Αργυρόπουλος Ανδρέας: Χριστιανοί και πολιτική δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας. Β΄ Έκδοση.

 

Νέα κυκλοφορία: Χριστιανοί και πολιτική δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας, Αργυρόπουλος Ανδρέας

Κατά τη δικτατορία, πολιτικοποιημένοι Χριστιανοί αντιτάχθηκαν στο καθεστώς, θεωρώντας ότι η πίστη τους δεν συμβιβάζεται με την καταπίεση. Επηρεασμένοι από τις ιδέες τους και ένα διεθνές χριστιανικό κίνημα, ανέπτυξαν έντονη πολιτική δράση υπέρ της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αρμός στο armosbooks.gr: https://tinyurl.com/39fy98aw

Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€.

#armosbooks #armos #ekdoseisarmos

Δημήτρης Μπαλτάς στο SALT για το βιβλίο του Αν. Αργυρόπουλου "Χριστιανισμός και Πολιτική"

 

Ένα μεγάλο προσωπικό «ευχαριστώ» στο Γιώργο Βότση.

 

Είναι Νοέμβρης του 1985 ,16 του μήνα, μέρες του εορτασμού του Πολυτεχνείου, και η εφημερίδα «Χριστιανική» θέλοντας να τιμήσει τα θύματα του αντιδικτατορικού αγώνα διοργάνωσε στον Ιερό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής Θεία Λειτουργία και μνημόσυνο. Στην τελετή χοροστάτησε ο επίσκοπος Ευρίπου κ. Βασίλειος . Μετά το τέλος του μνημόσυνου ο Πρόεδρος Νίκος Ψαρουδάκης ,ο Αντιπρόεδρος Μ. Μηλιαράκης και μεγάλος αριθμός των παρισταμένων μετέβησαν στο χώρο του Πολυτεχνείου για να καταθέσουν στεφάνι. Μεταξύ των μελών του κινήματος βρισκόντουσαν και τρεις ένστολοι (δύο αεροπόροι και ένας ναύτης) οι οποίοι κατά την κατάθεση του στεφάνου από τον Πρόεδρο της ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Νίκο Ψαρουδάκη φώναξαν συνθήματα για τα δικαιώματα των στρατιωτών. Έτυχε την επόμενη ημέρα οι φωτογραφίες των τριών ένστολων (μεταξύ των οποίων και ο γράφων)να «κοσμούν» όλο τον ημερήσιο τύπο. Τα σχόλια ποικίλου περιεχομένου. Ακόμα θυμάμαι στα πλαίσια της αντικειμενικής ενημέρωσης ενημέρωση  του τύπου «οι μπολσεβίκοι κατέβηκαν στο Πολυτεχνείο». Οι πιέσεις από  πολλές πλευρές προς το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας για παραδειγματική τιμωρία των «ενόχων» συνεχείς και έντονες. Φθάσαμε στον επόμενο εορτασμό(1986) και η ταινία συνέχιζε να παίζεται. Η θητεία μας δεν ήταν και η πλέον ευχάριστη. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την έμπρακτη στήριξη  κάποιων ανθρώπων εκείνο το διάστημα. Ένας από τους ολίγους και ο Γιώργος Βότσης, ο Δημοσιογράφος, ο Επαναστάτης, ο Άνθρωπος.

Ο Ozzy Osbourne πίστευε στον Χριστό

 Στο "Hate To Break It To Ya Podcast" με τον Jamie Kennedy, ο Jack Osbourne αναφέρθηκε σε μακροχρόνιους μύθους για τον πατέρα του και τον τρόπο που τα μέσα ενημέρωσης απεικόνιζαν τον Ozzy για δεκαετίες.

Ο Jack εξήγησε ότι ο Ozzy πίστευε στον Χριστό: «Ο μπαμπάς μου πίστευε στον Χριστό. Είχε μια Βίβλο... Φορούσε σταυρό", προσθέτοντας ότι τα μέσα ενημέρωσης συχνά τον απεικόνιζαν ως κάτι που δεν ήταν: "Έγινε μεγάλη απογοήτευση γι' αυτό... Οι άνθρωποι λένε ότι είμαι αυτό το πράγμα και δεν είμαι αυτό το πράγμα. ”

Συνέκρινε επίσης τις παρανοήσεις γύρω από τον Ozzy με το πώς συγκροτήματα όπως οι Led Zeppelin έσκυψαν σε αποκρυφιστικές εικόνες, υποδηλώνοντας ότι μερικές από αυτές ήταν περισσότερο θεατρικές παρά κυριολεκτικές.

Πηγή:Rock Feed

Βλάσης Αγτζίδης: Συζητώντας για τους Τρείς Ιεράρχες με αφορμή τη μελέτη του Ανδρ. Αργυρόπουλου

 

 

Περιπλανώμενοι στις 30 Ιανουαρίου στο διαδίκτυο με αφορμή την ημέρα εορτασμού των Τριών Ιεραρχών στα σχολεία  συναντάμε όλο το ιδεολογικό χάος που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη εποχή μας. Το μεγαλύτερο αρνητικό ενδιαφέρον έχουν οι απαξιωτικές έως και υβριστικές αναφορές που εκκινούν από ένα τμήμα της νεοπαγανιστικής ακροδεξιάς και φτάνουν έως μονάδες της αντικληρικαλιστικής αριστεράς. Ίσως στην ίδια κατηγορία της απορριπτικής προσέγγισης βρίσκονται και ευσεβιστικές προσλήψεις του έργου των Τριών Ιεραρχών από κάποιους εκκλησιαστικούς κύκλους που παρακάμπτουν το κοινωνικό μήνυμα της διδασκαλίας τους.

Το κοινό στοιχείο των δύο πρώτων απορριπτικών προσεγγίσεων είναι η υποτιθέμενη αντιδιαστολή χριστιανισμού-ελληνισμού, όπου βεβαίως οι όροι αυτοί όσον αφορά το περιεχόμενό τους σημαίνονται με την τρέχουσα σημερινή αντίληψη. Και στο σημείο αυτό το η μελέτη του Ανδρ. Αργυρόπουλου έρχεται να ξεκαθαρίσει απολύτως και με ευκρίνεια το εύρος και το βάθος της ιστορικής σημασίας που έχει το έργο τους.

Μέσα από την παρουσίαση όλων των πλευρών της δράσης και της διδασκαλίας τους ο Αργυρόπουλος αποκαλύπτει  την κοινωνική σημασία του έργου των 3 αυτών θεολόγων (Ιωάννης Χρυσόστομος, Βασίλειος ο Μέγας και Γρηγόριος Ναζιανζηνός). Στα πατερικά κείμενα ενυπάρχει η ριζοσπαστική κριτική του πλούτου και της ιδιοκτησίας, η αντίθεση στην κοινωνική αδικία και εκμετάλλευση, και συνυπάρχει με το πνεύμα της φιλανθρωπίας και της ελεημοσύνης και της έμπρακτης αλληλεγγύης προς τους αδυνάτους μέσα από την κοινωνική στράτευση

Ουσιαστικά οι Πατέρες υποστήριξαν το πρωτοχριστιανικό εξισωτικό πνεύμα και αγωνίστηκαν για  ένα από τα χριστιανικά αξιώματα, που ήταν  η άρνηση των κοινωνικών και φυλετικών διακρίσεων μεταξύ των ανθρώπων. Επανέφεραν τον ορισμό της ελευθερίας ως κανόνα των ανθρώπινων σχέσεων.

Επίσης στο κεφάλαιο για τη συμφιλίωση ελληνισμού-χριστιανισμού ο Αργυρόπουλος επεξηγεί τις διαδικασίες συνάντησης του παλιού ελληνικού κόσμου με τη νέα μονοθεϊστική θρησκεία όπως έλαβαν χώρα κατά τον 3^ο και 4^ο μ.Χ. αιώνα.Οι συγκεκριμένες αναφορές είναι ιδιαιτέρως χρήσιμες σε όσους συμμετέχουν στο δημόσιο διάλογο και επιχειρούν να αντικρούσουν τις αυθαίρετες ερμηνείες και την απαξίωση του χριστιανισμού. Κάτι που φαίνεται είναι της μόδας σε κάποιες ομάδες Νεοελλήνων, παιδιών και εγγονών των ελληνορθόδοξων Ρωμιών, που με τον τρόπο τους προσβάλουν την ταυτότητα των παππούδων τους που ήταν βαθύτατα θρησκευόμενοι χριστιανοί. Και ως γνωστός, αυτή η παλιά ταυτότητα δεν ήταν επιπολαιότητα της στιγμής αλλά κληρονομιά των τελευταίων 17 αιώνων. Και από ιστορικής πλευράς γνωρίζουμε ότι σε αυτή την εμμονή στην χριστιανική πίστη των προγόνων μας οφείλεται το γεγονός ότι αυτή ήταν η ικανή και αναγκαία συνθήκη που σήμερα οι νεότεροι Έλληνες είναι υπαρκτή ιστορική οντότητα και όχι ένα συνιστών μέρος του σύγχρονου τουρκικού κόσμου, όπως συνέβη με τους χιλιάδες Ρωμιούς, Αρμένιους, λαούς του Καυκάσου και των Βαλκανίων που εξισλαμίστηκαν κατά την περίοδο της ισλαμικής οθωμανικής κυριαρχίας.

Εξαιρετικά χρήσιμο για την κατανόηση του κοινωνικού στίγματος και της μεγάλης ιδεολογικής λάμψης που έχουν έως τις μέρες οι Τρείς Ιεράρχες είναι επίσης η παρουσίαση των σχετικών απόψεων κάποιων κορυφαίων διανοητών του μαρξιστικού χώρου στο έβδομο κεφάλαιο. Ακριβώς αυτή τη κοινωνική σημασία του έργου των Πατέρων της Εκκλησίας περιγράφει η ΡόζαΛούξεμπουργκ στο κείμενό της «Socialism and The Churches» (Ο Σοσιαλισμός και οι Εκκλησίες-1905): «Οι Πατέρες της Εκκλησίας όμως, πάλεψαν επί μακρόν, με πύρινους λόγους, εναντίον αυτής της διείσδυσης της κοινωνικής ανισότητας μέσα στη χριστιανική κοινότητα, επιπλήττοντας τους πλουσίους και προτρέποντάς τους να επιστρέψουν στον κοινοκτημονισμό των πρώτων Αποστόλων. Ο Άγιος Βασίλειος, τον τέταρτο αιώνα μετά τον Χριστό, κήρυξε έτσι εναντίον των πλουσίων: «Κακοί, πώς θα δικαιολογήσετε τον εαυτό σου ενώπιον του Ουράνιου Δικαστή; Μου λέτε: «Ποιο είναι το λάθος μας, όταν κρατάμε αυτό που μας ανήκει;» Σας ρωτώ: «Πώς πήρατε αυτό που κάνατε ως ιδιοκτησία σας; Πώς οι πλούσιοι γίνονται πλούσιοι, αν όχι με την κατοχή των πραγμάτων ανήκουν σε όλους; Αν όλοι πήραν μόνο αυτό που μόνο είχαν ανάγκη, αφήνοντας τα υπόλοιπα στους άλλους, δεν θα υπήρχαν ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί’’…..».