Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η πρώτη συνάντηση της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών με θέμα τον διάλογο Θεολογίας και Ψυχολογίας

Με μεγάλη επιτυχία διοργανώθηκε το Σάββατο το απόγευμα στις 7.00 μ.μ. από την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών, σε συνεργασία με την Κοινωφελή Εταιρεία Ψυχοκοινωνικών Παρεμβάσεων «Πορεία Υγείας» και τον Σύνδεσμο Νέων της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, η πρώτη από σειρά συναντήσεων, με το γενικό θέμα «Από τα προσωπικά προβλήματα στα προβλήματα του προσώπου». Η συνάντηση αυτή επικεντρώθηκε στο θέμα του πονου, του υπαρξιακού και κοινωνικού, ως ευκαιρίας αλλαγής, και εντάσσεται στο πλαίσιο των διαλόγων θεολογίας και ψυχολογίας.

Στην κατάμεστη κεντρική αίθουσα του Δημαρχείου Βόλου, ο κ. Ιάκωβος Μαρτίδης, Ψυχίατρος, Ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας του βιβλίου «Η αγάπη στην Πρίζα» (εκδ. «Αρμός» 2011), παρουσίασε την κατάσταση στην οποία μας φέρνει ο πόνος και πως εμείς μπορούμε να τον νικήσουμε και να καλλιεργήσουμε την αγάπη και τη χαρά στη ζωή μας. Όπως ανέφερε ο ομιλητής «ο άνθρωπος χωρίς ωδίνες δεν γεννάται, το νεογέννητο για να ζήσει πρέπει να κλάψει και ο άνθρωπος σε όλη του την ζωή ζει παντρεμένος με την οδύνη. Γεννιέται με πόνο, ζει με πόνο, πεθαίνει με πόνο. Συνήθως ο πόνος από μόνος του είναι ένα πρόβλημα. Πολύ συχνά όμως η προσωπική η στάση απέναντι στο πρόβλημα επικαθορίζει το ίδιο το πρόβλημα. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον πόνο, ο τρόπος που τον ερμηνεύουμε και αντιμετωπίζουμε, μπορεί να δυναμώνει τον πόνο ή να τον αποχρωματίζει. Ο πόνος μπορεί να μας κάνει να υποφέρουμε, καθώς ο υπερβολικός και ανεξέλεγκτος πόνος εξαντλεί τις σωματικές δυνάμεις και μπορεί να διαλύσει την ψυχική ηρεμία και να εξαθλιώσει την αξιοπρέπεια και τη ζωή ενός ανθρώπου».

Στη συνέχεια ο π. Βαρνάβας Γιάγκου, Υπεύθυνος Γραφείου Νεότητος της Ι. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, ανέπτυξε την αξία της αγάπης και την ευθύνη που ο κάθε άνθρωπος φέρει για τις πράξεις του και πως αυτές δρουν τόσο στον ψυχικό του κόσμο αλλά και πως μπορούν να γίνουν αφορμή και αιτία ριζικής προσωπικής και κοινωνικής αλλαγής. Όπως τόνισε, μεταξύ άλλων ο ομιλητής, ο πόνος είτε καλός είτε κακός, ταπεινός ή εγωιστικός, είναι μια τεράστια δυνατότητα αφύπνισης και πορείας. Ο πόνος δηλώνει ότι ακόμη έχουμε αισθήσεις και άρα είμαστε ζωντανοί, καθώς πρόσωπο που έπαψε να αισθάνεται πόνο, είναι νεκρό, αναίσθητο, χωρίς ικανότητα αγάπης και προσωπικής ανάπτυξης. Γι’ αυτό και είναι σφάλμα της Εκκλησίας η προσπάθειά της να πείσει τους ανθρώπους για την ορθότητα της διδασκαλίας της, χωρίς την εμπειρία του πνεύματος του Θεού, θέτοντας απλώς έναν κώδικα ηθικής, χωρίς να μας εμπνέει να αναλάβουμε την ευθύνη της ύπαρξής μας και να μπούμε στην περιπέτεια της αληθινής αναζήτησης του Θεού. Η αυθεντική διδασκαλία της Εκκλησίας, υπενθύμισε στο ακροατήριο ο ομιλητής, είναι πέρα από την κοινή λογική και βρίσκει τον εαυτό της μόνο στην εν Χριστώ ελευθερία και την ζωή ως καρπό σχέσης.

Ακολούθησε ανοικτός διάλογος με τους παρευρισκόμενους και γόνιμη ανταλλαγή απόψεων, ενώ η εκδήλωση έκλεισε με καταληκτήρια προσλαλιά του Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνατίου.

Η επόμενη εκδήλωση στην σειρά συναντήσεων θεολογίας-ψυχολογιας (με ειδικότερο θέμα: «Από την οργή στην βία») θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 9 Μαρτίου, 7.00 μμ. στο Δημαρχείο Βόλου, με εισηγητές τους:

•      Ελένη Διδασκάλου, Επίκ. Καθηγήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

•      π. Αδαμάντιο Αυγουστίδη, Αν. Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών, Διευθυντή Ιδρύματος Ποιμαντικής Επιμορφώσεως Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών

Η είσοδος θα είναι και πάλι ελεύθερη για το κοινό. 

Αύξηση ωρών διδασκαλίας για εκπαιδευτικούς

ΕΩΣ 27 ΩΡΕΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ, ΕΩΣ 24 ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

Νομοθετική διάταξη που ψηφίστηκε στη Βουλή αυξάνει από τον Σεπτέμβριο τις ώρες διδασκαλίας των εκπαιδευτικών, με συνέπεια να μειωθούν δραστικά οι θέσεις των αναπληρωτών. Υποτυπώδεις θα είναι οι προσλήψεις μονίμων.

Σοβαρές αλλαγές στο εργασιακό καθεστώς των εκπαιδευτικών φέρνει η διάταξη που ψηφίστηκε χθες το βράδυ στη Βουλή και η οποία προβλέπει μείωση των αναπληρωτών μέσω της αύξησης των ωρών διδασκαλίας για το μόνιμο διδακτικό προσωπικό της δημόσιας εκπαίδευσης.

Πρόκειται για το νέο νομοσχέδιο που αφορά στην «επικαιροποίηση του Μεσοπρόθεσμου 2013-16», το οποίο προβλέπει περικοπές στις κοινωνικές κρατικές παροχές.

Κατόπιν αυτού οι εκπαιδευτικοί θα έρθουν αντιμέτωποι με την αύξηση του χρόνου εργασίας τους με στόχο να εξοικονομηθούν το 2013 περίπου 41,2 εκατομμύρια ευρώ και το 2014 περίπου 61,8 εκατομμύρια ευρώ.

http://www.ethnos.gr/

Κονιδάρης Ιωάννης :Εκκλησία: αριστερά ή δεξιά;

Πολύς λόγος έγινε το τελευταίο διάστημα για τη σχέση της «Εκκλησίας» με την«αριστερά», όπως και για τη σχέση της με τη «δεξιά». Είναι προφανές ότι προϋπόθεση για μια σοβαρή συζήτηση είναι να προσδιορίσει κανείς επακριβώς τις έννοιες... Ποια «Εκκλησία», ποια «αριστερά» και ποια «δεξιά»;
Από τις συζητήσεις με την «αριστερά» έμεινε να μονοπωλεί την επικαιρότητα η πρόταση του αρμόδιου για θέματα Παιδείας και Θρησκευμάτων βουλευτή της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, ο οποίος ζήτησε, σαν να ανακάλυπτε την πυρίτιδα, την καθιέρωση και στη χώρα μας του λεγόμενου «εκκλησιαστικού φόρου».
Βέβαια, η ιδέα αυτή είναι πολύ παλιά και ισχύει σχεδόν σε όλη τη Ρωμαιοκαθολική Ευρώπη, συνδέεται όμως με ένα τελείως διάφορο σύστημα σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας, το οποίο, κατά κανόνα, βασίζεται σε κογκορδάτα, διεθνείς δηλαδή συμφωνίες που η Αγία Εδρα, ως κρατική οντότητα, συνάπτει με τα επιμέρους κράτη.
Στην πατρίδα μας και μόνο το άκουσμα της λέξεως «φόρος» θα ήταν ικανό να αποτρέψει τους περισσότερους Ελληνες από τη δήλωση που απαιτείται να γίνει στις Αρχές από τους πιστούς κάθε Εκκλησίας! Αξίζει ίσως εδώ να καταθέσω, ως προσωπική μαρτυρία, το ακόλουθο περιστατικό. Οταν η «Ελληνική Ορθόδοξη Μητρόπολις Γερμανίας» πέτυχε για πρώτη φορά, το 1974, την αναγνώρισή της ως νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας, που άνοιξε τον δρόμο για την αναγνώρισή της και στα άλλα κρατίδια της Δυτικής (τότε) Γερμανίας, μεταξύ των δικαιωμάτων που αποκτούσε ήταν η δυνατότητα της επιβολής «εκκλησιαστικού φόρου». Σε σχετική ερώτησή μου προς τον τότε Μητροπολίτη Γερμανίας, τον πολυσέβαστο και πολιό σήμερα πρώην Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίο (Γαλανάκη), μου απάντησε ότι κάτι τέτοιο είναι ξένο προς την ορθόδοξη παράδοση... Και το μόνο που επέτρεψε ήταν να θεσπιστεί προαιρετικήμηνιαία εισφορά 5 μάρκων κατά οικογένεια!
Εκτός από ανεδαφική, μια τέτοια συζήτηση είναι όμως και εντελώς ανεπίκαιρη, εν όψει μάλιστα και της πρόσφατης κυβερνητικής αποφάσεως να καλύψει οικονομικώς 240 θέσεις ιμάμηδων για τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Και το μόνο που θα πετύχαινε τυχόν καθιέρωση εκκλησιαστικού φόρου για την αμοιβή των ορθόδοξων κληρικών θα ήταν να πεινάσουν 10.000 πολύτεκνες, κατά κανόνα, οικογένειες...
Τη διαχρονική συζήτηση, εξετέρου, για τη σχέση της Εκκλησίας με τη «δεξιά» και ιδιαιτέρως την ακροδεξιά έφερε και πάλι στο προσκήνιο πρόσφατο βιβλίο γνωστού διανοητή. Μέσα στις πολλές αλήθειες των σημειωμάτων του σπονδυλωτού αυτού αναγνώσματος, αναδύεται και η χιλιοειπωμένη, τεκμηριωμένη, αλλά καταλλήλως αποσιωπούμενη αλήθεια, ότι δηλαδή η δικτατορία των συνταγματαρχών (1967-1974) δεν ανέδειξε μόνο τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Α' (Κοτσώνη), αλλά και τον διάδοχό του, που εγκαθιδρύεται από τον «αόρατο» Ιωαννίδη, τον Σεραφείμ (Τίκα), ο οποίος, στη συνέχεια,«θα καταφέρει να εμφανισθεί ως οιονεί αντιστασιακός και θα αποταυτίσει την Εκκλησία με τη δεξιά... από ένα ένστικτο επιβίωσης, προσωπικής πρώτα και κύρια».
Βεβαίως, δεν θα πρέπει να υποτιμάται ότι τη (μετα)στροφή αυτή διευκόλυνε το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, διακομματικά και διαχρονικά, ακριβώς διότι ήθελε να έχει καλές σχέσεις με τη διοικούσα Εκκλησία, αδιαφορώντας κυνικά για τα interna corporis της τελευταίας...

Τελικώς το ζήτημα δεν είναι όμως εάν η Εκκλησία, προφανώς ως διοικούσα και όχι ως θείο καθίδρυμα, ως οργανισμός και όχι ως εκκλησιολογικό μέγεθος, τείνει προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά.
Το κύριο και καίριο ερώτημα είναι εάν, ακριβώς υπό την έννοια αυτή, η Εκκλησία κινείται ή/και θέλει να κινηθεί προς τα εμπρός ή προς τα πίσω. Αν έχει τη δύναμη να προχωρήσει, μετά από γενναία αυτοκριτική, σε μεταρρυθμίσεις, όπως λ.χ. εκείνες που, εδώ και μία πενταετία, επαγγέλθηκε ο σημερινός προκαθήμενός της για την εκλογή των Αρχιερέων της ή την αξιοποίηση της περιουσίας της. Αυτό προϋποθέτει την ανάδειξη των δυνάμεων εκείνων που υπάρχουν μέσα στην Ιεραρχία και μπορούν να τις υλοποιήσουν.
Οι αποφάσεις όμως εξακολουθούν να λαμβάνονται, όπως πάντοτε συνέβαινε. Σε κλειστούς κύκλους. Από καμαρίλες. Από τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους, τουςεμπίστους και βολικούς. Αυτούς ακριβώς που εγγυώνται ότι τίποτε δεν θα αλλάξει στις δομές εξουσίας και καμία διαρθρωτική αλλαγή δεν θα συντελεστεί. Γι' αυτό και «οι άνθρωποι» του ενός Αρχιεπισκόπου γίνονται συχνά άνθρωποι και του επομένου, πράγμα που διασφαλίζει τη μαγιά για να συνεχιστεί η απραξία, η αδιαφάνεια, η αναξιοκρατία και η ατιμωρησία
Και οι μείζονες αποφάσεις, επίσης, εξακολουθούν να λαμβάνονται σε μυστικά ή φανερά δείπνα με τους εκάστοτε κρατούντες, σε ιδιωτικές συναντήσεις με αρχηγούς κομμάτων, συμπολιτευόμενων και αντιπολιτευόμενων, με οικονομικούς παράγοντες και εφοπλιστές. Ερήμην του απλού κλήρου και, βεβαίως, ερήμην του λαού του Θεού. Των πιστών. Οι οποίοι έχουν πλέον και οι ίδιοι πιστέψει ότι δεν έχουν κανέναν άλλον ρόλο μέσα στην Εκκλησία τους, στην Εκκλησία την οποία, μαζί με τον κλήρο, οι ίδιοι απαρτίζουν, παρά μόνον εκείνον του άπραγου θεατή...


Ο κ. Ι. Μ. Κονιδάρης είναι καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.


http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=498735

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η 9η επιστημονική ημερίδα Θεολόγων της Ι. Μ. Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως

 

Στο χρέος της Εκκλησίας να απλώνει το χέρι και να στηρίζει έμπρακτα τούς ανθρώπους που υποφέρουν, πέρα από οποιαδήποτε διάκριση, καθώς η Εκκλησία θεωρεί τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική οντότητα με πνευματικές και υλικές ανάγκες, αναφέρθηκε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.Ιερώνυμος κηρύσσοντας την έναρξη των εργασιών τής ετήσιας Ημερίδας Θεολόγων εκπαιδευτικών των Γυμνασίων και Λυκείων τής Δυτικής Θεσσαλονίκης, που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Β/θμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης, με κεντρικό θέμα: «Από τη διακονία τού θείου λόγου στη διακονία τού πλησίον».

Την Ημερίδα, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Νεάπολης, χαιρέτισαν ο Δήμαρχος Νεάπολης - Συκεών κ. Σίμος Δανιηλίδης, ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων κ. Γιώργος Καλαντζής, ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Μιχαήλ Τρίτος, ο Περιφερειακός Διευθυντής Α/θμιας & Β/θμιας Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας κ. Γιώργος Καρατάσιος ο Διευθυντής Β/θμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης κ. Παύλος Μαντζιάρης και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβας, ενώ μήνυμα απέστειλε και ο Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού κα Αθλητισμού κ.Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος.

Εισηγητές στην ημερίδα ήταν η κ. Αικατερίνη Τσαλαμπούνη (Λέκτορας Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας Α.Π.Θ.) που παρουσίασε το θέμα: "Η διδασκαλία του λόγου και η διακονία της τράπεζας. Το παράδειγμα της πρωτοχριστιανικής εκκλησιαστικής κοινότητας των Ιεροσολύμων" και ο κ. Χρήστος Τσιρώνης (Λέκτορας Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ.) που παρουσίασε το θέμα: "Διακονία, κονωνία, μαρτυρία. Μια θεολογική και κοινωνιολογική θεώρηση"

Πηγή: http://www.imnst.gr/index.php?id=16&newsid=11

π. Χρήστου Ζαχαράκη:Ἡ Χαναναία

Κυριακή ΙΖ´ Ματθαίου

Ἡ συνάντηση τοῦ Ἰησοῦ μὲ τὴ Χαναναία εἶναι τόσο συγκλονιστική ὅσο συγκλονιστικὴ εἶναι καὶ ἡ ζωὴ τῆς μητέραςαὐτῆς, ποὺ παλεύει ὁλόκληρη τὴ ζωή της μὲ τὰ δαιμόνια τῆς θυγατέρας της, μὲ τὸν πόνο τῆς ἀσθένειας καὶ τὴν ἀγωνία τοῦ λυτρωμοῦ. Ὁ Ἰησοῦς παρουσιάζεται ἰδιαίτερα σκληρός, ὅσο δὲν ὑπῆρξε ποτέ καὶ μάλιστα σὲ πονεμένο ἄνθρωπο. Ἡ ὅλη διήγηση ὅμως δείχνει πὼς ἡ σκληρότητά του εἶναι φαινομενική. Τὸ κάνει, ὄχι τόσογιὰ νὰ δείξει τὴν πίστη της, μὰ γιὰ νὰ φανερώσει τὴν ταπείνωση ποὺ κρύβει μέσα της, γιατὶ ἡ μεγάλη ἀρετή τῆς Χαναναίας εἶναι ἡ ταπείνωση. Ἡ Ἐκκλησία λίγο πρὶν τὸ Τριώδιο μᾶς δείχνει τὸ δρόμο.
Δύο εἶναι τὰ κύρια χαρακτηριστικά τῆς ταπείνωσης· ἡ σιωπὴ καὶ ἡ ἀγάπη. Ἡ ταπείνωση εἶναι σιωπηλή. Δὲ μιλᾶ, δὲ φωνασκεῖ, δὲν ἐπιδεικνύεται, δὲ διεκδικεῖ. Εἶναι κένωση, δὲν εἶναι συσσώρευση «πνευματικῶν κατορθωμάτων», ὅπως προβάλλεται σήμερα. Εἶναι σταυρός, δὲν εἶναι αὐτοδικαίωση. Εἶναι τὸ ἄδειασμα ἐκεῖνο τοῦ ἑαυτοῦ μας ποὺ πετυχαίνουμε γιὰ νὰ χωρέσει καὶ νὰ ἐνεργήσει μέσα μας ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Τὰ πνευματικά χαρίσματα εἶναι δῶρο Θεοῦ - δὲν εἶναι κατόρθωμα δικό μας - καὶ δίνονται ἀπὸ τὸ Θεό ἀκριβῶς γιὰ νὰ μᾶς ἀπελευθερώσουν ἀπὸ τὸν ἐγωισμό μας κι ἀπ᾽ ὅσα μᾶς κρατοῦν δεμένους μὲ τὸν κόσμο.
Ἡ ταπείνωση εἶναι ἀγάπη. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπελευθερωθεῖ ἀπὸ τὸν ἐγωισμό του βλέπει πλέον τὸν κόσμο μὲ τὴν ὅραση τῆς ἀγάπης. Ὅποιος ἀγαπᾶ δὲν προσβάλλεται, μπορεῖ νὰ σηκώσει ἀκόμα καὶ τὰ πιὸ σκληρὰ λόγια, τὰ πιὸ βαριὰ πράγματα. Ταπείνωση χωρὶς ἀγάπη δὲν εἶναι ταπείνωση· ἄν δὲν ἀγαπᾶς δὲν φτάνεις στὴν ταπείνωση. Ὁ Χριστὸς ἔφθασε στὴν ἄκρα ταπείνωση ἐπειδὴ εἶναι ἡ ἁπόλυτη ἀγάπη. Ἡ Χαναναία δὲν διεκδικοῦσε κάτι γιὰ τὸν ἑαυτό της, μονάχα ἕνα ψίχουλο ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, μονάχα τὸ ἔλεός του. Ἕνα ψίχουλο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ περικλείει μέσα του ὅλη του τὴν ἀγάπη, γιατὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μοιράζεται χωρὶς νὰ ξοδεύεται, ὁ Χριστὸς εἶναι «ὁ μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος, ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενος».
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, μὲ ἀφορμὴ τὸ «ἐλέησόν με, Κύριε» τῆς Χαναναίας, μᾶς διδάσκει τὰ ἑξῆς: «Μὴ ζητῆστε τίποτ᾽ ἄλλο ἀπὸ τὸν Κύριο παρὰ μόνο τὸ ἔλεός του. Κι ὅταν ζητῆτε τὸ ἔλεος, νὰ ἔχετε στὴν καρδιά σας ταπεινοσύνη καὶ λύπη. Κι ἄν εἶναι τρόπος νὰ φωνάζετε ὅλη μέρα κι ὅλη νύχτα στὸ λογισμό σας τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησέ μας»...

http://pchristoszacharakis.blogspot.gr/

ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ:Προκαθορισμός και Ελευθερία.

 Εκπομπή διαλόγου με θεολογική θεματολογία. Κάθε Κυριακή 12.00-14.00 και 00.00-02.00 από το Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος 89,5 FM.

Προσκεκλημένοι ο Πρωτ. π. Αθανάσιος Νίκου Δρ. Θεολογίας, ο κ. Παναγιώτης Υφαντής Επίκουρος καθηγητής στην Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ., ο κ. Αναστάσιος Δελέογλου Δρ. Φιλοσοφίας και ο κ. Θεόφιλος Αμπατζίδης Δρ. Θεολογίας

Περί έρωτος και αγίων

H σκηνή από Γυμνάσιο της χώρας. Η θεολόγος καθηγήτρια μοιράζει στα παιδιά το τεύχος του Φεβρουαρίου ενός χριστιανικού περιοδικού. Αστειευόμενη (;) μια μαθήτρια τη ρωτά αν περιλαμβάνει αναφορά στον άγιο Βαλεντίνο και εισπράττει το οργισμένο βλέμμα και την επιτίμηση της διδάσκουσας.
Ανάλογη αμηχανία και σε χριστιανικές ιστοσελίδες. Όσες κάνουν αναφορά, υπενθυμίζουν την απουσία τέτοιου αγίου από το ορθόδοξο εορτολόγιο, την προτεινόμενη προβολή εγχώριων αποδεκτών αγίων (Ακύλα και Πρίσκιλλας, Υακίνθου), το ιστορικό της θεσμοθέτησης του δυτικόφερτου αγίου και την εισαγωγή του στο εγχώριο κοσμικό εορτολόγιο από την εμπορική τάξη.





Στον αντίποδα, η σοβαρή επιστημονική προσπάθεια του Καθηγητή Αναπτυξιακής Ψυχολογίας και Αγωγής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Αλέξανδρου Κακαβούλη, με το πολύτιμο έργο του: «Πώς ο έρωτας γίνεται αγάπη. Οι δρόμοι της αγωγής» (εκδ. Αρμός, Αθήνα 2012). Διαβάζουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα: «Η διδασκαλία και η ζωή της Εκκλησίας ανοίγει τον ορίζοντα στον υψηλό προορισμό που έχει ο έρωτας στη ζωή του ανθρώπου. Οδηγεί στην αυθεντική βίωση του έρωτα ως δόσιμο, ως πολύτιμη δύναμη και δώρο του Θεού, ικανό να συγκροτήσει τον ανθρώπινο βίο ως ψυχοσωματική ένωση του ανδρογύνου και ως ευχαριστιακή σχέση με την Εκκλησία» (σ. 269).
Αντίστοιχα, ο καθ. Δογματικής Θεολογίας Χρ. Σταμούλης στο έργο του «Έρως και θάνατος» (εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2009), υπενθυμίζει καταρχάς το αρεοπαγιτικό «το του έρωτος όνομα μη φοβηθώμεν» (σ. 134-5). Ακόμη, ότι σε κοσμολογικό επίπεδο «ο έρωτας αποτελεί το συστατικό της δημιουργίας του κόσμου, ο Θεός από έρωτα δημιουργεί τον άνθρωπο και τον καλεί στη δημιουργική έκφραση της ερωτικότητάς του. Και η σάρκωση δεν είναι τίποτα περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο, παρά η μεγέθυνση τούτου του αρχικού έρωτα, η έκρηξη της αγάπης του Θεού, που δίνεται ολοκληρωτικά για να προσλάβει ολοκληρωτικά τον αγαθό καρπό της δημιουργίας του» (σ. 152). Και σε ανθρωπολογικό επίπεδο, αφού επικαλεστεί τον άγ. Ιωάννη Χρυσόστομο («Ένεστι γαρ τις έρως εμφωλεύων τη φύσει και λανθάνων ημάς συμπλέκει ταύτα τα σώματα… Ουδέν γαρ ούτως ημών συγκροτεί τον βίον, ως έρως ανδρός και γυναικός», Εις την προς Εφεσίους, 20, PG 62, 135-6), σημειώνει: «η απόλυτη ταύτιση του έρωτα με το σεξ…είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση, τον περιορισμό των ορίων του έρωτα από τη μια και τη σεξουαλικοποίηση του σώματος από την άλλη» (σ. 154).

Όσο αφορά δε τη χτεσινή «επέτειο», πιο εύστοχο είναι μάλλον το σχόλιο του Σχολ. Συμβούλου Θεολόγων Δυτικής Μακεδονίας, κ. Ανδρέου Αργυρόπουλου στην προσωπική του ιστοσελίδα: «Αλήθεια, γιατί πρέπει να έχουμε Άγιο προστάτη του έρωτα; Υπάρχει περίπτωση κάποιος να είναι Άγιος και να είναι ανέραστος; Αν ήταν ανέραστος δε θα ήταν Άγιος».






http://www.pemptousia.gr/

Biblicum Φεβρουαρίου 2013- Εισηγητής:Μόσχος Γκουτζιούδης

Η πρώτη συνάντηση του Biblicum για το 2013 θα γίνει την Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου και ώρα 19.30 στην αίθουσα συνεδριάσεων του πρώτου ορόφου της Θεολογικής Σχολής. Εισηγητής θα είναι ο λέκτορας Μόσχος Γκουτζιούδης με θέμα:«…ἐπὶ ὄνον καὶ ἐπὶ πῶλον υἱὸν ὑποζυγίου». Η επίδραση του Μτ. 21:5 στη λατρευτική ζωή και τέχνη της Εκκλησίας.

Γιατί πρέπει να έχουμε Άγιο προστάτη του έρωτα;

Αλήθεια,γιατί πρέπει να έχουμε Άγιο προστάτη του έρωτα;Υπάρχει περίπτωση κάποιος να είναι Άγιος και να είναι ανέραστος;Αν ήταν ανέραστος δε θα ήταν Άγιος....

9η Επιστημονική Ημερίδα-ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΤΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ