Εκκλησία και αντίσταση

Eκδήλωση της “Χριστιανικής Δημοκρατίας” στο Κερατσίνι για την 46η επέτειο της εξέγερσης των φοιτητών του Πολυτεχνείου.

«Εκκλησία και αντίσταση: Ο λαός του Θεού στην πρώτη γραμμή στους αγώνες για Ελευθερία, Δικαιοσύνη και Δημοκρατία» ήταν το θέμα της εκδήλωσης που διοργάνωσε το κίνημα της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» με αφορμή την 46η επέτειο από την εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου κατά της δικτατορίας 1967-1974.

Η εκδήλωση, η οποία πραγματοποιήθηκε το πρωϊ της Κυριακής, 17 Νοεμβρίου 2019 και ώρα 11.30 π.μ. στο Δημοτικό Κέντρο «Μελίνα Μερκούρη» στο Κερατσίνι της Ν. Αττικής, σημείωσε μεγάλη επιτυχία καθώς υπήρξε μεγάλη συμμετοχή κοινού, αναπτύχθηκαν λίαν ενδιαφέρουσες, εμπεριστατωμένες ομιλίες ιστορικού περιεχομένου που κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων, ακολούθησε πλούσιος διάλογος ενώ η όλη εκδήλωση συνδυάσθηκε με ένα όμορφο μουσικό πρόγραμμα.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την ομιλία του δικηγόρου, Προέδρου του κινήματος «Χριστιανική Δημοκρατία» Γιάννη Ζερβού, ο οποίος εστίασε στην περίοδο της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944 παρουσιάζοντας την αντιστασιακή δράση που εκδηλώθηκε εναντίον των Ιταλών και Γερμανών κατακτητών από ιεράρχες της εποχής, όπως οι Μητροπολίτες Ηλίας Αντώνιος (Πολίτης), Κοζάνης Ιωακείμ (Αποστολίδης), Σάμου Ειρηναίος (Παπαμιχαήλ), Χαλκίδος Γρηγόριος (Πλειαθός), Χίου Ιωακείμ (Στρουμπής), οι οποίοι έδρασαν σε συνεργασία με το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ), καθώς και κληρικών όπως ο τότε αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Τίκας, ο από Άρτης, εν συνεχεία Ιωαννίνων και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών (1974 – 1998) ο οποίος οργανώθηκε στην αντιστασιακή οργάνωση του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου (Ε.Δ.Ε.Σ.) υπό τον στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα, ο ηγούμενος της Μονής Αγάθωνος της Υπάτης, αρχιμανδρίτης π. Γερμανός Δημάκης (παπα – «Ανυπόμονος») ο οποίος συμμετείχε στις υπό τον Αρη Βελουχιώτη ανταρτικές ομάδες του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (Ε.Α.Μ.), κ.α.

Δεύτερος ομιλητής ήταν ο θεολόγος καθηγητής και συγγραφέας, Δρ. Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Α.Π.Θ. Χάρης Ανδρεόπουλος ο οποίος αναφέρθηκε στην περίοδο της δικτατορίας των συνταγματαρχών 1967-1974 και στις απροκάλυπτες παρεμβάσεις της στα εσωτερικά της Εκκλησίας, παρεμβάσεις οι οποίες, όπως τόνισε ο ομιλητής, αποσκοπούσαν στον έλεγχο της εκκλησιαστικής διοίκησης προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι ιδεολογικο – πολιτικές σκοπιμότητες του δικτατορικού καθεστώτος.  Η πλειονότητα των τότε αρχιερέων, επεσήμανε ο ομιλητής,  όχι μόνο δεν στάθηκε στο ύψος του ορθοδόξου χριστιανού ποιμένα, αλλά βρέθηκαν και αρκετοί «πρόθυμοι» που συνέπραξαν με τη δικτατορία. Ευτυχώς, όμως, υπογράμμισε, υπήρξαν και τιμητικές εξαιρέσεις, ελάχιστες έστω, και γι΄ αυτό αξιομνημόνευτες, όπως αυτές του τότε Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄ (Χατζησταύρου) ο οποίος αρνήθηκε να παραιτηθεί, όπως  του ζητήθηκε επειδή δεν ήταν αρεστός, με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί με νομοθετική μεθόδευση (δια της θεσπίσεως ορίου ηλικίας) και ν΄ αντικατασταθεί  από τον πρωθιερέα των Ανακτόρων, αρχιμανδρίτη Ιερώνυμο Κοτσώνη, ο οποίος θ΄ αναδειχθεί νέος Αρχιεπίσκοπος όχι από την (65μελή) Ιεραρχία, αλλά από διορισμένη 8μελή «Αριστίνδην» Σύνοδο. Επίσης αναφέρθηκε στις περιπτώσεις  των  Μητροπολιτών Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου (Νικολάου) και του Φλωρίνης Αυγουστίνου (Καντιώτη) οι οποίοι με τις δικαστικές προσφυγές τους στο Συμβούλιο της Επικρατείας αποδόμησαν και εν τέλει κατεκρήμνισαν το «σύστημα Ιερωνύμου» (Κοτσώνη), καθώς και των Μητροπολιτών Πειραιώς Χρυσοστόμου (Ταβλαδωράκη), Κορίνθου Παντελεήμονος (Καρανικόλα), Κίτρους Βαρνάβα (Τζωρτζάτου), Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Γεωργίου (Πάτση) και του τότε Ανδρούσης και νυν Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου (Γιαννουλάτου), οι οποίοι υπερασπίσθηκαν την κανονική τάξη και στάθηκαν στο πλευρό του δοκιμαζόμενου λαού.

Εν συνεχεία ο θεολόγος καθηγητής Κλήμης Πυρουνάκης , γιός του αείμνηστου αγωνιστή ιερέα παπα – Γιώργη Πυρουνάκη, αναφέρθηκε στις διώξεις που είχε υποστεί ο πατέρας του από το δικτατορικό καθεστώς λόγω της αντίθεσής του στη χειραγώγηση που αυτό ήθελε να επιβάλλει στην Εκκλησία. Εξιστόρισε σκηνές από τις σκληρές ανακρίσεις που είχε υποστεί ο παπα – Γιώργης στην τότε ΕΣΑ («Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία») προκειμένου «να σταματήσει τα κηρύγματά του περί ελευθερίας και να περιορισθεί στα εκκλησιαστικά», μαρτυρίες για τις απειλές που είχε δεχθεί για τη ζωή του και τη ζωή των παιδιών του, για τα εμπόδια που του δημιουργούσε η Ασφάλεια μέχρι και για την επιτέλεση και αυτού του ιερού καθήκοντος της Θείας Λειτουργίας, χωρίς, ωστόσο, όλες αυτές οι διώξεις να κάμψουν το φρόνημα του παπα– Γιώργη ο οποίος συνέχισε να οργανώνει συζητήσεις στηλιτεύοντας το ανελεύθερο καθεστώς.

Τέλος,  ο θεολόγος καθηγητής, συγγραφέας και πρώην Σχολικός Σύμβουλος   Ανδρέας Αργυρόπουλος έκανε ιδιαίτερη μνεία στους αγώνες της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» και του Προέδρου της Νίκου Ψαρουδάκη εναντίον του δικτατορικού καθεστώτος και της τότε δοτής (διορισμένης) – και γι΄ αυτό αντικανονικής – εκκλησιαστικής ηγεσίας υπό τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Α’ (Κοτσώνη). Αναφέρθηκε, επίσης, και στην αντίσταση που προέβαλλαν ενάντια στο τυραννικό καθεστώς απλοί κληρικοί, παπάδες που στάθηκαν στο πλευρό του λαού και της αγωνιζόμενης νεολαίας όπως ο π. Γιώργης Πυρουνάκης, ο διάκονος Τιμόθεος Λαγουδάκης, ο π. Πέτρος Γαβαλάς στη Κρήτη, οι οποίοι γι΄ αυτό το λόγο διώχθηκαν και βασανίσθηκαν απ΄ το καθεστώς. «Ο αγώνας τους θα΄  πρεπε να καταγραφεί στα σχολικά βιβλία και να διδάσκεται στα σημερινά παιδιά, ως αγώνας ελευθερίας και χριστιανικής ορθοπραξίας», τόνισε ο κ. Αργυρόπουλος. Καταλήγοντας υποστήριξε ότι το όλο θέμα των σχέσεων Εκκλησίας – Πολιτείας της περιόδου της Επταετίας (1967-1974) θα πρέπει να πάψει να αντιμετωπίζεται ως «ταμπού» και κάλεσε τη σημερινή διοίκηση της Εκκλησίας να το συζητήσει ανοικτά και να λάβει επίσημα θέση για τα γενόμενα της περιόδου της δικτατορίας.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε ως εκπρόσωπος του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ ο πρωτοπρεσβύτερος π. Χρήστος Χριστοδούλου, εφημέριος του ιερού ναού Αγ. Κωνσταντίνου Πειραιώς . Σημειώνεται ότι ο π. Χρήστος Χριστοδούλου τον Φεβρουάριο του 1973 ήταν ένας από τους φοιτητές της Θεολογικής Αθηνών και νέος, τότε, κληρικός που βρέθηκε μαζί με τον νυν Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας, τότε (τιτουλάριο) Επίσκοπο Ανδρούσης και καθηγητή της Θεολογικής κ. Αναστάσιο Γιαννουλάτο στην εξέγερση των φοιτητών της Νομικής και μοίρασαν φάρμακα και τρόφιμα στους έγκλειστους φοιτητές.   

* Μετά το πέρας των ομιλιών ακολούθησε διάλογος τον οποίο συντόνισε ο επίτιμος Πρόεδρος της Χ.Δ. Mανώλης Μηλιαράκης και η εκδήλωσε έκλεισε μουσικά με πρόγραμμα που επιμελήθηκε ο Γιώργος Μαντζούνης και το οποίο περιελάμβανε αντιστασιακά τραγούδια και μελοποιημένους  εκκλησιαστικούς ύμνους.

ΦΩΤΟ: Από δεξιά προς τα αριστερά: Γιάννης Ζερβός- Χάρης Ανδρεόπουλος- Μανώλης Μηλιαράκης- Κλήμης Πυρουνάκης-Ανδρέας Αργυρόπουλος

https://xristianiki.gr/%ce%b5%ce%ba%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7-2/

Αθήνα:Από την παρουσίαση του βιβλίου"ο Θεός, οι νέοι και άλλες Rock ‘n Roll ιστορίες”

Το Σάββατο 19 Οκτωβρίου έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του θεολόγου Ανδρέα Αργυρόπουλου " ο Θεός, οι νέοι και άλλες Rock ‘n Roll ιστορίες” στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου "Αρμός" στην Αθήνα.Στην κατάμεστη αίθουσα του ΑΡΜΟΥ ,για το βιβλίο μίλησαν:

Μάριος Κουκουνάρας- Λιάγκης, Επίκουρος Καθηγητής ΕΚΠΑ

Όλγα Νικολαϊδου, Ηθοποιός, Δημοσιογράφος, Συγγραφέας

Κλήμης Πυρουνάκης, Θεολόγος, Συντονιστής του Συνδέσμου Φίλων Πρωτοπρεσβύτερου Γεωργίου Πυρουνάκη και ο συγγραφέας.
 Αποσπάσματα από το βιβλίο διάβασε η ηθοποιός Ουρανία Αργυροπούλου. 
Χαιρετισμό απηύθυνε ο Επίτιμος Πρόεδρος της Χριστιανικής Δημοκρατίας κ. Μανώλης Μηλιαράκης.

Κλήμης Πυρουνάκης:Η Εκκλησία είναι βεβαρημένη με φορτίο μεγάλης αμαρτίας.

Για τους μαθητές μου........

Οι Έλληνες έζησαν στον γύψο 7 Χρόνια. Σοκαρίστηκαν, μούδιασαν και άργησαν να σηκώσουν κεφάλι. Ο αντιδικτατορικός αγώνας, τα ουρλιαχτά στην Μπουμπουλίνας και στο ΕΑΤ ΕΣΑ, η εξαφάνιση φίλων, οι σακατεμένες ψυχές τα παραμορφωμένα σώματα των βασανισμένων, οι νεκροί , τα νέα της Deutsche Welle , του BBC και η Φωνή της Αλήθειας, μεγάλωσαν την οργή του Λαού που σκέφτεται και νοσταλγεί την Ελευθερία.

Η Νομική ήταν η αρχή και το βάπτισμα του πυρός για μαζική αντίδραση και αμφισβήτηση της εξουσίας των κρατούντων, των συνεργατών και των χαφιέδων τους.
Το φοιτητικό κίνημα έβγαλε καθαρό από την λάσπη το πρόσωπο της Ελευθερίας.
Ανέστησε τους μακελεμένους πατριώτες από τα χέρια του Μπάμπαλη του Μάλλιου και του Θεοφιλογιαννάκου.
Αποκορύφωμα της αντίδρασης των φοιτητών στην Χούντα ήταν το Πολυτεχνείο που η Δημοκρατία και το Έθνος οφείλει πολλά.

Ο Διομήδης Κομνηνός ο πρώτος νεκρός στην γωνία Μάρνης και Αβέρωφ και οι δεκάδες νεκροί και τραυματισμένοι από τα όπλα των διατεταγμένων στρατιωτών και αστυνομικών και των ερπυστριών των τανκς προστέθηκαν στις εκατόμβες των νεκρών αυτού του τόπου που επιμένει να ζει σε Ελευθερία.
Η ξενοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών αφού κατεδίωξε, προπηλάκισε, απαγόρευσε, στραπατσάρισε αγωνιστές στα στρατοδικεία και τις φυλακές δεν κατάφερε να ποδηγετήσει τον Λαό.

Η Εκκλησία είναι βεβαρημένη με φορτίο μεγάλης αμαρτίας.
Ενώ θα περίμενε κανείς να είναι στο πλευρό του Λαού, να συμπάσχει με τους αγωνιστές , να συνοδοιπορεί με τους πονεμένους, όχι μόνο έμεινε αμέτοχη, αλλά συνεργάστηκε υποταγμένη στην εξουσία των πραξικοπηματιών.
Ήταν υποταγμένη από τον καιρό της Εθνικής Απελευθέρωσης, ήταν υποταγμένη στα αιματηρά Ευαγγελικά, υποταγμένη και πρωτοπόρα στον αφορισμό του Ελευθερίου Βενιζέλου, υποταγμένη και συμπαραστατούσα στην δικτατορία Μεταξά, υποταγμένη και στηρίζουσα τους δυνάστες της 21ης Απριλίου του 1967 και στην πρώτη φάση και στην δεύτερη.
Εγκατέλειψε τους τραγικά βασανισμένους Έλληνες αγωνιστές της Ελευθερίας. Καμία κύρωση καμία εξιχνίαση εκείνων που υμνούσαν την δικτατορία, αυτών που επικάθησαν με βία στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο.
Ευτυχώς όμως διέσωσαν την αξιοπρέπεια της Εκκλησίας αφανείς ιερωμένοι και πιστοί που συμμετείχαν στους αγώνες του Λαού.

Ένας από αυτούς ήταν ο πάπα Γιώργης Πυρουνάκης.
Έτρεχε στα Στρατοδικεία ως μάρτυρας υπεράσπισης μαχητών της Δημοκρατίας, ύψωσε φωνή διαμαρτυρίας για την Ελευθερία και την Αλήθεια υποκαθιστώντας τιτλούχους Ιεράρχες που υποβάσταζαν ή συμμαχούσαν με την ένοχη σιωπή τους στους δικτάτορες. Εξέφραζε την αληθινή Εκκλησία του Χριστού την ζώσα Εκκλησία του Χριστού Ελευθερωτή.
Εξέφραζε το κήρυγμα του φτωχού μαραγκού της Ναζαρέτ για Ελευθερία και Αγάπη.
Στο Πολυτεχνείο τα παιδιά περίμεναν από την μια με τις εκκλήσεις τους οι στρατιώτες να μην πυροβολήσουν τους Ελεύθερους πολιορκημένους και από την άλλη τους γονείς τους , τους συγγενείς τους, τον Λαό και τους πολιτικούς ταγούς να ζώσουν το κτήριο...και ήρθαν τα 15 χρόνια αγόρια και κορίτσια.....
Μέσα στο Πολυτεχνείο έμειναν μόνοι, ανυπεράσπιστοι. Η χούντα με τα όργανά της τους τσάκισε.

Τον Νοέμβρη του 1975 σε ένα από τα περιοδικά του ο πατέρας μου έγραφε:

ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ

και ζητώ συγγνώμη από τα θύματα της εφτάχρονης τυραννίας του Τόπου μας, ως παπάς, για όσα δεν πράξαμε οι Ιερωμένοι, να τα σώσουμε από τα άγρια νύχια τους . και για την παράλειψη ακόμη να συμπαρασταθούμε στους πόνους και τους φόβους, που τους προκαλούσαν οι αδίστακτοι διώκτες τους.
Έ π ρ ε π ε κ α ι μ π ο ρ ο ύ σ α μ ε ! Ούτε καν οι διαμαρτυρίες μας δεν διατυπώθηκαν επίσημα και διεθνώς, όπως κάνουν άλλες Εκκλησίες μη Ορθόδοξες σε παρόμοιες κακές περιστάσεις. Μα ούτε και τώρα που αποδείχνονται δικαστικώς τα άθλια και φρικιαστικά δεν εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας …. Και παραπονιόμαστε γιατί οι πιστοί - τα παιδιά μας, μας περιφρονούν και λένε τόσα σε βάρος μας άσχημα σχόλια!
Οι απουσίες συνεχίζονται: Δεν περιζώσαμε τότε το Πολυτεχνείο για να εμποδίσουν τα ράσα μας τα τανκς … Εκείνες οι εκκλήσεις δεν μας καίνε;
Γι’ αυτή την αμαρτία μας γιατί δεν κλαίμε; Και γιατί με τρίχινους σάκους (όχι με χρυσούς) δεν πέφτουμε στα γόνατα στον ίδιο χώρο να ζητήσουμε το έλεος του Θεού και τη συγγνώμη του Λαού; Γιατί;
Δεν είμαστε από το Λαό; Αυτή δεν είναι η αποστολή μας; Από πού βρήκαμε την υπόδειξη μόνο βασιλικά ή τυραννικά καθεστώτα να στηρίζουμε, να ευλογούμε, να ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα και να ορκίζουμε τους «άρχοντές» τους;
Ντρέπομαι.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΧΟΥΝΤΑ-ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ «ΔΙΑΒΑΖΑΝ»

Του Ανδρέα Αργυρόπουλου*

Αναμφισβήτητα η Διοίκηση  της Εκκλησίας με τη στάση που τήρησε έναντι της Δικτατορίας  πρόδωσε την αποστολή Της . Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος  ,η  πλειονότητα  των Ιεραρχών της Ελλαδικής Εκκλησίας ,οι εκπρόσωποι  των Πατριαρχείων ,οι καθηγητές των θεολογικών σχολών , οι χριστιανικές οργανώσεις και τα θρησκευτικά έντυπα ταυτίστηκαν με τους Συνταγματάρχες της Χούντας. Άξια αναφοράς είναι η αντιδικτατορική δράση μελών της Εκκλησίας που τίμησαν με τους αγώνες τους τις ευαγγελικές τους αρχές. Δύο είναι κυρίως τα πρόσωπα –σύμβολα του αντιδικτατορικού αγώνα των χριστιανών: ο Νίκος Ψαρουδάκης πρόεδρος του κινήματος της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» και ο παπάς του λαού του Θεού, π. Γεώργιος Πυρουνάκης.

Κάθε άρθρο του Ψαρουδάκη στην ηρωϊκή εφημερίδα «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΉ» αποτελούσε μια πνευματική βόμβα στα θεμέλια του καθεστώτος. Με  τα κείμενά του ανέτρεπε τη σαθρή επιχειρηματολογία των βολεμένων χριστιανών που στήριζαν τη δικτατορία. Σε ένα από αυτά γράφει: «Η Δ. Εκκλησία δεν ανήκει ούτε στα Ανάκτορα ,ούτε στην Κυβέρνηση. Ανήκει σε όλο το λαό. Πως μπορεί λοιπόν ο λαός να καταπιέζεται και η Δ. Εκκλησία να έχει αγαθές σχέσεις με τους δημίους και τους τυράννους του; …Ο λαός ήθελε να δη μια Δ. Εκκλησία ζωντανή ,άξια να  προστατεύση τη ζωή και τα δικαιώματά του .Κι αντ΄ αυτής είδε μια Δ. Εκκλησία ψοφοδεή , συνθηκολόγα ,πρόθυμη υπηρετριούλα του φασίστα Καίσαρα». Η «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΉ» με την αρθρογραφία του Ψαρουδάκη αγκαλιάζεται από πλατιά  στρώματα του λαού. Φθάνει κάποια στιγμή να κυκλοφορεί σε περισσότερα από 100.000 φύλλα. Η χούντα δε θα αργήσει να διακόψει την κυκλοφορία της, να τον συλλάβει και να τον στείλει εξορία στη Γυάρο. Διώξεις θα υποστούν και άλλα μέλη του κινήματός του όπως ο παιδαγωγός Νικηφόρος Ζήσης .Ο π.Γιώργης ο Πυρουνάκης ,ο παπάς της ελευθερίας και της αγάπης, δεν έχανε ευκαιρία να προκαλέσει προβλήματα στο καθεστώς. Οι προσπάθειες του Ιερώνυμου αλλά και των υψηλόβαθμων ανθρώπων της Ασφάλειας να τον φιμώσουν πολλές. Έφθασαν στο σημείο να του απαγορεύσουν να τελέσει τη Θ .Λειτουργία. Όλες όμως έπεφταν στο κενό. Ο παπάς του Λαού του Θεού ήταν αλύγιστος. Εκτός από τους προαναφερθέντες η Δικτατορία φρόντιζε κάθε στιγμή να διώκει τους ανυπότακτους του εκκλησιαστικού περιβάλλοντος. Οι Συνταγματάρχες  μόλις καταλαμβάνουν την εξουσία απαιτούν την δίωξη για φιλοαριστερισμό των επισκόπων Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ .Αλεξάνδρου και Πειραιώς κ. Χρυσοστόμου.Tη μέρα της ενθρόνισης του Ιερώνυμου(17-5-67)συλλαμβάνεται και φυλακίζεται ο εφημέριος του Αγ. Γεωργίου στο Κερατσίνι π. Γεώργιος Δημητριάδης ,γνωστός ως «ρακοσυλλέκτης» και «προστάτης των φτωχών» στις υποβαθμισμένες περιοχές του Πειραιά ,διότι από άμβωνος κατήγγειλε την κατάλυση των ελευθεριών και επιτέθηκε κατά του καθεστώτος. Ακολουθεί  η σύλληψη και η πολύμηνη φυλάκιση του π. Πέτρου Γαβαλά, μέλους αντιδικτατορικής οργάνωσης στην Κρήτη. Οφείλουμε επίσης να αναφερθούμε στις κινητοποιήσεις των φοιτητών της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, οι οποίοι διαφοροποιήθηκαν από τις επιλογές των καθηγητών τους και συμμετείχαν ενεργά στις δράσεις του παράνομου τότε φοιτητικού κινήματος (Νομική κ.λ π.).  Δεν πρέπει να παραληφθεί ότι με πρωτοστατούντα τον διάκονο Τιμόθεο Λαγουδάκη βοήθησαν στο να αποδειχθεί η νοθεία των φοιτητικών « εκλογών» που είχε οργανώσει η χούντα. Πιο συγκεκριμένα, στις 24-11-1972 ο Λαγουδάκης υπέβαλε στο Σύλλογο των καθηγητών της Σχολής υπόμνημα, στο οποίο καταγγέλλει ότι, ενώ τον εψήφισαν 42 συμφοιτητές του μεταξύ των οποίων αρκετοί ιερείς, έλαβε μόνον 28  ψήφους. Στη συνέχεια θα συλληφθεί από την Ασφάλεια και θα βασανιστεί. Ο Αλβανίας κ. Αναστάσιος μαζί με τον διάκονο Τιμόθεο Λαγουδάκη θα σταθεί στο πλευρό  των συλληφθέντων φοιτητών της εξέγερσης της Νομικής, μαζί με τους γονείς τους τούς επισκέπτεται στο ΕΑΤ – ΕΣΑ και τους συμπαρίσταται.

Ο Ανδρέας Χ. Αργυρόπουλος είναι Θεολόγος –Συγγραφέας. Μεταξύ των άλλων έχει εκδώσει το βιβλίο «Χριστιανοί και πολιτική δράση κατά την περίοδο της Δικτατορίας(1967-1974)»,εκδ. ΑΡΜΟΣ.

Πρώτη δημοσίευση,εφημερίδα Documento 17-11-2019


https://www.documentonews.gr/article/ekklhsia-kai-xoynta-oi-xristianoi-poy-den-diabazan

Εκδήλωση της Χ.Δ. Εκκλησία και αντίσταση

Τὴν ἐρχόμενη Κυριακὴ 17 Νοεμβρίου ὥρα 11.30 π.μ. τὸ Κίνημα τῆς ΧΔ διοργανώνει ἐκδήλωση μὲ θέμα "Ἐκκλησία καὶ Ἀντίσταση-Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ στὴν πρώτη γραμμὴ στοὺς ἀγῶνες γιὰ Ἐλευθερία, Δικαιοσύνη καὶ Δημοκρατία" στὴν αἴθουσα τοῦ Δημοτικοῦ Πολιτιστικοῦ Κέντρου "Μελίνα Μερκούρη", Ἐμμανουήλ Μπενάκη 70, Ἀμφιαλη Κερατσινίου.

Ὁμιλητές:
Χάρης Ἀνδρεόπουλος, Θεολόγος Ἐκπαιδευτικός Δρ Ἐκκλησιαστικής Ἱστορίας
Ἀνδρέας Ἀργυρόπουλος, Θεολόγος, τ. σχολικός σύμβουλος

Κλήμης Πυρουνάκης, Θεολόγος, ἐκπαιδευτικός

Γιάννης Ζερβός, Δικηγόρος, Πρόεδρος ΧΔ

Συντονίζει ο Μανώλης Μηλιαράκης, ἐπίτιμος Πρόεδρος της Χ.Δ.

Ἡ ἐκδήλωση θὰ συνδυαστεῖ μὲ μουσικὸ πρόγραμμα ἀπὸ τὸν Γιῶργο Μαντζούνη

Συνάντηση Θεού και νέων: Μια σχέση που μπορεί να είναι και …rock

Με μεγάλη χαρά δημοσιεύουμε την κριτική της ιστορικής εφημερίδας "ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ" α.φ.1043,17-10-2019

Ανδρέας Χ. Αργυρόπουλος,

Ο Θεός, οι Νέοι και άλλες Rock ’n Roll ιστορίες,

2019, Εκδόσεις ΑΡΜΟΣ, Αθήνα.

Το μέλλον της θρησκευτικής εκπαίδευσης στη χώρα μας βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι θεολόγοι βρίσκονται σε μεγάλο

προβληματισμό σε σχέση με τα νέα δεδομένα για το μάθημα των

Θρησκευτικών που θέλουν να επιβάλλουν στην ελληνική εκπαίδευση οι αποφάσεις 1749 & 1750 (2019) των συμβούλων πλειοψηφίας του ΣτΕ που ακυρώνουν τα ισχύοντα Προγράμματα Σπουδών.

Αυτό το μικρό σε δέμας βιβλίο του μάχιμου θεολόγου Α.

Αργυρόπουλου, έρχεται να δώσει απαντήσεις σε όσους θέλουν να

υποβιβάσουν τη συνάντηση του Θεού με τους νέους η οποία

πραγματοποιείται και μέσα στις σχολικές τάξεις όταν βαδίζουν μαζί

θεολόγοι και νέοι σε μυστικούς και φανερούς δρόμους με κόπους,υπομονή, αγάπη, χαρά και ευθύνη, σε «εμπέδωση της ορθόδοξης χριστιανικής συνείδησης» δηλαδή ως διαποτισμό με μια έκπτωση του ευαγγελικού λόγου σε μια ιδεολογία άνευρη, άχρωμη και άοσμη που καμιά σχέση δεν θα έχει με τα βιώματα και τις αγωνίες των σημερινών

νέων αλλά το χειρότερο ούτε και γενικότερα με την ορθόδοξη πίστη.

Μετά το πολύτιμο εισαγωγικό μέρος με την αυτοβιογραφική κατάθεση ψυχής του συγγραφέα, περιδιαβαίνοντας το περιεχόμενο και μόνο από τους τίτλους των μικρών κεφαλαίων αποκομίζει ο αναγνώστης την ουσία της βιωματικής αυτής γραφής. Για να κουβεντιάσει κανείς με τους νέους ανθρώπους για τον Θεό χρειάζεται ανοικτό πνεύμα, ταπείνωση και

μπόλικη αγάπη, να γνωρίζει τη γλώσσα που επικοινωνούν, να είναι

αποφασισμένος να υπερασπιστεί την αυθεντική εικόνα του Θεού κι όχι αυτή την εικόνα του Θεού της μάζας ή του φόβου που παρουσιάζουν με

τις λανθασμένες επιλογές τους εκπρόσωποι του Χριστιανισμού μέσα στην Ιστορία με αποτέλεσμα να γίνονται αφορμή να παρεξηγείται το περιεχόμενο και η ουσία της χριστιανικής πίστης και οι νέοι να

οδηγούνται στην άρνηση. Το πρόβλημα επιτείνεται τη σημερινή εποχή με το έλλειμμα διαλόγου που παρατηρείται στο χώρο της εκκλησίας, της πολιτικής και της εκπαίδευσης. Ακόμη ο συνομιλητής με τους νέους χρειάζεται να έχει την επίγνωση ότι η πίστη βαθαίνει με την αμφιβολία επειδή ο Θεός είναι ελευθερωτής κι όχι περιφερόμενος θαυματοποιός που σε εξαναγκάζει να Τον αποδεχθείς. Η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού κι όχι «Σύλλογος Καλών Παιδιών». Επίσης χρειάζεται να ανοίγει τον δρόμο για να γνωρίσουν οι νέοι βαθύτερα τον εαυτό τους ώστε και να αναγνωρίσουν τον Θεό και να Τον συναντήσουν ως φίλο εδώ και τώρα μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι κι όχι ως ένα απρόσιτο υπερβατικό Όν. Γι’ αυτό και η σχέση Θεού και νέων μπορεί να είναι και rock με την έννοια της ανατρεπτικότητας και της κατάργησης των συμβατικοτήτων που απαιτεί η σχέση αυτή στη γνησιότητά της.

Αν ο αναγνώστης αυτού του βιβλίου προσπαθήσει να σημειώσει

κάποιες κύριες προτάσεις για περαιτέρω εμβάθυνση και προβληματισμό, θα διαπιστώσει ότι θα πρέπει να υπογραμμίσει ολόκληρο το βιβλίο. Κάθε αράδα είναι αφορμή για επαναπροσδιορισμό της στάσης όχι μόνο των θεολόγων αλλά όλων μας που ερχόμαστε σε επαφή με τους νέους με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και δεν αφορά τις ρήσεις μόνο του συγγραφέα αλλά και πλειάδας στοχαστών από όλο το φάσμα της πνευματικής ζωής (Πατέρων της Εκκλησίας, συγγραφέων θεολόγων, λογοτεχνών και ποιητών) που χρησιμοποιεί στα κατάλληλα σημεία και εμπλουτίζουν την οπτική του. Η καλή βιβλιογραφία στο τέλος από σημαντικά κείμενα μπορεί να δώσει αφορμή στον αναγνώστη για αναλυτική σπουδή στο θέμα αυτό.

Δεν θα ήταν λοιπόν υπερβολή αν υποστηρίζαμε ότι το βιβλιαράκι αυτό αποτελεί έναν οδηγό προς ναυτιλομένους σε μια θεολογία που αυτή τη στιγμή πλέει μεσοπέλαγα και μάλιστα με μεγάλη τρικυμία.

Πόσοι και πόσες αλήθεια εκπαιδευτικοί μετά από τριάντα χρόνια και πάνω στα θρανία έχουν τη χαρά και τη συγκίνηση να δέχονται από τους μαθητές τους τέτοια λόγια όπως έγινε για τον συγγραφέα και το αλιεύσαμε από το f/b: «…Εμείς λοιπόν στη Σέριφο είχαμε έναν τέτοιο δάσκαλο στη ζωή μας, έναν άνθρωπο που δε μας μεταλαμπάδευσε απλά γνώσεις...Μας έκανε καλύτερους ανθρώπους, μας βοήθησε να

ανακαλύψουμε τις κλίσεις μας, μας μάλωνε με βλέμματα, μας έκανε να

αγαπάμε το σχολείο ακόμα κι αν δεν ήμασταν καλοί μαθητές. Όχι, δεν είναι εύκολο, ας λένε εκείνοι που δεν ξέρουν. Ξέρεις γιατί; Επειδή η σπουδαιότητα του να είσαι δάσκαλος είναι πως πλάθεις ζωές, πως έχεις

στα χέρια σου ένα λιθαράκι από το μέλλον...

Τα σέβη μας, κύριε Αργυρόπουλε...»

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΝΑΓΑΚΗΣ

Δάσκαλος - Θεολόγος

ΑΘΗΝΑ-Παρουσίαση του βιβλίου:Ο Θεός, οι νέοι και άλλες Rock ‘n Roll ιστορίες

Το βιβλίο του θεολόγου Ανδρέα Αργυρόπουλου ” ο Θεός, οι νέοι και άλλες Rock ‘n Roll ιστορίες” παρουσιάζεται στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου ” Αρμός” στην Αθήνα (οδός Μαυροκορδάτου 11 κοντά στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής) το Σάββατο 19 Οκτωβρίου ώρα 7 το βράδυ.

Παρουσιάζουν:

Μάριος Κουκουνάρας- Λιάγκης, Επίκουρος Καθηγητής ΕΚΠΑ

Όλγα Νικολαϊδου, Ηθοποιός, Δημοσιογράφος, Συγγραφέας

Κλήμης Πυρουνάκης, Θεολόγος, Συντονιστής του Συνδέσμου Φίλων Πρωτοπρεσβύτερου Γεωργίου Πυρουνάκη.

Συνδιοργάνωση:  Εκδόσεις Αρμός και εφημερίδα Χριστιανική.

Σουλτάνα Γκαργκάνα:Για το Θεό ,τους Νέους και το Rock n Roll

Εισήγηση στην παρουσίαση του βιβλίου στη Λάρισα (17-05-2019)

Αντρέας Αργυρόπουλος, «Ο Θεός, οι Νέοι και άλλες Rock  ‘ n Roll ιστορίες», εκδ. Αρμός, Αθήνα 2019.

Το τελευταίο βιβλίο του Αντρέα Αργυρόπουλου από τις εκδόσεις Αρμός. Μια πολυπρισματική παρουσίαση της αλήθειας της χριστιανικής πίστης σε  δεκατέσσερις μικρές ενότητες και σε έναν μοναδικό  πρόλογο όπου μοιράζεται μαζί μας, την συνάντησή του με τον Θεό.

Ο Αντρέας Αργυρόπουλος γράφει  με βιωματικό ζωντανό λόγο,  την πρόταση της εκκλησίας του Χριστού για ζωή, απαλλαγμένη από την λάσπη του εγωκεντρισμού, της μισαλλοδοξίας, του φόβου, της αυθεντίας... Θέματα που προσεγγίζουν την σύγχρονη πραγματικότητα, μέσα στην αναζήτηση του αυθεντικού Θεού και της αλήθειας. Μιας αλήθειας που δεν επιβάλλεται γιατί λάμπει μόνο στο χάρισμα της ελευθερίας που δόθηκε στον άνθρωπο από τον ίδιο τον Θεό..

Δεκατέσσερις ενότητες σαν βότσαλα λαμπερά καθαρισμένα από το κύμα. Βότσαλα που τρίφτηκαν στον θεολογικό λόγο, των Αγίων, των Πατέρων της εκκλησίας, αλλά και  σύγχρονων θεολόγων, ιστορικών της θρησκείας , στοχαστών,  από κάθε γωνιά του πλανήτη. Κάθε αράδα  ζυμωμένη με βαθιά θεολογική γνώση, και διδακτική εμπειρία χρόνων. Η καθεμιά  από αυτές  ξεκινάει με ένα μαργαριταράκι στοχασμού, ποίησης, σοφίας.

Πρόσωπα αγαπημένα, μέσα στις σελίδες του βιβλίου.  Μας κοιτάνε στο μάτια. Διαλεγόμαστε. Στεκόμαστε στην ανάσα τους, στο χνάρι που άφησαν στον χρόνο.

Χρυσόστομος, Γρηγόριος Νύσσης, Συμεών ο νέος θεολόγος, Αγία Μαρία Σκόμπτσοβα.

Θερμός ,Ευδοκίμωφ , Στανιλοάε, Κάλλιστος Γουέαρ, Στογιάννος, Μπερντιάεφ, Φλορόφκι, Αμμάς Θεοδώρα, Ματσούκας,  Αναστάσιος,  Χουάν Αρίας, Μητροπολίτης του Σουρόζ Αντώνιος, Πατριάρχης Δημήτριος, Ηλίας Βουλγαράκης, Γοντικάκης, π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (παπά Λίβυος),  Πατέρας Πυρουνάκης, Παπαθανασίου,  Μοσκώφ, Ελιάντε  Κικέρωνας...  Συγγραφείς – ποιητές  - μουσικοί.  Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Robinson, Κλεμάν, Σοπενάουερ,  ErnestoCardenal,  Λειβαδίτης,  Ντύλαν  Τόμας, Ρίλκε, Βρεττάκος,  Τζωρτζ  Χάρισον...   

Συζητήσεις με μαθητές  συμφοιτητές φίλους. Η προϋπόθεση το ανοιχτό μυαλό, η απεμπόληση της βεβαιότητας.   Η συνάντηση με τον άλλο, τον διαφορετικό. Ο συγγραφέας  φαίνεται να αναζητά τον Θεό κάθε στιγμή με τους μαθητές του, με τους ανθρώπους που συναναστρέφεται, μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με παρέες φιλικές  στον στενό και ευρύ κοινωνικό του περίγυρο.

Μέσα στις σελίδες του μπορεί να γίνει  αιχμηρός και ίσως δυσάρεστος σε όλους όσους από εμάς πιστεύουν ότι μπορούν να φυλακίσουν τον Θεό στο δικό τους μικρόκοσμο. Ότι διατυπώνεται ως αλήθεια μέσα στις σελίδες του βιβλίου, έχει πατήσει σε γερά θεμέλια. Την Αγία Γραφή,  την Ιερή Παράδοση, σε κείμενα Πατέρων, σε έγκριτους θεολόγους. Τα θέματα που θίγονται πολυποίκιλα.Η Αλήθεια , ο διάλογος ,  η εξουσία, ο φανατισμός, οι αυθεντίες, τα καλούπια, τα  στεγανά, η ελευθερία της αφοσίωσης και της αμφισβήτησης,. Η εκκλησία ως χαρά, ως συνέχεια της Σάρκωσης του Χριστού μέσα στην ιστορία.   Ο Θεός ως πρόσωπο και ως  φίλος, ο πάσχων Θεός, ο Θεός της μάζας, η άρνηση του Θεού μέσα από τον φόβο. Ο Θεός ελευθερωτής και όχι θαυματοποιός. Οι ενοχές, η πίστη όχι ως υποταγή, αλλά ως εμπιστοσύνη και αγάπη. Η γνωριμία με τον εαυτό μας και με τον Θεό, ο Θεός της Ιστορίας. Η αγάπη ως ρίσκο,  πόνος, προσφορά και απόλυτο δόσιμο. Η κόλαση του εγωκεντρισμού, τα καλά και τα κακά παιδιά. Η ύπαρξη του κακού, η κοινωνική ηθική, οι κατεστημένες αντιλήψεις. Η σχέση της πνευματικότητας με την κοινωνικότητα και όχι με την εκκοσμίκευση. Οι θύτες και τα θύματα της ιστορίας.

Σε πάρα πολλά σημεία μπορεί ο αναγνώστης να σταθεί,να συλλογιστεί, να συγκινηθεί. Στέκομαι σε δύο.Το πρώτο, η  πρόσκληση του αγίου σε ένα μικρό παιδί να παίξουν με τον Θεό. Το δεύτερο, η  βραδιά της κηδείας του Ντοστογέφσκυ. Ένα εκπληκτικό σκηνικό που περιγράφει ο Μητροπολίτης της Πετρούπολης. Γονατισμένοι φοιτητές προσεύχονται κλαίγοντας με λυγμούς δίπλα στο σώμα του Ντοστογιέφσκι. Όταν οι καλόγεροι ήρθαν να διαβάσουν το τρισάγιο, οι φοιτητές τους πήραν το βιβλίο από τα χέρια και έψαλλαν οι ίδιοι.  Όπως λέει ο ίδιος ο Μητροπολίτης του είχαν πει ότι τα παιδιά αυτά ήταν άθεοι και μισούσαν την εκκλησία.

Τελειώνοντας το βιβλίο.  Ένα εκπληκτικό ταξίδι στην γνώση και το βίωμα.. Διάθεση για ψάξιμο στα λόγια και την ζωή των προσώπων του που μας μίλησαν πρόσωπο με πρόσωπο. Που νιώσαμε την ανάσα τους. Που ιχνηλατήσαμε στα σημάδια που άφησαν στον χρόνο και στην ψυχή μας. Το βιβλίο είναι μια πρόσκληση να γνωρίσουμε στ’ αλήθεια τους νέους.  Την γλώσσα τους. Τα τραγούδια τους. Την συμπεριφορά τους.  Μας θέτει προ των ευθυνών μας, για την εικόνα του Θεού που έχουν οι νέοι και όχι μόνο. Γιατί, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά,  «πολλές φορές οι νέοι άνθρωποι σκανδαλίζονται, ή ακόμη αρνούνται τον Θεό, λόγω των λανθασμένων επιλογών των εκπροσώπων του Χριστιανισμού στις μέρες μας αλλά και μέσα στην ιστορία.»

Μπορεί ο τίτλος του να προβληματίσει κάποιους. Όμως  το rock  ‘nroll επηρέασε τον τρόπο ζωής και δημιουργίας των ανθρώπων, διαμόρφωσε σχέσεις αντιστάθηκε στην εξουσία. Η γνωριμία με τον αληθινό Θεό, διδάσκει πως μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο με την δύναμη της αγάπης. Μην ξεχνάμε. «...Μακάριοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, διότι αυτοί θα δουν τον Θεό. Μακάριοι όσοι επιδιώκουν την ειρήνη, διότι αυτοί θα ανακηρυχθούν υιοί του Θεού. Μακάριοι όσοι έχουν διωχθεί εξ αιτίας του δικαίου τους, διότι σε αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών. Μακάριοι ας είστε όταν σας εμπαίξουν και σας διώξουν και, ψευδόμενοι, πουν κάθε είδους κακολογία εναντίον σας, για χάρη μου. Γεμίστε από χαρά και αγαλλίαση, διότι η ανταμοιβή σας στους ουρανούς θα είναι μεγάλη· έτσι κατεδίωξαν και τους προφήτες που ο Θεός είχε στείλει πριν από εσάς.

Εσείς είστε το αλάτι της γης...»

Jimi Hendrix:Purple Haze- Jesus Saves

Όποιος έχει ασχοληθεί λίγο με τη Rock μουσική γνωρίζει τον  Jimi Hendrix και τη μεγάλη επιτυχία του Purple Haze(Πορφυρή ομίχλη).Σε λίγους όμως είναι γνωστό ότι το συγκεκριμένο τραγούδι ηχογραφήθηκε αρχικά με τον τίτλο «Purple Haze- Jesus Saves»(Πορφυρή ομίχλη- Ο Ιησούς σώζει). Ο Hendrix ανέφερε ότι το εμπνεύστηκε από ένα όνειρό που είχε δει. Περπατούσε κάτω από τη θάλασσα. Ξαφνικά μια μωβ ομίχλη τον περιέβαλε ,τον έπνιγε και ένιωθε να χάνεται. Ήταν μια τραυματική εμπειρία για τον ίδιο. Στη συνέχεια του ονείρου του η πίστη του στον Χριστό τον έσωσε. Οι χειρόγραφοι στίχοι του «Purple Haze- Jesus Saves» βρέθηκαν από τον πατέρα του στο σπίτι του μετά από χρόνια…

Τριαντάφυλλος Σερμέτης:«Απελπισία: Η υπαρκτική αστοχία του Ανθρώπου να Είναι»

Απόσπασμα από το βιβλίο.

Το ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολεί είναι: γιατί η απελπισία να αποτελεί αστοχία και, αν είναι αστοχία, ποιο είναι το αντίθετό της; Σύμφωνα με την αριστοτελική διδασκαλία για τις αρετές,^[1] τοποθετείται η αρετή της ελπίδας στο μέσον των δύο άκρων. Ο Αριστοτέλης δεν ξεφεύγει από το μέτρο που ερμηνεύεται ως εξής: το να ελπίζει εκείνος που απελπίζεται, ταυτόχρονα, σημαίνει να μην ελπίζει πολύ όποιος ελπίζει υπέρμετρα. Η υπερτροφική ελπίδα μεταβάλλεται στο αντίθετό της, δηλαδή, στην πλήρη απελπισία. Η ανθρώπινη ύπαρξη σπαράσσεται από την υπέρμετρη ελπίδα και την υπέρμετρη απελπισία. Στην πραγματικότητα οι αντίθετες υπερβολές είναι και οι δύο αρνήσεις της ελπίδας, δηλαδή απελπισία. Διότι εκείνος που έχει υπέρμετρη ελπίδα διακατέχεται από μια αυτοπεποίθηση που αντιτίθεται σε μια ελπίδα που είναι μελλοντικά αβέβαιη. Και τούτο δεν είναι παρά μια πρόληψη της ελπίδας, μια προεξόφληση της ελπίδας. Το προληπτικό ύφος της συνείδησης, όπως πολύ σωστά ισχυρίζεται ο Husserl,  είναι εκείνο που μόνιμα προτρέχει μέσω των προλήψεων, ενώ η συνείδηση είναι και προληπτική στον σκοπό της. Όταν, όμως, ο άνθρωπος προεξοφλεί ότι θα επιτύχει κάτι αποκλειστικά με τις δικές του δυνάμεις και θεωρεί το μέλλον του πάρα πολύ βέβαιο, τότε γίνεται πρόδηλο ότι ο άνθρωπος θεοποιεί τον εαυτό του· γίνεται φανερό ότι οικειοποιείται τις ιδιότητες του απείρου, διότι έχει αρνηθεί την ύπαρξη του απείρου· τούτο αποτελεί αλαζονική ύβρη του ανθρώπου στη φύση του. Η προληπτική συνείδηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά η απελπισία του πείσματος. Στην πρόληψη υπάρχει το πείσμα της αδυναμίας που μέσα του περιέχει το θράσος και την έπαρση. Πίσω από το πείσμα κρύβεται το σθένος που ο θρασύς άνθρωπος πιστεύει ότι έχει. Η προσκαιρότητα της επιτυχίας ενός πράγματος που επιτυγχάνει ο θρασύς στην υλική χρονικότητα, δεν αντισταθμίζει την απελπισία και οπωσδήποτε την πλήρη απόγνωση στην οποία περιέρχεται το Εγώ· και τούτο επισυμβαίνει διότι η θρασύτητα, που είναι προϊόν της έπαρσης, αποκρύπτει τη μεταφυσική διάσταση του ανθρώπου.  Και τούτο αποτελεί βαθύτατη αστοχία.

---

[1]Αριστοτέλους, Περί Μέθης, Περί Αρετών και Κακιών, Περί Κόσμου, μτφρ. Σ. Τριαντάρη-Μαρά, εκδ. Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2003.

Σελ. 166-167-168  

Ο Τριαντάφυλλος Σερμέτης γεννήθηκε στη Λάρισα και τα τελευταία χρόνια διαμένει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Είναι εκπαιδευτικός Θεολόγος-Φιλόλογος και Διδάκτορας Φιλοσοφίας.

Έχει δημοσιεύσει πλήθος άρθρων, θεολογικού, φιλοσοφικού, πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου, σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, καθώς και φιλοσοφικές μελέτες σε επιστημονικά περιοδικά, κι έχει συμμετάσχει με εισηγήσεις σε Φιλοσοφικά Συνέδρια. Το επιστημονικό του ενδιαφέρον στη Φιλοσοφία εντοπίζεται στη Γνωσιολογία, Οντολογία κι Αισθητική.

Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή “Μύχιες Παύσεις” (Εκδόσεις “Πηγή” 2015) και τη θεολογική και φιλοσοφική μελέτη “Η Θεολογία της Αφύπνισης” (Εκδόσεις “Δαιδάλεος” 2016). Έχει συγγράψει τον Πρόλογο και τον Επίλογο στο βιβλίο της Αναστασίας Βούλγαρη: “Μίκης Θεοδωράκης, Μονόλογοι, Διάλογοι και το Μονοπάτι προς το μέλλον: Συνοπτική παρουσίαση” (2017). Επίσης, εξέδωσε, καθώς έκανε την ανθολόγηση 40 ποιημάτων, την πρώτη μεταφραστική προσέγγιση και συνέγραψε τον Πρόλογο και την Εισαγωγή, το βιβλίο: Τζελαλαντίν Ρουμί “Για τον Θεό και τον Έρωτα”(Εκδόσεις “Δαιδάλεος” 2018).

Το νέο βιβλίο “Απελπισία: Η Υπαρκτική αστοχία του Ανθρώπου να Είναι” διατίθεται σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία.