Στυλιανός Χαραλαμπίδης για το βιβλίο μας: ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ στο περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ

 Ευχαριστίες πολλές στο Περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ για τη δημοσίευση της βιβλιοκριτικής του καθηγητή της Θεολογικής σχολής του Α.Π.Θ., Στυλιανού Χαραλαμπίδη για το βιβλίο μας ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ.(Θέρος 2026,τ,178)

Α. Χ. Αργυρόπουλου, Τρεις Ιεράρχες. Η Επανάσταση της

Πίστης και της Δράσης, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2025, σσ. 129

Στυλιανός Δ. Χαραλαμπίδης

Επίκουρος Καθηγητής,

Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας &

Χριστιανικού Πολιτισμού Α.Π.Θ.

Το νέο βιβλίο του Ανδρέα Αργυρόπουλου συγκροτείται από ομιλίες που εκφώνησε ο ίδιος ενώπιον διαφόρων ακροατηρίων, από παλαιότερα δημοσιεύματα, αλλά και από αδημοσίευτα κείμενά του με κεντρικό θεματικό άξονα τα πρόσωπα και τη θεολογία των Τριών Ιεραρχών. Απαρτίζεται από

επτά μέρη, τα οποία συνιστούν, κατ’ ουσίαν, επτά επιμέρους αυτοτελείς

θεματικές: από τον επαναστατικό χαρακτήρα του μηνύματος των Τριών

Ιεραρχών και τη σχέση τους με την επιστήμη και ειδικότερα με την ιατρική

μέχρι τη διδασκαλία τους για την ειρήνη και τον πόλεμο και το

πολυσυζητημένο θέμα της σχέσης μεταξύ χριστιανισμού και ελληνισμού και

από την αναγνώριση του συγγραφικού τους έργου μέχρι την αποτίμησή τους

από Γερμανούς στοχαστές και εκπροσώπους του υλισμού.

Θα ήθελα, εισαγωγικά, να σημειώσω ότι η πρόσληψη των Τριών

Ιεραρχών στη νεότερη ελληνική πραγματικότητα παρουσιάζει μια εμφανή

αντίφαση. Από τη μια, πρόκειται για πρόσωπα καθολικά αποδεκτά και

θεσμικά κατοχυρωμένα ως πρότυπα παιδείας και πνευματικότητας και από

την άλλη, η σκέψη τους συχνά απονευρώνεται και περιορίζεται σε στερεότυπα

και σχηματικές γενικεύσεις. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο και η παρουσίαση

ενός βιβλίου που αναφέρεται στους Τρεις Ιεράρχες ενέχει πάντοτε έναν διπλό

κίνδυνο: από τη μια να κινηθεί κανείς σε έναν άνευρο, επαναληπτικό,

εορτολογικό λόγο και από την άλλη να περιοριστεί σε μια καθαρά ιστορική ή

πατρολογική προσέγγιση, αποκομμένη από τους προβληματισμούς του

σήμερα. Το βιβλίο του Ανδρέα Αργυρόπουλου αποφεύγει συνειδητά και τους

δύο αυτούς κινδύνους. Ξεκινάει, εμμέσως αλλά σαφώς, από μία θεμελιώδη

διαπίστωση: ότι οι Τρεις Ιεράρχες κινδυνεύουν να καταστούν ακίνδυνες

επιβιώσεις πολιτισμικής συνέχειας ή σύμβολα δίχως κριτική δύναμη, εάν δεν

επανασυνδεθούν με τα υπαρξιακά και κοινωνικά ερωτήματα του παρόντος.

“Αν θέλουμε να τιμήσουμε τους Τρεις Ιεράρχες”, υπογραμμίζει ο συγγραφέας,

“δεν χρειάζεται να το κάνουμε μέσα από ακίνδυνες τυπικές γιορτές. Απαιτείται

μελέτη του έργου τους, της προσφοράς τους αλλά κυρίως η μίμηση της στάσης

ζωής τους” (σελ. 51). Με άλλα λόγια, ο Ανδρέας Αργυρόπουλος μας καλεί να

εγκαταλείψουμε έναν εθιμικού χαρακτήρα σεβασμό και να περάσουμε σε μια

υπαρξιακή συνάντηση μαζί τους.

Το έργο του δεν φιλοδοξεί να προσθέσει ακόμη μία ειδική μελέτη στη

βιβλιογραφία, αλλά να επαναφέρει τους Τρεις Ιεράρχες στον χώρο της ζώσας

θεολογίας, εκεί όπου η πίστη συναντά την παιδεία, τον πολιτισμό, την

κοινωνία και την προσωπική ευθύνη. Υπ’ αυτή την έννοια, θα έλεγα ότι

πρόκειται μάλλον για ένα ερμηνευτικό και αναστοχαστικό έργο, το οποίο

αντλεί μεν από την πατερική παράδοση, την ερμηνεύει δε υπαρξιακά, δηλ. δεν

αναλύει απλώς τα κείμενα των Τριών Ιεραρχών, αλλά αναζητεί τη δυναμική

τους πρόσληψη στο σήμερα. Πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή, η οποία

μετατοπίζει το ενδιαφέρον από το «τι είπαν» οι Πατέρες στο «τι σημαίνουν

σήμερα». Αυτή η μεθοδολογική στάση καθιστά το βιβλίο ιδιαίτερα χρήσιμο όχι

μόνο για θεολόγους, αλλά και για παιδαγωγούς, κοινωνικούς επιστήμονες και

όσους προβληματίζονται γύρω από τη σχέση της πίστης και του δημόσιου

λόγου. Ο ίδιος δίνει το στίγμα του βιβλίου του, επισημαίνοντας ότι “είναι

μάλλον ένα κείμενο ορθόδοξης αντιπληροφόρησης κόντρα στο ρεύμα των

καιρών” (σελ. 15).

Είναι, μάλλον, βολική για τη χριστιανική συνείδηση η θεώρηση των

Τριών Ιεραρχών ως μουσειακών εκθεμάτων ή απλώς ως μεγάλων θεολόγων

της Εκκλησίας. Και στις δύο περιπτώσεις, τους έχουμε τοποθετήσει με

ασφάλεια στο παρελθόν, μακριά από τις δικές μας ευθύνες, το κόστος της

αλήθειας και τις προκλήσεις της εποχής μας. Ο συγγραφέας επιχειρεί μία

άλλη ανάγνωση. Παρουσιάζει τους τρεις αυτούς εκκλησιαστικούς άνδρες ως

πρόσωπα επαναστατικά με την πιο ριζοσπαστική σημασία του όρου. Δεν

πρόκειται εδώ για μια ιδεολογική ή πολιτική επανάσταση, αλλά για μια ριζική

μεταστροφή του τρόπου ύπαρξης, για μια καθολική ανατροπή του τρόπου, με

τον οποίο ο άνθρωπος κατανοεί τον εαυτό του, τον άλλον και τον κόσμο. Η

πίστη των τριών εκείνων ανδρών ήταν επαναστατική στο μέτρο που ανέδειξαν

την κοινωνική αδικία σε πνευματικό πρόβλημα και αντιστάθηκαν σθεναρά

τόσο στον κάθε λογής εξουσιαστικό λόγο όσο και σε έναν φορμαλιστικό,

“ακίνδυνο” και “ανεύθυνο” χριστιανισμό. Πρόκειται για επανάσταση απέναντι

στην ηθική χωρίς αγάπη, απέναντι σε μια θρησκευτικότητα χωρίς κοινωνική

ευθύνη και απέναντι σε έναν χριστιανισμό πολιτισμικά αποδεκτό, αλλά

υπαρξιακά ακίνδυνο.

Ο λόγος τους, επισημαίνει ο Ανδρέας Αργυρόπουλος, δεν ήταν μία

θεολογία “εξ αποστάσεως”, αποκομμένη από το συγκείμενό της, αλλά

έκφραση μιας πίστης, η οποία δεν αποτελεί ιδιωτική υπόθεση ούτε συνιστά

αφηρημένη πνευματικότητα, αλλά συγκροτεί τρόπο ύπαρξης με κοινωνικές

συνέπειες. Ο Μέγας Βασίλειος δεν θεολόγησε “εκ του μακρόθεν”, αλλά ίδρυσε

τη Βασιλειάδα μετατρέποντας τη θεολογία σε πράξη αγάπη και αλληλεγγύης.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος υπερασπίστηκε την αλήθεια της πίστης με κόστος

προσωπικό. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ύψωσε φωνή ελέγχου προς την

εξουσία και πλήρωσε το τίμημα της παρρησίας του. Η κοινωνική πράξη του

Βασιλείου, η εκκλησιολογική συνέπεια του Γρηγορίου και ο προφητικός λόγος

του Χρυσοστόμου αντλούν από το ίδιο αξιακό σύμπαν και αποτελούν

διαφορετικές όψεις της ίδιας θεολογικής αλήθειας: ότι η πίστη δεν συγκροτεί

ένα σύνολο πεποιθήσεων, δεν εκφράζεται με μεγαλόστομες διακηρύξεις και

με ακριβολογία δογματικών διατυπώσεων, αλλά δοκιμάζεται στο καμίνι της

ιστορίας και στο μυστήριο του αδελφού. Η πίστη χωρίς τη δράση, για να

δανειστώ τα δύο ουσιαστικά του υπότιτλου του βιβλίου, εκπίπτει σε

ιδεολόγημα, αλλά και η δράση δίχως την πίστη χάνει το υπαρξιακό βάθος της.

Η κοινωνική δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η φιλαδελφία (όχι φιλανθρωπία), η

καταγγελία των δομών εκμετάλλευσης δεν αποτελούν απλώς “θεματικές” του

ευαγγελίου, αλλά την ίδια την “καρδιά” του.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η παιδαγωγική διάσταση του έργου. Ο λόγος

των Τριών Ιεραρχών δεν προβάλλεται ως “πρότυπο” που καλούμαστε

δουλικά και με απώλεια της αίσθησης της ιστορικής εξέλιξης να μιμηθούμε,

αλλά κατανοείται ως “σπέρμα”, που γονιμοποιεί δημιουργικά τις ανθρώπινες

συνειδήσεις. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από κρίση θεσμών και δομών,

αλλά και κρίση νοήματος, η πρόταση των Τριών Ιεραρχών, κατά τον

συγγραφέα, είναι η παιδεία που δεν μεταδίδει απλώς γνώσεις, αλλά

υπερβαίνει την τεχνοκρατική, εργαλειακή και χρησιμοθηρική αντίληψη για τη

γνώση και σμιλεύει προσωπικότητες μέσα σε ένα πλαίσιο ελευθερίας, κριτικής

σκέψης και κοινωνικής ευθύνης. “Με απλά λόγια”, επισημαίνει ο συγγραφέας,

“οι Τρεις Ιεράρχες υποστηρίζουν πως η Παιδεία πρέπει να είναι στην

υπηρεσία του ανθρώπου και όχι του συστήματος, όπως δυστυχώς έχει

καταντήσεις στις μέρες μας” (σελ. 47).

Θα ήθελα να κλείσω τούτη τη σειρά των σκέψεών μου με μία σύντομη

παρατήρηση που αφορά τη σχέση ορθοδοξίας και θρησκευτικής ετερότητας.

Ο συγγραφέας σημειώνει ότι οι Τρεις Ιεράρχες αποφεύγουν συστηματικά να

καλλιεργήσουν το μίσος μεταξύ χριστιανών και αλλόδοξων και μάλιστα

μνημονεύει την προτροπή του Χρυσοστόμου να προσεύχονται οι χριστιανοί

όχι μόνο υπέρ των ειδωλολατρών, αλλά και υπέρ των αιρετικών και όλων

ανεξαιρέτως των ανθρώπων (σελ. 26). Εδώ, ασφαλώς, προβάλλει μία

ερμηνευτική δυσχέρεια εν όψει του γεγονότος ότι παράλληλα με τις ανωτέρω

χρυσοστομικές προτροπές έχουμε στη διάθεσή μας και ένα corpus κειμένων,

τους οκτώ κατά Ιουδαίων λόγους του ιδίου εκκλησιαστικού πατέρα, στους

οποίους επιτίθεται με δριμύτητα και βαρείς χαρακτηρισμούς εναντίον των

αλλοδόξων Ιουδαίων. Τα κείμενα αυτά δεν θα πρέπει, βέβαια, ούτε να

διαβάζονται ούτε να ερμηνεύονται εκτός ιστορικής συνάφειας και ανεξάρτητα

από τον ποιμαντικό χαρακτήρα τους, αλλά πάντως οφείλουμε να

παραδεχθούμε ότι συνέβαλαν, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, στη

μεταγενέστερη χριστιανική αντιϊουδαϊκή παράδοση και γραμματεία.

Συνοψίζοντας, θα έλεγα ότι το νέο βιβλίο του Ανδρέα Αργυρόπουλου

δεν χαρίζεται στον αναγνώστη του, δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αλλά

ανοίγει δρόμους προβληματισμού και αναστοχασμού. Ο συγγραφέας καλεί

τον αναγνώστη να ξαναδιαβάσει τους Τρεις Ιεράρχες όχι ως πρότυπα του

παρελθόντος, αλλά ως ζωντανούς συνομιλητές του παρόντος και να ξαναδεί

την πίστη όχι ως συνήθεια, αλλά ως δύναμη αντίστασης και αλλαγής.

Επαναφέρει τη χριστιανική συνείδηση στο πεδίο της ευθύνης, αποκαθιστά την

ενότητα θεολογίας και ζωής και ατενίζει τον ορίζοντα μιας παιδείας με

ανθρωπολογικό βάθος, σύγχρονης και ανοιχτής. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι αξίζει

το αντάμωμα του μυαλού και της καρδιάς με τις λέξεις και τις σκέψεις του

Ανδρέα Αργυρόπουλου.

«Ένας Άγιος της Άγονης Γραμμής – Οσιομάρτυς Νεόφυτος ο Αμοργίνος».Παρουσίαση του βιβλίου στα Κατάπολα Αμοργού.

     

Στον όμορφο χώρο του Βοτανικού Πάρκου Καταπόλων πραγματοποιήθηκε με επιτυχία τη Δευτέρα 17 Αυγούστου η παρουσίαση του βιβλίου μας «Ένας Άγιος της Άγονης Γραμμής – Οσιομάρτυς Νεόφυτος ο Αμοργίνος». Για το βιβλιο εκτός από τον συγγραφέα μίλησαν οι εξαιρετικοί επιστήμονες

Λία Μωραΐτάκη, Θεολόγος και

Νικήτας Πάσσαρης, Δρ. Αρχαιολογίας. Χαιρετισμό εκ μέρους του Δήμου απηύθυνε η Αντιδήμαρχος κ. Δεσποτίδη.

Πολλές ευχαριστίες στην Ένωση Καταπολιανών Αμοργού και στην Πρόεδρο της κ. Άννα Γαβαλά για την πρωτοβουλία της να οργανώσει την εκδήλωση καθώς επίσης και στον Δήμο Αμοργού που υπήρξε συνδιοργανωτής .Ευχαριστίες και στον εφημέριο της Λαγκάδας ,π. Κωνσταντίνο, και στους δημοτικούς συμβούλους Ελ. Βεκρή και Ελ. Ψυχογιού που μας τίμησαν με την παρουσία τους. Ευχαριστίες σε όλους και όλες που βρέθηκαν μαζί μας .Χαρήκαμε που χάρηκαν μαζί μας. Ήταν μια ευλογημένη βραδιά...

Παρουσίαση του βιβλίου «Ένας Άγιος της Άγονης Γραμμής – Οσιομάρτυς Νεόφυτος ο Αμοργίνος»

ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ...

Ο Δήμος Αμοργού και η Ένωση Καταπολιανών Αμοργού με χαρά σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Ανδρέα Αργυρόπουλου, με τίτλο:

«Ένας Άγιος της Άγονης Γραμμής – Οσιομάρτυς Νεόφυτος ο Αμοργίνος».

Ομιλητές:

Ανδρέας Αργυρόπουλος, Θεολόγος – Συγγραφέας

Λία Μωραΐτάκη, Θεολόγος

Νικήτας Πάσσαρης, Εκπαιδευτικός – Αρχαιολόγος

Δευτέρα 17 Αυγούστου 2026

Ώρα 20:30

Βοτανικό Πάρκο Καταπόλων

Μια όμορφη ευκαιρία να συναντηθούμε στο φιλόξενο χώρο του Βοτανικού Πάρκου, να γνωρίσουμε μια άγνωστη πτυχή της ιστορίας και της πνευματικής κληρονομιάς της Αμοργού και να ταξιδέψουμε μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου που φωτίζει τη ζωή και τη μαρτυρία του Νεοφύτου.

 

Φανερά δείπνα αθέων και ψησταριές "χριστιανομπατριωτών".

Το να είσαι άθεος ή αγνωστικιστής δεν είναι εξ ορισμού κακό. Πολλές φορές σε εμάς τους χριστιανούς κάνει πολύ καλό, αν έχουμε λίγο ταπείνωση βέβαια, γιατί μας υπενθυμίζει την ασυνέπεια μας έναντι των ευαγγελικών αρχών. Αυτό φανερώνει η ιστορία. Ο τόπος γέμιζε άθεους όταν οι χριστιανοί αλλοίωναν το μήνυμα του Ευαγγελίου θέλοντας να υπηρετήσουν δαιμονικά συμφέροντα κάθε είδους εξουσιαστών. Έχω πολλές όμορφες αναμνήσεις διαλόγων και αντιπαραθέσεων στα χρόνια που υπηρέτησα στα σχολεία και είχαν γίνει σε τάξεις με «άθεους» ή αγνωστικιστές μαθητές. Μέχρι εδώ οκ.

Να μπω στο θέμα τώρα. Βαρέθηκα να ξενερώνω κάθε χρόνο με την πρόσκληση των αθέων και καλά για «φανερά» δείπνα όπου Μ. Παρασκευή θα καταναλώνεται ελεύθερα το κρέας από τους παρισταμένους. Το νόημα προσπαθώ να καταλάβω. Κανείς εξ όσων γνωρίζω δεν απαγορεύει σε κανέναν στη χώρα μας να φάει κρέας ή οτιδήποτε αρτίσιμο τη Μ. Εβδομάδα. Αυτό τι είναι λοιπόν «επαναστατική πράξη»; μάλλον «έχει κολλήσει η επανάσταση βλεννόρροια» που έλεγε και ο Τζιμάκος. Είναι πρόκληση; Απέναντι σε ποιους; Όταν αγωνίζεσαι για τα δικαιώματα των μειονοτήτων υποτίθεται ότι σέβεσαι και τα δικαιώματα της πλειονότητας. Υποτίθεται ότι έχεις υπευθυνότητα και σοβαρότητα.

Ακούστε φίλοι, κατά καιρούς ακούγεται, και δυστυχώς έχει γίνει πράξη, από διάφορους «χριστιανομπατριώτες» η πρόταση να ψήνουν ποσότητες χοιρινού κρέατος έξω από τα στρατόπεδα των προσφύγων για να προκαλέσουν όσους από αυτούς είναι Μουσουλμάνοι .Ίδιου επιπέδου είναι και η δική σας πρόκληση. Να το πω πιο χύμα. Δεν προσβάλλετε την πίστη μας .Τη νοημοσύνη μας προσβάλλετε. Επιτέλους σεβαστείτε την Αθεΐα που λέτε ότι εκπροσωπείτε.

Ένα μεσοπελαγίσιο ευχαριστώ!!!!!

 

Ξεκινήσαμε με δειλά βήματα το 2010. Ταξιδέψαμε για χρόνια εκφράζοντας ένα τμήμα του θεολογικού κόσμου που δε φοβάται να ταξιδέψει μεσοπέλαγα αλλά και φίλους και φίλες εκτός του "χώρου" που ίσως βρήκαν κάτι ενδιαφέρον στις δημοσιεύσεις μας ,πράγμα που μας χαροποιεί πολύ . Πολεμηθήκαμε από τους "ιδιοκτήτες" της Αλήθειας. Δεν τους πολεμήσαμε γιατί δε θεωρούμε τους ευτούς μας ιδιοκτήτες. Αποτελεί ακλόνητη πίστη μας ότι ο Θεός και η Θεολογία δεν έχει ανάγκη από "φουσκωτούς".

Η πληθώρα των μετακινήσεων μας λόγω της φύσης της εργασίας μας μέσα στο διάβα του χρόνου και οι πολλές δραστηριότητες δε μας επέτρεψαν να συνεχίσουμε όπως ξεκινήσαμε, δημοσιεύοντας κείμενα ,εκδηλώσεις,δραστηριότητες,ντοκουμέντα ,βιβλιοπαρουσιάσεις κ.α.πολλών και αξιόλογων συνεργατών. Από ανάγκη περιορίστηκαμε κυρίως στις προσωπικές μας δράσεις.

Η αγάπη σας για τη σελίδα συνεχίζει να ξεπερνάει τις όποιες προσδοκίες μας . Φαίνεται πως μεσοπέλαγα είμαστε πολλοί.Η συνεχιζόμενη υψηλή επισκεψιμότητα μας δίνει χαρά, μας θυμίζει όμως και τις ευθύνες μας . Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για την πολυετή στήριξή σας.

Αργυρόπουλος Ανδρέας: Χριστιανοί και πολιτική δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας. Β΄ Έκδοση.

 

Νέα κυκλοφορία: Χριστιανοί και πολιτική δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας, Αργυρόπουλος Ανδρέας

Κατά τη δικτατορία, πολιτικοποιημένοι Χριστιανοί αντιτάχθηκαν στο καθεστώς, θεωρώντας ότι η πίστη τους δεν συμβιβάζεται με την καταπίεση. Επηρεασμένοι από τις ιδέες τους και ένα διεθνές χριστιανικό κίνημα, ανέπτυξαν έντονη πολιτική δράση υπέρ της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αρμός στο armosbooks.gr: https://tinyurl.com/39fy98aw

Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€.

#armosbooks #armos #ekdoseisarmos

Δημήτρης Μπαλτάς στο SALT για το βιβλίο του Αν. Αργυρόπουλου "Χριστιανισμός και Πολιτική"

 

Ένα μεγάλο προσωπικό «ευχαριστώ» στο Γιώργο Βότση.

 

Είναι Νοέμβρης του 1985 ,16 του μήνα, μέρες του εορτασμού του Πολυτεχνείου, και η εφημερίδα «Χριστιανική» θέλοντας να τιμήσει τα θύματα του αντιδικτατορικού αγώνα διοργάνωσε στον Ιερό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής Θεία Λειτουργία και μνημόσυνο. Στην τελετή χοροστάτησε ο επίσκοπος Ευρίπου κ. Βασίλειος . Μετά το τέλος του μνημόσυνου ο Πρόεδρος Νίκος Ψαρουδάκης ,ο Αντιπρόεδρος Μ. Μηλιαράκης και μεγάλος αριθμός των παρισταμένων μετέβησαν στο χώρο του Πολυτεχνείου για να καταθέσουν στεφάνι. Μεταξύ των μελών του κινήματος βρισκόντουσαν και τρεις ένστολοι (δύο αεροπόροι και ένας ναύτης) οι οποίοι κατά την κατάθεση του στεφάνου από τον Πρόεδρο της ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Νίκο Ψαρουδάκη φώναξαν συνθήματα για τα δικαιώματα των στρατιωτών. Έτυχε την επόμενη ημέρα οι φωτογραφίες των τριών ένστολων (μεταξύ των οποίων και ο γράφων)να «κοσμούν» όλο τον ημερήσιο τύπο. Τα σχόλια ποικίλου περιεχομένου. Ακόμα θυμάμαι στα πλαίσια της αντικειμενικής ενημέρωσης ενημέρωση  του τύπου «οι μπολσεβίκοι κατέβηκαν στο Πολυτεχνείο». Οι πιέσεις από  πολλές πλευρές προς το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας για παραδειγματική τιμωρία των «ενόχων» συνεχείς και έντονες. Φθάσαμε στον επόμενο εορτασμό(1986) και η ταινία συνέχιζε να παίζεται. Η θητεία μας δεν ήταν και η πλέον ευχάριστη. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την έμπρακτη στήριξη  κάποιων ανθρώπων εκείνο το διάστημα. Ένας από τους ολίγους και ο Γιώργος Βότσης, ο Δημοσιογράφος, ο Επαναστάτης, ο Άνθρωπος.

Ο Ozzy Osbourne πίστευε στον Χριστό

 Στο "Hate To Break It To Ya Podcast" με τον Jamie Kennedy, ο Jack Osbourne αναφέρθηκε σε μακροχρόνιους μύθους για τον πατέρα του και τον τρόπο που τα μέσα ενημέρωσης απεικόνιζαν τον Ozzy για δεκαετίες.

Ο Jack εξήγησε ότι ο Ozzy πίστευε στον Χριστό: «Ο μπαμπάς μου πίστευε στον Χριστό. Είχε μια Βίβλο... Φορούσε σταυρό", προσθέτοντας ότι τα μέσα ενημέρωσης συχνά τον απεικόνιζαν ως κάτι που δεν ήταν: "Έγινε μεγάλη απογοήτευση γι' αυτό... Οι άνθρωποι λένε ότι είμαι αυτό το πράγμα και δεν είμαι αυτό το πράγμα. ”

Συνέκρινε επίσης τις παρανοήσεις γύρω από τον Ozzy με το πώς συγκροτήματα όπως οι Led Zeppelin έσκυψαν σε αποκρυφιστικές εικόνες, υποδηλώνοντας ότι μερικές από αυτές ήταν περισσότερο θεατρικές παρά κυριολεκτικές.

Πηγή:Rock Feed

Βλάσης Αγτζίδης: Συζητώντας για τους Τρείς Ιεράρχες με αφορμή τη μελέτη του Ανδρ. Αργυρόπουλου

 

 

Περιπλανώμενοι στις 30 Ιανουαρίου στο διαδίκτυο με αφορμή την ημέρα εορτασμού των Τριών Ιεραρχών στα σχολεία  συναντάμε όλο το ιδεολογικό χάος που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη εποχή μας. Το μεγαλύτερο αρνητικό ενδιαφέρον έχουν οι απαξιωτικές έως και υβριστικές αναφορές που εκκινούν από ένα τμήμα της νεοπαγανιστικής ακροδεξιάς και φτάνουν έως μονάδες της αντικληρικαλιστικής αριστεράς. Ίσως στην ίδια κατηγορία της απορριπτικής προσέγγισης βρίσκονται και ευσεβιστικές προσλήψεις του έργου των Τριών Ιεραρχών από κάποιους εκκλησιαστικούς κύκλους που παρακάμπτουν το κοινωνικό μήνυμα της διδασκαλίας τους.

Το κοινό στοιχείο των δύο πρώτων απορριπτικών προσεγγίσεων είναι η υποτιθέμενη αντιδιαστολή χριστιανισμού-ελληνισμού, όπου βεβαίως οι όροι αυτοί όσον αφορά το περιεχόμενό τους σημαίνονται με την τρέχουσα σημερινή αντίληψη. Και στο σημείο αυτό το η μελέτη του Ανδρ. Αργυρόπουλου έρχεται να ξεκαθαρίσει απολύτως και με ευκρίνεια το εύρος και το βάθος της ιστορικής σημασίας που έχει το έργο τους.

Μέσα από την παρουσίαση όλων των πλευρών της δράσης και της διδασκαλίας τους ο Αργυρόπουλος αποκαλύπτει  την κοινωνική σημασία του έργου των 3 αυτών θεολόγων (Ιωάννης Χρυσόστομος, Βασίλειος ο Μέγας και Γρηγόριος Ναζιανζηνός). Στα πατερικά κείμενα ενυπάρχει η ριζοσπαστική κριτική του πλούτου και της ιδιοκτησίας, η αντίθεση στην κοινωνική αδικία και εκμετάλλευση, και συνυπάρχει με το πνεύμα της φιλανθρωπίας και της ελεημοσύνης και της έμπρακτης αλληλεγγύης προς τους αδυνάτους μέσα από την κοινωνική στράτευση

Ουσιαστικά οι Πατέρες υποστήριξαν το πρωτοχριστιανικό εξισωτικό πνεύμα και αγωνίστηκαν για  ένα από τα χριστιανικά αξιώματα, που ήταν  η άρνηση των κοινωνικών και φυλετικών διακρίσεων μεταξύ των ανθρώπων. Επανέφεραν τον ορισμό της ελευθερίας ως κανόνα των ανθρώπινων σχέσεων.

Επίσης στο κεφάλαιο για τη συμφιλίωση ελληνισμού-χριστιανισμού ο Αργυρόπουλος επεξηγεί τις διαδικασίες συνάντησης του παλιού ελληνικού κόσμου με τη νέα μονοθεϊστική θρησκεία όπως έλαβαν χώρα κατά τον 3^ο και 4^ο μ.Χ. αιώνα.Οι συγκεκριμένες αναφορές είναι ιδιαιτέρως χρήσιμες σε όσους συμμετέχουν στο δημόσιο διάλογο και επιχειρούν να αντικρούσουν τις αυθαίρετες ερμηνείες και την απαξίωση του χριστιανισμού. Κάτι που φαίνεται είναι της μόδας σε κάποιες ομάδες Νεοελλήνων, παιδιών και εγγονών των ελληνορθόδοξων Ρωμιών, που με τον τρόπο τους προσβάλουν την ταυτότητα των παππούδων τους που ήταν βαθύτατα θρησκευόμενοι χριστιανοί. Και ως γνωστός, αυτή η παλιά ταυτότητα δεν ήταν επιπολαιότητα της στιγμής αλλά κληρονομιά των τελευταίων 17 αιώνων. Και από ιστορικής πλευράς γνωρίζουμε ότι σε αυτή την εμμονή στην χριστιανική πίστη των προγόνων μας οφείλεται το γεγονός ότι αυτή ήταν η ικανή και αναγκαία συνθήκη που σήμερα οι νεότεροι Έλληνες είναι υπαρκτή ιστορική οντότητα και όχι ένα συνιστών μέρος του σύγχρονου τουρκικού κόσμου, όπως συνέβη με τους χιλιάδες Ρωμιούς, Αρμένιους, λαούς του Καυκάσου και των Βαλκανίων που εξισλαμίστηκαν κατά την περίοδο της ισλαμικής οθωμανικής κυριαρχίας.

Εξαιρετικά χρήσιμο για την κατανόηση του κοινωνικού στίγματος και της μεγάλης ιδεολογικής λάμψης που έχουν έως τις μέρες οι Τρείς Ιεράρχες είναι επίσης η παρουσίαση των σχετικών απόψεων κάποιων κορυφαίων διανοητών του μαρξιστικού χώρου στο έβδομο κεφάλαιο. Ακριβώς αυτή τη κοινωνική σημασία του έργου των Πατέρων της Εκκλησίας περιγράφει η ΡόζαΛούξεμπουργκ στο κείμενό της «Socialism and The Churches» (Ο Σοσιαλισμός και οι Εκκλησίες-1905): «Οι Πατέρες της Εκκλησίας όμως, πάλεψαν επί μακρόν, με πύρινους λόγους, εναντίον αυτής της διείσδυσης της κοινωνικής ανισότητας μέσα στη χριστιανική κοινότητα, επιπλήττοντας τους πλουσίους και προτρέποντάς τους να επιστρέψουν στον κοινοκτημονισμό των πρώτων Αποστόλων. Ο Άγιος Βασίλειος, τον τέταρτο αιώνα μετά τον Χριστό, κήρυξε έτσι εναντίον των πλουσίων: «Κακοί, πώς θα δικαιολογήσετε τον εαυτό σου ενώπιον του Ουράνιου Δικαστή; Μου λέτε: «Ποιο είναι το λάθος μας, όταν κρατάμε αυτό που μας ανήκει;» Σας ρωτώ: «Πώς πήρατε αυτό που κάνατε ως ιδιοκτησία σας; Πώς οι πλούσιοι γίνονται πλούσιοι, αν όχι με την κατοχή των πραγμάτων ανήκουν σε όλους; Αν όλοι πήραν μόνο αυτό που μόνο είχαν ανάγκη, αφήνοντας τα υπόλοιπα στους άλλους, δεν θα υπήρχαν ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί’’…..».