Σισανίου και Σιατίστης Παύλος: Ένας ξεχωριστός Ιεράρχης-Πατέρας

                   

        Πριν λίγες μέρες έφυγε προσωρινά από κοντά μας ένας ξεχωριστός Ιεράρχης ,ο Σιατίστης Παύλος. Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστός από την αρθρογραφία του  εναντίον της «Χρυσής Αυγής» αλλά και από άλλες παρεμβάσεις του σε  κοινωνικά ,εκκλησιαστικά  και εθνικά θέματα. Ο λόγος του πάντα κατανοητός και σαφής. Τα κείμενά του χαρακτηρίζονταν για τη θεολογική τους συγκρότηση και την τεκμηρίωσή τους. Τα επιχειρήματά του μπορούσαν να αποτελέσουν βάση σοβαρού διαλόγου με τους διαφωνούντες μαζί του .

                     Στο σύντομο σημείωμα μας οφείλουμε να αναφερθούμε σε κάποια στοιχεία της ζωής και της δράσης του που τον κάνουν ξεχωριστό ως Ιεράρχη. Ο Παύλος έζησε λιτά και ασκητικά όπως αρμόζει σε έναν Ορθόδοξο ποιμένα. Η σκληρή αλήθεια είναι ότι δε το συναντάς συχνά στις μέρες μας. Σε όλη τη διάρκεια της εκκλησιαστικής του διακονίας δεν προκάλεσε και δε σκανδάλισε ποτέ. Υπήρξε επίσκοπος –πατέρας όλων. Προσιτός ,φιλικός ,ένα με το ποίμνιό του .Πάντοτε ήταν κοντά στο λαό , στο πλευρό των φτωχών ,των ανήμπορων ,των αδυνάτων. Από τα πρώτα χρόνια της ιεροσύνης του στο κέντρο της  ποιμαντικής του δράσης βρέθηκαν οι νέοι άνθρωποι. Ο αγώνας και η αγωνία του γι’ αυτούς μεγάλος. Ο τρόπος προσέγγισης τους  ιδιαίτερος. Ίσως και γι’ αυτό και τον αγάπησαν τόσο.

                   Τον Παύλο δεν τον ενδιέφερε η διαπλοκή με κάθε  είδους εξουσία .Δεν είχε πάρε δώσε με «κύκλους» και «περιβάλλοντα» .Δεν είχε εξαρτήσεις από διάφορα κέντρα (πολιτικά, εκκλησιαστικά κ .λ .π.).Δεν του άρεσαν οι αυλικοί και οι παρατρεχάμενοι .Ήξερε να διαλέγει ικανούς συνεργάτες ,πράγμα που φανέρωνε τη σοφία του. Δε ζούσε στη γυάλα των γραφείων της Μητροπόλεως. Αφουγκραζόταν  την κοινωνία .Ήθελε την Εκκλησία ζωντανή .Να έχει άποψη για όλα όσα απασχολούν και πονάνε το λαό. Τις απόψεις του τις εξέθετε δημόσια χωρίς να επιζητεί χειροκροτητές και εύκολα ακροατήρια .Δεν το ενδιέφερε να παρέμβει την «κατάλληλα στιγμή» για να μη διακινδυνεύσει τη θέση του και να μη χάσει την ησυχία του να βολέψει καταστάσεις . Η παρέμβασή του π.χ.κατά της «Χρυσής Αυγής» έχει μεγάλη σημασία ,όχι μόνο για την επιχειρηματολογία που ανέπτυξε, αλλά και για το χρονικό σημείο που έγινε. Χτύπησε τη στιγμή που κάποιοι άλλοι στο χώρο της Εκκλησίας και της πολιτικής ,όχι απλά «πετούσαν αετό» ,αλλά ορισμένοι από αυτούς εξυμνούσαν το ναζιστικό αυτό μόρφωμα .

Ο Παύλος ήταν αυθεντικός χριστιανός ,άξιος ιεράρχης .Τον έβλεπες και έλεγες : «μακάρι να ήταν όλοι τους έτσι».

Ανδρέας Χ. Αργυρόπουλος ,θεολόγος-συγγραφέας

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα"ο δρόμος της Αριστεράς το Σάββατο 19-1-2019

Χριστούγεννα χωρίς Χριστό

μια προκήρυξη των μαθητικών μας χρόνων και αγώνων

ΕΚΚΛΗΣΙΑ:ΣΩΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ Ή «ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΛΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ» ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ Ή ΑΓΙΟΣ; ΕΔΩ ΣΕ ΘΕΛΩ

  Μια συνηθισμένη ευχή που απευθύνουμε στα παιδιά και κυκλοφορεί και στα καλύτερα σπίτια, χριστιανικά και μη , είναι «να μεγαλώσεις και να γίνεις καλό παιδί». Στις  χριστιανικές οικογένειες ακούγεται και στην εκδοχή «να πηγαίνεις στην Εκκλησία για να γίνεις καλό παιδί». Η Εκκλησία λοιπόν νοείται από πολλούς ,όχι ως Σώμα Χριστού αλλά ως «Σύλλογος Καλών Παιδιών». (Σ.Κ.Π.)Για μας όμως η Εκκλησία «αποτελεί τη συνέχιση της Σάρκωσης του Χριστού μέσα στην ιστορία… αποτελεί εργαστήρι που αδιάκοπα ο κόσμος μεταμορφώνεται σε σάρκα του Χριστού».(Θανάσης Παπαθανασίου) Είναι ο χώρος που ψάχνουμε να βρούμε την χαμένη αυθεντικότητά μας ,να Του μοιάσουμε. Καλό παιδί, μπορεί να είναι και ένας Βουδιστής ,ένας Ιεχωβάς ,ένας άθεος…(Δεν πίνει ,δεν καπνίζει ,δεν έχει ερωτικές σχέσεις… άρα όλα ο. κ. για τους χριστιανοηθικιστές). «Το μοντέλο της Εκκλησίας» λέει ένας σύγχρονος ιεράρχης «δεν είναι ο καλός ,ηθικός σωστός ,τίμιος ,ενάρετος άνθρωπος .Αλλά ο άγιος. Και ο άγιος είναι θεόμορφος .Τον βλέπεις και χωρίς να ανοίξει το στόμα του λες: Ναι ,υπάρχει Θεός». Αγιότητα είναι η άρνηση του κοσμικού υλιστικού πνεύματος ,του παρτακισμού. Άγιος είναι αυτός που μένει παιδί ,που αρνείται να «ωριμάσει». Αυτός είναι ο λόγος που μπορεί και αγαπάει το Θεό και τους άλλους ανθρώπους.

Το ποίημα του Λειβαδίτη , πάει γάντι.

            Αγιότητα

Ημερολόγιο ήσυχο στον τοίχο,

μια ημερομηνία κι οι άγιοι σιωπηλοί,

χλωμοί και αναμάρτητοι ,

σημειωμένοι μόνο με το μικρό τους όνομα ,

όπως τους φώναζε η μητέρα τους.

Κύριε κανείς τους δεν ήθελε να μεγαλώσει.

Το ήθος της Εκκλησίας οφείλει να είναι διαφορετικό από το ήθος της κοινωνίας. Ο Χριστός ανέτρεψε την κοινωνική ηθική και τις κατεστημένες αντιλήψεις της εποχής του.Το ίδιο έπραξαν και οι άγιοι. Οι χριστιανοί νέοι λοιπόν δε μπορεί να είναι τα καλά παιδιά μιας κοινωνίας οι αξίες της είναι ο εύκολος πλουτισμός , ο ατομικισμός ,ο χυδαίος υλισμός ,η κοινωνική ανέλιξη με κάθε τρόπο κ. λ .π. Δε μπορούν να αποδέχονται μια κοινωνία που η αξιοπρέπεια ,η συλλογικότητα, η αξιοκρατία ,η υπόληψη ,η συνευθύνη βρίσκονται στο περιθώριο . Οφείλουν να είναι πνευματική αλητεία της κοινωνίας. Πνευματικές μολότοφ ,άνθρωποι θυσίας και προσφοράς κατά το πρότυπο του Χριστού. Ο χριστιανός που διψάει για αληθινή ζωή κουβαλάει την τρέλα της αγάπης .

«Η τρέλα από αγάπη είναι ωραία .

Η τρέλα από αγάπη είναι αγνή!

Η τρέλα από αγάπη είναι αγία!

Αχ! Τι καλά

Να πλήθαιναν όσο πιο γρήγορα αυτοί οι τρελοί!» (π. Γεώργιος Πυρουνάκης)

Ο αυθεντικός χριστιανός είναι επικίνδυνος. Δε μπαίνει σε καλούπια . Ξεφεύγει …

Προδημοσίευση από το βιβλίο "Οι νέοι ,ο Θεός και άλλες Rock n Roll ιστορίες"...

Ανδρέας ο Αργυρόπουλος

ΡΑΔΙΟ ΖΥΓΟΣ FM 100-Μια επίκαιρη συνέντευξη-Για τους νέους ,το Θεό ,τα Χριστούγεννα

Ο Ανδρέας Αργυρόπουλος στο ΡΑΔΙΟ ΖΥΓΟΣ  FM 100 – Μια επίκαιρη συνέντευξη

Αυτό το Σάββατο (15/12/2018) ο Ανδρέας Αργυρόπουλος, διευθυντής του 7^ου Γυμνασίου Τρικάλων – καθηγητής θεολόγος, μιλάει στο ΡΑΔΙΟ ΖΥΓΟΣ – FM 100 και στην εκπομπή «ΡΑΔΙΟ ΖΥΓΟΣτάθμιση» (11:30 – 13:30). Με τους δημοσιογράφους Γιάννη Πιτσογιάννη και Δημήτρη Παδιό θα συζητήσουν  για τις σχέσεις των νέων με τον Θεό, την Εκκλησία, το Υπερβατικό και θα αναζητήσουν το χαμένο νόημα των Χριστουγέννων (13:05 – 13:30).

 Μπορείτε να ακούσετε την εκπομπή ΕΔΩ: http://live24.gr/radio/generic.jsp?sid=234

Χαρά Θεού – ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΕΡΤ-3 18-11-2018

ΕΡΤ 3 Η Εκκλησία στα χρόνια της Χούντας.

Η Εκκλησία στα χρόνια της Χούντας. Η Χαρά Θεού συναντά τους Χάρη Ανδρεόπουλο, Ανδρέα Αργυρόπουλο και Κλήμη Πυρουνάκη και συζητά για την στάση της Εκκλησίας στα δύσκολα χρόνια της επταετίας. Η Εκκλησία στα πέτρινα χρόνια της Χούντας, στη Χαρά Θεού.

Ο πατριωτισμός είναι στάση ζωής...

Ο πατριωτισμός δεν έχει σχέση με εθνικιστικές κραυγές ούτε με ακίνδυνες ρητορείες.

Πατριώτης είναι:

Ο γιατρός που σε κοιτάει στα μάτια και όχι στην τσέπη...

Ο ιερέας που νοιάζεται για τη σωτηρία των πιστών και όχι με τις εισπράξεις των "τυχερών".

Ο δάσκαλός που εμπνέει και απελευθερώνει τους μαθητές και τις μαθήτριές του και δεν αρκείται στο να ολοκληρώσει το "ωράριό" του

Ο αγρότης που δε ραντίζει με τα επικίνδυνα φάρμακα τα προϊόντα του για να αυξήσει το κέρδος του

Ο δημόσιος λειτουργός που έχει προτεραιότητά του τη διακονία των άλλων πολιτών και όχι τη συγκάλυψη σκανδάλων ,παρανομιών κ.λ.π. προς ίδιον όφελος

Ο πολιτικός που δε βολεύει τα" δικά μας" παιδιά

Ο Πολίτης που ψηφίζει αυτόν που θεωρεί καλύτερο για την πατρίδα και όχι αυτόν που θα τον "διευκολύνει" στις "εκκρεμότητες" του....

ΖΗΤΩ Η ΠΑΤΡΙΔΑ

ΚΑΙ ΟΧΙ Η "ΠΑΡΤΙΔΑ" ( η πάρτη μας)ΛΟΙΠΟΝ....

7 Νοέμβρη-Για ΚΥΣΔΕ και ΚΥΣΠΕ ψηφίζουμε ΧΕΚ

Οι νέοι ,ο Θεός και άλλες Rock n Roll ιστορίες...

Για να κουβεντιάσει κανείς με τους νέους ανθρώπους για το Θεό απαιτούνται κάποιες προϋποθέσεις. Η βασική είναι να θέλει να διαλεχτεί, να ακούσει τους νέους. Όχι να τους επιβάλλει απόψεις, θέσεις, αντιλήψεις ,ιδεολογήματα. Να προσπαθήσει να εισπράξει αυτό που του λένε. Να μην έχει έτοιμες απαντήσεις και τσιτάτα προκειμένου να τους «αποστομώσει» ή να τους μεταπείσει αλλά να προσπαθήσει να κατανοήσει τις αναζητήσεις ,τις αγωνίες , τις ανησυχίες , τις αντιρρήσεις τους ακόμα και την πλήρη άρνησή τους για αυτά που εκπροσωπεί. Να έχει πρώτα από όλα ,ανοικτό πνεύμα. Να είναι έτοιμος για κάθε ανατροπή ακόμη και αυτών που τα θεωρεί ως δεδομένα. Ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος του εκρηκτικού μείγματος ημιμάθειας, πνευματικής αυτάρκειας και έλλειψης αληθούς πίστεως.

             Οι Σουηδοί λένε ότι είναι καλό να μπορούμε να αλλάζουμε τα μυαλά μας όπως αλλάζουμε τα πουκάμισα. Ακούγεται λίγο υπερβολικό και παρεξηγήσιμο αλλά δεν είναι. Με μούχλα στο μυαλό και κακομοιριά στην ψυχή δε μπορείς να διαλεχτείς ,πόσο μάλιστα να ελκύσεις. Η αυτάρκεια δεν είναι καλός οδηγός. Χωρίς  διαρκή ανανέωση δε μπορείς να επικοινωνήσεις με κανένα ,πόσο μάλλον με το πιο ανατρεπτικό(όχι πάντα) κομμάτι της κοινωνίας, τους νέους. Είναι γνωστή  η ατάκα που αποδίδεται στον Frank Zappa: «Το μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο, αν δεν είναι ανοικτό δε δουλεύει».

               Πολλές φορές δε μπορούμε να αντέξουμε ένα διάλογο ελευθερίας ούτε καν με τους νέους που βρίσκονται στο χώρο της Εκκλησίας. Ο Πατριάρχης Δημήτριος πολύ σοφά έλεγε κάτι που δεν τολμάμε να το δεχθούμε: «Η Εκκλησία είναι ανοικτή προς το μέλλον και προς τους νέους. Αν δεν υπήρχαν οι νέοι στην Εκκλησία θα κινδυνεύαμε να βουλιάξουμε από την σύνεση των ενηλίκων» . Τα «θέλω» τους μας φαίνονται ακατανόητα καθώς αδυνατούμε να αντιληφθούμε την ταχύτατη εξέλιξη των κοινωνιών , την αλλαγή νοοτροπιών. Επιλέγουμε να ζούμε στο « σύννεφό» μας . Πολλοί από μας αρέσκονται να ζουν στο μύθο του  ένδοξου παρελθόντος. Οι προκλήσεις του παρόντος αλλά και του επερχόμενου  μέλλοντος ενοχλούν τη μακαριότητά και τις βεβαιότητές  μας. Η ποιμαντική μας και η ελευθερία μας είναι «περιορισμένης ευθύνης». Ανεπάρκειες και  ανασφάλειες στέκονται εμπόδιο σε κάθε άνοιγμα .

             Για να κάνεις τον όποιο διάλογο ,όχι μόνο για το Θεό, αλλά απολύτως απαραίτητα σε αυτή την περίπτωση, πρέπει να έχεις: παιδεία διαλόγου ,ενημέρωση σε πολλά θέματα , θάρρος ,διάκριση ,αίσθηση του χιούμορ ,σεμνότητα ,μπόλικη αγάπη και ταπείνωση. « Η ταπείνωση  είναι η άρνηση να υπάρξουμε έξω από το Θεό. Είναι η βασίλισσα των αρετών».S. Weil....

Προδημοσίευση από το βιβλίο "Οι νέοι ,ο Θεός και άλλες Rock n Roll ιστορίες"...

Ανδρέας ο Αργυρόπουλος

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΠΙΣΩ ΤΑ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΑΣΑΜΕ;

Ο Μαρίνος εργαζόταν  σε σχολείο της Δυτικής Θεσσαλονίκης .Πρωτογνωριστήκαμε στο Στρατό. Τη σκοπιά Β11 μαζί την είχαμε «χτίσει». Άνθρωπος «έξω καρδιά». Δάσκαλος από τους λίγους. Τα κρασάκια του ,τις ροκιές του, τις ρακιές του, τις εκδρομούλες του, τις παρέες του, την οικογένειά του ,τις σταθερές του… Με το Θεό τα πήγαινε καλά ,έτσι κάθε Κυριακή αν δεν είχε προηγηθεί κανένα νυχτερινό ξεσάλωμα ,τον έβρισκες στην ενορία του.  Ο Μαρίνος ήταν από αυτούς που πίστευαν ότι το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα είναι αυτό της Σαντορίνης μέχρι την ημέρα που στο σχολείο πάτησε το πόδι της η Άντα, η νέα συνάδελφος που ήλθε με απόσπαση από την Κρήτη. Δεν πέρασαν λίγοι μήνες και κατανόησε τη λάθος εκτίμησή του. Τελικά όλα τα ηλιοβασιλέματα, και της Χαλκιδικής, και της Θεσσαλονίκης και του Λιτόχωρου ήταν πανέμορφα όταν τα μοιραζόταν με την Άντα. Οι συνάδελφοι ,οι συγγενείς και αρκετοί φίλοι φρόντισαν να τον συνετίσουν ,αν όχι να τον καταδικάσουν. Εκλογίκευση του  έλεγαν, η μόνη λύση. Το ίδιο έργο παιζόταν και στην πλευρά της Άντας. Όποτε συναντιόμασταν  συνήθιζα να τον πειράζω «πως πάνε τα ηλιοβασιλέματα ρε Μαρίνο;» …Το πρόσωπό του έλαμπε…σα να την περίμενε την ερώτηση. Ο καιρός πέρασε «η κοινή γνώμη ,μια κοινή πόρνη»(Τζίμης Πανούσης) έκανε το θαύμα της… ο Μαρίνος και η Άντα «εκλογικεύθηκαν»… Για την Άντα δε ξέρω, δεν την ξαναείδα, ο Μαρίνος όμως δεν πείσθηκε ποτέ για το σωστό της επιλογής του… Τις προάλλες κατορθώσαμε μετά από πολύ καιρό να ξαναβρεθούμε… πρώτες πρωινές ώρες στην Προξένου Κορομηλά. Η κουβέντα καρδιακή όπως τα παλιά καλά χρόνια συνοδεία Ιρλανδέζικου ροφήματος… Όταν ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού ο Μαρίνος κοντοστάθηκε ,με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε: «Αλήθεια ποιος θα μας δώσει πίσω τα ηλιοβασιλέματα που χάσαμε; όσοι μας έκριναν; όσοι μας συμβούλεψαν ή όσοι μας διέσυραν; Ποιος;;;;;» Έριξα το σακίδιο στην πλάτη ,βγήκα στα γρήγορα στην παραλιακή και πήρα το ταξί .Το πρώτο δρομολόγιο του ΚΤΕΛ για τη μικρή επαρχιακή πόλη με περίμενε…