π. Αντώνιος Καλλιγέρης:Ένας καθημερινός άνθρωπος...

     Πολλές φορές αναρωτιόμαστε: « Τι μπορώ να κάνω εγώ, ένας καθημερινός άνθρωπος είμαι». Υπονοώντας ότι είμαστε αδύναμοι να αντιμετωπίσουμε μεγάλα θέματα, τα οποία έχουν πολλές και αντικειμενικές δυσκολίες. Είναι σωστός αυτός ο ισχυρισμός; Κυρίως, είναι χριστιανικός;

     Διαβάζοντας απλά Ιστορία θα διαπιστώσουμε ότι στη μεγάλη πλειοψηφία των γεγονότων  τα οποία εμείς τα ονομάζουμε σταθμούς και αντικειμενικά άλλαξαν την πορεία ανθρώπων και κοινωνιών, οι πρωταγωνιστές τους δεν ήταν αρχικά μεγάλοι. Δεν ήταν τυλιγμένοι με τη λαμπρότητα της δόξας. Δεν είχαν την αίγλη που έχουν σήμερα.

     Αναφέροντας μερικά παραδείγματα θα υπενθύμιζα τις περιπτώσεις των περισσότερων αγωνιστών της Επανάστασης του 1821. Ήταν άσημοι καθημερινοί άνθρωποι οι οποίοι ζούσαν την ίδια αγωνία και τον ίδιο πόνο, τις ίδιες χαρές και τις ίδιες απογοητεύσεις με τους άλλους ανθρώπους.

     Οι δάσκαλοι του Γένους όπως τους ονομάζουμε σήμερα, κληρικοί και λαϊκοί, οι οποίοι ήταν πρωταγωνιστές του Νεοελληνικού Διαφωτισμού καθημερινοί άνθρωποι ήταν. Τα ονόματά τους υπάρχουν στα βιβλία της Ιστορίας για την προσφορά τους.

      Ας θυμηθούμε τον Αινστάιν, τον Χάιζεμπεργκ, τον Φλέμμινγκ και τους Κιουρί,τον Πεσταλότσι και τη Μοντεσσόρι  και τόσους άλλους. Ήταν στα μάτια των συμπολιτών τους καθημερινοί άνθρωποι. Μερικές φορές τους αντιμετώπιζαν και ως «παράξενους». Κι όμως! Η εργασία τους άλλαξε τον τρόπο ζωής μας. Άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο σκεπτόμαστε. Αν εξετάσουμε τις βιογραφίες τους,θα διαπιστώσουμε μερικά κοινά σημεία.

Το πρώτο κοινό σημείο είναι το όραμα. Η καθημερινότητα ήταν ο τόπος που εξελισσόταν η ζωή τους, δεν ήταν όμως ο ορίζοντάς τους. Η προοπτική τους ήταν η αίσθηση ότι είχαν μια αποστολή. Το δεύτερο κοινό σημείο είναι η αγάπη για αυτή την αποστολή. Το τρίτο κοινό σημείο είναι η πίστη σε αυτό το άγνωστο το οποίο δεν ήταν ορατό στα μάτια των άλλων. Αρκούσε που ήταν φανερό στα δικά τους. Ένα ακόμα κοινό σημείο που παρατηρούμε είναι η άγνοια του βολέματος, η υπέρβαση αυτού του αισθήματος της εξασφάλισης που  μαραζώνει την ανθρώπινη φύση. Ας σημειώσουμε ακόμα ότι οι περισσότεροι δεν ήταν κατανοητοί από τους άλλους ανθρώπους.

      Ας θυμηθούμε τους βίους μερικών αγίων μας. Για να αντιληφθούμε τις δυσκολίες που έζησαν θα πρέπει να τους αντικρύσουμε  με τα μάτια των ανθρώπων της εποχής στην οποία έζησαν. Να διερευνήσουμε την πορεία τους με βάση τα κοινωνικά ήθη που επικρατούσαν.

     Με αυτές τις προϋποθέσεις η Αγ.Φιλοθέη ήταν μια αδύναμη μοναχή η οποία στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας έκανε το ακατόρθωτο σε πολλούς ακόμα και σήμερα. Να δημιουργήσει ένα σχολείο για να μορφώσει τα κορίτσια της εποχής ανεξάρτητα από την κοινωνική τους τάξη ή ακόμα και το θρήσκευμα. Ο Αγ.Κοσμάς ο Αιτωλός και ο Αγ.Νικόδημος Αγιορείτης δυο άσημοι μοναχοί. Ποιός μπορούσε να δει πίσω από το «φαίνεσθαι» τον Αγ.Νικόλαο τον Πλανά ή τον Αγ.Νεκτάριο ή τον Αγ.Λουκά τον Αρχιεπίσκοπο Κριμαίας; Ελάχιστοι. Ηταν απλοί άνθρωποι με μια «παράξενη» φλόγα στα μάτια των πολλών.

    Η καθημερινότητα και η νοοτροπία της εποχής τους δεν στάθηκαν εμπόδιο στην πορεία τους παρά τις δυσκολίες που προκαλούσε.

     Η αγάπη στο Θεό και τον άνθρωπο, η εμπιστοσύνη στο Θεό, η αίσθηση της κλήσης από Εκείνο και της Αποστολής τους σε ένα κόσμο που διψά παρά το πνευματικό σκοτάδι στο οποίο έζησαν είναι το κοινό τους σημείο.

    Αναφερόμαστε σε όλα αυτά γιατί η όμορφη και η παραξενη πατρίδα μας έχει ανάγκη μια διαφορετική εννοιολόγηση της παραγματικότητας στην οποία ζούμε. Να νιώσουμε την αποστολή μας και την κλήση μας.    Το Βάπτισμά μας είναι μια τομή και δεν το καταλαβαίνουμε. Δεν γεννηθήκαμε για να βολευτούμε αδιαμαρτύρητα στους καναπέδες που αφειδώλευτα στρώνει η εποχή μας. Δεν βαπτιστήκαμε για να πεθάνουμε χριστιανοί, αλλά για να γίνουμε συνειδητοποιημένοι μαθητές του Χριστού. Άνθρωποι που δεν σκύβουν το κεφάλι είναι συνομιλητές του Θεού. Το φως και το αλάτι του κόσμου.  

πρωτοπρ. Αντώνιος Καλλιγέρης: για το βιβλίο «Χριστιανοί και πολιτική δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας (1967-1974) »

Πρώτη δημοσίευση,περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ  τ.99

 

 

Aνδρέας Αργυρόπουλος: «Χριστιανοί και πολιτική δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας (1967-1974) »

Εκδ. Ψηφίδα, Αθήνα 2004, σελ 154

  Η πολιτική είναι ένας χώρος σχεδόν ανεξερεύνητος από τη θεολογική έρευνα και σπουδή παρά τις πολύ σημαντικές εργασίες[1] που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς από σπουδαίους θεολόγους. Η διαπίστωση αυτή ισχύει ακόμα περισσότερο και για την έρευνα της πολιτικής δράσης των Χριστιανών.

  Η πραγματικότητα αυτή δεν είναι δυσεξήγητη. Ο στίβος της πολιτικής και της πολιτικής δράσης δεν ήταν ιδιαίτερα προσφιλής στους χριστιανούς παρά την προσωρινή δραστηριοποίηση νέων Ορθοδόξων στις δεκαετίες του ’60,του ’70 και των αρχών του ’80.

  Ο φόβος της εκκοσμίκευσης, η δυτικότροπη διάκριση της πνευματικότητας από τα κοινωνικά προβλήματα, ο φόβος της αλλοτρίωσης από τα πολιτικά πάθη είναι μερικές από τις αιτίες.

   Γνωρίζοντας τις ( σε πολύ γενικές γραμμές) δυσκολίες αυτές δεν πρέπει να θεωρηθεί υπερβολή ότι το βιβλίο του Αν.Αργυρόπουλου έρχεται να καλύψει ένα μεγάλο κενό σπουδής στους χώρους που προαναφέραμε. Το ενδιαφέρον του γίνεται ακόμα μεγαλύτερο εάν αναλογιστούμε ότι ο συγγραφέας αναμετριέται με ένα από τα ακανθωδέστερα προβλήματα του νεοελληνικού εκκλησιαστικού βίου .

   Η πρωτοτυπία της έρευνας βρίσκεται και στην καταγραφή της αντιστασιακής δράσης νέων ορθοδόξων χριστιανών η οποία αποτελεί μια άγνωστη και παραμελημένη ( από πολλές πλευρές) πτυχή του γενικότερου αντιστασιακού κινήματος κατά της δικτατορίας.

  Το υλικό πάνω στο οποίο δομεί την εργασία του, πέρα από τη βιβλιογραφία είναι αρχειακό ( εφημερίδες της εποχής, φυλλάδια που κυκλοφόρησαν παράνομα το ίδιο χρονικό διάστημα, εγκύκλιοι Μητροπολιτών, εφημερίδες των Μητροπόλεων κ.ά). Κύρια πηγή είναι τα φύλλα της εφημερίδας «Χριστιανική» που κυκλοφορούσε την εποχή εκείνη στην οποία δημοσιεύτηκε ο κύριος όγκος των άρθρων των χριστιανών που αντιστάθηκαν στο ανελεύθερο καθεστώς.

  Το βιβλίο χωρίζεται σε πέντε κεφάλαια:

 Στο πρώτο περιγράφει ( με βάση τα έντυπα των Μητροπόλεων και τις εφημερίδες της εποχής) τη σχέση Διοικούσας Εκκλησίας με το δικτατορικό καθεστώς. Στο δεύτερο καταγράφεται η προσπάθεια του εκδότη της «Χριστιανικής» Νικ.Ψαρουδάκη και άλλων στελεχών των αντιστασιακών χριστιανών οι οποίοι προσπαθούσαν να πείσουν κληρικούς και λαϊκούς σε ενεργή αντιστασιακή δράση. Στο τρίτο και στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζεται η δράση αλλά και τα θεολογικά επιχειρήματα του αντιδικτατορικού αγώνα ο οποίος κορυφώνεται με το κλείσιμο της εφημερίδας και τις διώξεις των πολλών αντιστασιακών νέων ( γεγονότα που περιγράφονται στο πέμπτο κεφάλαιο του βιβλίου).

  Ιδιαίτερη αξία κατά την άποψή μας έχει το παράρτημα με το οποίο ολοκληρώνεται το βιβλίο μια και μας δίνει μια πραγματική γεύση  από τον αγώνα των νέων χριστιανών.

    Η έρευνα ( η οποία έχει κριθεί επιστημονικά από τη Θεολογική Σχολή του Αριστ.Πανεπιστημίου  Θεσσαλονίκης) δεν έχει απολογητικό χαρακτήρα. Θα πρόσθετα ότι είναι καρπός μια μακροχρόνιας συζήτησης που ξεκινά στα τέλη της δεκαετίας του ΄70 όταν με αφορμή την αντίδραση κληρικών και λαϊκών θεολόγων στις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής, το Χριστιανομαρξιστικό διάλογο που ξεκίνησε στη Γαλλία (για να φθάσει στην πατρίδα μας δεκαπέντε χρόνια αργότερα) τέθηκαν πολλά ερωτήματα μεταξύ αυτών και ο τρόπος αντίδρασης των Ελλήνων χριστιανών στην πρόσφατη (τότε) δικτατορία.

 Το πρόβλημα δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Αγγίζει πολλές πλευρές του καθημερινού μας βίου οι οποίες κάτω από το βάρος του σύγχρονου ατομικισμού χάνονται. Μερικές από τις πλευρές αυτές είναι η στάση των Ορθοδόξων χριστιανών απέναντι στις επιλογές του κράτους οι οποίες απαξιώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ( όπως η φτώχεια, ο ρατσισμός και η περιθωριοποίηση των αδυνάτων), η στάση μας απέναντι στις αλλαγές των πολιτικών συστημάτων και των συνεπειών πάνω στον καθημερινό άνθρωπο          ( όπως η αλλαγή νοήματος της εργασίας), ο τρόπος αντίστασης στα σενάρια πολέμου των ισχυρών κα. Παράλληλα τίθεται και ένα πολύ μεγάλο θέμα: πως αισθάνεται τον σύγχρονο ιερέα το ποίμνιο μας; Νοιώθουν ότι είμαστε κοντά τους; Αν όχι γιατί; Και κυρίως γιατί φαίνεται να αντλούμε πολλές φορές το κύρος της παρουσίας της Εκκλησίας στην κοινωνία από το παρελθόν και όχι από το παρόν;

   Πολλές πλευρές αυτών των ερωτημάτων θα τις δούμε σε αυτό το βιβλίο. Ο συγγραφέας τα αντιμετωπίζει με τόλμη, ψυχραιμία και αλήθεια.

   Δεν εκτρέπεται σε λαϊκισμούς υιοθετώντας άκριτα μια από τις κυρίαρχες ιδεολογικές τάσεις ανάλυσης. Αντίθετα μελετά το θέμα λαμβάνοντας υπόψη το ιδεολογικό πολιτικό και θρησκευτικό πλαίσιο που διαμορφώνει την εποχή και παράλληλα αναδεικνύει εκείνες τις μορφές που πραγματικά αντιστάθηκαν με το λόγο και το έργο τους παρουσιάζοντας ίσως για πρώτη φορά συστηματοποιημένα τα θεολογικά θεμέλια των επιχειρημάτων τους όπως αυτά καταγράφηκαν στην αρθρογραφία της εφημερίδας « Χριστιανική», στα φυλλάδια που έγραφαν οι νεολαιϊστικες χριστιανικές αντιστασιακές ομάδες καθώς και στα βιβλία των πρωταγωνιστών του χώρου αυτού όπως ο Ν.Ψαρουδάκης .

   Πρέπει εδώ να σημειώσουμε (κάτι που και ο συγγραφέας επισημαίνει) ότι η μελέτη της σχέσης Εκκλησίας και Πολιτικής εξουσίας δεν τελειώνει εδώ. Ανοίγει ένα ενδιάμεσο, κατά την άποψή μας, κεφάλαιο μιας μελέτης που πρέπει να ξεκινήσει από τον 18^ο αιώνα να σταθεί αντίστοιχα και στη δικτατορία του Μεταξά και να φθάσει μέχρι τις ημέρες μας. Μια τέτοια προσπάθεια θα ολοκλήρωνε με τον καλύτερο τρόπο την μέχρι τώρα έρευνά του.

πρωτοπρ. Αντώνιος Καλλιγέρης

---

[1] Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε τον τόμο Η Ορθοδοξία ως Πολιτική Διακονία, που κυκλοφόρησε η Ι.Μ Αγ.Νεοφύτου στην Κύπρο, το βιβλίο του πρωτοπρ. Γεωργίου Μεταλληνού Ορθοδοξία και Πολιτική ,το βιβλίο του Ι.Πέτρου Εκκλησία και Πολιτική, το βιβλίο του Μ.Μπέγζου Θεοκρατία ή Δημοκρατία και το αφιέρωμα στην Πολιτική από στο τεύχος 55  του περιοδικού «ΣΥΝΑΞΗ»

Για το μάθημα των Θρησκευτικών...στο Σταθμό της Εκκλησίας

Την Κυριακή το μεσημέρι 12:00-14:00 και σε επανάληψη το βράδυ 00:00-02:00 θα μεταδοθεί από τον Ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος και από την εκπομπή το τραπέζι της Κυριακής μια συζήτηση για το μάθημα των θρησκευτικών. Στην εκπομπή είναι προσκεκλημένοι Θεολόγοι καθηγητές ο Άγγελος Βαλιανάτος, Σχολικός Σύμβουλος, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, Θεολόγος-Φιλόλογος, ο Δρ. Ιωάννης Αγγελόπουλος, Διευθυντής και ο Αντώνιος Τοκατλίδης, Θεολόγος, με μεγάλη εμπειρία στα σχολεία, σπουδές και μετεκπαιδεύσεις, αλλά κυρίως έρωτα και αγάπη για το αντικείμενο. Ποια είναι αλήθεια η στάση των μαθητών απέναντι στο μάθημα των θρησκευτικών σήμερα; Πως το μάθημα διαμορφώνεται ώστε να ανταποκριθεί στις μέρες μας; Ποια σχέση μπορεί να έχει το μάθημα των θρησκευτικών με την Εκκλησία και την κατήχηση; Πως η κοινωνία και η Εκκλησία αντιμετωπίζει τον καθηγητή Θεολόγο; Ποιός τελικά είναι ο σκοπός και η αξία του μαθήματος; Αυτή είναι περίπου η θεματολογία της εκπομπής η οποία ζωντανεύει από τις εμπειρίες, τους προβληματισμούς αλλά και τα όνειρα των καθηγητών.

Κι όμως, το Κοράνι δεν απαγορεύει την απεικόνιση του Μωάμεθ

Πώς προέκυψε η πεποίθηση για την «αμαρτία»

Μπορεί να ακουστεί παράδοξο από όσους δεν γνωρίζουν σε βάθος τα δογματικά ζητήματα της μουσουλμανικής πίστης, όμως πουθενά στο Κοράνι δεν απαγορεύεται ρητά η απεικόνιση του Μωάμεθ. Μάλιστα παλαιότερα, τουλάχιστον από τον 13ο μ.Χ. αιώνα, υπήρχαν αρκετά θρησκευτικά χειρόγραφα με ζωγραφιές του προφήτη, ώστε να είναι πιο εύληπτη η μετάδοση της θρησκείας του Αλλάχ.

«Στην πραγματικότητα το Κοράνι αναφέρει απλώς ότι οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες, που είναι το ισλάμ, ο ιουδαϊσμός και ο χριστιανισμός, έχουν ως κοινό γνώρισμα την αποδοχή του ενός και μοναδικού Θεού και την απαγόρευση της απεικόνισής του» τονίζει μιλώντας στον γαλλικό Τύπο ο Αλγερινός ισλαμολόγος και φιλόσοφος Μαλέκ Τσεμπέλ, συγγραφέας του βιβλίου «Μανιφέστο για ένα Ισλάμ των Φώτων» («Manifeste pour un islam des Lumières»).

Τότε όμως, πώς προέκυψε η πεποίθηση ότι η απεικόνιση του προφήτη απαγορεύεται δια ροπάλου ; Η απάντηση είναι ότι προέκυψε από τα «χαντίθ», δηλαδή τις γραπτές συλλογές «με τον λόγο και τις πράξεις του προφήτη ή την έγκρισή του για ό,τι ειπώθηκε ή τελέστηκε ενώπιόν του». Γενεές ιεροσπουδαστών συγκρότησαν τουλάχιστον έξι μεγάλες τέτοιες γραπτές συλλογές οι οποίες έρχονται αμέσως δεύτερες σε σημασία για την μουσουλμανική πίστη μετά από το ίδιο το Κοράνι.

«Οι άγγελοι δεν θα μπουν σε σπίτι που έχει σκύλο, ούτε σε σπίτι που έχει εικόνες» παραδίδεται σε ένα χαντίθ του 9ου μ.Χ. αιώνα. Αν και οι «εικόνες» είναι όρος γενικός, πολλοί ερμηνευτές των χαντίθ ισχυρίστηκαν ότι υπονοείται η απεικόνιση του προφήτη «για να αποφευχθεί ο κίνδυνος της ειδωλολατρείας, ενός από τα χειρότερα αμαρτήματα στο ισλάμ όσο και στον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό», λέει ο Τσεμπέλ. Και τονίζει: «Παρόλο που το ισλάμ είναι μια αφηρημένη θρησκεία, έπρεπε να επινοήσει ένα σύστημα για να παρουσιάζει τον προφήτη. Γιαυτό επέλεξε την καλλιγραφία, φαινόμενο που αναπτύχθηκε στα τεμένη. Ετσι τόσο ο Αλάχ, ο Θεός του Αβραάμ, όσο και ο προφήτης Μωάμεθ βρήκαν την απεικόνισή τους σε ένα σύστημα γραφής. Είναι το αντίστοιχο των εικόνων του Ιησού στις χριστιανικές εκκλησίες».

Πολλά χαντίθ αναφέρουν ότι «την Ημέρα της Τελικής Κρίσεως όσοι έχουν στη ζωή τους ζωγραφίσει ανθρώπους ή ζώα θα εξαναγκαστούν να τους εμφυσήσουν ζωή». Ο προφήτης ήταν, φυσικά, άνθρωπος και στη βάση τέτοιων κειμένων αναπτύχθηκε ανά τους αιώνες η αντίληψη ότι συνιστά αμαρτία η απεικόνιση της μορφής του.

Είναι όμως και ζήτημα ενίσχυσης της «διαφορετικής» θρησκευτικής ταυτότητας του ισλάμ. Πολλοί ειδικοί εκτιμούν ότι η απαγόρευση επιβλήθηκε στον μουσουλμανικό κόσμο ως αντίβαρο στις εικαστικές τέχνες, θρησκευτικές και κοσμικές, που αναπτύχθηκαν πολύ στις χριστιανικές κοινωνίες της Δύσης.

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=475669

“Ο Ιησούς είπε: “Η γυναίκα μου . . . “. (Με αφορμή το κοπτικό χειρόγραφο που εξέδωσε η καθηγήτρια του πανεπιστημίου Harvard κ. Karen King)

Στο τεύχος του Ιανουαρίου 2013 του έγκριτου θεολογικού περιοδικού «Harvard Theological Review» (τεύχος 106:1) πρόκειται να δημοσιευθεί η μελέτη της καθηγήτριας της πρώιμης Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Harvard, Karen King. Αναζητώντας στο διαδίκτυο εντοπίσαμε μία προδημοσίευση του προαναφερθέντος άρθρου με τίτλο «“Jesus said to them, ‘My wife . . .’” A New Coptic Gospel Papyrus».

Ήδη στα ηλεκτρονικά και τα έντυπα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν εμφανιστεί πολλές αναφορές σε αυτό, καθώς το θέμα του προκαλεί το ένδιαφέρον του κοινού.

Η Karen King εκδίδει ένα μέχρι σήμερα άγνωστο σπάραγμα παπύρου γραμμένο στα αρχαία κοπτικά και μάλιστα στη σαχιδική διάλεκτο, με διαστάσεις λίγων εκατοστών (4 επί 8 cm), το οποίο σε κάποιο σημείο περιλαμβάνει τη φράση «ο Ιησούς τούς είπε, η γυναίκα μου . . . ». Αυτή και μόνο η φράση, όπως προ ετών είχε συμβεί με την έκδοση του ψευδεπίγραφου κειμένου με τον τίτλο «Το Ευαγγέλιο του Ιούδα», είναι ικανή να προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον ενός κοινού, το οποίο είναι εντελώς άσχετο με έννοιες όπως γνωστικισμός, απόκρυφα, ψευδεπίγραφα, ιστορία πρώιμου χριστιανισμού, έκδοση κειμένων, ανακαλύψεις γνωστικών χειρογράφων, φιλοσοφικά και θεολογικά ρεύματα και τάσεις των πρώτων χριστιανικών αιώνων και ανταποκρίνεται σε μία δημοσιογραφική προσέγγιση του θέματος, η οποία οδηγεί σε επικίνδυνες απλουστεύσεις.

Ο πάπυρος, που χρονολογείται από τον τέταρτο αιώνα μ.Χ., περιλαμβάνει έναν διάλογο στον οποίο ο Ιησούς αναφέρεται στη σύζυγό του και σύμφωνα με την King πρέπει να είναι μετάφραση στα κοπτικά ενός κειμένου που γράφτηκε στα ελληνικά τον δεύτερο μ.Χ. αιώνα.

Για να αντιληφθούμε την έννοια της απλούστευσης και του κινδύνου να ασχοληθεί κάποιος με αντικείμενο που δεν γνωρίζει αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις δημοσιεύσεις του διεθνούς τύπου, όπου, αν και στο σπάραγμα δεν γίνεται καμία αναφορά, ήδη έχει προστεθεί δίπλα στο κείμενο του παπύρου και το υποτιθέμενο όνομα της συζύγου του Κυρίου, την οποία, πέρα από κάθε επιστημονική δεοντολογία, ταυτίζουν με την Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή.

 

Ας δούμε όμως κάποια σημεία από το άρθρο της Karen King:

1) Η συγγραφέας ξεκαθαρίζει ότι πρόκειται για το μοναδικό αρχαίο κείμενο που θεωρεί ότι ο Χριστός ήταν παντρεμένος.

2) Τονίζει ότι δεν μας παρέχει αξιόπιστη μαρτυρία ότι όντως ο Χριστός ήταν έγγαμος λόγῳ της μεγάλης χρονικής απόστασης του σπαράγματος από τα γεγονότα (4^ος αι. μ.Χ.) και της πιθανής σύνθεσης του αρχικού κειμένου μόλις στο δεύτερο μισό του δευτέρου αιώνα.

3) Σημειώνει ότι η μόνη ασφαλής μαρτυρία που μας παρέχει είναι ότι κάποιοι χριστιανοί των πρώτων αιώνων πίστευαν ότι ο Χριστός ήταν παντρεμένος.

4) Ομολογεί ότι δεν γνωρίζουμε τίποτα για την ιστορία ευρέσεως και την προέλευση του συγκεκριμένου παπύρου.

5) Η γνησιότητά του αμφισβητείται από αρκετούς από τους ειδικούς που το εξέτασαν, ενώ κανείς, ούτε καν η συγγραφέας του άρθρου δεν μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι η αυθεντικότητά του είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση.

Όλες αυτές οι παρατηρήσεις κάνουν πολύ λιγότερο αξιόπιστο το κείμενο που υπάρχει στο απόσπασμα και οδηγούν στο αβίαστο συμπέρασμα ότι το θέμα αφορά κάποιους ειδικούς της ιστορίας του γνωστικισμού.

 

Μετά από αυτές τις πρώτες εισαγωγικές αναφορές, σκοπεύουμε να συνεχίσουμε την ανάγνωση του άρθρου της Karen King σε επόμενη δημοσίευσή μας, προσπαθώντας να παρακάμψουμε το κομμάτι του δημοσιογραφικού εντυπωσιασμού και να τοποθετήσουμε την έκδοση του σημαντικού -αν είναι γνήσιο- αυτού ευρήματος στην ορθή επιστημονική του βάση.

http://amoustakis.wordpress.com/2012/09/19/karen_king_jesus_wife_a/

Γερμανός πρώην νεοναζί και δολοφόνος θέλει να γίνει παπάς

Το 1999, ο Γιοχάνες Κνάιφελ είχε ξυλοκοπήσει μέχρι θανάτου έναν νεαρό

O Γιοχάνες Κνάιφελ σήμερα, λιγότερο βίαιος και περισσότερο... Χριστιανός

Βερολίνο 

Το 1999 ο 17χρονος Γιοχάνες Κνάιφελ ήταν ένας «τυφλωμένος» έφηβος νεοναζί που ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου έναν άντρα με διαφορετικές, από τον ίδιο, πολιτικές πεποιθήσεις. Μετά από 13 χρόνια, ο 30χρονος σήμερα Γερμανός ζει ελεύθερα και είναι ένας μετανοημένος πρώην οπαδός του Χίτλερ που έχει ασπαστεί τόσο ένθερμα τον Χριστιανισμό, ώστε επιθυμεί να γίνει ιερέας.

«Είμαι χαρούμενος που η ζωή μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να ενταχθώ στο κοινωνικό σύνολο», λέει στo «Spiegel» ο Κνάιφελ, έχοντας αφήσει πίσω του ένα αρκούντως βίαιο παρελθόν. Τον Αύγουστο του 1999 μαζί με έναν ομοϊδεάτη φίλο του εισέβαλαν με τη βία στο διαμέρισμα ενός αριστερού «χίπη» της μικρής πόλης Εσέντε και τον έδειραν χωρίς οίκτο. Ο 44χρονος Πέτερ Ντόιτσμαν υπέκυψε λίγες ημέρες μετά από τις βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις που του είχε προκαλέσει ο Γιοχάνες, κλωτσώντας τον, όσο ήταν αναίσθητος στο πάτωμα, με όλη του τη δύναμη στο κεφάλι με σιδερένιες σόλες από στρατιωτικές μπότες.

Ο Κνάιφελ καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια κάθειρξη σε σωφρονιστικό ίδρυμα για ανηλίκους και βγήκε από εκεί το 2004, έχοντας στραφεί στο Χριστιανισμό. Πλέον, κάνει το μεταπτυχιακό του στη θεολογία και δίνει διαλέξεις μιλώντας για τα δεινά του νεοναζισμού και της ακροδεξιάς και προσπαθώντας, όπως λέει, «να μην ξανακάνει κακό σε κανέναν».

«Παλιότερα, δεν είχα συμπόνια μέσα μου για κανέναν, αλλά πλέον μπορώ να παραδεχτώ τα λάθη μου ενώπιον του Θεού και να ζητήσω συγχώρεση για τις πράξεις μου, ώστε να σταματήσω να αισθάνομαι τύψεις», επισημαίνει, ενθυμούμενος την στιγμή εκείνη μέσα στο κελί του όταν αποφάσισε να αφιερώσει το υπόλοιπο της ζωής του στην υπηρεσία του Χριστιανισμού.

Πλέον ζει στην πόλη Ελσταλ, λίγο έξω από το Βερολίνο και ολοκληρώνει το βιβλίο του σχετικά με την «μεταμόρφωσή» του, όπως την αποκαλεί ο ίδιος. Μόλις πάρει το Μάστερ του θα δώσει εξετάσεις για να γίνει πάστορας, με την προοπτική να κηρύττει το λόγο του Θεού στην εκκλησία της πόλης του.

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=475642

Οδηγίες για τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών του Γενικού και του Εσπερινού Γενικού Λυκείου

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

«Για την Α΄ και Β΄ τάξη του Λυκείου προτείνονται ενδεικτικά συγκεκριμένες περικοπές διδακτικών ενοτήτων. Τούτο μπορεί, κατά περίπτωση και ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του σχολείου και της συγκεκριμένης τάξης, να συνοδεύεται από παράλληλη αύξηση των ωρών διδασκαλίας σε ορισμένες διδακτικές ενότητες, ώστε να επιτυγχάνεται μεγαλύτερη εμβάθυνση της ύλης, καθώς και η δυνατότητα πραγματοποίησης (ομαδοσυνεργατικά) συνθετικών εργασιών και σχεδίων εργασίας με τη μέθοδο project.»

ΥΛΗ Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

1. Η λατρεία στη ζωή των πιστών σήμερα

2. Το νόημα και η εξέλιξη της χριστιανικής λατρείας

3. Ο Χριστός εγκαινιάζει την αληθινή λατρεία

6. «Ποιήσωμεν άνθρωπον…»

7. Η παρουσία του Θεού στην ανθρώπινη ιστορία

8. Χριστούγεννα: η γιορτή της ενανθρώπησης του Θεού

9. Το κήρυγμα και τα θαύματα του Χριστού μέσα από τη λατρεία

10. «Προσκυνούμεν σου τα Πάθη Χριστέ..»

11. Η Ανάσταση του Χριστού

12. «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…»

13. Τι μπορεί να μάθει ο άνθρωπος για το Θεό; Προσέγγιση της γιορτής της Μεταμόρφωσης

14. Ο Τριαδικός Θεός: οι γιορτές της Πεντηκοστής και του Αγίου Πνεύματος

15. Συναγμένοι στη Θεία Ευχαριστία: η ουσία της Εκκλησίας

16. Παναγία, η μητέρα του Χριστού

18. Οι άγιες εικόνες: έκφραση της πίστης

19. Η μνήμη των αγίων, αφορμές για ένα σύγχρονο ανθρωπολογικό προβληματισμό

21. Η είσοδος και ένταξη στη Εκκλησία: τα μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος

22. Ίδρυση και ιστορική εξέλιξη της Θείας Ευχαριστίας

23. Το βαθύτερο νόημα της Θείας Λειτουργίας

24. Το μυστήριο της Μετανοίας

25. Η ευλογία για μια ζωή συζυγίας: το βαθύτερο νόημα του μυστηρίου του Γάμου

26. Πνευματική διακονία: το μυστήριο της Ιεροσύνης

27. Η ενότητα σώματος και ψυχής: το μυστήριο του Ευχελαίου

30. Ο πλούτος της εκκλησιαστικής ποίησης (Υμνογραφία)

31. Προβληματισμοί για τη λειτουργική γλώσσα και μουσική

32. Η θέση των λαϊκών στη σύγχρονη λατρεία, επισημάνσεις και προβληματισμοί

33. Η γυναίκα στη λατρεία

36. Σατανισμός

37. Πνευματισμός-εσωτερισμός-δεισιδαιμονία-Προλήψεις

38. Η Μασονία

40. Τέσσερα παραδείγματα-προκλήσεις

41. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά

44. «Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή…»

ΥΛΗ Β΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

1.    Ερωτήματα σχετικά με τα μεγάλα ζητήματα της ζωής

2.    Το ζήτημα για το Θεό

3.    Θρησκεία: ένα πανανθρώπινο φαινόμενο

4.    Ποιος είναι ο Θεός κατά την πίστη του Χριστιανισμού

5.    Η Βασιλεία του Θεού: όραμα αλλιώτικης ζωής ή ουτοπία;

6.    Γιατί ο Ιησούς Χριστός ήταν και είναι «σημείον αντιλεγόμενον»;

7.    «Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;»

8.    Τι είναι το Άγιο Πνεύμα;

9.    Αρχή και πορεία του κόσμου

10.  Ο άνθρωπος στο αρχικό του μεγαλείο

11.  Γιατί υπάρχει το κακό στον κόσμο;

12.  Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Ορθοδοξίας

14. Η ορθόδοξη άσκηση

15. Ο δυναμικός και απελευθερωτικός χαρακτήρας του Χριστιανισμού

17. Ο συνάνθρωπος ως αδελφός

18. Το χριστιανικό ήθος ως υπέρβαση των προκαταλήψεων του κόσμου-Σύγχρονες θεολογικές ζυμώσεις

20. Η χριστιανική θεώρηση του κράτους και της πολιτικής

21. Φανατισμός και ανεξιθρησκία

23.Το φαινόμενο της αθεΐας

24. Πίστη και Επιστήμη: αλληλοαποκλειόμενα ή αλληλοσυμπληρούμενα;

25. Ελληνισμός και Χριστιανισμός

28. Τα αφρικανικά θρησκεύματα

29. Ο Ιουδαϊσμός

30. Το Ισλάμ(Α΄)

31. Το Ισλάμ(Β΄)

32.Ο Ινδουισμός Α΄

33.Ο Ινδουισμός Β΄

34. Η Γιόγκα

35. Ο Βουδισμός

36. Η κινεζική θρησκεία

37. Η ιαπωνική θρησκεία

38. Η θρησκεία μπροστά στο πρόβλημα του θανάτου

Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Για την ύλη της Γ΄ τάξης του Λυκείου, όπου το μάθημα διδάσκεται μία ώρα εβδομαδιαίως, ο διδάσκων μπορεί να επιλέγει τις διδακτικές ενότητες με βάση τις ιδιαιτερότητες της τάξης αλλά και τα ενδιαφέροντα των μαθητών του. 

Ο Ιουλιανός , η" χριστιανική παρακμή" και η Χρυσή Αυγή

ένα από τα πολλά κείμενα που μπορεί να αλιεύσει κάποιος ξεφυλλίζοντας τα τεύχη της Χρυσής Αυγής είναι και το ακόλουθο.Όπως θα διαβάσετε εξυμνείται από τον συντάκτη του κειμένου ο Ιουλιανός που "προσπάθησε να σταματήσει το ρεύμα της χριστιανικής παρακμής....και να αναστήσει τους ωραίους θεούς των Ελλήνων".....

Περιοδικό "ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ" [Αυγ.-Σεπ. 1982].

http://argyropoulo.blogspot.gr/2012/06/blog-post.html

H σύζυγος του Ιησού / Jesus' wife

Στο διαδίκτυο χθες έκανε το γύρο η είδηση της δημοσίευσης ενός σπαράγματος παπύρου, το οποίο παρουσίασε η γνωστή καθηγήτρια του Harvard, Karen King, στο διεθνές συνέδριο κοπτικών σπουδών που έλαβε χώρα την προηγούμενη εβδομάδα στη Ρώμη. Πρόκειται για ένα μικρό κομμάτι παπύρου 3.8 x 7.6 εκ. που διασώζει ένα απόσπασμα 8 στίχων από ένα διάλογο του Ιησού με τους μαθητές του στα κοπτικά.Σύμφωνα με την αποκατάσταση που προτείνει η King,  στην 4η σειρά ο Ιησούς μιλά για τη γυναίκα του. Το κοπτικό κείμενο χρονολογείται στον 4ο αι. αν και η King πιστεύει ότι πρόκειται για μετάφραση από ελληνικό κείμενο του 2ου αι., επειδή παρουσιάζει ομοιότητες με άλλα κείμενα εκείνης της εποχής (π.χ. Ευαγγέλιο Φιλίππου). Το κείμενο, το οποίο έφτασε στα χέρια της King μέσω ενός ιδιώτη συλλέκτη, ο οποίος παραμένει ανώνυμος, δε φαίνεται να είναι πλαστό σύμφωνα με τη γνώμη των ειδικών. Για την King η σύζυγος του Ιησού πρέπει να ταυτιστεί με τη Μαρία Μαγδαληνή για την οποία γίνεται λόγος νωρίτερα στο κείμενο (αν και στην ίδια συνάφεια γίνεται λόγος και για την  μητέρα του Ιησού, η οποία λεγόταν επίσης Μαρία) κι ανήκει σε εκείνη την ομάδα των αρχαίων χριστιανικών κειμένων, τα οποία παρουσίαζαν τον Ιησού ως παντρεμένο.
Παραθέτω το κείμενο όπως το παρουσίασε η King στην εισήγησή της (για να την διαβάσετε ολόκληρη, πατήστε εδώ):


1 ] “not [to] me.  My mother gave to me li[fe…”
2 ] The disciples said to Jesus, “.[
3 ] deny.  Mary is worthy of it
35
4 ]……” Jesus said to them, “My wife . .[
 [
5 ]… she will be able to be my disciple . . [
6 ] Let wicked people swell up … [
7] As for me, I dwell with her in order to . [
8] an image [

Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο, το οποίο προσθέτει ένα ακόμη κομματάκι στο μεγάλο παζλ του αρχαίου χριστιανισμού. Οπωσδήποτε ανάλογα την ιδεολογική τοποθέτηση του καθενός το κείμενο μπορεί να είναι μία ακόμη απόδειξη ότι μία συγκεκριμένη ομάδα στον αρχαίο Χριστιανισμό περιθωριοποίησε τέτοια κείμενα και παραγκώνισε τις ομάδες που κρύβονται πίσω από αυτά (King) ή απλά τέτοια κείμενα δηλώνουν μία πνευματική σχέση του Ιησού με κάποιες γυναίκες μαθήτριες και πρώτιστα με τη Μαγδαληνή (Ben Witherington III). Σε κάθε περίπτωση αποτελεί ένα τμήμα μιας μεγαλύτερης ιστορίας και νομίζω ότι θα πρέπει ως τέτοιο να αντιμετωπίζεται έχοντας πάντοτε υπόψη ότι αυτή η ιστορία μπορεί να είναι περισσότερο σύνθετη από ό,τι φανταζόμαστε και δεν τελειώνει σε θεωρίες συνωμοσίας κι από τις δύο πλευρές (εκείνη που βλέπει μία συνωμοσία της αρχαίας Εκκλησίας εναντίον τέτοιων ομάδων κι εκείνη που διακρίνει μία σύγχρονη συνωμοσία με σκοπό την αποδόμηση του Χριστιανισμού).
Μερικά από τα ενδιαφέροντα δημοσιεύματα στο διεθνή τύπο για το κείμενο μπορείτε να βρείτε πατώντας τους παρακάτω τίτλους:

"A faded piece of evidence refers to Jesus' wife" (NYT)

"Jesus cites wife in fourth-century script, says US scholar" (Guardian)

"The Inside Story of a Controversial New Text About Jesus" (Smithsonian.com)

http://biblicalstudiesblog.blogspot.gr/2012/09/h-jesus-wife.html

Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

Επιμέλεια: Δέσποινα Φελούκα, Θεολόγος

    Ο ναός της Αναστάσεως είναι γνωστός και ως Πανάγιος Τάφος. Βρίσκεται στο κέντρο της παλιάς πόλης, στη θέση όπου σταυρώθηκε, ενταφιάστηκε και αναστήθηκε ο Χριστός. Αποτελεί το ιερότερο και μεγαλοπρεπέστερο μνημείο για κάθε Χριστιανό, αφού η μεγαλύτερη επιθυμία κάθε πιστού είναι μία επίσκεψη στον τόπο όπου σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Χριστός. Ουσιαστικά, το προσκύνημα είναι ένα συγκρότημα κτιρίων ασύνδετων μεταξύ τους, το οποίο περιλαμβάνει εκκλησίες, παρεκκλήσια, υπόγεια, αποθήκες, βοηθητικούς χώρους, διαδρόμους, σκάλες, αυλές, υπνοδωμάτια, μπαλκόνια. Μέσα στο Ναό της Αναστάσεως υπάρχουν δώδεκα προσκυνήματα, που συνδέονται με τα τελευταία γεγονότα της επί γης παρουσίας του Χριστού:

α) η Αγία Αποκαθήλωση

β) ο τόπος όπου έστεκαν οι άγιες γυναίκες κατά τη σταύρωση

γ) το Άγιο Κουβούκλιο

δ) το Καθολικό

ε) ο Γολγοθάς

στ) το παρεκκλήσιο του Αδάμ

 ζ) το παρεκκλήσιο του Ακάνθινου Στεφάνου

 η) ο χώρος ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού

 θ) το παρεκκλήσιο του «Διεμερίσαντο», (όπου οι στρατιώτες μοιράστηκαν τα ιμάτια του Χριστού)

ι) το παρεκκλήσιο του Εκατόνταρχου Λογγίνου

ια) το παρεκκλήσιο των Κλαπών και τέλος

 ιβ) η κολόνα του δαρμού ή της φραγγέλωσης. 

    Σε γενικές γραμμές πρέπει να τονίσουμε πως λόγω του γεγονότος πως δεν πρόκειται για ενιαίο κτίριο αλλά μεμονωμένα κτίσματα που συνδέονται μεταξύ τους, επικρατεί μία αρχιτεκτονική αρρυθμία τόσο στον εσωτερικό όσο και στον εξωτερικό χώρο, καθώς τα μνημεία διατηρούν την αυτοτέλειά τους. Όσον αφορά στον εσωτερικό διάκοσμο του ναού, θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε ποικιλόμορφο, καθώς ο επισκέπτης θα συναντήσει βυζαντινές τοιχογραφίες, εικόνες, αγάλματα, χάλκινα σκαλιστά της Αναγέννησης, αλλά και πολλά σύγχρονα επιτοίχια ψηφιδωτά.