κάποιοι πάνε ακόμη ......με το σταυρό στο χέρι
Η φωτο είναι από τα "Σπορ του Βορρά"
Παρασκευή 13 Μαΐου 2011
Πάμπλο Γκαρσία....με το σταυρό στο χέρι
κάποιοι πάνε ακόμη ......με το σταυρό στο χέρι
Η φωτο είναι από τα "Σπορ του Βορρά"
Οφειλόμενη εξήγηση
Τις τελευταίες μέρες υπήρξαν κάποια προβλήματα στο χώρο των μπλογκς με αποτέλεσμα ...να "χαθούν" κάποια κείμενα που δημοσιεύθηκαν τις τελευταίες μέρες.Ζητάμε συγνώμη από τους φίλους και τις φίλες μας.Ελπίζουμε ότι σίγουρα θα αποκατασταθεί η σωστή λειτουργία των ιστολογίων.
Πέμπτη 12 Μαΐου 2011
π.Λίβυος :Ανάσταση είναι να ζεις μέσα στην αγάπη, την συγνώμη, στην ανοιχτότητα της ύπαρξης, που ξεπερνάει όρια και προϋποθέσεις.
Αναστάσιμες Σκέψεις....
Προσπάθησα αυτές τις μέρες να γράψω κάτι στο μπλοκ για την Ανάσταση. Είπα τέτοιες μέρες όλο και κάποιοι φίλοι του μπλοκ θα μπουν και θα ψάξουν κάτι να διαβάσουν.
Ωστόσο πιστέψτε με δεν μπόρεσα να γράψω τίποτα. Το έχω πει και άλλες φορές, παλαιότερα, θα το πω ακόμη μια φορά, το γράψιμο για μένα είναι ανάγκη εσωτερική. Δεν γράφω ούτε από συνήθεια, πολλώ δε μάλλον από επαγγελματισμό.
Γράφω από εσωτερική προτροπή. Από ένα σκίρτημα της στιγμής. Από εσωτερική πληροφόρηση. Ενα εσωτερικό φλάς ανάβει αυθόρμητα, απρουπόθετα, πάνω σε γεγονότα, σε στιγμές, σε πρόσωπα και πράγματα, και δίχως να το καταλάβω ρέει μέσα μου το κείμενο ή το ποίημα αναλόγως.
Δεν προετοιμάζω τίποτα.
Φαντάζομαι κάτι υπάρχει μέσα μου, πολύ βαθιά και αναδύεται.Από το βυθό της υπάρξεως έρχεται στην επιφάνεια της συνείδησης και γίνεται κείμενο. Αυτές τις μέρες δεν ήρθε τίποτα.
Νομίζω-ίσως να κάνω και λάθος-ότι ξέρω το γιατί. Η Ανάσταση για μένα δεν είναι μια απλή πεποίθηση. Ούτε μια σημαντική ιερή στομφώδης διακήρυξη. Σε καμία περίπτωση δεν είναι μια δήλωση σε κάποιο έγγραφο ή σε ανταλλάξιμες εόρτιες ευχές.
Με κούρασαν τόσα χρόνια όλα αυτά. Δίχως νόημα, δίχως ουσία, κυρίως με απουσία βιώματος.
Για μένα η Ανάσταση είναι ζωή. Ο Χριστός μας αποκάλυψε ένα τρόπος ζωής, που μπορεί να νικήσει τον θάνατο. Ποιον θάνατο ; Τον φυσικό; Τον βιολογικό ; ή τον θάνατο της ζωής μας, των στιγμών μας, των λεπτών μας, των σχέσεων μας, του καλημέρα και του καληνύχτα μας;
Νομίζω όλων των μορφών θανάτων. Βεβαια εκτός του φυσικού θανάτου υπάρχει και ο πνευματικός που ειναι πολύ πιο φρικτός του σωματικού. Ολοι οι άνθρωποι που ζούνε ανάμεσα μας δεν σηναίνει οτι εινα ζωντανοί.
Δεν αρνούμαι και δεν απορρίπτω την ιστορικότητα της Ανάστασης. Αλίμονο. Αλλά όπως λέει και ο Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος σε μια περίφημη πασχαλινή ομιλία του σε μοναχούς, πέρα από το ιστορικό γεγονός της Αναστάσεως το οποίο συμβαίνει άπαξ, υπάρχει και η μυστική εσωτερική ανάσταση που συμβαίνει καθημερινά. Και αυτό για τον Άγιο είναι το ζητούμενο. Η εσωτερίκευση της Αναστάσεως ως βίωμα, εμπειρία και ποιότητα ζωής.
Η Ανάσταση στο ποσοστό που μένει απλώς ένα ιστορικό γεγονός περιορίζεται χωροχρονικά. Στο ποσοστό όμως που εσωτερικεύεται ανοίγεται πέρα από τον χώρο και χρόνο αφού εισέρχεται στον νόημα. Και το νόημα είναι υπερχρονικό. π.χ Ένα θαύμα του Χριστού ας πούμε, έγινε κάποτε και με κάποιος ανθρώπους. Όμως το νόημα του θαύματος δεν έχει ούτε χρόνο ούτε τόπο καθότι ορίζεται κάθε φορά στον χώρο της καρδιάς, της ψυχής, της συνειδήσεως.
Για μένα λοιπόν η Ανάσταση είναι τρόπος ζωής. Ανάσταση είναι να ζεις μέσα στην αγάπη, την συγνώμη, στην ανοιχτότητα της ύπαρξης, που ξεπερνάει όρια και προϋποθέσεις.
Ανάσταση είναι να ζεις στο παρόν ως άχρονο πεδίο πραγμάτωσης ζωής. Μακριά από τα παιγνίδια του νου, που σε καθηλώνουν πότε στο παρελθόν γεμίζοντας σε ενοχές και πότε στο μέλλον χαρίζοντας σου μονάχα άγχος και αγωνία. Μα ποτέ ποτέ δεν σε αφήνει να είσαι παρόν στο τώρα της ζωής σου. Χάνοντας έτσι το μοναδικό ουσιαστικό πεδίο της Αναστάσιμης ελευθερίας σου.
Η Ανάσταση αποτυπώνεται στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Από το καλημέρα, μέχρι το καληνύχτα. Από τα πόσο καταφέραμε να αναστήσουμε τον χρόνο μας.
Ότι πιο σημαντικό συνάντησα στα πρόσφατα διαβάσματα μου και με άγγιξε αναστάσιμα είναι ένα απόσπασμα από κείμενο του αγαπημένου μου Χρόνη Μίσσιου. Σας το παραδίδω… Χριστός Ανέστη.
«Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ' αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ.
Και μείς τι την κάνουμε, ρε αντί να την ζήσουμε;
Τί την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την...
Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.
Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;
Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα...
Έτσι, μ'αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες;
'Ολο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ'την αρχή.
Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό".
Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας...
Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα 'ρθει ποτέ...
Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για εμάς… Όμως το αφήσαμε για αύριο…
Για να πάμε που;
Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και μεις οι μ......, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ'τη ζωή μας, χαιρόμαστε.
Ξέρεις γιατι;
Ξέρεις γιατι;
Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.
Την καταντήσαμε έναν καθημερινό, χωρίς καμμία ελπίδα ανάστασης, θάνατο, διότι αυτός είναι ο θάνατος. Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος, είναι μετάβαση, είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ, σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δε δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί θα δώσεις χάρη και ομορφιά, όπως η Μαρία που φούνταρε προχτές απο την ταράτσα για να μην πεθάνει.
Ήρθανε να την πάρουν και η Μαρία είπε το όχι με τον πιο αμετάκλητο τρόπο. Πήγαμε στην κηδεία της και τι άκουσα τον παπά να λέει: "Χους ει και εις χουν απελεύσει". Και τότε κατάλαβα πως η Μαρία σώθηκε. Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια ..."
Ο Παπαδιαμάντης μιλάει για την χρεοκοπία
Τις ημύνθη περί πάτρης; (Ποιός υπερασπίστηκε την πατρίδα;)
Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους. Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ’ εξεθέωναν οι προεστοί κ’ οι «γυφτοχαρατζήδες», τώρα σε «αθεώνουν» οι βουλευταί κ’ οι δήμαρχοι.
Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν «φούρνους με καρβέλια», δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, καθώς τους είπαν, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ’ τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαριασμόν, ον ήθελαν παρουσιάσουν.
Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού…
Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθοράν, θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ’ επιδεξιώτερον τον κόθορνον.
Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.
Από την εφημερίδα Ακρόπολη το 1896
Τετάρτη 11 Μαΐου 2011
Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής η ΑΠΑΤΗ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ????
Το θέμα στο οποίο θα αναφερθώ αφορά υποθέσεις άνω των 40 εκατομμυρίων ευρώ που έτσι και μαθευτεί θα συγκλονίσει.Οι άνθρωποι αυτοί έχουν κάνει ένα δικό τους βατοπαίδι με πολλές μεταφορές χρημάτων στην Αφρική δηθεν για ιεραποστολικό έργο....αριθμούν 13- 14.000 μέλη σε όλη την Ελλάδα και έχουν εκκλησίες,οικήματα,οικόπεδα,αυτοκίνητα αξίας ανω των 40 εκατομμυρίων ευρώ.
Δύο άτομα ηψηλά ιστάμενοι(πρεσβύτεροι ) επαγγέλονται κατασκευαστές, έχουν ακίνητα αξίας άνω των 11.000.000 ευρώ.
Και επειδη αναφερθηκαμε στην περιουσια αρκεί να σας πω πως η εκκλησια της κηφησιας δρυμωνος 7(εξοδο βαρυμπόμπης) είναι αξίας 5.000.000 ευρώ το λιγότερο(αξίζει να σημειωθεί πως την εκκλησία τη συγκεκριμένη την απαρτίζουν 250 άτομα).Πολύ περίεργα εμφανίζουνπεριούσίες δήθεν από δωρεες και εργο ευαγγελίου με αποτέλεσμα οι "πρεσβύτεροι" αυτοί να έχουν επαυλεις με πισίνες και ιδιόκτητες πολυκατοικίες.
Για το ιεραποστολικό έργο βεβαια ζητούν χρήματα από τους πιστους που κατατιθενται σε προσωπικούς λογαριασμούς και ετσι έχουμε ανθρώπους που το 2003 ήταν μπογιατζήδες και δεν είχαν στον ήλιο μοίρα με ακίνητα αξιας 1.500.000 ευρώ και πλέον και καταθέσεις άνω του 1.000.000.
Εχει γίνει και καταγγελία στο ΣΔΟΕ για την εκκλησία της σαλαμίνας και ήδη έχουν αρχίσει έλεγχοι και έχουν βρεθεί "τέρατα".Ο υπεύθυνος της εκκλησίας στραγγιζε κόσμο για να φτιάξει δήθεν εκκλησία και βέβαια το σπίτι του(στο ίδιο οίκημα) αξίας 650.000.
Εκκλησια μενιδίου απαρτίζεται από 150 άτομα και στεγάζεται σε μια εκκλησία αξίας άνω των 4.000.000 ευρώ. Που βρέθηκαν τα λεφτα;Από τις γιαγιάδες της εκκλησίας;Βέβαια κατα ένα περίεργο τρόπο οι πρεσβύτεροι στην εκκλησια τη συγκεκριμένη έχουν αυτοκίνητα αξίας άνω των 350.000 ευρώ και κατα σύμπτωση είναι κατασκευαστές.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΙΓΗ ΤΣΙΠΑ? ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΤΟ ΕΜΙΣΗΣΑΝ ΠΟΛΛΟΙ ΟΜΩΣ ΤΟ ΠΟΛΥ ΧΡΗΜΑ ΟΥΔΕΙΣ!!!
Υ.Γ Βεβαίως και υπάρχουν εξαιρέσεις ανθρώπων που βρίσκονται στο δόγμα αυτό γιατί πιστέψαν σε ότι έλεγε το Ευαγγέλιο, που δυστυχώς καθημερινά γκρεμίζονται όλα τους τα πιστέυω από τους φιλοχρήματους, φιλάργυρους που βρίσκονται στην ηγεσία του.
Με εκτίμηση
Δύο άτομα ηψηλά ιστάμενοι(πρεσβύτεροι ) επαγγέλονται κατασκευαστές, έχουν ακίνητα αξίας άνω των 11.000.000 ευρώ.
Και επειδη αναφερθηκαμε στην περιουσια αρκεί να σας πω πως η εκκλησια της κηφησιας δρυμωνος 7(εξοδο βαρυμπόμπης) είναι αξίας 5.000.000 ευρώ το λιγότερο(αξίζει να σημειωθεί πως την εκκλησία τη συγκεκριμένη την απαρτίζουν 250 άτομα).Πολύ περίεργα εμφανίζουνπεριούσίες δήθεν από δωρεες και εργο ευαγγελίου με αποτέλεσμα οι "πρεσβύτεροι" αυτοί να έχουν επαυλεις με πισίνες και ιδιόκτητες πολυκατοικίες.
Για το ιεραποστολικό έργο βεβαια ζητούν χρήματα από τους πιστους που κατατιθενται σε προσωπικούς λογαριασμούς και ετσι έχουμε ανθρώπους που το 2003 ήταν μπογιατζήδες και δεν είχαν στον ήλιο μοίρα με ακίνητα αξιας 1.500.000 ευρώ και πλέον και καταθέσεις άνω του 1.000.000.
Εχει γίνει και καταγγελία στο ΣΔΟΕ για την εκκλησία της σαλαμίνας και ήδη έχουν αρχίσει έλεγχοι και έχουν βρεθεί "τέρατα".Ο υπεύθυνος της εκκλησίας στραγγιζε κόσμο για να φτιάξει δήθεν εκκλησία και βέβαια το σπίτι του(στο ίδιο οίκημα) αξίας 650.000.
Εκκλησια μενιδίου απαρτίζεται από 150 άτομα και στεγάζεται σε μια εκκλησία αξίας άνω των 4.000.000 ευρώ. Που βρέθηκαν τα λεφτα;Από τις γιαγιάδες της εκκλησίας;Βέβαια κατα ένα περίεργο τρόπο οι πρεσβύτεροι στην εκκλησια τη συγκεκριμένη έχουν αυτοκίνητα αξίας άνω των 350.000 ευρώ και κατα σύμπτωση είναι κατασκευαστές.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΙΓΗ ΤΣΙΠΑ? ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΤΟ ΕΜΙΣΗΣΑΝ ΠΟΛΛΟΙ ΟΜΩΣ ΤΟ ΠΟΛΥ ΧΡΗΜΑ ΟΥΔΕΙΣ!!!
Υ.Γ Βεβαίως και υπάρχουν εξαιρέσεις ανθρώπων που βρίσκονται στο δόγμα αυτό γιατί πιστέψαν σε ότι έλεγε το Ευαγγέλιο, που δυστυχώς καθημερινά γκρεμίζονται όλα τους τα πιστέυω από τους φιλοχρήματους, φιλάργυρους που βρίσκονται στην ηγεσία του.
Με εκτίμηση
Ημερίδα «Από το Βυζάντιο στη Νεώτερη εποχή»
Η Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία και το Βυζαντινό & Χριστιανικό Μουσείο διοργανώνουν επιστημονική ημερίδα με θέμα: Από το Βυζάντιο στη Νεώτερη εποχή: παράδοση και ανανέωση στην τέχνη. Η ημερίδα θα διεξαχθεί την Πέμπτη 12 Μαΐου 2011 και θα είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Διευθυντή του Μουσείου και Γενικού Γραμματέα της ΧΑΕ, Δημήτρη Κωνστάντιου.
Όπως εκείνος, αναζητούμε νέες προσεγγίσεις για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα στην έως τώρα έρευνα. Επιδιώκουμε να δούμε με κριτική ματιά τα συνήθη αντιθετικά ζεύγη και έννοιες: «Ανατολή-Δύση», «εκκλησιαστική-κοσμική τέχνη», «λόγια-λαϊκή τέχνη», «δυτική ή οθωμανική επίδραση». Επιπλέον, προτείνουμε τη διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στην καλλιτεχνική παράδοση και στις δυνάμεις ανανέωσης ή ρήξης, την αναζήτηση της έννοιας του καλλιτεχνικού εργαστηρίου, καθώς και την εν γένει μελέτη των διαδικασιών παραγωγής και νοηματοδότησης των έργων τέχνης, μέσα στα ιστορικά και κοινωνικά τους συμφραζόμενα.
ΠΡΩΙΝΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ
ΟΙ ΕΝΝΟΙΕΣ, ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΤΟΥΣ
Προεδρεύουν
Νικόλαος Ζίας & Αναστασία Δρανδάκη
9:15. Έναρξη
9:15. Ευγενία Χαλκιά: Καλωσόρισμα
9:20. Σοφία Καλοπίση-Βέρτη: Χαιρετισμός
9:30. Δημήτρης Τριανταφυλλόπουλος: Ανιχνεύοντας το Μεταβυζάντιο. Μια επισκόπηση των προβλημάτων της έρευνας.
10:00. Slobodan Ćurčić: 'Post-Byzantine Art' - The Role of the Name
10.30. Όλγα Γκράτζιου: Η συνάντηση με τη Δύση
11:00. Διάλειμμα.
Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ
Προεδρεύουν
Αναστασία Τούρτα & Δημήτρης Τριανταφυλλόπουλος
11.30. Ευθύμιος Τσιγαρίδας: Φορητές εικόνες της «Σχολής Καστοριάς» του τελευταίου τέταρτου του 15ου αιώνα.
12.00 Μαρία Βασιλάκη: Ακολουθώντας τα βήματα του Διονυσίου του εκ Φουρνά.
12.30 Kido Masako: Η χρήση των "Ερμηνειών ζωγραφικής" στην ιαπωνική ζωγραφική: ομοιότητες και διαφορές με την Ερμηνεία του Διονυσίου εκ Φουρνά.
13.00 Μιλτιάδης Πολυβίου: Η τυπολογία των ναών του Πηλίου κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Συγκλίσεις και αποκλίσεις από τους ναοδομικούς τύπους της βυζαντινής παράδοσης και των άλλων ηπειρωτικών ελλαδικών περιοχών.
13:30. Μεσημεριανή παύση
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ
Προεδρεύουν
Μαρία Καζανάκη & Ισίδωρος Κακούρης
16.30. Χαράλαμπος Μπούρας: Επιπτώσεις της λειτουργίας του προσκυνήματος στον τύπο των ναών της Μονής Οσίου Λουκά.
17.00. Νίκος Καστρινάκης: Η ανανέωση της βυζαντινής παράδοσης σε
εικονογραφημένα χειρόγραφα του 16ου αιώνα.
17:30. Διάλειμμα
Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ
Προεδρεύουν
Μαρία Κωνσταντουδάκη-Κιτρομηλίδο
18.00 Νανώ Χατζηδάκη: Ανάμεσα στη λόγια και τη λαϊκή παράδοση: Ο ευαγγελιστής Λουκάς ως προστάτης εργαστηρίων ζωγράφων
18.30 Ευγενία Χαλκιά: Πρωτότυπα θέματα σε μικρασιατικές εικόνες. Ανάμεσα στην παράδοση και την ανανέωση
19.00.Ευγενία Δρακοπούλου: Η θρησκευτική ζωγραφική στον ελληνικό κόσμο ανάμεσα στο Βυζάντιο και τη Δύση. Αισθητικές αναζητήσεις και ιδεολογικές προσεγγίσεις από τα χρόνια του Διαφωτισμού ως τη Γενιά του ’30.
19:30. Γενική συζήτηση. Κλείσιμο της ημερίδας
20:00. Λήξη
Οι εισηγήσεις θα είναι διάρκειας 20΄ και θα ακολουθεί δεκάλεπτη συζήτηση.
Οργανωτική Επιτροπή: Όλγα Γκράτζιου, Σοφία Καλοπίση-Βέρτη,
Νίκος Καστρινάκης, Αναστασία Λαζαρίδου, Ευγενία Χαλκιά
Τρίτη 10 Μαΐου 2011
Χρυσόστομος Σταμούλης : «Σε ποίημα ή προσευχή -τό ίδιο κάνει. Έρανος σκέψεων της Κικής Δημουλά»
«Σε ποίημα ή προσευχή -τό ίδιο κάνει. Έρανος σκέψεων της Κικής Δημουλά».
Τρίτη 10/05/11, στις 22:00,
στην εκπομπή "Οι άγιοι και οι ποιητές ίσως..." .
Στα λόγια και τις
μουσικές
ο Χρυσόστομος Σταμούλης
(Ραδιοφωνικός Σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος).
Καλή αντάμωση
Η πραότητα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου σε στιγμές πόνου
Θα ήταν μεγάλη παράλειψη έναν η «Romfea.gr» να μην γράψει, λίγα λόγια για το θλιβερό περιστατικό που συνέβη με τον Αρχιεπίσκοπο το απόγευμα της Δευτέρας στο Αγρίνιο.Ήταν 18:30 όταν ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος έφθασε στον Ιερό Ναό του Αγίου Χριστοφόρου, για να προστεί της λιτανείας για τον πολιούχο της πόλεως.
Η καταρρακτώδης βροχή δεν πτόησε τον Μακαριώτατο, και με χαμόγελο και πατρική αγάπη ευλογούσε τον λαό του Αγρινίου.
Λίγο πριν την είσοδο παρουσία δεκάδων πιστών ο Αρχιεπίσκοπος γλίστρησε στο πρώτο σκαλί του ιερού ναού, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να υποστεί κάταγμα στο αριστερό πόδι.
Ο λόγος όμως που γράφουμε αυτές τις λίγες γραμμές, είναι αυτό που μας προξένησε την μεγαλύτερη εντύπωση, και δεν είναι άλλο από την πραότητα του Προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας.
Εκατοντάδες πιστοί κύκλωσαν τον Μακαριώτατο στα σκαλιά της Εκκλησίας, οπού εκεί ζήτησε να του φέρουν μια καρέκλα για να καθήσει.
Καθ’ όλη την διάρκεια της αναμονής του ασθενοφόρου στο πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου έβλεπες μια ηρεμία, μια νηφαλιότητα και με χαμόγελο να δίνει σε όλους την ευχή του.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι οι αρχές του Αγρινίου λειτούργησαν άψογα, αμέσως όλα έγιναν όπως έπρεπε και με απόλυτη τάξη.
Στο νοσοκομείο έβλεπες τους γιατρούς, να αναφέρονται στην ηρεμία του Αρχιεπισκόπου και το πόσο συνεργάσιμος ήταν μαζί τους.
«Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο, δεν εξηγείτε, ο Αρχιεπίσκοπος έπρεπε να υποφέρει από πόνο, όμως απίστευτο ο ίδιος είναι τόσο πράος», ανέφερε χαρακτηριστικά ένας από τους γιατρούς του Αρχιεπισκόπου.
«Δεν παραπονέθηκε ούτε μια στιγμή, δεν είπε ένα πονάω, ούτε και την στιγμή που τον εξετάσαμε το πόδι του», συμπλήρωσε ο ίδιος ιατρός.
Συγκινητική ήταν η στιγμή, όταν ο Αρχιεπίσκοπος βγήκε ξαπλωμένος στο φορείο για να αναχωρήσει με το ασθενοφόρο για το στρατιωτικό αεροδρόμιο.
Βγαίνοντας, μας κοίταξε όλους με πατρική αγάπη και είπε: «Δόξα τω Θεώ, όλα καλά δεν θέλω να ανησυχείτε…»
Τότε λέει ένας γιατρός: «Μακαριώτατε, είμαι παιδίατρος και θα σας συνοδεύσω στο ελικόπτερο», για να απαντήσει ο Αρχιεπίσκοπος «έναν παιδίατρο χρειάζομαι τώρα… Πρέπει γιατρέ μου να γίνουμε σαν τα παιδιά, αλλιώς….»
Αξίζει να σημειωθεί, ότι η «Romfea.gr» μετάδωσε πρώτη την είδηση για το κάταγμα του Μακαριωτάτου, δημοσιεύοντας επίσης και αποκλειστική φωτογραφία.
Θα κλείσω όμως με ένα σχόλιο που άκουσα στο νοσοκομείο, από έναν ιατρό που εξέτασε τον Αρχιεπίσκοπο, ένα σχόλιο το οποίο πραγματικά προκαλεί ρίγος: «Με την στάση του ο Μακαριώτατος θεράπευσε εμάς, και όχι εμείς αυτόν…»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
