Εσπερινό Γυμνάσιο Αμπελοκήπων: Εκδήλωση για τους Τρεις Ιεράρχες

 

Το Εσπερινό Γυμνάσιο Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης "Πηνελόπη Δέλτα"οργανώνει εκδήλωση προς τιμήν των Τριών Ιεραρχών την Παρασκευή  23 Ιανουαρίου 2026 και ώρα 19.00

Θέμα: "Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών και τα αδιέξοδα  της εποχής μας" 

Ομιλητής :Ανδρέας Αργυρόπουλος,Συγγραφέας, πρώην Σχολικός Σύμβουλος. 

4ο Γυμνάσιο Νεάπολης Θεσσαλονίκης:Ομιλία για τους Τρεις Ιεράρχες

 

Το 4ο Γυμνάσιο Νεάπολης Θεσσαλονίκης οργανώνει εκδήλωση προς τιμήν των Τριών Ιεραρχών την Παρασκευή  23 Ιανουαρίου και ώρα 11 π.μ.

Θέμα: "Το μήνυμα των Τριών Ιεραρχών για τους νέους της εποχής μας" 

Ομιλητής :Ανδρέας Αργυρόπουλος,Συγγραφέας, πρώην Σχολικός Σύμβουλος. 

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΜΟΛΟΤΟΦ για τον «ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟ» των ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ(A’).

 

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΜΟΛΟΤΟΦ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΧΕΣ(A’).

 Λόγω του ερχόμενου εορτασμού των Τριών Ιεραρχών  οι δημοσιεύσεις σχετικά με το θέμα πάνε και έρχονται. Είπαμε να καταθέσουμε και μεις τον προβληματισμό μας.

19 ΑΠΟΧΡΏΣΕΙΣ του «Ανθελληνισμού» των ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

Απλές αναφορές εν είδη πνευματικών μολότοφ.

 

Πάμε λοιπόν:

1)    οι περισσότεροι πνευματικοί ηγέτες των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού ακολούθησαν το δρόμο της συμφιλίωσης με την  «θύραθεν» σοφία. Άξιοι αναφοράς οι Απολογητές Ιουστίνος, Κλήμης Αλεξανδρείας και ο Ωριγένης. Κατά τον Ωριγένη μάλιστα: «η μελέτη των κλασικών Γραμμάτων δεν εμποδίζει την γνώση του Θεού αλλά συμβάλλει σε αυτήν».

2)    Στο πνεύμα των ανωτέρω Απολογητών κινήθηκαν και οι Τρεις Ιεράρχες όπως και άλλοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς αργότερα βάζοντας τα θεμέλια του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού από τον οποίο εμπνεύστηκε ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός.

3)    Ο εθνικός μας ιστορικός Κ. Παπαρρηγόπουλος γράφει για την επιστημονική συγκρότηση και προσφορά των Τριών Ιεραρχών: «Οι Βασίλειοι, οι Γρηγόριοι και οι Χρυσόστομοι υπερέβαλον κατά την ευγλωττίαν και την επιστήμην άπαντας τους έτι σωζομένους εθνικούς σοφιστάς και αυτούς μέχρι Πλουτάρχου προκατόχους αυτών, αποτελέσαντες εποχήν λόγου νέαν, μεγάλην και ένδοξον δια το ανθρώπινο γένος  ».(Ιστορία του Ελληνικού Έθνους τ.2, μέρος Β’ σ.1,6).

4)    Ο Βασίλειος δεν είναι φοβικός χριστιανός. Παρακολουθεί μαθήματα  κοντά με στον κορυφαίο ρήτορα της εποχής του και όχι μόνο ,τον εθνικό Λιβάνιο και συνδέεται φιλικά μαζί του. Έχουν συνεχή επικοινωνία και αυτό αποδεικνύεται από τις επιστολές που ανταλλάσουν. Σε μία από αυτές τον αποκαλεί,  φίλο (επιστολή 338) ενώ σε μία άλλη (επιστολή 336) αναρωτιέται «Τι να κάνει ο Βασίλειός μου;» έκφραση που δείχνει το μεγάλο ψυχικό δέσιμο δασκάλου- μαθητή. 

5)    Προτρέπει νέους χριστιανούς να σπουδάσουν κοντά στο Λιβάνιο. Ενίοτε τον παρακαλούσε να δέχεται φτωχούς χριστιανούς νέους από την Καισάρεια να σπουδάσουν  μαζί του δωρεάν την ρητορική πράγμα που με χαρά εκείνος το δεχόταν.

6)    Να μη μας διαφεύγει ότι ο Λιβάνιος τον παρομοίαζε με τον Πλάτωνα και τον Δημοσθένη. Με την άποψη του θα συμφωνήσουν αργότερα ο Μ. Φώτιος(810-890) και ο Έρασμος.

7)    Το 351 ταξίδεψε στην Αθήνα ,όπου κατά γενική ομολογία λειτουργούσαν οι καλλίτερες φιλοσοφικές σχολές. Εκεί τον περίμενε ο στενός φίλος και συνοδοιπόρος του, Γρηγόριος για να σπουδάσουν μαζί ένα ευρύ φάσμα σπουδών. Ο θαυμαστής της Ελληνικής παιδείας παρακολούθησε και τις τέσσερις φιλοσοφικές σχολές της πόλης και τους καθηγητές της ρητορικής και της ιατρικής. Έμαθαν πολλά κοντά σε δύο φημισμένους πανεπιστημιακούς δάσκαλους ,τον εθνικό Ιμέριο και τον χριστιανό Προαιρέσιο.

8)    Όταν ο Ιουλιανός έγινε αυτοκράτορας κάλεσε κοντά του σπουδαίες προσωπικότητες της εποχής του. Μεταξύ των πρώτων που κλήθηκαν ήταν ο Μ. Βασίλειος και ο διδάσκαλός τους, Προαιρέσιος.

9)    Δεν παραλείπει να μιλήσει θετικά για την ποίηση και τη φιλοσοφία την οποία μάλιστα θα χρησιμοποιήσουν οι μεγάλοι Πατέρες και εκκλησιαστικοί συγγραφείς για να εκφράσουν τα δόγματα της χριστιανικής πίστης. Δεν δημιουργεί αντιπαλότητες και συγκρούσεις με εκπροσώπους των φιλοσοφικών ρευμάτων. Στην ποίηση κάνει ιδιαίτερη μνεία αναφερόμενος κυρίως στον Όμηρο και τον  Ησίοδο εκτιμώντας ό,τι συμβάλλουν στο  να ακολουθήσουν οι νέοι το δρόμο της αρετής.

10)           Μιλώντας ο Χέρμαν Μπένγκστον, Καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου για το «Προς τους νέους…» του Μ.Βασιλείου τονίζει: «Πρόκειται για ένα κείμενο βαθιά διαποτισμένο από το γνήσιο ουμανιστικό πνεύμα, για ένα κείμενο που έχει μοναδική σημασία για την αξία των ηθικών δυνάμεων του ελληνισμού».

 

11)               Η ευρύτητα της ελληνομάθειάς του είναι φανερή σε κάποιες από τις επιστολές του αλλά και  στο «Προς τους νέους…». Στην πραγματεία του αυτή αναφέρεται στον Όμηρο ,τον Ησίοδο ,τον Θεόγνι, τον Σόλωνα, τον Πρόδικο τον Κείο, τον Μ. Αλέξανδρο, τον Πυθαγόρα, τον Πιττακό ,τον Κλεινία, τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη,  τον Ηρόδοτο, τον Φειδία , τον Πολύκλειτο, τον Βία, τον Μαρσύα, τον Τιμόθεο. Στις επιστολές του μνημονεύει μεταξύ άλλων  τον Αισχύλο, τον Αίσωπο, την Αριάδνη, τον Αρχίλοχο τον Πάριο, τον Οδυσσέα ,τον Σιμωνίδη τον Κείο.

 

12)           Η επικριτική του στάση π.χ. απέναντι στην κλασική παιδεία στην επιστολή του προς τον Ευστάθιο δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση άρνηση ή και απόρριψη της. Δεν δείχνει κάποια αντίφαση, όπως ορισμένοι εκτιμούν. Η αντίφαση είναι φαινομενική και όπως γράφει ο Β. Τατάκης: «Προσδιορίζει το περιεχόμενο που έχει η στάση του Βασιλείου, γενικότερα η στάση κάθε φωτισμένου χριστιανού, απέναντι στην ελληνική παιδεία. Όταν τη συγκρίνει με την αποκάλυψη, είναι ματαιότητα, ένα τίποτα, καθόλου χρήσιμη για τη σωτηρία της ψυχής. Δεν είναι όμως χωρίς αξία όταν τη βλέπει σαν έργο του κόσμου τούτου, έχει αγαθές δυνάμεις, πολύτιμες για την προπαρασκευή της ψυχής, την προετοιμασία της για την τελειότητα».

13)           Ο Γρηγόριος θαύμαζε δια βίου και σεβόταν τον διακεκριμένο εθνικό ρήτορα Ιμέριο τον οποίο είχε δάσκαλο στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Παντού δήλωνε ότι ήταν υπερήφανος που  υπήρξε μαθητής του. Είναι γνωστό δε ότι είχε συνεχή αλληλογραφία με μεγάλο αριθμό σοφιστών με την πρόοδο των οποίων στη ρητορική χαιρόταν.

14)                      Οι Τρεις Ιεράρχες υπήρξαν άριστοι γνώστες της ρητορικής τα τέχνης. Για κάποιους ερευνητές ο Γρηγόριος ήταν ο κορυφαίος. Ο Άγγλος ακαδημαϊκός John William Donaldson (1811 –1861)στο πόνημά του «Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας» τ. β’ γράφει: «Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός και ο συμπολίτης αυτού Βασίλειος υπήρξαν αληθώς μεγάλοι χριστιανοί ρήτορες και, ως και αυτός ο Γίββων(Εδουάρδος Γίββων, 1737 – 1794 Άγγλος ιστορικός και Διαφωτιστής) λέγει: «διακρίθηκαν υπέρ πάντας τους συγχρόνους αυτοίς, άτε συνενούντες την εθνικήν ευφράδειαν προς την ορθόδοξον ευσέβειαν»…. και συνεχίζει οDonaldson  αναφερόμενος αποκλειστικά στον Γρηγόριο «η ρητορία αυτού έστιν η αρίστη των τότε , και η μεγάλη αυτού ευφυΐα μαρτυρείται εκ των πολυαρίθμων ποιημάτων αυτού, εν οις περιλαμβάνονται πλείονα ή 250 επιγράμματα».

15)           Ο George A. Kennedy, Καθηγητής Κλασικών Σπουδών και Ρητορικής στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, στο γνωστό έργο του  «Ιστορία της Κλασικής Ρητορικής, Αρχαίας Ελληνικής και Ρωμαϊκής» τον εξυμνεί : «Η πιο σημαντική φυσιογνωμία στη  σύνθεση  της ελληνικής ρητορικής και του Χριστιανισμού είναι ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός ,που θεωρείται σωστά  ο μεγαλύτερος Έλληνας ρήτορας από την εποχή του Δημοσθένη.

16)           Η ποίησή του γράφει ο  Εμμανουήλ Κριαράς:  «που την διακρίνει πολλές φορές μια αναμφισβήτητη αισθαντικότητα και μια ζωηρή φαντασία, μας κάνει να πειστούμε ότι με μεγάλη αγάπη και ωφέλεια ο Γρηγόριος μελετούσε τον Όμηρο,  τους αρχαίους λυρικούς και τους δραματογράφους» .

17)           Για τον Ι. Χρυσόστομο, οι απόψεις που έχουν για το Θεό και τον κόσμο οι Έλληνες καθώς επίσης ηθική και ο τρόπος ζωής τους δεν έχουν καμία σχέση με το περιεχόμενο της χριστιανικής πίστης. Αυτό βέβαια δεν πρέπει να ωθεί τους χριστιανούς στο να βλέπουν με υπεροψία τους εθνικούς και να έχουν συγκρουσιακές σχέσεις μαζί τους. Τους καλεί να προσεύχονται για αυτούς, να φέρονται με ταπείνωση έχοντας υπόψη τους τη δική τους πνευματική αδυναμία. Σε καμία περίπτωση να μην τους μισούν γιατί μια τέτοια στάση είναι έργο του διαβόλου.

18)           Η άριστη χρησιμοποίηση από μέρους του της ρητορικής, την οποία σπούδασε κοντά στον εθνικό Λιβάνιο,σε συνδυασμό με την ευφυΐα του, τον κατέστησε κορυφαίο χριστιανό ιεροκήρυκα όλων των αιώνων. «Οι λόγοι του Χρυσοστόμου είναι από τα μεγαλοπρεπέστερα δείγματα ρητορικού πεζού λόγου που έχουν γραφεί στα ελληνικά».(Στήβεν Ράνσιμαν)

19)           Ο Χρυσόστομος, με την προσωπική στάση ζωής του απέδειξε την αγάπη του για τα ελληνικά γράμματα στην πράξη. Ο Γ. Μπαμπινιώτης θεωρεί ότι από τους Τρεις Ιεράρχες επηρεάστηκε πιο πολύ αυτός από τον ελληνικό λόγο και παραθέτει την άποψη του μεγαλύτερου κλασικού όλων των εποχών, του Γερμανού Ulrich von Wilamowitz: «: « Είναι ένας γνήσιος Αττικιστής. Όλοι οι Έλληνες της εποχής του, ακόμη και οι πιστοί της Πλατωνικής Ακαδημίας και οι συνεχιστές του Πλάτωνος, είναι βάρβαροι κακοτέχνες συγκρινόμενοι με αυτόν τον εκ Συρίας χριστιανό, ο οποίος περισσότερο από τον Αριστείδη αξίζει να συγκριθεί ως προς το ύφος με τον Δημοσθένη…

 

 Περισσότερα στο βιβλίο μας:Τρεις Ιεράρχες:Η Επανάσταση της Πίστης και της Δράσης, εκδόσεις ΑΡΜΟΣ

 https://e-theologia.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

 

 

Αντώνης Παναγάκης: Για το βιβλίο «Τρεις Ιεράρχες Η επανάσταση της πίστης και της δράσης»(Εφ. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ)

 του Αντώνη Παναγάκη

Πρᾶξις γάρ ἐπίβασις θεωρίας (Γρηγόριος ο Θεολόγος)

Είναι γνωστό ότι τον 11 ο αιώνα καθιερώθηκε η κοινή εορτή των Τριών Ιεραρχών στην

Εκκλησία μας για την ιδιαίτερη προσφορά τους στη θεολογική και κοινωνική ζωή ενώ πριν

από 150 χρόνια περίπου περάσαμε στον ορισμό της ως σχολική ως προστάτες των

Γραμμάτων και της Παιδείας. Όμως οι παντός είδους «ευσεβείς» αρχές και εξουσίες του

κόσμου τούτου φρόντιζαν να αποκρύπτουν πτυχές του βίου τους όπως η κοινωνική

διδασκαλία και πράξη τους που θεωρούνταν επικίνδυνες για το σύστημα. Για πολλά χρόνια

άνευρα κηρύγματα, ηθικιστικού περιεχομένου από ιεροκήρυκες και εκπαιδευτικούς

επικρατούσαν στους ναούς και τα σχολεία. Επιπλέον φθάσαμε στο σημείο σήμερα η εορτή

στο σχολείο να είναι υποβαθμισμένη εντελώς και μάλιστα με πρωτεργάτη το Υπουργείο

Παιδείας το οποίο δίνει έμφαση (καλώς) στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος

αποστέλλοντας ειδική εγκύκλιο στα σχολεία για ειδικές εκδηλώσεις και δράσεις στις 27

Ιανουαρίου ενώ για τις 30 Ιανουαρίου το πολύ να αποστείλει ένα Δελτίο Τύπου μερικών

αράδων. Παρόλα αυτά τα τελευταία 50 χρόνια υπάρχει μια αλλαγή «νοοτροπίας» στον

εκκλησιαστικό χώρο έτσι ώστε και εκδοτικά από την Εκκλησία της Ελλάδας αλλά και ιερείς

και θεολόγοι ασχολούνται με την ουσία των λόγων και των πράξεων των Τριών Ιεραρχών.

Ο Ανδρέας Αργυρόπουλος από τα φοιτητικά του χρόνια είχε αναδείξει το επαναστατικό

μήνυμα των Τριών Ιεραρχών τόσο στις ομιλίες του στον φοιτητικό κόσμο όσο και με

φυλλάδια και μικρές εκδόσεις (π.χ. είχε εκδώσει ως «κοινότητα φοιτητών» το τεύχος «Οι

Τρεις Ιεράρχες και η σύγχρονη τεχνοκρατική εκπαίδευση» του Αλ. Καριώτογλου). Κατόπιν

ως εκπαιδευτικός δεν έπαψε να αναφέρεται όχι μόνο στις επετειακές ομιλίες αλλά και στο

καθημερινό εκπαιδευτικό του έργο στους Τρεις Ιεράρχες για γόνιμο προβληματισμό των

μαθητών του. Πριν λίγα χρόνια ο συγγραφέας εξέδωσε «Το επαναστατικό μήνυμα των

Τριών Ιεραρχών». Σήμερα επανέρχεται ως συγγραφέας του βιβλίου ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ από

τις εκδόσεις Αρμός. Μια συνοπτική μεν αλλά ευρεία αναφορά στο σύνολο του έργου των

Τριών Ιεραρχών που δεν ήταν μόνο κάτοχοι της δικής τους επιστήμης, της θεολογίας, αλλά

είχαν σπουδάσει όλες τις επιστήμες της εποχής τους ακόμα και την ιατρική. Δεν ήταν μόνο

λόγοι και ομιλίες, αλλά και η προσωπική τους έγνοια και φροντίδα για τον οποιοδήποτε

αναγκεμένο ή ασθενούντα συνάνθρωπό τους χωρίς καμιά προϋπόθεση γιατί όλοι και όλες

είναι εικόνες του Θεού.

Το βιβλίο χωρίζεται σε επτά μέρη ώστε η ανάγνωσή του είναι ευχερέστερη και πιο

επικεντρωμένη στο θέμα κάθε μέρους χωρίς περιττούς πλατειασμούς. Στο πρώτο μέρος

γίνεται αναφορά στις βάσεις, δηλαδή στην Παιδεία που έλαβαν και διαμορφώθηκε η σκέψη

και η πράξη τους με αποτέλεσμα κοινωνικά να βρίσκονται μπροστά κι από τη δική μας

εποχή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η έμπρακτη εξύψωση του ρόλου των γυναικών μέσα

στην Εκκλησία όπου ήταν επίσκοποι ενώ ακόμα και σήμερα υπάρχουν ενδοιασμοί από

συντηρητικούς κύκλους. Στο θέμα της Παιδείας τόνιζαν τη ζωντανή σχέση δασκάλου –

μαθητή ώστε να ωφελείται τα μέγιστα ο μαθητής. Το δεύτερο μέρος είναι και ιδιαίτερα

πρωτότυπο και ενδιαφέρον γιατί είναι αφιερωμένο στις σπουδές αλλά και την εξάσκηση από

μέρους τους της ιατρικής επιστήμης ως διακονίας στον συνάνθρωπο. Στο τρίτο μέρος

εξετάζονται οι απόψεις τους για τον πόλεμο και την ειρήνη ενώ τονίζεται η σημασία που

έδιναν στην εσωτερική ειρήνη ως προϋπόθεση για να αγωνιστεί κάποιος για την εξωτερική

ειρήνη. Στο τέταρτο μέρος που είναι και το πιο εκτενές εκτίθεται πιο λεπτομερώς η ζωή

καθενός Ιεράρχη σε ξεχωριστό υποκεφάλαιο και όλα συγκλίνουν στη χρησιμοποίηση και

από τους τρεις, των όρων από την ελληνική φιλοσοφία για να αποδώσουν στη θεολογία της

Εκκλησίας μας ακριβή περιγραφή των δογμάτων της πίστης μας. Πρόκειται για τη

συνάντηση του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό που έλαβε στο πρόσωπό τους την

πληρέστερη μορφή της. Τα υπόλοιπα τρία μέρη αναφέρονται στην επιρροή που είχε το έργο

τους από την κοίμησή τους μέχρι σήμερα με συνεχείς εκδόσεις και μεταφράσεις του σε

ποικίλες γλώσσες και λαούς, στην απήχηση τους σε γερμανούς φιλοσόφους και τον Έριχ

Φρόμ αλλά και σε υλιστές όπως η Ρόζα Λούξεμπουργκ, ο Λεβτσένκο και ο Κορδάτος. Να

σημειώσουμε και το εξαιρετικό εισαγωγικό σημείωμα του Θ. Παπαθανασίου που

παρουσιάζει τη θεολογία ως δίκοπο μαχαίρι πράγμα που βίωσαν οι Τρείς Ιεράρχες αφού

έκοψαν και κόπηκαν…Στο τέλος του πονήματος υπάρχει, όπως σε όλα τα βιβλία του

συγγραφέα, εκτενής βιβλιογραφικός οδηγός για μεγαλύτερη εμβάθυνση σε πτυχές του βίου

των Ιεραρχών που ενδιαφέρουν περισσότερο τον αναγνώστη.

Η συνολική εντύπωση που αποκομίζει ο αναγνώστης είναι η γνωριμία με το έργο και την

προσφορά των Τριών Ιεραρχών στη Θεολογία και στην Επιστήμη αλλά και κυρίως το πώς

ακριβώς μετουσιώθηκε σε Πράξη στην Κοινωνία. Αυτή ακριβώς η Πράξη είναι που λείπει

στην εποχή μας και ο συγγραφέας μας την υπενθυμίζει ως στόχο κάθε πιστού που θέλει να

λέγεται χριστιανός.

Θεσσαλονίκη:Παρουσίαση του βιβλίου : «Τρεις Ιεράρχες Η επανάσταση της πίστης και της δράσης»

 Οι εκδόσεις Αρμός σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Ανδρέα Αργυρόπουλου: «Τρεις Ιεράρχες

Η επανάσταση της πίστης και της δράσης» Στο βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων «ΑΡΜΟΣ» Πρασακάκη 5, Θεσσαλονίκη τ.κ.: 54622
Σάββατο 24 Ιανουαρίου ώρα 12.00 π.μ.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
- Παναγιώτης Υφαντής, Καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας, Α.Π.Θ.,
- Στυλιανός Χαραλαμπίδης, Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Χριστιανικού Πολιτισμού
- Παρασκευή Ιωακειμίδου, Διευθύντρια του Εσπερινού Γυμνασίου Αμπελοκήπων
και ο συγγραφέας του βιβλίου
- Ανδρέας Αργυρόπουλος.

Συντονίζει ο Τριαντάφυλλος Σερμέτης, Δρ. Φιλοσοφίας

Κοζάνη :παρουσίαση του βιβλίου "Τρεις Ιεράρχες. Η επανάσταση της πίστης και της δράσης."

 

Η "Φιλόπτωχος Αδερφότητα Κυριών Κοζάνης", το 4ο ΓΕΛ Κοζάνης

και οι Εκδόσεις "Αρμός" σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ανδρέα Αργυρόπουλου
"Τρεις Ιεράρχες. Η επανάσταση της πίστης και της δράσης."

Την Κυριακή 25 Ιανουαρίου και ώρα 12:00 π.μ. στην Κοβεντάρειο Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης, Δαβάκη 9, Κοζάνη.

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Συγγραφέας Ανδρέας Αργυρόπουλος,
Θεολόγος, πρώην Σχολικός Σύμβουλος Δυτικής Μακεδονίας.

Ο ΠΑΟΚ ΔΕΝ(ΠΡΕΠΕΙ) ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ .(ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ)ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ

 

Με αφορμή τα 100 χρόνια...

Ο ΠΑΟΚ ΔΕΝ(ΠΡΕΠΕΙ) ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ .(ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ)ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ

Ένα από τα συνθήματα που καμιά φορά γράφονται στους τοίχους της Θεσσαλονίκης είναι και το "ΠΑΟΚ ,το αφεντικό της πόλης". Είναι σύνθημα που δείχνει εξουσιαστική αντίληψη και διάθεση επιβολής στους οπαδούς των υπόλοιπων συλλόγων της πόλης. Συνήθως εκφράζει μια όμάδα νεοπαοκτζήδων νεαρής ηλικίας που αγνοούν την ιστορία και της ομάδας και στα πλαίσια του ευρύτερου κλίματος εξουσιολαγνείας και λατρείας της βίας και κυριαρχίας στους άλλους θεωρούν ότι και ο ΠΑΟΚ μπορεί να μπει στο παιχνίδι που παίζουν. Ο ΠΑΟΚ όμως αγαπήθηκε σε όλη την Ελλάδα μα και στο εξωτερικό ,και όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη, από ανθρώπους που λάτρεψαν τη συγκεκριμένη πόλη, γούσταραν την τρέλα του ασπρόμαυρου λαού ,έβγαζαν σπυράκια με την όποια διαπλοκή με τις εξουσίες και υποστήριζαν την ατάκα «Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα». Πίστευαν και πιστεύουν ότι " Ο ΠΑΟΚ είναι μια ουτοπία, μια διαρκής ανταρσία που δεν ολοκληρώνεται ποτέ" και οτι η "Τούμπα, ένα αυτόνομο κρατίδιο ελευθερίας "(Νίκος Τριανταφυλλίδης).Το DNA της ομάδας αυτό είναι. ΠΑΟΚ είναι οι πονεμένοι πρόσφυγες του Πόντου ,της Πόλης ,της Μ.Ασίας  και η συνέχειά τους, τα παιδιά όλων των

ηλικιών που δεκαετίες βρίσκονται στα τσιμέντα της Τούμπας αλλά και ο δυναμικός τους ιστορικά πυρήνας "τα παιδιά της κατηφόρας", όπως αποκαλούντουσαν όσοι με κάθε ευκαιρία "κατηφόριζαν" στα γήπεδα του Νότου στηρίζοντας την ομάδα που πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. ΠΑΟΚ είναι οι μετανάστες της Γερμανίας ,εκεί που μόνιμα « ο καιρός έχει τις μαύρες του», που κάθε Κυριακή γέμιζαν και γεμίζουν τις Ελληνικές καφετέριες για να δουν  την «αρρώστια» τους να πηγαίνει καλά για να βγεί πέρα η βδομάδα που έρχεται. ΠΑΟΚ είμαστε οι πετροχτυπημένοι στο μυαλό και την ψυχή. Οι τρελοί που κανένας δεν τους πούλησε τρέλα. Αυτοί  που τις μάνες τους οι ντόπιοι τις λέγαν «παστρικιές», αυτοί που ακόμα ακούνε στο γήπεδο και στη ζωή να τους φωνάζουν «Τούρκους». Εμείς λοιπόν δεν ήρθαμε στη Θεσσαλονίκη ως ΝΕΑ ΕΞΟΥΣΙΑ , ήρθαμε με ΠΟΝΟ  γι΄αυτό και αντέχουμε.ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΑΟΚ. Κουβαλάμε καντάρια τρέλα, πλούσιες παραδόσεις ,ιστορία, αντισυμβατικότητα . Δεν θέλουμε να είμαστε το ΑΦΕΝΤΙΚΌ της ΠΟΛΗΣ αλλά η ΨΥΧΗ της.