Τρίτη 10 Μαΐου 2011

Θεσσαλία Τεριακή:Ψυχραιμία, παιδιά !Οδηγίες προς ναυτιλομένους στα νερά των Πανελλαδικών Εξετάσεων





Ψυχραιμία, παιδιά !
Οδηγίες προς ναυτιλομένους στα νερά των Πανελλαδικών Εξετάσεων

Τέτοιες μέρες κάθε χρόνο στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι το οποίο στις χώρες του εξωτερικού θα φαινόταν παράδοξο έως και εξωφρενικό. Όταν οι υποψήφιοι για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση δίνουν τον αγώνα τους για την επίτευξη των στόχων τους, όλη η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται με εκδηλώσεις φόβου και πάθους.
Άνθρωποι προερχόμενοι από κάθε χώρο εννοούν να έχουν άποψη επί του θεσμού των Εξετάσεων, επί των θεμάτων, επί της βαθμολόγησης, επί των επιλογών κατά τη συμπλήρωση του μηχανογραφικού, επί της λειτουργίας των Σχολών, επί των τιμών των ενοικιαζομένων στους φοιτητές καταλυμάτων, επί παντός του επιστητού… Τελευταία μάλιστα, ίσως επειδή φαίνεται ότι ξεθώριασε η εντύπωση που προκαλούσαν πολιτικοί, εκπαιδευτικοί, αναλυτές και στατιστικολόγοι, η τηλεόραση καταφεύγει σε αστρολόγους, καφετζούδες και χαρτορίχτρες, για να ενημερωθούν οι υποψήφιοι αν θα γράψουν καλά, ανάλογα με το ζώδιό τους!
Είκοσι έξι συναπτά έτη μέσα στις σχολικές αίθουσες και δώδεκα χρόνια σε βαθμολογικά κέντρα δίνουν το δικαίωμα έκφρασης παραινέσεων προς τους υποψηφίους, όσο βέβαια γεννούν και το χρέος αίτησης συγγνώμης από τους παραπονούμενους. Γι’ αυτό, το σημερινό κείμενο συνεχίζεται σε β΄ πληθυντικό πρόσωπο, αφού μπορεί να θεωρηθεί ότι απευθύνεται προσωπικά στα παιδιά που δίνουν Εξετάσεις.
«Καλημέρα, παιδάκια !
( κατανόηση για την προσφιλή πρωινή προσφώνηση στην τάξη…)
Σήμερα απευθύνομαι σε εσάς, γιατί … ήλθε η ώρα σας ! Μια ώρα δύσκολη, γιατί είναι κρίσιμη για το μέλλον σας, αλλά ταυτόχρονα και καλή, γιατί σάς δίνεται η ευκαιρία να καταξιωθεί στο παρόν η παιδεία που ούτως ή άλλως αποκτήσατε στο παρελθόν.
Σε κάθε μάθημα που θα εξεταστείτε δε θα κριθείτε μόνο για τις πληροφορίες που έχετε συσσωρεύσει. Μεγαλύτερο ρόλο θα παίξει η μεθοδικότητα στη μελέτη, η καλή φυσική κατάσταση, η ψυχραιμία στην αντιμετώπιση των θεμάτων, η αξιοποίηση του χρόνου που θα σάς διατεθεί, η φροντίδα για την εμφάνιση του γραπτού. Γι’ αυτό η ψυχολογική σας προετοιμασία έχει μεγάλη σημασία.
Το πρώτο που συνηθίζουμε να λέμε είναι ότι δε χρειάζεται να αποστηθίσετε κάτι και να το γράψετε χωρίς προηγουμένως να το έχετε αφομοιώσει. Το τελικό αποτέλεσμα της μελέτης σας θα είναι δικό σας, καθαρά προσωπική δημιουργία.
Ίσως πιστεύετε ότι κατά τη βαθμολόγηση όλα είναι υποκειμενικά, και μάλιστα στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας (που παλαιότερα τη λέγαμε Έκθεση). Σκεφτείτε όμως ότι η Πολιτεία μεριμνά για τα παιδιά της και φρόντισε να θεσπίσει ασφαλιστικές δικλίδες, ώστε η βαθμολόγηση των γραπτών να μην είναι αυθαίρετη. Είναι καλό να προσέλθετε στις Εξετάσεις πληροφορημένοι για τον τύπο των θεμάτων και για την κατανομή των μορίων. Άλλωστε, ζούμε στην εποχή της Πληροφορίας και πετυχαίνουν περισσότερα όποιοι έχουν μάθει να συλλέγουν και να επεξεργάζονται τις απαραίτητες πληροφορίες από τον καταιγισμό που δεχόμαστε.
Ακόμη κι αν κάποιο θέμα δεν σάς έχει απασχολήσει στο παρελθόν, είναι σίγουρο πως μετά από τόσα χρόνια στην Εκπαίδευση έχετε βρει κάτι σχετικό, έχετε μάθει να αντιμετωπίζετε παρόμοιες απαιτήσεις. Θυμηθείτε ότι χρειάζεται να εμβαθύνετε στα κυριότερα και όχι απλώς να παραθέτετε στοιχεία που θα δείχνουν σκέτη απομνημόνευση.
Ο αναγνώστης-βαθμολογητής θα αξιολογήσει στο γραπτό σας την ευστοχία στις απαντήσεις, την ανάπτυξη των απαραίτητων, τη σαφήνεια στην έκφραση, το ευανάγνωστον του γραπτού σας. Να θυμάστε ότι υπάρχει κίνδυνος να παρασυρθείτε σε άσκοπη φλυαρία ή και ακαταλαβίστικη λακωνικότητα. Μην περιοριστείτε σε περιγραφές, αλλά φροντίστε για πολύπλευρη εξέταση και ανάλυση. Για κάθε απάντηση απαιτείται αιτιολόγηση επιστημονικά τεκμηριωμένη και υπάρχει σχετική δέσμευση της Πολιτείας (βλ. σημείωση στο τέλος της φωτοτυπίας που θα σάς δοθεί).
Ιδιαίτερα στα φιλολογικά μαθήματα, εκείνο στο οποίο δίνεται συχνά υπερβολική σημασία είναι η έκφραση. Και βέβαια είναι σημαντική, αλλά δε χρειάζεται να αισθάνεστε ότι μειονεκτείτε, εάν αγνοείτε εντυπωσιακά σχήματα λόγου ή σπάνιες λέξεις.
Έκφραση είναι το ύφος, η ορθογραφία, η σύνταξη και η σύνδεση των προτάσεων. Μπορείτε να αποφύγετε πολλά σφάλματα, εάν γράφετε απλά, ώστε τελικά να βγαίνει νόημα, να καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι θέλετε να πείτε. Γι’ αυτό όχι μακροπερίοδος λόγος αλλά σύντομες φράσεις, με απλή σύνταξη και λέξεις που γνωρίζετε τη σημασία τους. Λόγιες και σπάνιες λέξεις μη χρησιμοποιείτε, αν δεν είναι φυσικά ενσωματωμένες στο λόγο σας, γιατί θα δείχνουν σαν ακριβά κοσμήματα σε παλιά ρούχα.
Το ύφος σας είναι απαραίτητο να είναι φυσικό, λιτό, να προκαλεί το ενδιαφέρον. Μην ξεχνάτε όμως ότι το δικό σας κείμενο δεν είναι ούτε κήρυγμα από άμβωνος ούτε διδασκαλία από καθέδρας ούτε πολιτικό μανιφέστο. Είστε έφηβοι, το γνωρίζουν οι Εκπαιδευτικοί. Το γραπτό σας είναι αναμενόμενο να αποπνέει την ελπίδα και τη διάθεση για δημιουργία, που χαρακτηρίζουν τη νιότη, και όχι καταστροφολογία και απαισιοδοξία.
Το γραπτό σας είναι ένα πνευματικό πόνημα, που αξίζει την προσοχή και το σεβασμό του αναγνώστη. Σεβαστείτε όμως πρώτοι οι ίδιοι τον εαυτό σας και μην τον ταλαιπωρείτε με αλόγιστη σπατάλη δυνάμεων και ψυχολογική πίεση, που ίσως σάς οδηγήσει να χάσετε κι αυτά που έχετε κερδίσει τόσα χρόνια.
« Ο καθείς και τα όπλα του » γράφει ο Ελύτης στο ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ. Κι αν κάποιοι από εσάς εξεταστείτε προφορικά ως φυσικώς αδύνατοι, θυμηθείτε ότι για τους ανθρώπους που σάς γνωρίζουν από κοντά, άρα και σάς αγαπούν, είστε υπέρ φύσιν δυνατοί. Μπορείτε να πετύχετε με αξιοπρέπεια τον προσωπικό σας στόχο παραβλέποντας τα κακόβουλα σχόλια κι έχοντας τα μάτια σας στραμμένα αποκλειστικά στα πρόσωπα τα αγαπημένα.
Έχετε πολλά να προσέξετε. Μεγάλη σημασία έχει η διαχείριση του χρόνου καθ’ όλην τη διάρκεια των Εξετάσεων. Διακρίνετε τις ώρες της μελέτης από εκείνες της ανάπαυσης. Ο χρόνος είναι για να τον αφιερώνουμε και όχι για να τον σκοτώνουμε.
Επιλεκτικοί επίσης χρειάζεται να είστε στην επικοινωνία με τα άλλα πρόσωπα, προκειμένου να νιώσετε καλά και να μην ταραχθείτε. Ό,τι γνωρίζετε οι ίδιοι πως σάς προκαλεί άγχος, αποφύγετέ το, ώστε να μη χαραμίσετε το μέλλον σας για την απερισκεψία λίγων ημερών. Είναι γραφτό να αντιμετωπίζουμε τις περιστάσεις του βίου αθώοι σαν τα περιστέρια και ψύχραιμοι σαν τα φίδια.
Μπορεί η πραγματικότητα να σκιαγραφείται ζοφερή, αλλά πάντα υπάρχει και η φαιδρή πλευρά. Γι’ αυτό, τούτες τις ημέρες δώστε τον καλύτερο εαυτό σας : εάν (και μόνον εάν) η μητέρα σας υπερβαίνει τα όρια της στοργής, ενθαρρύνετέ την να πάει σε γυμναστήριο. Εάν (και μόνον εάν) ο πατέρας σας επιμένει στη δική του επιλογή της Σχολής, πολύ ευγενικά στείλτε τον για ψάρεμα. Κατόπιν, με νηφαλιότητα θα συζητήσετε διεξοδικά. Κι αν σάς χτυπήσουν την πόρτα απρόσμενα, μη φανταστείτε ότι ήλθε μια καλόγρια, για να σάς πουλήσει λιβάνι. Κατά πάσαν πιθανότητα θα είναι μια γνωστή – άγνωστη, που θα ρωτήσει γεμάτη ενδιαφέρον « πώς γράφει το παιδί; », για να έχει τροφή στον απογευματινό καφέ με τις φίλες της.
Μεταξύ σοβαρού και αστείου, τα ψέματα τελείωσαν. Η αλήθεια όμως είναι πως δεν ήλθε και η συντέλεια του κόσμου! Ένας σταθμός στο ταξίδι της ζωής σας είναι και οι Εξετάσεις, προτού ανοίξετε πανιά για νέους ορίζοντες. Η δική μας γενιά τραγουδούσε «τίποτε δεν πάει χαμένο…». Η δική σας «φτιάξε, καρδιά μου, το δικό σου παραμύθι…». Δεν άλλαξε και τίποτε. Το πνεύμα είναι το ίδιο.
Κι επειδή απ’ όλα όσα θα ακούσετε αυτές τις ημέρες μπορεί να έχετε την αίσθηση ότι δεν θυμάστε τίποτε, το πρωί που θα ξεκινάτε από το σπίτι σας θυμηθείτε αυτό που έκαναν τόσες γενιές Ελλήνων σε κάθε αρχή : κάντε τον σταυρό σας… με την ψυχή σας, για την ψυχή σας ! »
…………………………………………………………………………………………

Πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΟΔΟΣ ( 14-5-2009/φ.492 )
Η Θεσσαλία Τεριακή είναι φιλόλογος, κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη, ζει και εργάζεται στην Καστοριά.

Δευτέρα 9 Μαΐου 2011

"Athens Voice" για τα Θρησκευτικά:Απόψεις Γιαγκάζογλου-Ζαμπέτα



Athens Voice


Έως σήμερα το μάθημα των Θρησκευτικών είναι υποχρεωτικό από τη Γ΄ Δημοτικού έως και τη Γ΄ Λυκείου. Στις προθέσεις του Υπουργείου Παιδείας για το Νέο Λύκειο είναι ο υποχρεωτικός του χαρακτήρας να παραμείνει στις δύο πρώτες τάξεις του Λυκείου και στη Γ΄ να αποτελεί μάθημα επιλογής. Πρόκειται, επίσης, στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου το μάθημα να μετονομαστεί σε «Θρησκεία και Κόσμος». Απέναντι στις προθέσεις αυτές υπήρξαν αντιδράσεις. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το μάθημα και στη Γ΄ Λυκείου θα πρέπει να είναι υποχρεωτικό, κάποιοι άλλοι ότι θα πρέπει να είναι επιλογής σε όλο το Λύκειο. Η ATHENS VOICE φιλοξενεί τις δύο διαφορετικές απόψεις, με τον Σταύρο Γιαγκάζογλου, σύμβουλο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, να τάσσεται υπέρ της διατήρησης του υποχρεωτικού χαρακτήρα του μαθήματος, και την Εύη Ζαμπέτα, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, να τάσσεται κατά, υποστηρίζοντας επιπλέον ότι έτσι όπως διδάσκεται το μάθημα («διατηρεί κατ’ ουσίαν ομολογιακό χαρακτήρα») δεν έχει θέση στο σχολείο.


ΝΑΙ
Τα Θρησκευτικά στο νέο Λύκειο
Σταύρος Γιαγκάζογλου*


Συνήθως οι επικριτές της υποχρεωτικής διδασκαλίας των Θρησκευτικών θεωρούν ως δεδομένο το στενά ομολογιακό και κατηχητικό χαρακτήρα τους. Η πραγματικότητα αυτή προκαλεί εντάσεις που αποκαλύπτουν συχνά διαμετρικά αντιτιθέμενες θέσεις για τη θρησκευτική εκπαίδευση στο δημόσιο σχολείο. Θεωρούμε ότι είναι καιρός τα Θρησκευτικά στο «Νέο Λύκειο» να προσλάβουν ένα πιο ανοικτό και πλουραλιστικό περιεχόμενο. Διατηρώντας και επεκτείνοντας τον γνωσιακό και παιδαγωγικό χαρακτήρα του, το μάθημα μπορεί να ανταποκριθεί στις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες των μαθητών, υπηρετώντας ένα «θρησκευτικό γραμματισμό», ο οποίος εντάσσεται σε έναν πολιτισμικό εγκλιματισμό στην ευρύτερη κοινωνική πραγματικότητα. Πρόκειται για καίρια διάσταση της θρησκευτικής αγωγής, που συμβάλλει στη δημιουργία θρησκευτικά συνειδητοποιημένων και διαλεγόμενων πολιτών.
Η εναλλακτική θεώρηση των Θρησκευτικών στο Νέο Λύκειο θα έχει επίκεντρο τη θρησκευτική παράδοση του τόπου, που σαρκώθηκε στη ζωή και αποτυπώθηκε στα μνημεία του πολιτισμού της Ορθοδοξίας. Οι μαθητές είναι χρήσιμο και πολύτιμο να γνωρίζουν τη θρησκευτική παράδοση του τόπου και συνάμα να διαλέγονται με τις χριστιανικές παραδόσεις της Ευρώπης και του κόσμου, αλλά και με τα μεγάλα θρησκεύματα, ιδιαίτερα όσα ενδιαφέρουν την ελληνική κοινωνία. Η διευρυμένη αυτή θρησκευτική εκπαίδευση εξετάζει ερευνητικά και κριτικά την προσφορά στην ιστορία και στον πολιτισμό κάθε θρησκευτικής παράδοσης, αποβλέποντας στο θρησκευτικό γραμματισμό, αλλά και στην ευαισθητοποίηση και στον αναστοχασμό των μαθητών απέναντι στο δικό τους θρησκευτικό και ηθικό προβληματισμό.
Ένα τέτοιο μάθημα Θρησκευτικών μπορεί να είναι ζήτημα επιλογής για έναν έφηβο στο Λύκειο - προθάλαμο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης; Ποιο μάθημα θα συζητά τα ηθικά και υπαρξιακά ερωτήματά του ως ερμηνευτική αναζήτηση του νοήματος, ως υποδομή για την ίδια τη ζωή; Όταν τα Θρησκευτικά δεν διδάσκονται υποχρεωτικά, πώς θα αντιμετωπιστούν τα ολοένα και αυξανόμενα ζητήματα διαπολιτισμικής αγωγής, θρησκευτικού φονταμενταλισμού, θρησκευτικής ετερότητας, ηθικής ανάπτυξης και συμπεριφοράς κ.ά.; Η Ελληνική Πολιτεία έχει ευθύνη για μια σύγχρονη και υπεύθυνη θρησκευτική αγωγή. Για να διαχειριστεί επιτυχώς το θρησκευτικό φαινόμενο στην πολυείδεια και πολυπλοκότητά του, είναι ανάγκη οι πολίτες να γνωρίζουν έγκυρα τις πραγματικές διαστάσεις του.
*Σύμβουλος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου

ΟΧΙ
Θρησκευτικά και Μυθολογία
Εύη Ζαμπέτα*


Τα Θρησκευτικά δεν είναι ένα μάθημα όπως τα άλλα. Δεν αναφέρεται στην ανάλυση του θρησκευτικού φαινομένου, ούτε καν στην ιστορία του Χριστιανισμού. Παρά τον κατ’ επίφαση εκσυγχρονισμό του περιεχομένου και την αλλαγή των διδακτικών εγχειριδίων το 2006, το μάθημα διατηρεί κατ’ ουσίαν ομολογιακό χαρακτήρα. Αν και το Σύνταγμα αναγνωρίζει μεταξύ των σκοπών της εκπαίδευσης την καλλιέργεια της θρησκευτικής συνείδησης, η εκπαιδευτική πολιτική επιμένει να συρρικνώνει αυτή την έννοια στην κατήχηση περί την επικρατούσα θρησκεία. Ένα ομολογιακό μάθημα δεν έχει θέση στο σχολείο, ούτε για την πλειονότητα ούτε για τις μειονότητες. Οι εκκλησίες μπορούν με το λόγο και το έργο τους να ασκήσουν παιδαγωγικό ρόλο. Ο ρόλος του σχολείου είναι να καλλιεργεί την κοινωνική συνοχή και την πρόσβαση όλων στη γνώση. Ακόμη δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς σκέφτεται το Υπουργείο Παιδείας για τα Θρησκευτικά. Οι προτάσεις για το «Νέο Λύκειο», αν και προς το παρόν δεν εξειδικεύονται πλήρως, ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων. Ανακοινώθηκε η πρόθεση το μάθημα στη Β΄ και Γ΄ Λυκείου να ονομάζεται «Θρησκεία και Κόσμος», ενώ περιορίζονται ελαφρώς οι ώρες διδασκαλίας του μαθήματος στη Β΄ Λυκείου και καθίσταται επιλεγόμενο στη Γ΄ Λυκείου. Τίποτε δεν φαίνεται να αλλάζει στην υποχρεωτική εκπαίδευση αλλά και στην Α΄ Λυκείου όσον αφορά το χρόνο και το περιεχόμενο του μαθήματος. Ο διδακτικός χρόνος που αντιστοιχεί σε κάθε γνωστικό αντικείμενο δεν μπορεί να μένει ο ίδιος εις το διηνεκές. Ο καταμερισμός εργασίας στην επιστήμη αναπτύσσεται και αυτό αναγκαία συνεπιφέρει αλλαγές στη διαδικασία της μάθησης. Η κοινωνία που επιμένει το σχολείο να μην αλλάζει, οπισθοδρομεί. Η αντίρρηση των Ελλήνων Θεολόγων για ένα μάθημα με τίτλο «Θρησκεία και Κόσμος», πέραν του ότι είναι ακατανόητη, προδίδει ενδεχομένως και την πραγματική αδυναμία και ακαταλληλότητα του κλάδου των Θεολόγων να το διδάξουν. Σε εποχές οικονομικής, κοινωνικής και πνευματικής κρίσης, ο αναστοχασμός πάνω στην ταυτότητα και τον πολιτισμό μας είναι προϋπόθεση για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας και τους όρους συγκρότησης της κοινωνικής συνοχής. Η εμμονή σε παραδοσιακές μυθοπλασίες και φοβίες, όπως ότι η ταυτότητα του έθνους κινδυνεύει αν αλλάξει το παραμικρό στο μάθημα των Θρησκευτικών, αποτελεί μια ακόμη εκδήλωση πνευματικής ένδειας.
*Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών

Άγιος Χριστόφορος


Αθανασίου Καλαμάτα:Δέσπω Λιάλιου-Μνήμη Νίκου Ματσούκα







Μνήμη Νίκου Ματσούκα

ΔΕΣΠΩ ΑΘ. ΛΙΑΛΙΟΥ
Εργογραφία Νίκου Αθ. Ματσούκα
Εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 1998, σσ. 56

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ
Θεολόγου Καθηγητή

Πέντε χρόνια πέρασαν από την κοίμηση του Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ Νίκου Ματσούκα, (7 Μαΐου 2006). Με άπειρη ευγνωμοσύνη ενθυμούμαι την ώρα αυτή, τη μαθητεία μου κοντά του. Δάσκαλος φωτισμένος και υπέροχος άνθρωπος.
Γεννημένος στην Ξάνθη το 1934, σπούδασε Θεολογία και Φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης και Χαϊδελβέργης. Για 42 χρόνια υπηρέτησε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, κατά το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ως Καθηγητής της Δογματικής και της Ιστορίας της Φιλοσοφίας στη Θεολογική Σχολή του ίδιου Πανεπιστημίου. Στο συγγραφικό του έργο ανήκουν εκτενή έργα, μονογραφίες, και άρθρα θεολογικού και φιλοσοφικού περιεχομένου. Βασική συνιστώσα του θεολογικού κυρίως έργου του, υπήρξε η προσπάθεια ρήξεων που επιχείρησε ο ίδιος με ονόματα που μέχρι τη δεκαετία του ’80, στο χώρο της ακαδημαϊκής θεολογίας θεωρούνταν αυθεντίες. Με τόλμη που βασίστηκε σε σκληρή και επίπονη ερευνητική δουλειά, ο Καθηγητής Ματσούκας, επιχείρησε να εκριζώσει τριβόλους και ζιζάνια, που η παλαιότερη θεολογική σκέψη γερά είχε θεμελιώσει στη διδασκαλία και την πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Σ’ όλα σχεδόν τα θεολογικά έργα του ο Νίκος Ματσούκας τόνιζε ότι καθήκον του δογματολόγου δεν είναι να δημιουργήσει ένα «κλειστό δογματικό σύστημα». Αντιθέτως, αυτό που κατεξοχήν τον ενδιέφερε, ήταν η ακριβής έκθεση του περιεχομένου της πίστης, «ως κοινωνίας με τα αγαθά της παράδοσης, ως χαρισματικής ζωής».
Εκείνο όμως που συναρπάζει τον σημερινό αναγνώστη του έργου, είναι το γεγονός ότι Νίκος Ματσούκας δημιουργικά καταπιάστηκε με τη Λογοτεχνία και την Ιστορία του Νέου Ελληνισμού. Οι μελέτες του για τον Νίκο Καζαντζάκη, τον Φ. Ντοστογιέφκσυ, οι πολλαπλές αναφορές σε πολλά έργα του, στον Γιώργο Σεφέρη, τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Γιάννη Ρίτσο, τον Θ. Αγγελόπουλο, τον Ανδρέα Εμπειρίκο, τον Νίκο Γκάτσο, τα πεζογραφικά κείμενά του, όπως τα Γλυκόπικρες ρίζες, Ζηλωτικά πόλεως Θεσσαλονίκης, Ο θαμπός καθρέφτης, αλλά και οι μεταφραστικές του δοκιμές στον Φ. Κάφκα, τον Χ. Έσσε και τον Πασκάλ, δείχνουν πως ο αείμνηστος δάσκαλος πολλών σήμερα θεολόγων των φοιτητικών χρόνων της δεκαετίας του ’80, υπήρξε ιδιαίτερα χαρισματικός άνθρωπος και κορυφαίος θεολόγος.
Πλήρη παρουσίαση της εργογραφίας του Νίκου Ματσούκα, για πρώτη φορά εκδόθηκε το 1998 από την κα. Δέσπω Λιάλιου, συνεργάτιδα και επιμελήτρια πολλών έργων του, Καθηγήτρια σήμερα της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ. Στην εν λόγω εργογραφία η κα. Λιάλιου παρουσιάζει όλες τις μονογραφίες και τα άρθρα του αξέχαστου Καθηγητή. Το βιβλίο της είναι διαρθρωμένο σε οκτώ θεματικές ενότητες, ήτοι:
  • Θεολογία και ακαδημαϊκή ζωή,
  • Λογοτεχνία – Τέχνη,
  • Βιβλιοκρισίες,
  • Νεκρολογίες,
  • Εν Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία,
  • Εν Γονείς – Νέοι,
  • Εν Ορθόδοξος Επιστασία,
  • Μεταφράσεις: Θεολογία – Φιλοσοφία – Λογοτεχνία – Ψυχολογία.
Η κα. Λιάλιου με επίπονη προσπάθεια, ακολουθώντας το σύστημα της ενιαίας κατάταξης του έργου ενός συγγραφέα καταγράφει 194 μελέτες και άρθρα του Νίκου Ματσούκα, τα οποία «αφορούν στη θεολογία ως έκφραση της εκκλησιαστικής παραδόσεως και του πολιτισμού». Όπου κρίθηκε αναγκαίο η συγγραφέας παραθέτει τις σχετικές παραπομπές (χρήση από άλλους συγγραφείς). Σημαντικό τεκμήριο της παρούσης εργογραφίας είναι και τα δύο ευρετήρια όρων και ονομάτων που παρατίθενται στο τέλος του βιβλίου, (σσ. 39-48).
Ενταγμένη στη σειρά Φιλοσοφική και Θεολογική Βιβλιοθήκη 37 των εκδόσεων Πουρναρά της Θεσσαλονίκης, η εργογραφία του Νίκου Ματσούκα, καταδεικνύει την οφειλόμενη τιμή και ανάμνηση μιας μεγάλης πνευματικής προσωπικότητας των θεολογικών μας γραμμάτων. Εδώ, είναι νομίζω, σημαντικό να σημειωθεί ότι σε μια εποχή που οι λήροι πολλών πομφολύγων κατά της επιστήμης της Θεολογίας και της Εκκλησίας συνεχώς αυξάνονται, ολάκερο το έργο του Νίκου Ματσούκα, με το βαρύ θεολογικό και φιλοσοφικό εξοπλισμό του, κατατίθεται στις νεότερες γενιές των θεολόγων ως ένα πολύτιμο αγκωνάρι.   

Κυριακή 8 Μαΐου 2011

ΚΑΙΡΟΣ:Ανοικτή συνεδρίαση της Γραμματείας της Αθήνας-Ενημέρωση








Χολαργός 8-5-2011
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κατά τη διάρκεια της προγραμματισμένης ανοικτής συνεδρίασης της Γραμματείας του «ΚΑΙΡΟΥ» της Αθήνας στην έδρα του, (Σάββατο 7/5/2011), παρουσιάστηκε συνοπτικά το έργο του συνδέσμου κατά το τελευταίο εξάμηνο[ανακοινώσεις για νέο λύκειο, συναντήσεις με φορείς(Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, Αρχιεπίσκοπος, Συνοδική επιτροπή παιδείας),έγκριση καταστατικού και λοιπά οργανωτικά θέματα]· παράλληλα ο παριστάμενος κ. Στ. Γιαγκάζογλου (Σύμβουλος Θεολόγων του Π.Ι) παρουσίασε με αδρές γραμμές το πλαίσιο του νέου Προγράμματος Σπουδών για το Μάθημα των Θρησκευτικών(Δημοτικού-Γυμνασίου) καθώς και τις επόμενες φάσεις που προβλέπονται από τον σχεδιασμό του. Εκ μέρους των συντονιστών των ομάδων εργασίας του συνδέσμου, ο επίκουρος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής κ. Ν. Μαγγιώρος, παρουσίασε διεξοδικά την πορεία των εργασιών και τα μέχρι τώρα αποτελέσματα, που αφορούν σε θέματα σχετιζόμενα με το Μάθημα των Θρησκευτικών και τα οποία ο «ΚΑΙΡΟΣ» θα παρουσιάσει δημόσια μόλις ολοκληρωθεί αυτή η εξαιρετικά δημιουργική, για τα μέλη του συνδέσμου, φάση. Στην όλη διαδικασία παρενέβησαν με εποικοδομητικές τοποθετήσεις-ερωτήσεις, το σύνολο των παρευρισκομένων μελών του «ΚΑΙΡΟΥ», ενώ στο τέλος της συνάντησης εξέφρασαν προς τη Γραμματεία της Αθήνας, το αίτημα επανάληψης παρόμοιας ενημερωτικής συνάντησης-εντός του Ιουνίου- για την ανταλλαγή απόψεων πάνω στις εξελίξεις και στα νέα δεδομένα που αφορούν στη θέση και την παρουσία του ΜτΘ στο Νέο Σχολείο.
ΑΠΟ ΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ











Υ.Γ Οι φωτογραφίες από τη συνάντηση, που συνοδεύουν το Δελτίο Τύπου, οφείλονται στην ευγενή πρωτοβουλία και φροντίδα του παρισταμένου συναδέλφου, κ. Κων/νου Βενεκά, καθηγητή στο Γυμνάσιο-Λύκειο Γκούρας Κορινθίας και γι’ αυτό η Γραμματεία της Αθήνας εκφράζει τις θερμές τις ευχαριστίες.

Νόνη Σταματέλου: Μάνα




        

Μάνα



Το διάνεμά σου μεσ' στο σπίτι
Σαν να μην έχεις φύγει από καιρό.
Κάπου-κάπου θαρρώ πως τις νύχτες
Κάποιος ποτίζει το βασιλικό
Και σα δροσίσει τα χαράματα
Κλείνει απαλά το τζάμι.
Νά  ρχεσαι
Να με ξυπνάς
Και να μου σκεπάζεις την πλάτη
Όπως τότε.
Να μου διαβάζεις στη γωνιά μας
απ' το παλιό αναγνωστικό.
Έχει άλλη γλύκα ο Παπαδιαμάντης
απ' το στόμα σου, μάνα
Άλλο βάρος τα Συναξάρια.

Σάββατο 7 Μαΐου 2011

ΚΑΙΡΟΣ:Εξελίξεις για το μάθημα των Θρησκευτικών στο Νέο Σχολείο (Δημοτικό –Γυμνάσιο-Λύκειο)




Η Γραμματεία του ΚΑΙΡΟΥ στην Αθήνα, διοργάνωσε συνάντηση το Σάββατο 7 Μαΐου 2011 και ώρα 10.00 π.μ. με θέματα α) τις εξελίξεις για το μάθημα των Θρησκευτικών στο Νέο Σχολείο (Δημοτικό –Γυμνάσιο-Λύκειο) και β)την  εξέλιξη των εργασιών στα ερευνητικά προγράμματα, στα οποία ασχολούνται μέλη του συνδέσμου από όλη την Ελλάδα. Ομιλητές ήταν  ο Σύμβουλος Θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου και ο εκπρόσωπος-συντονιστής των ομάδων εργασίας, κ. Νικόλαος Μαγγιώρος επίκουρος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ. Παράλληλα έγινε εκτενής ενημέρωση για τα τρέχοντα οργανωτικά ζητήματα του συνδέσμου μας από τον Γιώργο Παπαδόπουλο μέλος της Δ.Ε. του ΚΑΙΡΟΥ . Η συνάντηση έγινε στην έδρα του συνδέσμου και συγκεκριμένα στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συλλόγου «Το Σήμαντρο» [Ελ. Βενιζέλου 59α στο Χολαργό].

Ιάκωβος Μαρτίδης :Η ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΠΡΙΖΑ-Φωτογραφίες από την παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα




Το νέο βιβλίο

Η ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΠΡΙΖΑ

παρουσίασαν οι Εκδόσεις Αρμός και ο συγγραφέας του

Ιάκωβος Μαρτίδης

το Σάββατο 7 Μαϊου, στις 11,30 το μεσημέρι
στην Αίθουσα Λόγου της Στοάς του βιβλίου.
Για το βιβλίο και τον συγγραφέα μίλησαν

π. Φιλόθεος Φάρος, συγγραφέας - κλινικός ψυχολόγος

Δημήτρης Καραγιάννης, παιδοψυχίατρος - ψυχοθεραπευτής










Παρασκευή 6 Μαΐου 2011

Ινδία: Λιθοβόλησαν νεόνυμφους μέχρι θανάτου




Οκτώ άνθρωποι συνελήφθησαν σήμερα στη βόρεια Ινδία επειδή λιθοβόλησαν μέχρι θανάτου δυο νέους που τόλμησαν να παντρευτούν παρ' ότι ανήκαν σε διαφορετικές κάστες.

Ο Ρατζίβ Βέρμα και η Ρένου Παλ, 20 ετών και οι δύο, ήταν ερωτευμένοι αλλά οι οικογένειές τους δεν ενέκριναν την ένωσή τους επειδή δεν ανήκαν στην ίδια τάξη.
Την περασμένη Κυριακή όμως οι δυο νέοι ερωτευμένοι κλέφτηκαν και επέστρεψαν στο χωριό τους, το Νάγκλα Χούρου του Ούταρ Πραντές, 24 ώρες αργότερα, αφού προηγουμένως είχαν παντρευτεί.Στην είσοδο του χωριού τους ανέμενε ένα πλήθος, με επικεφαλής την οικογένεια της κοπέλας, και τους σκότωσαν δια λιθοβολισμού.

Γεωπολιτικές παρατηρήσεις / του Oικουμενικού πατριάρχη Βαρθολομαίου





Allocution du patriarche Bartholomeos Ier (μτφρ: Νίκος Ράπτης/PPOL)©IFRI
[Image]
Εκ φύσεως και λόγω της αποστολής του, είναι αναμενόμενο , το «γαλλικό ινστιτούτο διεθνών σχέσεων» (IFRI) να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη γεωγραφική και την πολιτική διάσταση τηςπίστεώς μας, παρά την ιστορία και δόγματά της, στα οποία συνήθως μας καλούν να αναφερθούμε.
Κι όμως, για μας τους ορθόδοξους χριστιανούς, η γεωγραφική διάσταση –το περιβάλλον, η γεωπολιτική- μόνο ξένα δεν είναι. Στα ίδια τα τοπία που έχουμε διαμορφώσει, όπως π.χ. στα μοναστήρια μας, εκφράζουμε τη σχέση μεταξύ πνευματικότητας και ύλης, στην οποία πιστεύουμε. Και χωρίς να αναζητούμε την πολιτικοποίηση, η ορθοδοξία δεν είναι ξένη προς την πολιτική, ιδίως στο πλανητικό επίπεδο. Είτε πρόκειται για τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπου και φύσης, είτε για τα πολιτικά διακυβεύματα που σχετίζονται με τις διαφορές στην Οικουμένη, η πολιτική διάσταση αποτελεί για μας μια σημαντική παράμετρο.
Ατμόσφαιρα παρακμής
Εδώ και μερικά χρόνια, η σύγχρονη κοινωνία βιώνει μια αίσθηση απαισιοδοξίας όσον αφορά το μέλλον του δυτικού πολιτισμού. Η τρομοκρατική απειλή, η οικονομική κρίση, η υπερχρέωση των κρατών, η ενίσχυση νέων, αναδυόμενων δυνάμεων, είναι μερικοί μόνο από τους παράγοντες που τροφοδοτούν το κλίμα αυτό
«Οικολογία και γεωπολιτική μοιάζει να συγκλίνουν, σε μια θεμελιακή διερώτηση όσον αφορά αυτό καθ' αυτό το μέλλον του δυτικού πολιτισμού»
Ασφαλώς δεν είναι η πρώτη φορά που η Ευρώπη προβληματίζεται για την επικείμενη παρακμή της. Πολλοί σημαντικοί διανοούμενοι του 20ού αιώνα, σαν τους Όσβλαντ Σπένγκλερ (OswaldSpengler), Πολ Βαλερί (Paul Valéry), Αλμπέρ Ντεμανζόν (Albert Demangeon) ή 'Αρνολντ Τόινμπι (Arnold Toynbee) είχαν κι άλλοτε αναφερθεί στην προοπτική της παρακμής της Ευρώπης.Αλλά σήμερα αυτή η συζήτηση λαμβάνει μεγαλύτερη έκταση από ότι παλαιότερα. Συμβάλλουν σε αυτό οι πρωτοφανείς προκλήσεις, άγνωστες στο παρελθόν, όπως π.χ. η υπερθέρμανση του κλίματος, αλλά και οι επιπτώσεις μιας ενοποίησης του κόσμου πολύ βαθύτερης και εκτενέστερης από εκείνη που είχε πραγματοποιηθεί πριν το Μεγάλο Πόλεμο, υπό την αιγίδα των ευρωπαϊκών μεγάλων δυνάμεων.
Τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων δεν μπορεί παρά να τροφοδοτούν αυτές τις ανησυχίες. Η διπλή καταστροφή στην Ιαπωνία, σεισμική και πυρηνική, έδειξε πόσο περιορισμένη είναι η δυνατότητά μας να ελέγχουμε τις δυνάμεις της φύσεως. Αλλά και οι εξεγέρσεις, οι καθεστωτικές αλλαγές και οι εμφύλιοι πόλεμοι αμφισβητούν τη δυνατότητα της δύσης να βοηθήσει τα κράτη της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής στην οδό της ειρήνης και της ανεκτικότητας. Οικολογία και γεωπολιτική μοιάζει να συγκλίνουν, σε μια θεμελιακή διερώτηση όσον αφορά αυτό καθ' αυτό το μέλλον του δυτικού πολιτισμού.
Αλληλεξάρτηση οικολογίας και γεωπολιτικής
Κατ' αρχήν αυτά τα δύο επίπεδα μοιάζουν διαφορετικά, ασύνδετα. Αλλά η υπερεκμετάλλευση της φύσης συμβάλει μεν στη μάλλον άνετη ικανοποίηση των υλικών αναγκών των σημερινών γενεών, υπονομεύει όμως την ευημερία, για να μην πούμε την επιβίωση, των μελλοντικών γενεών. Η απουσία οικολογικής σταθερότητας προκαλεί διαγενεακή αδικία, αδικία που εγγράφεται στη διάσταση του χρόνου. Κι εν μέσω φυσικών καταστροφών, οδηγούμεθα αναπότρεπτα σε ένα κόσμο σπάνης πρώτων υλών, μεγάλων εξαναγκαστικών μεταναστεύσεων, πολιτικών αναστατώσεων. Εξ ανάγκης θα προκληθούν βίαιες συρράξεις και γεωπολιτικές κρίσεις. Εξάλλου αυτές οι κρίσεις είναι ήδη παρούσες: σχετίζονται με τις ανισότητες κι εγγράφονται στο χώρο. Δημογραφικές και οικονομικές διαφοροποιήσεις μεταξύ των κρατών που έχουν αναπτυχθεί από παλιά κι εκείνων που ονειρεύονται να τα μιμηθούν, πυροδοτούν διεθνείς εντάσεις, την αίσθηση της αδικίας, και οδηγούν μερικά κράτη να αδιαφορούν για τους οικολογικούς μας στόχους.
«Έχουμε το δικαίωμα να αποτρέψουμε τα φτωχά κράτη να ακολουθήσουν την οδό που ήδη ακολούθησαν τα παλιά βιομηχανικά κράτη, στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος; Κι αν ναι, μπορούμε να το κάνουμε ειρηνικά;»
Κάνοντάς το, φέρουν το δυτικό πολιτισμό ενώπιον ενός δύσκολου ηθικού διλήμματος: έχουμε το δικαίωμα να αποτρέψουμε τα φτωχά κράτη να ακολουθήσουν την οδό που ήδη ακολούθησαν τα παλιά βιομηχανικά κράτη, στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος; Κι αν ναι, μπορούμε να το κάνουμε ειρηνικά; Η παλιά γεωπολιτική αντίληψη, με βάση την οποία ορισμένα κράτη αναζητούσαν μια «θέση στον ήλιο» ένα «lebensraum» αντίστοιχο με τις (υποτιθέμενες ή και πραγματικές) ανάγκες τους, θα μπορούσε να προκαλέσει και πάλι συγκρούσεις και πολέμους. Ο συνδυασμός μάλιστα περιβαλλοντικών και γεωπολιτικών διακυβευμάτων, θέτει εκ νέου το ζήτημα των αξιών και των αρχών που θα πρέπει να διέπουν τον κόσμο μας.
Αυτό είναι ένα ζήτημα που τίθεται συχνά μέσω μεγάλων ερμηνευτικών σχημάτων που προτείνουν διάφοροι διανοούμενοι. Σχημάτων που επηρεάζουν αναγκαστικά τις διεθνείς σχέσεις και γεννούν ελκυστικές γεωπολιτικές αναπαραστάσεις.
Γεωπολιτικές αναπαραστάσεις
Με το τέλος του κομμουνισμού, δόθηκε η αίσθηση πως το δυτικό μοντέλο θα μπορούσε να κάνει πράξη την ενοποίηση της ανθρωπότητας. Η υπόθεση του «τέλους της ιστορίας» που πρότεινε οΦράνσις Φουκουγιάμα (Francis Fukuyama), σηματοδότησε έτσι την «αισιόδοξη φάση» της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Αλλά αυτή η περίοδος δε διήρκεσε πολύ: οι πόλεμοι στη Γιουγκοσλαβία και οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου έδειξαν πως το φιλελεύθερο ιδεώδες, ητηλεπικοινωνιακή τεχνολογία και η οικονομική παγκοσμιοποίηση, δεν αρκούσαν για να καταργήσουν δια παντός τη βία και τον πόλεμο. Το αντιπαράδειγμα της «σύγκρουσης των πολιτισμών» του Σάμιουελ Χάντινγκτον (Samuel Huntington), φάνηκε τότε να ανταποκρίνεται πολύ περισσότερο στην πραγματικότητα. Δεν έχω εδώ καμία πρόθεση να συμμετάσχω στην αντιπαράθεση που προκάλεσε το διαβόητο δοκίμιο που δημοσιεύτηκε στο «φόρειν αφέρς» το 1993. Αλλά έχει σημασία να υπογραμμίσω πως ανέδειξε το θρησκευτικό στοιχείο σε γεωπολιτικό παράγοντα. Αυτό ήταν ένα θέμα «ξεχασμένο» σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια του «ψυχρού πολέμου», όταν οι βιαιότητες και οι πόλεμοι ερμηνεύονταν ως συγκρούσεις συμφερόντων ή ως εκφράσεις ιδεολογικών διαφωνιών. Από τη στιγμή που ο Χάντινγκτον πρόκρινε το θρησκευτικό στοιχείο ως κριτήριο για τη διάκριση μεταξύ των διαφόρων «πολιτισμών», η θρησκεία απέκτησε σημαντικό, κρίσιμο ρόλο. Η γεωπολιτική αναπαράσταση που εμπνεύστηκε ο καθηγητής του «Χάρβαρντ» έπαιξε τεράστιο ρόλο στο τρόπο που προσλήφθηκαν κι ερμηνεύτηκαν οι μεταψυχροπολεμικές συγκρούσεις. Κατά συνέπεια, η θρησκεία κατηγορήθηκε ως γενεσιουργός αιτία πολέμων, ωμοτήτων, τρομοκρατίας, και συμπαρασύρθηκε στο χώρο της γεωπολιτικής.
«Η χρήση της θρησκευτικής ταυτότητας ως ιδεολογικής σήμανσης, αποτελεί απαράδεκτη εργαλειοποίηση της πίστης, ιδίως όταν οδηγεί στη μισαλλοδοξία και τη βία. Ρόλος μας είναι να αντιπαλέψουμε την τάση αυτή»
Η ορθοδοξία ήταν από τις πρώτες που υπέστησαν τα νέα στερεότυπα, κατηγορούμενη κατά τη διάρκεια των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας ως παραγωγός μιας κουλτούρας βίας. Στη συνέχεια, το Ισλάμ έπεσε κι εκείνο θύμα ανάλογων αναπαραστάσεων. Η αλήθεια όμως είναι πως απέχουμε πολύ από τους θρησκευτικούς πολέμους: οι σημερινοί πολέμαρχοι δεν αποσκοπούν στη διάδοση της πίστης τους. Η χρήση της θρησκευτικής ταυτότητας ως ιδεολογικής σήμανσης, αποτελεί απαράδεκτη εργαλειοποίηση της πίστης, ιδίως όταν οδηγεί στη μισαλλοδοξία και τη βία. Ρόλος μας είναι να αντιπαλέψουμε την τάση αυτή, πολλαπλασιάζοντας τις συναντήσεις μεταξύ διαφόρων θρησκειών και ομολογιών. Αυτές οι επαφές συμβάλλουν στη συλλογική εύρεση κοινών αξιών, που μπορούν να μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας.
Ο ρόλος της Ευρώπης
Οι τρέχουσες δυσκολίες συνιστούν την αρνητική όψη της καταπληκτικής συμβολής της Ευρώπης στην υλική και πνευματική πρόοδο της ανθρωπότητας. Ο ρόλος της Ευρώπης δεν μπορεί άρα παρά να είναι καθοριστικός και στο ξεπέρασμα των σημερινών δυσκολιών.
«Η νεωτερικότητα όμως δεν πρόσφερε μόνο ευεργετήματα, αλλά και σωρούς βασανισμών και τραγωδιών, όπως π.χ. εκείνων που συνδέθηκαν με τη διαδικασία πολιτικού θρυμματισμού που στη δύση έγινε γνωστή ως "ανατολικό ζήτημα". Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως βρέθηκε στο επίκεντρο της σχετικής αναταραχής. Υπέφερε τα πάνδεινα»
Αλλά όσον αφορά τον ορισμό και την οριοθέτηση της Ευρώπης, η συναίνεση δεν είναι προφανής. Ας ξεκινήσουμε από την πλέον περιοριστική προσέγγιση, αποδεχόμενοι προσωρινά πως η γένεση της Ευρώπη σηματοδοτείται από την ιστορική στιγμή του διχασμού του χριστιανικού κόσμου σε μια «κωνσταντινουπολική» και μια «ρωμαϊκή» σφαίρα επιρροής. Ακολούθως η «αναγέννηση», η «μεταρρύθμιση», ο «διαφωτισμός», η βιομηχανική επανάσταση, οι ποικίλες κρίσεις, αναστατώσεις και διχασμοί που σηματοδότησαν την ιστορία του δυτικού χριστιανισμού, οδήγησαν σε μια νέα αντίληψη πολιτικής οργάνωσης, που σταδιακά επεκτάθηκε στην υπόλοιπη ανθρωπότητα, ασφαλώς με άνισο τρόπο.
Οι διάφορες συνιστώσες της ορθόδοξης χριστιανοσύνης επηρεάστηκαν έντονα από αυτή τη νέα δυναμική. Η νεωτερικότητα όμως δεν πρόσφερε μόνο ευεργετήματα, αλλά και σωρούς βασανισμών και τραγωδιών, όπως π.χ. εκείνων που συνδέθηκαν με τη διαδικασία πολιτικού θρυμματισμού που στη δύση έγινε γνωστή ως «ανατολικό ζήτημα». Το «οικουμενικό πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως» βρέθηκε στο επίκεντρο της σχετικής αναταραχής. Υπέφερε τα πάνδεινα. Εν πλήρει συνειδήσει της αποστολής του ως φορέως μιας μαρτυρίας με οικουμενική σημασία,αγωνίστηκε -και συνεχίζει να αγωνίζεται- για να υπηρετήσει την αποστολή του στο χώρο ενός εκ των σημαντικότερων σταυροδρομιών της ανθρωπότητας.
Μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους, η Ευρώπη, που έπεσε κι εκείνη θύμα του ίδιου του δυναμισμού της, επιχείρησε να υπερβεί εαυτόν και να επανιδρυθεί, διαμέσου της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Στο τέλος του «ψυχρού πολέμου», η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος ήταν αναντίρρητη. Αλλά η ιστορία δε σταματά. Εμπρός στις νέες κρίσεις, η Ευρώπη καλείται εκνέου να επιδείξει ηθικό και διανοητικό θάρρος. Δικαιούμεθα μεν να ελπίζουμε πως τα εσωτερικά προβλήματα της Ευρώπης που πυροδότησαν δύο μεγάλους παγκόσμιους πολέμους έχουν πλέον ξεπεραστεί, σε μεγάλο βαθμό. Αλλά εμφανίζονται νέες δυσχέρειες, σε συνδυασμό με τιςγεωπολιτικές, γεωοικονομικές και γεωπολιτιστικές αλλαγές. Οι αναλύσεις των ειδημόνων των διεθνών σχέσεων, οι αναλύσεις σας, δείχνουν πως οδεύουμε σε πρωτοφανείς πραγματικότητες.
«Αν ορίσουμε ως γενέθλια στιγμή της Ευρώπης τη συνάντηση μεταξύ Αθηνών, Ιερουσαλήμ και Ρώμης, αντί για τη δημιουργία της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου ή το σχίσμα του 1054, θα ήταν δυνατό να αποκαταστήσουμε την επαφή μας με αξίες που συχνά λησμονούνται»
Ενοποιημένος οικονομικά, οργανωμένος γύρω από συγκεκριμένους «πόλους», διευθυνόμενος από μια «διεθνή κοινότητα» που αναζητά κοινές αξίες και τρόπους δράσης, ο νέος αιώνας πόρρω απέχει από τη παραδοσιακή εικόνα ενός συνόλου κυρίαρχων κρατών, στην οποία είχαμε συνηθίσει.
Είναι σε αυτό το ασταθές και ρευστό περιβάλλον που η Ευρώπη καλείται να ανακαλύψει τη νέα οδό που θα της επιτρέψει να αντεπεξέρθει στη διαγενεακή ανισότητα και στις γεωγραφικές ανισότητες, χωρίς να υποκύψει στους πειρασμούς των αποκλεισμών και των ηγεμονισμών, χωρίς να πυροδοτήσει εκ νέου τον κύκλο της σύγκρουσης και της βίας.
Το ζήτημα των αξιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού δεν είναι πλέον δυνατό να παρακάμπτεται. Ήρθε η ώρα να αναστοχαστούμε την ευρωπαϊκή ιστορία. Ίσως θα έπρεπε να αναθεωρήσουμε τη διακλάδωση που θεωρούμε ως το σημείο αφετηρίας της. Αν ορίζαμε ως γενέθλια στιγμή της Ευρώπης τη συνάντηση μεταξύ Αθηνών, Ιερουσαλήμ και Ρώμης, αντί για τη δημιουργία της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου ή το σχίσμα του 1054, θα ήταν δυνατό να αποκαταστήσουμε την επαφή μας με αξίες που συχνά λησμονήθηκαν προς όφελος της χρησιμοθηρίας, που δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει στα σημερινά περιβαλλοντικά και γεωπολιτικά αδιέξοδα. Μια τέτοια αναθεώρηση στην ιστορική μας προοπτική, θα οδηγήσει κατ' ανάγκην σε αλλαγές και στη γεωγραφική μας αντίληψη. Το άνοιγμα της Ευρώπης προς όλους τους κληρονόμους της διευρυμένης ιστορικής της παραδόσεως θα τη βοηθήσει να προσεγγίσει περισσότερο στους ετερόδοξους χριστιανούς, αλλά και τους μουσουλμάνους και τους εβραίους, συμβάλλοντας στη συμφιλίωσή τους.
Είναι κάτι που τους το οφείλει, καθώς η νεωτερικότητα πυροδότησε κρίσεις που διέρρηξαν την παραδοσιακή τους συμβίωση. Φυσικά, μια παρόμοια αναθεώρηση δεν μπορεί παρά να είναι επώδυνη για τους Ευρωπαίους, από την άποψη της αυτοσυνειδησίας τους. Πολλοί ίσως θα τη βίωναν σαν άρνηση των παραδόσεών τους. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς τις τρέχουσες συζητήσεις για τη θέση των μουσουλμάνων στην Ευρώπη ή ακόμα και για το αίτημα πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) για να συνειδητοποιήσει τις ταυτοτικές συσπάσεις και τις πολιτικές εντάσεις που προκαλούν αυτά τα ζητήματα.
Αυτές οι δυσκολίες -ακόμα και οι πολιτικές απειλές- δεν πρέπει να υποτιμώνται. Αλλά είμαστε πράγματι σε θέση να παρακάμψουμε, ή έστω να αναβάλλουμε περαιτέρω αυτή τη συζήτηση; Η γαλλογερμανική συμφιλίωση απέδειξε πως η Ευρώπη μπορεί να αλλάξει εις βάθος. Μετά τον συγκλονισμό της από τους δύο αδελφοκτόνους πολέμους και εμπρός στη νέα διάταξη που προέκυψε μετά το Β' παγκόσμιο πόλεμο, η Ευρώπη κατόρθωσε σε μεγάλο βαθμό να επισκιάσει τα νοητικά σύνορα που διαχώριζαν τα έθνη της. Συνειδητοποιώντας τις τεκτονικές αλλαγές του νέου αιώνα και τις νέες προκλήσεις που αντιμετωπίζει, οφείλει σήμερα να προχωρήσει κι άλλο στην ίδια οδό. Χρέος της είναι πλέον να χαμηλώσει τα τείχη που διαχωρίζουν τους λαούς της από τους γείτονές της.
Η συμβολή της ορθοδοξίας
Ο ορθόδοξος κόσμος επιθυμεί να συνεισφέρει στη νέα αυτή ευρωπαϊκή περιπέτεια. Ευρισκόμενος εγγύς της Ευρώπης, κατόρθωσε μολοταύτα να συντηρήσει ορισμένα στοιχεία της κοινής μας κληρονομιάς, χάρη στα οποία είναι δυνατό να επενδύσουμε εκ νέου σε αξίες που δίχως αμφιβολία βιαστήκαμε να εγκαταλείψουμε.
«Η Κωνσταντινούπολη, που εντωμεταξύ έγινε Ισταμπούλ, αυτό το μεγάλο ιστορικό και γεωγραφικό σταυροδρόμι, ελπίζει να συμμετάσχει ενεργά στην προσπάθεια της Ευρώπης, ως διαμεσολαβητής τόσο με τους ορθοδόξους της οικουμένης, όσο και με τους λαούς που κατοικούν στον παραδοσιακό γεωγραφικό μας χώρο»
Κι αν η επανασύνδεση με αξίες που επιτρέπουν μια πιο αρμονική σχέση του ανθρώπου με τη φύση ανήκει σε αυτά που μπορεί να προσφέρει η ορθόδοξη εκκλησία στην Ευρώπη, η γειτνίασή της, η εμπειρία της συμβίωσης, και οι πολιτιστικές της συγγένειες με τους λαούς της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, της επιτρέπει να συμβάλλει στις ανταλλαγές, το διάλογο, την επούλωση των πληγών που προκάλεσε στην περιοχή η ευρωπαϊκή παρουσία, που συχνά βιώθηκε ως υπερβολικά βίαιη.
Χάρη σε ένα διπλό άνοιγμα, ιστορικό και γεωγραφικό, η Ευρώπη μπορεί να βρει τις διανοητικές, ηθικές και γεωπολιτικές δυνάμεις που της είναι απαραίτητες για να αντεπεξέρθει στις νέες προκλήσεις ενός κόσμου που αλλάζει όλο και ταχύτερα. Η Κωνσταντινούπολη, που εντωμεταξύ έγινε Ισταμπούλ, αυτό το μεγάλο ιστορικό και γεωγραφικό σταυροδρόμι, ελπίζει να συμμετάσχει ενεργά στην κοινή αυτή προσπάθεια, ως σύνδεσμος της θεσμικής Ευρώπης τόσο με τους ορθοδόξους της οικουμένης, όσο και με τους λαούς που κατοικούν στον παραδοσιακό γεωγραφικό μας χώρο.
Τις κρίσιμες αυτές στιγμές που ζούμε, η Ευρώπη έχει ενδιαφέρον να διατηρήσει και να αναπτύξει όλες τις δυνάμεις που πρέπει να κινητοποιήσει αν θέλει να διαψεύσει όσους προβλέπουν την παρακμή της.
http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=6855&LID=1
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...