Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010
Νέο Σχολείο και Θρησκευτική Αγωγή
του Γεωργίου Καπετανάκη
Η «εκκλησία» έχει προοπτική: την ανάσταση! Ως μέλος του σώματος «εκκλησία» έχω προοπτική: την ανάσταση! Άρα κοιτώ μπροστά, ελπίζω στα έσχατα. Κι επειδή η ορθόδοξη εκκλησία προϋποθέτει κι απαιτεί την ορθοπραξία έχω καθήκον να μην κοιτώ μόνο αλλά και να δείχνω το δρόμο προς το επέκεινα. Μια πορεία προς την τελειότητα, την ολοκλήρωση, την αγιότητα είναι (θα έπρεπε να είναι) η ζωή μου. Μια πορεία προς την ολοκλήρωση, την ενότητα δηλαδή, θα έπρεπε να είναι η πορεία του σώματος «εκκλησία». Ως οδοδείκτης, ως πρωτοπόρος θα έπρεπε να λειτουργεί η «εκκλησία», αφού είναι ίδιο χαρακτηριστικό της η ριζοσπαστικότητα:
ü Οι προφήτες της ΠΔ δημιουργούν ρήγμα στην εξουσία των Βασιλέων
ü Ο Ιησούς Χριστός σπάει τόσο τις βιολογικές σχέσεις και τις αντικαθιστά με τις πνευματικές όσο και τις κοινωνικές (Ιουδαίοι, Ρωμαίοι) και σταυρώνεται για αντι καθεστωτική δράση
ü Οι μάρτυρες που αμφισβητούν την εξουσία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα και παραδίνουν τη σκυτάλη του αγώνα στους νεομάρτυρες, αλλά και οι μοναχοί που ως χαρισματικές προσωπικότητες διαρρηγνύουν την επισκοπική εξουσία / διαδοχή.
«Η εκκλησία οφείλει να κατανοήσει τον εαυτό της με δυναμισμό σαν εθελοντική πρωτοπορία (Avantgarde) της βασιλείας τον Θεού, η θεολογία πρέπει να καταστεί θεολογία της κοινωνικής μεταβολής και η χριστιανική πίστη να αναπτύξει δυνάμεις ενός πολιτισμικού εξορκισμού» (Moltman, 2008 :36).
Πιστεύω σε μια πρωτοπόρα εκκλησία που αποδέχεται τη διαφορετικότητα των χαρισμάτων : «4 Υπάρχουν, βέβαια, διάφορα χαρίσματα αλλά το Πνεύμα είναι ένα και το αυτό. Ρωμ. 12:6; 1Πέτ. 4:10; 5 Υπάρχουν επίσης διαφορετικοί τομείς να υπηρετήσει κανείς, αλλά ο Κύριος είναι ο ίδιος. 6 Υπάρχουν και διάφοροι τρόποι δράσεων, αλλά είναι ο ίδιος Θεός, που παρέχει τη δύναμη σε όλους για το καθετί. 7 Στον καθένα, λοιπόν, παρέχεται η φανέρωση του Πνεύματος για το συμφέρον του έργου. 8 Έτσι, στον έναν δίνεται μέσω του Πνεύματος το χάρισμα να μιλά με σοφία. Σε άλλον το χάρισμα να μιλά με γνώση σύμφωνα με το ίδιο Πνεύμα. 9 Σε άλλον το χάρισμα της πίστης από το ίδιο Πνεύμα. Σε άλλον χαρίσματα θεραπειών από το ίδιο Πνεύμα. 10 Σε άλλον το χάρισμα της πραγματοποίησης θαυμάτων, σε άλλον το χάρισμα της μεταβίβασης θείων μηνυμάτων, σε άλλον το χάρισμα να ξεχωρίζει τα πνεύματα. Σε έναν άλλο το χάρισμα να μιλά διάφορα είδη γλωσσών, σε άλλον, πάλι, το χάρισμα να μεταφράζει γλώσσες. 11 Κι όλα αυτά τα πραγματοποιεί το ένα και το αυτό Πνεύμα, που κατανέμει ατομικά στον καθένα, όπως θέλει. Ρωμ. 12:3; Ρωμ. 12:6; Εφεσ. 4:7; 1Κορ. 7:7; 2Κορ. 10:13;
12 Για παράδειγμα, όπως ακριβώς το σώμα είναι ένα, όμως έχει μέλη πολλά, και όλα τα μέλη του σώματος, ενώ είναι πολλά, αποτελούν ένα σώμα, έτσι κι ο Χριστός. Ρωμ. 12:4-5; Εφεσ. 4:16; 13 Κι αυτό, επειδή όλοι εμείς - είτε Ιουδαίοι είμαστε είτε Έλληνες είτε δούλοι είτε ελεύθεροι - βαφτιστήκαμε μ' ένα Πνεύμα σ' ένα σώμα, και όλοι σε ένα Πνεύμα ποτιστήκαμε. Γαλ. 3:28; 14 Οπωσδήποτε όμως, το σώμα δεν αποτελείται από ένα μέλος, αλλά από πολλά. 15 Αν έλεγε το πόδι: «Αφού δεν είμαι χέρι, δεν ανήκω στο σώμα», θα σήμαινε τάχα με τούτο πως δεν ανήκει στο σώμα; 16 Κι αν έλεγε το αυτί: «Αφού δεν είμαι μάτι, δεν ανήκω στο σώμα», θα σήμαινε τάχα με τούτο πως δεν ανήκει στο σώμα; 17 Αν όλο το σώμα αποτελούνταν από ένα μάτι, πώς θα ακούγαμε; Αν όλο το σώμα ήταν αυτί πώς θα οσφραινόμασταν; 18 Μα το γεγονός είναι πως ο Θεός τοποθέτησε στο σώμα το κάθε μέλος όπως ο ίδιος θέλησε. 19 Κι αν όλα ήταν ένα μέλος, πώς θα υπήρχε σώμα; 20 Μα το γεγονός είναι πως πράγματι υπάρχουν πολλά μέλη αλλά ένα σώμα. 21 Επομένως, δεν μπορεί το μάτι να πει στο χέρι: «Δε σ' έχω ανάγκη»! Ούτε το κεφάλι να πει στα πόδια: «Δεν σας έχω ανάγκη»! 22 Απεναντίας, τα μέλη του σώματος που θεωρούνται σαν τα πιο ασήμαντα, αυτά είναι που χρειάζονται περισσότερο. 23 Και εκείνα τα μέλη του σώματος που τα θεωρούμε σαν τα πιο αξιοπεριφρόνητα, τα περιβάλλουμε με μεγαλύτερη φροντίδα. Και τα μη παρουσιάσιμα μέλη μας, χρειάζεται να τα φροντίζουμε με περισσότερη λεπτότητα, ενώ τα παρουσιάσιμα μέλη μας δεν έχουν ανάγκη. 24 Ο Θεός, λοιπόν, συγκρότησε το σώμα με συγκερασμό δίνοντας μεγαλύτερη σπουδαιότητα σ' εκείνα που μειονεκτούνε, 25 έτσι που να μην υπάρξει διάσπαση στο σώμα, αλλά να δείχνουν τα μέλη την ίδια φροντίδα το ένα για το άλλο. 26 Έτσι, είτε πάσχει ένα μέλος, συμπάσχουν μαζί του όλα τα μέλη· είτε τιμάται ένα μέλος, χαίρονται μαζί του όλα τα μέλη.
27 Εσείς, λοιπόν, είστε το σώμα του Χριστού και ο καθένας σας κάποιο ξεχωριστό μέλος του σώματος. Ρωμ. 12:5; Εφεσ. 1:23; Εφεσ. 4:12; Εφεσ. 5:23; Κολ. 1:24; 28 Έτσι, αυτούς που αποτελούν το σώμα του Χριστού, ο Θεός τοποθέτησε στην εκκλησία, πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτες, τρίτον δασκάλους, έπειτα έρχονται τα θαύματα, κατόπιν ακολουθούν τα χαρίσματα θεραπειών, οι εκδηλώσεις συμπαραστάσεως, τα διοικητικά καθήκοντα, οι ομιλίες διαφόρων γλωσσών. Εφεσ. 4:11; Εφεσ. 2:20; 29 Μήπως είναι όλοι απόστολοι; Μήπως είναι όλοι προφήτες; Μήπως είναι όλοι δάσκαλοι; Μήπως πραγματοποιούν όλοι θαύματα; 30 Μήπως έχουν όλοι χαρίσματα θεραπειών; Μήπως μιλούν όλοι γλώσσες; Μήπως μεταφράζουν όλοι; 31 Επιδιώκετε, λοιπόν, με ζήλο τα καλύτερα χαρίσματα. Επιπρόσθετα, μάλιστα, σας δείχνω κι έναν ασύγκριτα καλύτερο τρόπο ζωής:»…
Κι αν πιστεύω σε μια εκκλησία της πρωτοπορίας προς τη Βασιλεία του Θεού που σέβεται την πολυπλοκότητα των κοινωνικών ιστών και τις χρησιμοποιεί εργαλειακά, τότε θα πρέπει να επιζητώ από τη θεολογία να περιγράψει την κοινωνική μεταβολή και ρευστότητα του αιώνα τούτου. Και σήμερα χαρακτηρίζουν τον κόσμο μας δυο έννοιες: μετανεωτερικότητα και παγκοσμιοποίηση.
Ο Anderson (1995) προσδιορίζει τον μεταμοντερνισμό ως μία από τις τέσσερις κοσμικές αντιλήψεις:
την μεταμοντέρνα-ειρωνική, η οποία θεωρεί την αλήθεια ως κοινωνικό κατασκεύασμα,
την επιστημονική-ορθολογική, σύμφωνα με την οποία η αλήθεια μπορεί να βρεθεί κατόπιν μεθοδικής αναζήτησης,
την κοινωνική-παραδοσιακή, σύμφωνα με την οποία η αλήθεια αποτελεί την κληρονομιά του αμερικανικού και εν γένει δυτικού πολιτισμού και
την νεορομαντική, σύμφωνα με την οποία η αλήθεια βρίσκεται είτε στην απόκτηση αρμονίας με την φύση, είτε στην πνευματική αναζήτηση του εσωτερικού εαυτού.
Ο όρος «Μεταμοντερνισμός» αναφέρεται σε απόψεις ή κινήματα. Το επίθετο «μεταμοντέρνος», λοιπόν, αναφέρεται στο αντίστοιχο κίνημα, ενώ το «μετανεωτερικός» αναφέρεται στην περίοδο χρόνου που ξεκινά κατά πολλούς τη δεκαετία 1950- 1960 και αποτελεί σύγχρονη ιστορία, αλλά κατ’ άλλους δεν είναι παρά το τελευταίο στάδιο της νεωτερικότητας.
Το φαινόμενο που συμβατικά αποκαλείται μετανεωτερικότητα (postmodernity) είναι αμφίσημο και πολυσύνθετο και για το λόγο αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να οριστεί θετικά. Πρόκειται περισσότερο για μια εκτεταμένη συζήτηση σχετικά με τα ελλείμματα, τις διαψεύσεις και τις αποτυχίες του σύγχρονου πολιτισμού, η οποία ελάχιστα φιλοδοξεί να εισηγηθεί μια συμπαγή ερμηνεία της πραγματικότητας με αξιώσεις καθολικής ισχύος. Καθολικής ισχύος νοήματα εξάλλου είναι δύσκολο να αναζητηθούν ή να εφαρμοστούν στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον (Bauman, 2002).
Αν, τώρα, θέλαμε να προσδιορίσουμε «ιδεοτυπικά» το περιεχόμενο της «παγκοσμιοποίησης» θα την ορίζαμε ως την ιστορική στιγμή κατά την οποία επικρατεί η ελεύθερη και απρόσκοπτη διακίνηση ανθρώπων, ιδεών και αγαθών σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό σημαίνει ότι δεν υφίστανται πλέον οι τεχνικοί, κοινωνικοί, πολιτικοί , θεσμικοί και πολιτισμικοί περιορισμοί που εμπόδιζαν τη μέχρι σήμερα επικράτηση των εθνικών και γεωγραφικών οντοτήτων, οι οποίες δομήθηκαν από την αναγέννηση και μέχρι πρόσφατα και αποκρυσταλλώθηκαν στο έθνος- κράτος. Κύριο εργαλείο στην οικονομική, πολιτισμική και θεσμική παγκοσμιοποίηση είναι η εικόνα / το Διαδίκτυο.
Ενώ η θεολογία όπως την ξέρουμε λειτουργεί ως οπισθέλκουσα δυναμική και αδράνεια καλείται σήμερα να καταγράψει τις δυο παραπάνω έννοιες και να καταδείξει σύγχρονους τρόπους πορείας προς την θρησκευτική γνώση. Ο συγκερασμός της παγκοσμιότητας και των τοπικών ιδιαιτεροτήτων (glocal) είναι επιβεβλημένος και η θρησκευτική γνώση και άρα και αγωγή πρέπει να εστιάσει σε αυτή την προοπτική.
Η θρησκευτική αγωγή στο «Νέο Λύκειο» έχει αυτή ακριβώς την ευκαιρία: να φέρει το μαθητή, που ήδη από την εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαιδευτική διαδικασία έχει τη γνώση της θρησκευτικής του παράδοσης, σε επαφή, διάλογο, σύγκριση αρχικά με έναν μεγαλύτερο κύκλο: αυτόν της Ευρώπης.
Στην Α΄ λυκείου λοιπόν είναι μια καλή ευκαιρία να ανοιχτεί στη γειτονιά που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση και να γνωρίσει κι άλλες εκφράσεις της ορθοδοξίας πέραν της ελλαδικής σε πρώτο επίπεδο. Σε δεύτερο επίπεδο να γνωρίσει τις εκφάνσεις του Χριστιανισμού: τον καθολικισμό και τον προτεσταντισμό. Σημειωτέον : στα υπάρχοντα ΑΠ σε όλο το λύκειο μόνο μια διδακτική ενότητα υπάρχει για να μάθει/συγκρίνει ο μαθητής το πολιτισμικό θρησκευτικό υπόβαθρο των συμμαθητών του άλλων ευρωπαϊκών χωρών με τις οποίες ήδη πραγματοποιούνται ανταλλαγές μαθητών .
Στη Β΄ λυκείου ο κύκλος θα πρέπει να ανοίξει προς το παγκόσμιο θρησκευτικό γίγνεσθαι. Η ως τώρα σύντομη και εγκυκλοπαιδική αναφορά στα πέντε μεγάλα θρησκεύματα μόνο γνώση προσφέρει. Τα σύγχρονα ΑΠ πρέπει να στοχεύουν σε : γνώσεις – δεξιότητες (καλύτερα ικανότητες για να μην αποκλείουμε και τους αριστερόχειρες) – στάσεις. Για παράδειγμα, η ανάπτυξη κριτικής σκέψης είναι μια ικανότητα – στόχος του σύγχρονου σχολείου,. Στο υπάρχον όμως σχολικό εγχειρίδιο αυτό επιδιώκεται μόνο στη σύγκριση της Γιόγκα και της ησυχαστικής προσευχής αλλά κι εδώ τα συμπεράσματα δίνονται από τους συγγραφείς στερώντας τους μαθητές από την αυτενέργεια. Όσον αφορά στις στάσεις, οι προκατασκευασμένες ερωτήσεις επεξεργασίας του υπάρχοντος εγχειριδίου πόρρω απέχουν από την αλληλεπίδραση που βιώνουν σήμερα οι μαθητές στα πολυπολιτισμικά εκπαιδευτικά περιβάλλοντα και στις ρευστές, πολλαπλές ταυτότητες της κοινωνικής ροηκότητας. Χρήσιμη επίσης θεωρούμε και την παρουσίαση της Αμερικάνικης θρησκευτικότητας, σύγχρονης αλλά και πριν την εποίκηση της όπως επίσης και της θεολογίας της απελευθέρωσης ως παράδειγμα σύγχρονης εφαρμογής του κοινωνικού μηνύματος του χριστιανισμού, αλλά και άλλων τάσεων όπως η φεμινιστική, η μαύρη και η επιστημονική θεολογία.
Εάν θέλουμε μαθητές που να είναι δρώντα υποκείμενα, η Χριστιανική Ηθική της Γ΄ λυκείου θα πρέπει να μετατραπεί σε Θρησκευτική Ηθική. Σε αυτή την περίπτωση οι μαθητές θα πρέπει να συγκρίνουν, με τις ως τώρα θρησκευτικές του γνώσεις, τις ηθικές των θρησκευόμενων, ώστε οι στάσεις τους να γίνουν πιο εύπλαστες και ευέλικτες για να εξασφαλίσουμε τη συνύπαρξη. Εάν στις δυο προηγούμενες τάξεις παρουσιάζονται οι θρησκείες με το φαινομενολογικό και ίσως το συγκριτικό μοντέλο, στη Γ΄ λυκείου νομίζω ταιριάζει το συγκειμενικό ή της συνάφειας . Οι ψυχο - παιδαγωγικές και θρησκειο - κοινωνικές προσλαμβάνουσες των μαθητών θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στο σχεδιασμό των ΑΠ και νομίζω ο χαρακτήρας του μαθήματος αλλά και των μαθητών απαιτών πιο ευέλικτα και ανοικτά ΑΠ ειδικά στη Γ΄Λυκείου που αυτό θα εκφραζότανε κι από την πολλαπλότητα των σχολικών εγχειριδίων ή και την ανυπαρξία τους και μόνο καθορισμένους γενικούς στόχους.
Τη ροηκότητα των παγκόσμιων κοσμικών δυνάμεων οφείλουμε να αντιληφθούμε και να τη χρησιμοποιήσουμε στη σύγχρονη εκπαίδευση και στην χριστιανική αγωγή ειδικά, αποφεύγοντας τάσεις αρνησικοσμίας που μας καθιστούν συντηρητικούς ή και οπισθοδρομικούς. Το νέο σχολείο ίσως αποτελεί την ευκαιρία που πρέπει να αρπάξουμε για να καταστήσουμε τη χριστιανική πίστη ως παράγοντα καταλλαγής και αποδοχής της διαφορετικότητας. Η παγκόσμια συνύπαρξη προϋποθέτει την αγάπη του «άλλου».
Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010
Χριστούγεννα κι Ανάσταση
“…Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος
να ‘ν’ ήμερος να ‘ναι άκακος
λίγο φαΐ, λίγο κρασί
Χριστούγεννα κι Ανάσταση.”…
Ο. Ελύτης
H Γέννηση-Τάσος Λειβαδίτης
«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.
Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.
Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.
“Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία”.
Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.
Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες
και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.»…
Από τη συλλογή "Ο αδελφός Ιησούς"
Από τη συλλογή "Ο αδελφός Ιησούς"
Ανοικτή επιστολή προς τα thriskeftika.blog.spot.com και τους ποικιλώνυμους επισκέπτες και αναγνώστες του
(επαναδημοσιεύουμε το κείμενο του κ. Παπαδόπουλου για λόγους που ορισμένοι γνωρίζουν πολύ καλά)
του Γεωργίου Παπαδόπουλου
Θεολόγου- Φιλολόγου
Πρόθεση της παρούσας δημοσίευσης δεν είναι να ανατρέψει τις παγιωμένες πεποιθήσεις του διαχειριστή του blog, για πρόσωπα και κινήσεις του θεολογικού κόσμου αλλά κυρίως να «υποδείξει» το άτοπο και μειωτικό και για τη δική του νοημοσύνη, της εσκεμμένης διαστροφής κειμένων, τα οποία άλλωστε δεν χρήζουν του δικού του «μονότροπου» σχολιασμού, αφού είναι εκτεθειμένα σε κοινή θέα και δημόσια ανάγνωση, από ανθρώπους που διαθέτουν και νου και κρίση. Τουλάχιστον έτσι νομίζουμε….
Επομένως δύσκολα κανείς αντιλαμβάνεται το πώς σχολιάζει την πρόθεση του Π.Ι να συνεργαστεί με τις θεολογικές ενώσεις, όταν ισχυρίζεται ότι « ο Καιρός εξασφάλισε τη δέσμευση του προέδρου του Π.Ι να συνεχίσει τις συναντήσεις μαζί του», ενώ είναι πέραν πάσης αμφιβολίας γεγονός, ότι το αντίθετο ακριβώς συνέβη. Δηλαδή ο πρόεδρος του Π.Ι αυτοβούλως στον πρόλογό του δεσμεύτηκε να συνεχίσει τις επαφές του με τις θεολογικές ενώσεις (εννοείται και την ΠΕΘ) και κατά την διάρκεια των εργασιών της επιτροπής για τα νέα ΠΣ Δημοτικού και Γυμνασίου.
‘Ενα άλλο παράδειγμα, παρόμοιο με το προηγούμενο, που έχει σχέση με την ανάγνωση των κειμένων που επικριτικά σχολιάζει αλλά και με τις «πληροφορίες» με τις οποίες επιχειρεί την ενημέρωση των αναγνωστών της ιστοσελίδας του. Παραπέμποντας στο δελτίο τύπου του «ΚΑΙΡΟΥ» υποστηρίζει στην κριτική του ότι το κείμενο ομιλεί για «κατηχητικές προτροπές» ενώ πραγματικά λέει για «κατηχητικές πρακτικές». Δεν πρόκειται ασφαλώς για κολοσσιαίο λάθος, απλά αξίζει να επισημανθεί, ότι από την βιασύνη του να γράψει με πάθος εναντίον οιουδήποτε δεν συμφωνεί με τις απόψεις του, δεν έχει την στοιχειώδη υπομονή να διαβάσει προσεκτικά και να αναπαραγάγει τουλάχιστον σωστά το κείμενο που σχολιάζει.
Όταν αναφέρεται στο Π.Ι μιλά συνήθως απαξιωτικά για «τους θεολόγους του Π.Ι». Γνωρίζεις πόσοι και ποιοι είναι; Εννοεί προφανώς ότι πρόκειται για κάποια ομάδα. Εκτός από τον σύμβουλο Σταύρο Γιαγκάζογλου, ποιους άλλους γνωρίζει; Για να μη μείνη αναπανάντητο το ερώτημα και θεωρηθεί ρητορικό, τον πληροφορούμε ότι στο γραφείο των θεολόγων του Π.Ι , σήμερα (2010) υπηρετεί εκτός από τον προαναφερθέντα σύμβουλο και ένας καθηγητής θεολόγος, ως αποσπασμένος εκπαιδευτικός από τη Β/θμια εκπαίδευση (με 25ετή υπηρεσία). Αντιλαμβάνεται άραγε ο επιτιθέμενος ανοικείως προς τους «θεολόγους του Π.Ι», ότι ο συγκεκριμένος συνάδελφος ως εκ της θέσεώς του και των συγκεκριμένων του αρμοδιοτήτων, ούτε αποφάσεις μπορεί να επηρεάσει, ούτε συμμετέχει στη λήψη τους, ούτε υπογράφει υπηρεσιακά έγγραφα, ούτε καθορίζει θέματα, ούτε χαράσσει εκπαιδευτική πολιτική. Άρα προς τι το επαναλαμβανόμενο πυροτέχνημα, «οι θεολόγοι του Π.Ι» κάνουν αυτό ή το άλλο; Αντιλαμβάνεται άραγε ο κρίνων εφόσον και αυτός υπηρετεί στη β/θμια εκπαίδευση τη δύσκολη θέση στην οποία έρχεται πολλές φορές, ο ανωτέρω υπηρετών με απόσπαση στο Π.Ι, όταν βλέπει με κακόβουλο τρόπο να αναμιγνύεται, στις διάφορες καταγγελίες για το ποιόν, το ήθος, τη δράση και τις μεθοδεύσεις των θεολόγων του Π.Ι.; Τι είδους ήθος κομίζει ο καταγγέλλων αδιακρίτως πρόσωπα, εν πολλοίς άγνωστα σ΄αυτόν, καταφερόμενος εναντίον τους με μειωτικούς χαρακτηρισμούς, συκοφαντικές για τον πραγματικό τους ρόλο διαδόσεις; Πόθεν αντλεί τη βεβαιότητα ότι παρόμοιες δυσφημιστικές επιθέσεις θα μείνουν αναπάντητες με τη χρήση όλων των νομίμων μέσων, που έχουν στη διάθεσή τους οι υβριζόμενοι;
Αλλά ας έρθουμε λίγο και επί της ουσίας. Νομίζω γνωρίζει πολύ καλά ο καταγγέλλων, ότι οι χρησιμοποιούμενοι από διαφόρους, χαρακτηρισμοί του Μαθήματος των Θρησκευτικών, όσον αφορά στον χαρακτήρα του και την φυσιογνωμία του είναι αδόκιμοι και το λιγότερο άστοχοι, ενίοτε δε και παραπλανητικοί. Κανένα επίσημο νομικής φύσης κείμενο δεν ορίζει το μάθημα ως «ομολογιακό» ή ως «θρησκειολογικό» ή ως «πολιτιστικό», ή ως «κατηχητικό» κλπ. Όλοι οι χαρακτηρισμοί-ετικέτες αποτελούν προϊόν της σκέψης διαφόρων «σχολών» που προσπαθούν να ανακαλύψουν το ιδανικό περιεχόμενο του μαθήματος ή να προσδιορίσουν τους σκοπούς της διδασκαλίας του. Επειδή υποστηρίζει «φανατικά» την θέση της ΠΕΘ για το «ομολογιακό-κατηχητικό» χαρακτήρα του μαθήματος, θέλουμε να τον ρωτήσουμε, αν έχει διαβάσει το περιεχόμενο της επιστολής-υπομνήματος που απεστάλη από την ΠΕΘ στην Υπουργό Παιδείας το καλοκαίρι που μας πέρασε, όπου διαλαμβάνονται εκτενώς τα περί του χαρακτήρος, φυσιογνωμίας και περιεχομένου του μαθήματος. Στο κείμενο αυτό, που είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα της δηλώνεται σαφώς ότι «το μάθημα των Θρησκευτικών δεν υποκαθιστά την εκκλησιαστική κατήχηση», ούτε είναι «ομολογιακό» όπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Ομοίως όλως αυθαιρέτως συνάγει το συμπέρασμα ότι η πρόθεση του ΚΑΙΡΟΥ να εισηγηθεί τη διδασκαλία εντός του μαθήματος των Θρησκευτικών και άλλων χριστιανικών ομολογιών, συνιστά έγκλημα αφού κατ’ αυτόν αναδεικνύονται οι αιρέσεις και οι κακοδοξίες. Και τούτο επειδή προφανώς ο ίδιος θα ήθελε να γίνεται μεν αυτό αλλά με τους δικούς του όρους. Με ύβρεις δηλαδή και κατάρες κατά των αλλοδόξων. Γι’ αυτό λοιδορεί την «ανεκτικότητα» και τον «σεβασμό της ετερότητος». Δεν καταλαβαίνει ότι όλοι αυτοί που τόσο τους υποτιμά , στο σύγχρονο κοινωνικό περιβάλλον, δεν θα ανεχθούν παραποίηση ή προσβολή των «πιστεύω» τους, ούτε θα υπομείνουν ύβρεις και δυσφημιστικές επιθέσεις; Δεν καταλαβαίνει ότι το σχολείο πρέπει να παραμείνει μακράν τέτοιων πρακτικών;
Είναι παρήγορο παρόλα αυτά το γεγονός και αποτελεί ασφαλώς πρόοδο για τον διαχειριστή του blog όταν διαπιστώνει ότι η ασήμαντη ομάδα των 44 «αντιφρονούντων» θεολόγων μετεβλήθη σε μια «μικρή μειονότητα» (ΣΗΜ: Ο ΚΑΙΡΟΣ διαθέτει αυτή τη στιγμή 422 συναδέλφους όλων των βαθμίδων, εκ των οποίων το 80% είναι εκπαιδευτικοί της τάξης). Άραγε ο «αναμεταδότης» της ΠΕΘ έχει πληροφόρηση για τον ακριβή αριθμό των ενεργών (δηλαδή οικονομικά τακτοποιημένων) μελών της και γνωρίζει πόσοι από αυτούς είναι ενεργοί εκπαιδευτικοί; Η ΠΕΘ ισχυρίζεται ότι διαθέτει άνω των 3000 μελών. Είναι όμως αυτό ακριβές; Στη Γενική Συνέλευση του 2009 μετά γενόμενη κριτική από παριστάμενα μέλη για την πτώση των εσόδων, δηλώθηκε επίσημα από τον ταμία, ότι μόνο 1200 μέλη ήταν οικονομικά τακτοποιημένα.
Ελπίζουμε να αντιληφθεί ο καταγγέλλων και ασυστόλως κατακρίνων συνάδελφος, τους πάντες και τα πάντα, αιρόμενος υπεράνω όλων ως έχων το αλάθητο, επειδή δεν στερείται της κοινής τουλάχιστον ευφυΐας, ότι η σιωπή πολλών, που κατηγορεί χωρίς να τους γνωρίζει, που συκοφαντεί χωρίς να ελέγχει τις πληροφορίες του, που μειώνει χωρίς να ενδιαφέρεται για το ήθος που συγκροτεί απέναντι ακόμη και στους μαθητές του, δεν συνιστά αδυναμία απάντησης ή απεμπόληση του δικαιώματος άμυνας, αλλά μόνο συνειδητή επιλογή, για τη διατήρηση χαμηλών τόνων σε μια ιδεολογική αντιπαράθεση, η οποία όταν στερείται κανόνων διεξαγωγής, προσβάλλει τουλάχιστον την ίδια τη δημοκρατία, αφού μόνο χάρη σ’ αυτήν διεξάγεται ελεύθερα και δι’ όλων των μέσων.
(Πρώτη δημοσίευση 14-12-2010)
Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010
ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ -2 Νοεμβρίου 2010(Αρχείο)
Το μάθημα των Θρησκευτικών στο Νέο Σχολείο
Επιμορφωτική Ημερίδα Θεολόγων Καθηγητριών και Καθηγητών της νήσου Λέσβου, διοργανώνει ο Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων της Περιφέρειας Β. Αιγαίου, κ. Ανδρέας Αργυρόπουλος, σε συνεργασία με το Γυμνάσιο Πολιχνίτου. Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί στο χώρο του Π.Ε.Κ. Μυτιλήνης (αίθουσα Φιλολόγων), την Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010, και ώρα έναρξης 11:00 π.μ., με βάση το ακόλουθο πρόγραμμα:
11:00 Προσέλευση - Χαιρετισμοί.
ΕΙΣΗΓΗΣΗ
11:15 «Το μάθημα των Θρησκευτικών στο Νέο Σχολείο».
Εισηγητής:
Σταύρος Γιαγκάζογλου, Σύμβουλος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.
12:00 -12:30 Συζήτηση επί της εισήγησης.
12:30 -12:40 Διάλειμμα.
ΕΙΣΗΓΗΣΗ
12:40 «Ο ρόλος του εκπαιδευτικού».
Εισηγητής:
Ανδρέας Αργυρόπουλος, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων Περιφέρειας Β. Αιγαίου.
13:00 Συζήτηση επί της εισήγησης.
13:30 Λήξη ημερίδας
ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ Η ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Θεολόγου Καθηγητή
Μέρος ξεχωριστό ενός σημαντικού πνευματικού γεγονότος είναι η δεξίωση που αυτό δέχεται, αλλά και οι αντιδράσεις που προκαλεί, οι αναλύσεις και οι ερμηνείες που γεννάει, όποια μορφή, βέβαια, κι αν αυτές παίρνουν. Η Επιμορφωτική Ημερίδα Θεολόγων Καθηγητριών και Καθηγητών της Νήσου Λέσβου, που διοργάνωσε ο Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων της Περιφέρειας Β. Αιγαίου κ. Ανδρέας Αργυρόπουλος, σε συνεργασία με το Γυμνάσιο Πολιχνίτου, την Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010 στην αίθουσα των Π.Ε.Κ. Μυτιλήνης, με προσκεκλημένο τον κ. Σταύρο Γιαγκάζογλου, Σύμβουλο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και με θέμα εισηγήσεως: «Το μάθημα των Θρησκευτικών στο Νέο Σχολείο», αποτέλεσε ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός, μιας και δόθηκε η αφορμή να ξεκαθαριστεί το θολό τοπίο που έχει τελευταία δημιουργηθεί, με αφορμή αρκετά δημοσιεύματα, κυρίως αυτά του Διαδικτύου, σχετικά με τη θέση του Μαθήματος των Θρησκευτικών στο υπό διαμόρφωση από την Πολιτεία Νέο Λύκειο.
Ο κ. Γιαγκάζογλου, με ρωμαλέο και μεστό τρόπο, σχολίασε την εδώ και αρκετά χρόνια γόνιμη και νηφάλια συζήτηση που γίνεται γύρω από τη φυσιογνωμία και το περιεχόμενο του μαθήματος, στην προοπτική βέβαια, της επιβαλλόμενης αλλαγής και απεγκλωβισμού του από τα στενά πλαίσια του ομολογιακού του χαρακτήρα. Αναφέρθηκε στην ήδη από το 1981 πρόταση του αείμνηστου Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., Νίκου Ματσούκα, που πρότεινε ένα νέο τύπο θεολογικού μαθήματος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, το οποίο «οφείλει να έχει γνωστικό και όχι κατηχητικό χαρακτήρα, με περιεχόμενο τα μνημεία του πολιτισμού της ελληνορθόδοξης παράδοσης», πρόταση που από πολλούς σήμερα θεολογικούς κύκλους γίνεται αποδεκτή, εφόσον βέβαια, όπως τόνισε ο κ. Γιαγκάζογλου, «ληφθεί σοβαρά υπόψη και το γεγονός ότι στο πολυπολιτισμικό και παγκοσμιοποιημένο νέο περιβάλλον του 21ου αιώνα, με τον θρησκευτικό πλουραλισμό που το χαρακτηρίζει, η χριστιανική θεολογία οφείλει να διαλέγεται δημιουργικά» και όχι στείρα, με την πολιτιστική και θρησκευτική ποικιλομορφία που συνεχώς αναδύεται.
Στην προκειμένη περίπτωση, είναι άκρως σημαντική η προσπάθεια των Συμβούλων Θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, να αναπλαισιώσουν το θεολογικό και παιδαγωγικό χαρακτήρα του Μαθήματος των Θρησκευτικών, πάνω σε νέες βάσεις, οι οποίες θα στοχεύουν στην ανάδειξη της ορθόδοξης παράδοσης ως βασικής συνιστώσας και ως κεντρικού άξονα της πολιτικής και κοινωνικής συνοχής του Ελληνισμού, αλλά και στην συνάντησή της με πολιτισμικές ταυτότητες άλλων λαών της οικουμένης. Πολλοί συνάδελφοι θεολόγοι καθηγητές που φοβούνται τις παραπάνω αλλαγές, οφείλουν να κατανοήσουν ότι η ανεκτικότητα, η οικουμενικότητα, η αποδοχή και ο σεβασμός του Άλλου, σ’ όποια θρησκευτική παράδοση κι αν ανήκει, αποτελούν βασικές χριστιανικές αρχές.
Είναι πια καιρός να ξεφύγουμε από στερεότυπα και ψευδοδιλλήματα που μας φέρνουν αντιμέτωπους με αυτό που κάπου στις Δοκιμές του γράφει ο Γ. Σεφέρης, ότι δηλαδή «είμαστε η χώρα των παράλληλων μονολόγων». Αυτό γίνεται διότι ο λόγος μας σε εκκλησιαστικό και σε θεολογικό επίπεδο «έχει μετατοπισθεί σε πεδία που δεν ανήκουν στο περιεχόμενο του χριστιανικού μηνύματος: η απλοϊκή δικανική ηθικολογία, η καταστροφική κινδυνολογία, η επιφανειακή κοινωνιολογική ενασχόληση, ο εγκλωβισμός σε αντιθεολογικά (δηλαδή αντιευαγγελικά, αντιχριστιανικά, αντιεκκλησιαστικά) εθνοκεντρικά ιδεολογήματα…δημιουργούν πράγματι αποπνικτική ατμόσφαιρα και οδηγούν στο ερώτημα: μα ποια σχέση έχει αυτός ο προβαλλόμενος λόγος με το μήνυμα του Ευαγγελίου;», (Ολιβιέ Κλεμάν).
Αν επιζητούμε αυθεντικό θεολογικό λόγο στο Μάθημα των Θρησκευτικών, οφείλουμε να δούμε κατάματα το εξής απλό: ότι η κοινωνικότητα είναι ουσιώδες γνώρισμα της ανθρώπινης κοινωνίας, η οποία για να είναι αληθινή, οφείλει να εκδηλώνεται με την υπέρβαση της ατομικότητάς του ανθρώπου. Κύριο γνώρισμα του κοινωνικού ιδεώδους για την Ορθοδοξία, είναι το ανθρώπινο πρόσωπο στο οποίο φανερώνεται η κοινωνία. Γι’ αυτό και στην ορθόδοξη θεολογία συνειδητά μιλούμε για θεολογία του προσώπου και θεολογία της ετερότητας. Υπ’ αυτήν την έννοια, σήμερα, έχει πολλές φορές επισημανθεί το γεγονός, ότι στον «σύνθετο πλανήτη» που ζούμε, αυτόν των πολλών πολιτισμών, των πληροφοριών, των αντίρροπων δυνάμεων, για να «γίνουμε περισσότερο ο εαυτός μας», απαιτείται πάνω απ’ όλα να «διευρύνουμε την ύπαρξή μας», να ανοιχθούμε προς τον Άλλο, όσο κι αυτός ο άλλος είναι διαφορετικός από εμάς. Η χριστιανική αγάπη για να έχει αληθινό περιεχόμενο δεν μπορεί να είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά να συνδέεται με τον πλησίον, τον οποιοδήποτε πλησίον, τον άλλο, είτε αυτός είναι αλλόφυλος, αλλόθρησκος, ετερόδοξος. Στην Ορθοδοξία, όταν αυτή δεν στρεβλώνεται από επίπλαστους εθνικισμούς, ο Άλλος είναι φίλος.
Στο δεύτερο μέρος της Επιμορφωτικής Ημερίδας οι θεολόγοι καθηγητές που παραβρέθηκαν σ’ αυτή είχαν την ευκαιρία να «ξεναγηθούν» από τον κ. Α. Αργυρόπουλο στο προσωπικό ιστολόγιο που τελευταία ο ίδιος έχει δημιουργήσει, http://e-theologia.blogspot.com/ και το οποίο συνεχώς εμπλουτίζεται με πληροφορίες και δεδομένα που αφορούν τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους θεολόγους.
Τέλος, την Επιμορφωτική ημερίδα τίμησαν με την παρουσία τους ο Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Λέσβου κ. Κοντάρας,ο εκπρόσωπος της Μητροπόλεως π.Γρηγόριος Πολύμος, οι Σχολικοί Σύμβουλοι Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λέσβου κα. Μιχάλη, κ. Βούλγαρης, κ. Αναγνώστου, κ. Ζαχαριάδης, κα. Αναγνωσταρά, καθώς και η κα. Λυκιαρδοπούλου, Προϊσταμένη Παιδαγωγικής και Επιστημονικής Καθοδήγησης της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Περιφέρεια του Βόρειου Αιγαίου.
http://www.emprosnet.gr/Current/?EntityID=9f9eb498-dfd0-4fad-8990-52481d77953c
http://2251.gr/archives/1760
http://www.emprosnet.gr/Opinions/articles/?EntityID=66fed94b-4492-4aa0-b91b-c44eeb7c646d
http://www.emprosnet.gr/Current/?EntityID=9f9eb498-dfd0-4fad-8990-52481d77953c
http://2251.gr/archives/1760
http://www.emprosnet.gr/Opinions/articles/?EntityID=66fed94b-4492-4aa0-b91b-c44eeb7c646d
Τηλεοπτική εκπομπή για τα Θρησκευτικά στη Λέσβο
Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010
Γιαγκάζογλου: «Τα Θρησκευτικά υποχρεωτικό μάθημα και για όλους»
* Οι προτάσεις του τομέα Θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για τα Θρησκευτικά στο νέο Λύκειο – Να δοθεί τέρμα στις απαλλαγές εισηγείται ο Σύμβουλος του Π.Ι., προτείνοντας την καθιέρωση της «Φιλοσοφικής Ηθικής», ως εναλλακτικού μαθήματος
Την εκτίμηση ότι η πολιτική ηγεσία του υπ. Παιδείας, υιοθετώντας τη σχετική εισήγηση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, θα διατηρήσει και στο νέο Λύκειο το μάθημα των Θρησκευτικών στο βασικό κορμό των μαθημάτων γενικής παιδείας, εξέφρασε ο Σύμβουλος του τομέα Θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, δρ. Σταύρος Γιαγκάζογλου, μιλώντας πρόσφατα στο Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) και στο δημοσιογράφο – θεολόγο Χάρη Ανδρεόπουλο.
Κρίνοντας με βάση παιδαγωγικά κριτήρια ο κ. Γιαγκάζογλου υποστήριξε ότι το ανθρωποκεντρικό σχολείο που οραματίζεται η πολιτεία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να έχει, ως υποχρεωτικά, βασικά ανθρωπιστικά μαθήματα, όπως το θρησκευτικό και το ιστορικό μάθημα. «Δεν μπορεί να νοηθεί εγκύκλια παιδεία χωρίς Θρησκευτικά και Ιστορία», τόνισε ο Σύμβουλος του Π.Ι., αναφέροντας ότι, σε αντίθεση με την πρόταση μιας Επιτροπής διευθυντών που διέρρευσε στο Τύπο και ήθελε τα Θρησκευτικά και την Ιστορία, ως επιλεγόμενα μαθήματα στο νέο Λύκειο, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο πρόκειται να εισηγηθεί στη πολιτική ηγεσία του υπουργείου τα δύο αυτά - καθώς και άλλα - μαθήματα γενικής παιδείας, να υπάρχουν ως υποχρεωτικά στο νέο Λύκειο, ως «εκ των ων ουκ άνευ» μορφωτικά αγαθά, αν θέλουμε να μιλάμε για ένα Λύκειο που παρέχει πραγματική γενική, ανθρωπιστική παιδεία και όχι κατάρτιση.
«Αν το μάθημα των Θρησκευτικών τεθεί υπό καθεστώς επιλογής, τότε θα μπορεί ένας μαθητής να μην το επιλέξει ποτέ, όχι επειδή δεν συμπαθεί το μάθημα, αλλά απλώς για να ελαφρύνει το πρόγραμμά του. Είναι, όμως, δυνατόν να θεωρήσουμε ότι σ’ αυτόν τον μαθητή παρέχεται εγκύκλια γενική παιδεία;», διερωτήθηκε ο κ. Γιαγκάζογλου, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι, τελικά, θα αναθεωρηθεί η πρόταση της Επιτροπής διευθυντών να γίνει το μάθημα επιλεγόμενο και θα παραμείνει υποχρεωτικό. Γιατί», όπως επεσήμανε, «αν επικρατήσουν κριτήρια που δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν την ανθρωποκεντρική διάσταση της γενικής εκπαίδευσης και περιθωριοποιούν μαθήματα κορμού, όπως τα Θρησκευτικά και η Ιστορία, τότε Γενικό Λύκειο τινάζεται στον αέρα…».
Ο Σύμβουλος του Π.Ι. αναφερόμενος, ειδικότερα, στην ουσιαστική προσφορά που μπορεί να έχει το θρησκευτικό μάθημα, ειδικά στην εποχή μας, κατά την οποία τα σχολεία μας υποδέχονται όλο και περισσότερο παιδιά μεταναστών, ο κ. Γιαγκάζογλου τόνισε ότι στις μέρες μας ο ειδικός ρόλος του θρησκευτικού μαθήματος για τη διαχείριση των ζητημάτων της διαπολιτισμικότητας είναι αναντικατάστατος, μιας και τα μεταναστόπουλα προέρχονται, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, από διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις και, άρα, θα πρέπει και να δικά μας παιδιά - τα ορθόδοξα Ελληνόπουλα - να ενημερωθούν για το πιστεύω των συμμαθητών τους, αλλά και τα μεταναστόπουλα να ενημερωθούν για τη κεντρική θρησκευτική παράδοση του τόπου που τους φιλοξενεί, για τη ομαλή κοινωνική ένταξή τους.
Ο κ. Γιαγκάζογλου εξέφρασε την εκτίμηση ότι το υπουργείο κινείται προς την κατεύθυνση αναθεώρησης της πρότασης να ενταχθεί στα επιλεγόμενα μαθήμα το μάθημα των Θρησκευτικών, όπως είχε εισηγηθεί η Επιτροπή διευθυντών και σημείωσε ότι ήδη το υπουργείο έχει συστήσει μια άλλη επιστημονική επιτροπή στην οποία μετέχει και ο πρόεδρος του τμήματος Β/θμιας γενικής εκπαίδευσης του Π.Ι. Χρήστος Δούκας, ο οποίος, όπως εξήγησε ο κ. Γιαγκάζογλου, πρόκειται να μεταφέρει τις προτάσεις που έκανε το Π.Ι. ένα χρόνο ενωρίτερα, στο πλαίσιο της συμμετοχής του στον εθνικό διάλογο για την Παιδεία.
ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ Π.Ι.
Ποιες είναι, σε γενικές γραμμές, αυτές οι προτάσεις (για το νέο Λύκειο) του Π.Ι.: η ύπαρξη ενός ισχυρού κορμού μαθημάτων εγκύκλιας - γενικής παιδείας (μεταξύ των οποίων και το θρησκευτικό μάθημα) που θα είναι υποχρεωτικά για όλους τους μαθητές και από κεί και πέρα να υπάρχουν εξειδικεύσεις – κύκλοι θεωρητικής και θετικής κατεύθυνσης καθώς και κοινωνικοικονομικών επιστημών που θα έχουν μαθήματα υψηλής και χαμηλής βαρύτητας και σ’ αυτές τις κατευθύνσεις θα μπορούν να υπάρχουν στοχευμένες επιλογές μαθημάτων, ενώ θα πρέπει να υπάρχουν και επιλογές σε μαθήματα ξένων γλωσσών, σε δράσεις πολιτισμού, περιβαλλοντικής αγωγής, κ.ο.κ. Ο κ. Γιαγκάζογλου επεσήμανε, επίσης, ότι το νέο Λύκειο προτείνεται να συνδέεται με τα προγράμματα σπουδών του Δημοτικού και του Γυμνασίου, ασφαλώς δε και με τη τριτοβάθμια εκπαίδευση, έχοντας, όμως, σε κάθε περίπτωση στο πρόγραμμά του τον κορμό των υποχρεωτικών μαθημάτων γενικής παιδείας, στο πλαίσιο της μορφωτικής του αυτοτέλειας.
Ο Σύμβουλος του Π.Ι. είπε ότι ήδη γίνονται συζητήσεις, υπάρχουν σε εξέλιξη ζυμώσεις και όταν η υπουργός δημοσιοποιήσει στο επίσημο σχέδιο για το νέο Λύκειο, τότε στο πλαίσιο της επίσημης διαβούλευσης θα πρέπει να τοποθετηθούν οι πάντες έτσι ώστε μέσα από ένα δημιουργικό διάλογο να προκύψει το καλύτερο αποτέλεσμα.
ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Ως προς τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο που θα πρέπει να έχει το μάθημα ο κ. Γιαγκάζογλου ανέφερε ότι η 11μελής Επιστημονική Επιτροπή για τα νέα προγράμματα του Δημοτικού και του Γυμνασίου σχεδιάζει να προτείνει ένα πολύ πιο ανοικτό χαρακτήρα θρησκευτικού μαθήματος για το Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Το μάθημα δεν θα είναι θρησκειολογικό, όπως θρυλείται από κάποιους, αλλά ένα μάθημα θεολογικό – παιδαγωγικό το οποίο θα είναι πιο ανοικτό απ΄ ότι είναι σήμερα στις άλλες χριστιανικές θρησκευτικές παραδόσεις, τα άλλα θρησκεύματα και στα μεγάλα ζητήματα που έθεσε η εκκοσμίκευση από τη μετανεωτερικότητα και μετά. Αρα, μιλάμε για ένα μάθημα που θα χωράει όλους του μαθητές χωρίς, φυσικά, να απεμπολεί τον κεντρικό ρόλο της ορθόδοξης θεολογίας και παράδοσης ο οποίος θα είναι απόλυτα κεντρικός, όπως συμβαίνει, κατά ανάλογο τρόπο, και με το μάθημα της Ιστορίας.
Μιλάμε για ένα θρησκευτικό μάθημα ανοικτό, πλουραλιστικό, με γνωσιακό και παιδαγωγικό χαρακτήρα, ένα μάθημα που θα ανοίγεται στις μεγάλες χριστιανικές παραδόσεις (Ρωμαιοκαθολικισμός, Προτεσταντισμός) και στις μεγάλες θρησκείες που μας ενδιαφέρουν για το σήμερα (Ισλάμ, Ιουδαϊσμός). Αυτό είναι εξ’ άλλου και το πρόγραμμα των Θεολογικών μας Σχολών», υπογράμμισε ο κ. Γιαγκάζογλου εκφράζοντας τη «απορία για το γεγονός ότι ορισμένοι με φανατισμό και συκοφαντική διάθεση μονίμως έχουν τη τάση να θεωρούν ότι η υπέβαση του κατηχητικού ή του ομολογιακού προτύπου του μαθήματος των Θρησκευτικών θα σημάνει την αλλοίωσή του κάτι που, φυσικά, δεν ισχύει, επ’ ουδενί. Ισα – ίσα, επεσήμανε «αυτό που επιδιώκεται να τονισθεί είναι ο μορφωτικός και παιδαγωγικός χαρακτήρας της ορθόδοξης Θεολογίας η οποία μεταπλάθει σε γνωσιακά στοιχεία και αξίες παιδαγωγικές την ορθόδοξη παράδοση όπως αυτή σαρκώθηκε στα μνημεία του πολιτισμού, στην εκκλησιαστική τέχνη, στα κείμενα των Πατέρων, κλπ. Όλα αυτά θα πρέπει να περάσουν στο μαθητή, αλλά με έναν χαρακτήρα καθαρά παιδαγωγικό και γνωσιακό και όχι χαρακτήρα μύησης στη πίστη, διότι αυτή η υπόθεση είναι πάρα πολύ σοβαρή, αλλά η κατήχηση δεν μπορεί να είναι έργο της πολιτείας και του σχολείου, καθώς ξεκάθαρα αποτελεί υπόθεση και έργο της Εκκλησίας»
ΤΕΡΜΑ ΣΤΙΣ ΑΠΑΛΛΑΓΕΣ
Για το θρησκευτικό μάθημα στο Λύκειο ο κ. Γιαγκάζογλου ανέφερε ότι το Π.Ι. πρόκειται να εισηγηθεί το σημερινό μάθημα της Χριστιανικής Ηθικής που διδάσκεται στη σημερινή Γ’ Λυκείου να «εξαπλωθεί» και στην Α’ και Β΄ τάξη του νέου Λυκείου, αλλάζοντας έτσι τη σημερινή λογική ότι στη Α’ τάξη κάνουμε ένα είδος κατήχησης και λειτουργικής, στη Β΄ κάνουμε θρησκειολογία με στοιχεία δογματικής. Η λογική της «θεολογίας των κλάδων», όπως γίνεται στην ακαδημαϊκή θεολογία, δεν μπορεί», υπογράμμισε, «πλέον, να «περπατήσει» στο σημερινό σχολείο». Επίσης, ο κ. Γιαγκάζογλου ανεκοίνωσε – μιλώντας πάντα για το νέο Λύκειο – ότι πρόκειται να προταθεί ένα νέο, εναλλακτικό μάθημα το οποίο θα λέγεται «Φιλοσοφική Ηθική» το οποίο θα βαθμολογείται κανονικά και θα είναι απολύτως ανοικτό στους πάντες και κανένας μαθητής – ακόμη και ετερόδοξος ή αλλόθρησκος - δεν θα μπορεί να έχει επιχειρήματα να μην το παρακολουθήσει. Το εναλλακτικό αυτό μάθημα θα πρέπει να το παρακολουθούν υποχρεωτικά όσοι έχουν τις όποιες αντιρρήσεις τους για το θρησκευτικό μάθημα και μέχρις ότου λυθεί οριστικά το ζήτημα της νομιμοποιητικής βάσης του μαθήματος που εμείς το θέλουμε υποχρεωτικό γιατί θεωρούμε ότι η θρησκευτική αγωγή πρέπει να αφορά όλους τους μαθητές και, συνεπώς, να μην απαλλάσσεται κανένας. Παρετήρησε, μάλιστα, ο κ. Γιαγκάζογλου ότι οι περισσότεροι μαθητές που ζητούν και παίρνουν, με την επίκληση λόγων «συνείδησης», απαλλαγή μετά το δικαίωμα που δόθηκε με τις εγκυκλίους Στυλιανίδη τον Αύγουστο του 2008, είναι κυρίως χριστιανόπουλα, ορθόδοξα παιδιά που το κάνουν θέλοντας απλώς να διδάσκονται ένα μάθημα λιγότερο, για λόγους …ελάφρυνσης. Εκδηλώνεται έτσι», τόνισε, «το παράδοξο φαινόμενο να’ χουμε μεταναστόπουλα, παιδιά άλλων θρησκευτικών παραδόσεων που μένουν στη τάξη και παρακολουθούν το μάθημα των Θρησκευτικών, ενώ τα δικά μας φεύγουν στο σπίτι ή βρίσκονται έξω, στην αυλή…Αυτή η κατάσταση θα πρέπει να σταματήσει, όλοι οι μαθητές, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, θα πρέπει να βρίσκονται στη τάξη παρακολουθώντας Θρησκευτικά, ή το εναλλακτικό θρησκευτικό μάθημα».
http://eleftherianet.blogspot.com/2010/12/blog-post_26.html
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
