα­τι­κί­στι­κη α­ντί­λη­ψη για τη θρη­σκεία υιο­θε­τεί­ται α­πό έ­να με­γά­λο μέ­ρος της Εκκλη­σίας αλ­λά και -με δια­φο­ρε­τι­κό τρό­πο βέ­βαια- α­πό με­ρι­κές ορ­γα­νώ­σεις ή κόμ­μα­τα της α­ρι­στε­ράς. Στην πρά­ξη η υ­πα­γω­γή της Εκκλη­σίας στο κρά­τος την με­τα­τρέ­πει σε θε­ρα­παι­νί­δα της ε­κά­στο­τε ε­ξου­σίας (ού­τε η Ορθο­δο­ξία έ­χει την κα­τάλ­λη­λη πα­ρά­δο­ση ού­τε η εκ­κο­σμι­κευ­μέ­νη ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία ε­πι­τρέ­πει φο­ντα­με­ντα­λι­στι­κές φι­λο­δο­ξίες ή φα­ντα­σιώ­σεις). Η α­πο­τί­να­ξη της κρα­τι­κής κη­δε­μο­νίας –α­πο­τί­να­ξη η ο­ποία εί­ναι ρή­ξη με έ­να βα­θιά ρι­ζω­μέ­νο κομ­φορ­μι­σμό αιώ­νω­ν–εί­ναι προϋπό­θε­ση για να πά­ρουν ε­νερ­γό μέ­ρος οι Χρι­στια­νοί στο α­να­γκαίο εγ­χεί­ρη­μα α­να­γέν­νη­σης του λα­ού μας. Μπο­ρούν στα α­λή­θεια οι πι­στοί να α­ντι­με­τω­πί­ζουν τον πα­πά ό­πως α­ντι­με­τω­πί­ζουν έ­να δη­μο­τι­κό υ­πάλ­λη­λο, έ­ναν ε­φο­ρια­κό, έ­ναν α­στυ­νο­μι­κό ή έ­να δι­κα­στι­κό; Οι πι­στοί ας προ­βλη­μα­τι­στούν πά­νω στο ε­ρώ­τη­μα του Κίρ­κε­γκο­ρ: τι κά­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο κα­κό στον Χρι­στια­νι­σμό, χί­λιοι κρα­τι­κοί υ­πάλ­λη­λοι που τον διώ­κουν ή ε­κα­τό κρα­τι­κοί υ­πάλ­λη­λοι που τον δια­δί­δου­ν;
Ένα μέ­ρος της α­ρι­στε­ράς ζη­τά­ει τό­σο τη δια­κο­πή της κρα­τι­κής χρη­μα­το­δό­τη­σης της Εκκλη­σίας ό­σο και τη χω­ρίς α­πο­ζη­μίω­ση δή­μευ­ση της πε­ριου­σίας της. Με άλ­λα λό­για, θέ­λει να ε­πι­φέ­ρει έ­να κα­θο­ρι­στι­κό δι­πλό πλήγ­μα ε­να­ντίον της Εκκλη­σίας· στην πο­λι­τι­κή κοι­νω­νία ό­σο και στην ι­διω­τι­κή. Αυ­τός ο α­ντι­κλη­ρι­κα­λι­σμός και α­ντι­χρι­στια­νι­σμός, ό­μως, α­πλώς στο­χεύει στην ί­δρυ­ση μιας άλ­λης α­ντα­γω­νι­στι­κής πο­λι­τι­κής κρα­τι­κής θρη­σκείας, σαν αυ­τές που κα­τέρ­ρευ­σαν πριν δύο δε­κα­ε­τίες στην Ανα­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη και αλ­λού.
Η κρα­τι­κή ε­ξου­σία έ­χει πά­ντα έ­ναν οιο­νεί θρη­σκευ­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα και αυ­τό εί­ναι ι­διαί­τε­ρα ο­ρα­τό στο ο­λο­κλη­ρω­τι­κό κρά­τος, που μο­νο­πω­λεί τους πο­λι­τι­στι­κούς θε­σμούς και τους ι­δε­ο­λο­γι­κούς μη­χα­νι­σμούς και το ο­ποίο με τον τρό­πο του εί­ναι έ­να θρη­σκευ­τι­κό κρά­τος. Γι’ αυ­τό, ό­πως πο­λύ σω­στά έ­λε­γε ο Π.Κον­δύ­λης, το ο­λο­κλη­ρω­τι­κό κρά­τος εί­ναι υ­πο­χρεω­τι­κά α­θεϊστι­κό (θρη­σκεία δε ση­μαί­νει ο­πωσ­δή­πο­τε πί­στη στο Θεό ή σε θε­ούς, ο Βου­δι­σμός εί­ναι α­θεϊστι­κός). Η βίαιη ε­ξά­λει­ψη των θρη­σκευ­τι­κών θε­σμών α­πό την κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή α­ναι­ρεί τον κο­σμι­κό χα­ρα­κτή­ρα του κρά­τους, α­κρι­βώς για­τί το κρά­τος εί­ναι που α­να­λαμ­βά­νει πλέ­ον τις λει­τουρ­γίες αυ­τών των θε­σμών.

Θρη­σκευ­τι­κοί θε­σμοί και κο­σμι­κό κρά­τος

Υφί­στα­ται πά­ντα μια σχέ­ση α­νά­με­σα στους (δη­μό­σιους) θρη­σκευ­τι­κούς θε­σμούς και το πο­λι­τι­κό «κο­σμι­κό» κρά­τος· κρά­τος και θρη­σκευ­τι­κοί θε­σμοί α­πο­τε­λούν τους ό­ρους μιας σχέ­σης που δο­μεί το δη­μό­σιο χώ­ρο. Εί­πα­με προ­η­γου­μέ­νως ό­τι η θρη­σκεία α­πο­τε­λεί μέ­ρος του πο­λι­τι­σμού και του τρό­που ε­πι­κοι­νω­νίας πά­νω στον ο­ποίο στη­ρί­ζε­ται η πο­λι­τεία. Το κρά­τος δεν μπο­ρεί πο­τέ να α­πο­τε­λέ­σει α­πλώς έ­να ου­δέ­τε­ρο ερ­γα­λείο για την ε­πι­τή­ρη­ση των συμ­βο­λαίων που συ­νά­πτο­νται α­νά­με­σα στα ι­διω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα, ό­πως θα ή­θε­λε η φι­λε­λεύ­θε­ρη ου­το­πία· δεν μπο­ρεί πο­τέ να εκ­κο­σμι­κευ­τεί πλή­ρως α­κό­μα ό­ταν τη θέ­ση του Θε­ού παίρ­νει ο Λό­γος, η Φύ­ση, το Έθνος, πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο που στις νεω­τε­ρι­κές κοι­νω­νίες η πο­λι­τι­κή κοι­νό­τη­τα έρ­χε­ται να προ­σφέ­ρει στο θνη­τό ά­το­μο την υ­πό­σχε­ση της α­θα­να­σίας (δια της συ­νέ­χειας της πό­λης, του έ­θνους, του λα­ού), μια πα­ρη­γο­ριά που πα­λαιό­τε­ρα προ­σέ­φε­ραν οι θρη­σκείες. Πά­ντως, η α­ντί­λη­ψη που κυ­ριαρ­χεί σή­με­ρα ως προς τη σχέ­ση των θρη­σκευ­τι­κών και γε­νι­κό­τε­ρα των πο­λι­τι­σμι­κών θε­σμών με το κρά­τος, εί­ναι η φι­λε­λεύ­θε­ρη και ό­χι η κρα­τι­κι­στι­κή (εί­τε εμ­φα­νί­ζε­ται η τε­λευ­ταία με τη μορ­φή του ορ­θό­δο­ξου χρι­στια­νι­κού κρά­τους εί­τε μ’ ε­κεί­νη της α­ντι­χρι­στια­νι­κής πο­λι­τι­κής θρη­σκείας).
Και ποια θα ή­ταν η θέ­ση των θρη­σκευ­τι­κών θε­σμών στο δη­μό­σιο χώ­ρο των ε­λεύ­θε­ρων πο­λι­τειών, οι ο­ποίες θα ε­μπνέ­ο­νταν α­πό την αρ­χή της ά­με­σης δη­μο­κρα­τίας; Στα ε­πα­να­στα­τι­κά κι­νή­μα­τα των τε­λευ­ταίων αιώ­νων δια­τυ­πώ­θη­καν πολ­λές και δια­φο­ρε­τι­κές α­πό­ψεις για τη θρη­σκεία: α­πό τα φλο­γε­ρά λό­για του Τό­μας Μί­ντσερ «οι άν­θρω­ποι θα α­πε­λευ­θε­ρω­θούν και μό­νο ο Θεός θα εί­ναι κύ­ριός τους», μέ­χρι το σύν­θη­μα «ού­τε Θεός, ού­τε α­φέ­ντης» των α­ναρ­χι­κών. Σή­με­ρα, σχε­δόν έ­ναν αιώ­να με­τά τη συ­ντρι­πτι­κή κρι­τι­κή του Πά­νε­κουκ (αλ­λά και του Γκράμ­σι) ε­να­ντίον του λε­νι­νι­στι­κού υ­λι­σμού, μας αρ­κεί έ­νας ρη­χός α­ντι­θρη­σκευ­τι­κός λό­γος και μά­λι­στα α­πό τη σκο­πιά της «Επι­στή­μης», της πιο κα­τα­πιε­στι­κής και δια­δε­δο­μέ­νης μορ­φής ψευ­δούς συ­νεί­δη­σης; Σή­με­ρα πρέ­πει να α­νοί­ξου­με ξα­νά τη συ­ζή­τη­ση, λαμ­βά­νο­ντας υ­πό­ψη μας το γε­γο­νός ό­τι η προ­φη­τεία του Νί­τσε έ­χει εκ­πλη­ρω­θεί και πως στον ευ­ρω­παϊκό κό­σμο, του­λά­χι­στον, «ο Θεός εί­ναι νε­κρός»· γι’ αυ­τό μέ­σα στο μη­δε­νι­στι­κό χει­μώ­να στον ο­ποίο ζού­με πρέ­πει να διε­ρω­τη­θού­με αν α­πο­τε­λούν α­κό­μη μια ε­πα­να­στα­τι­κή στά­ση ο α­ντι­κλη­ρι­κα­λι­σμός και ο μα­χη­τι­κός α­θεϊσμός.

Σύγ­χρο­νες διε­θνείς ε­μπει­ρίες

Στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή οι Ζα­πα­τί­στας και το MST ή οι αυ­τόχ­θο­νες της Βο­λι­βίας, του Πε­ρού και του Ιση­με­ρι­νού, ρι­ζο­σπα­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις στην υ­πο­σα­χά­ρια Αφρι­κή, οι Ινδοί α­γρό­τες του BKU και του KRRS που έ­παι­ξαν πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρό­λο στα κι­νή­μα­τα ε­να­ντίον της πα­γκο­σμιο­ποίη­σης συ­νερ­γά­ζο­νται στε­νά με ρι­ζο­σπά­στες κλη­ρι­κούς ή ε­μπνέ­ο­νται α­πό τις οι­κείες τους θρη­σκευ­τι­κές πα­ρα­δό­σεις, στις ο­ποίες δί­νουν νέα α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κά πε­ριε­χό­με­να. Ο α­ντι­κλη­ρι­κα­λι­σμός δεν α­πο­τε­λεί μέ­ρος των κο­ρυ­φαίων στιγ­μών της ι­στο­ρίας της ελ­λη­νι­κής α­ρι­στε­ράς· εί­ναι έ­να σχε­τι­κά πρό­σφα­το δά­νειο α­πό τη Δυ­τι­κή Ευ­ρώ­πη και α­ντι­στοι­χεί σε ε­ντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κές ι­στο­ρι­κές ε­μπει­ρίες (θρη­σκευ­τι­κοί πό­λε­μοι, κυ­νή­γι των μα­γισ­σών, ο ρό­λος του κλή­ρου στη Γαλ­λι­κή Επα­νά­στα­ση και στον Ισπα­νι­κό εμ­φύ­λιο κ.τ.λ).
Σή­με­ρα η κάμ­ψη των κοι­νω­νι­κών α­ντι­στά­σεων και το έλ­λειμ­μα στη δη­μιουρ­γία δο­μών αλ­λη­λέγ­γυας και συ­νερ­γα­τι­κής οι­κο­νο­μίας δεν ε­ξη­γεί­ται με την αλ­λο­τριω­τι­κή ε­πιρ­ροή της θρη­σκείας, αλ­λά με την α­πο­σάρ­θρω­ση των κοι­νω­νι­κών δε­σμών, η ο­ποία κά­νει τους αν­θρώ­πους πα­θη­τι­κούς, πρό­θυ­μους να πά­ρουν στο κυ­νή­γι το πιο α­δύ­να­το και να ταυ­τι­στούν με τον εχ­θρό τους, με αυ­τό που πρέ­πει να φο­βού­νται. Και δεν πρέ­πει να α­γνοού­με τις φα­ντα­σια­κές-συμ­βο­λι­κές (δυ­νά­μει θρη­σκευ­τι­κές) δια­στά­σεις του εγ­χει­ρή­μα­τός μας να υ­φαν­θεί εκ νέ­ου ο κοι­νω­νι­κός ι­στός.

Συ­μπε­ρα­σμα­τι­κές ε­πι­ση­μάν­σεις

Στο ά­με­σο μέλ­λον οι σχέ­σεις μας με τους αν­θρώ­πους της Εκκλη­σίας μπο­ρούν να εί­ναι συ­γκρου­σια­κές, αλ­λά ε­πί­σης και σχέ­σεις συ­νερ­γα­σίας. Πο­λε­μι­κές με ό­σους α­π’ αυ­τούς συ­στρα­τεύο­νται με το να­ζι­σμό, συ­να­γω­νι­στι­κές με ό­σους μά­χο­νται ε­να­ντίον του. Επί­σης, με­τα­ξύ πολ­λών άλ­λων, εν­δει­κτι­κά ας ε­πι­ση­μά­νου­με ό­τι:
• Δεν μας αρ­κεί η Εκκλη­σία να πά­ψει να ε­μπο­δί­ζει την α­νέ­γερ­ση λα­τρευ­τι­κών χώ­ρων για τους μου­σουλ­μά­νους. Πρέ­πει να μπει μπρο­στά και να α­να­λά­βει ε­νερ­γό ρό­λο στην υ­πε­ρά­σπι­ση των δι­καιω­μά­των τους, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των θρη­σκευ­τι­κών. Έτσι θα έ­δι­νε το έ­ναυ­σμα για μια γό­νι­μη δια­δι­κα­σία συ­να­ντή­σεων και α­νταλ­λα­γών με τους μου­σουλ­μά­νους με­τα­νά­στες, οι ο­ποίες θα μπο­ρού­σαν να δώ­σουν πο­λύ εν­δια­φέ­ρου­σες πο­λι­τι­σμι­κές συν­θέ­σεις, τα στοι­χεία για έ­να νέο λαό α­πό ντό­πιους και με­τα­νά­στες.
• Το ζη­τού­με­νό μας δεν εί­ναι οι υ­πο­δο­μές της Εκκλη­σίας να πε­ρά­σουν στο κρά­τος (και α­πό ε­κεί στο ΤΑΙ­ΠΕΔ και τους δα­νει­στές), αλ­λά να τε­θούν στη διά­θε­ση δο­μών συ­νερ­γα­τι­κής και αλ­λη­λέγ­γυας οι­κο­νο­μίας με τη συ­ναί­νε­ση και τη συ­νερ­γα­σία των κα­τά τό­πους ιε­ρω­μέ­νων, στη βά­ση σχέ­σεων ε­μπι­στο­σύ­νης που θα οι­κο­δο­μη­θούν σε κά­θε γει­το­νιά μέ­σα α­πό την προ­σπά­θεια για τη λαϊκή αυ­τοορ­γά­νω­ση με σκο­πό την αλ­λη­λεγ­γύη και την αλ­λη­λο­βοή­θεια.


http://www.epohi.gr/portal/koinonia/13794-2013-03-11-03-33-49